บทที่ 20 - เสียสติ

ฉินหลงชะงักไป "หมายความว่าไง?"

"ครูหยางครับ ครูเป็นคนอธิบายให้เขาฟังดีกว่าครับ" เยี่ยหงพูดเรียบๆ

สีหน้าของหยางเต้าเซินมืดครึ้มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้ เขาสอนหนังสือที่อำเภออันหมิงมาหลายปี ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

เขาชูกระดาษปึกนั้นที่เยี่ยหงส่งให้ขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าใช้แค่ความรู้ ม.5 โจทย์ข้อนี้จะมีวิธีแก้แค่วิธีเดียว แต่คำตอบที่เยี่ยหงส่งมาให้ครู มีวิธีแก้โจทย์ถึง 5 วิธี! เป็นของ ม.6 3 วิธี และอีก 2 วิธีเป็นความรู้ระดับมหาวิทยาลัย!"

"ซี๊ด—"

ความตกตะลึงในดวงตาของทุกคน แทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว

พวกเขาไม่คิดฝันเลยว่า นอกจากภาษาอังกฤษแล้ว เยี่ยหงจะเก่งคณิตศาสตร์ถึงขนาดนี้ด้วย!

น่าขำที่ก่อนหน้านี้ พวกเขากลับมองอัจฉริยะคนนี้เป็นแค่เด็กเรียนหลังห้อง แล้วคอยพูดจาเยาะเย้ยถากถางมาโดยตลอด

ในขณะที่เพื่อนๆ ในห้องต่างก็ก้มหน้าด้วยความละอายใจ หยางเต้าเซินก็พูดต่อว่า "ฉินหลง ตอนแรกครูไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้ให้มันชัดเจนเกินไปนัก ก็เพื่อรักษาหน้าให้เธอ แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะ... เฮ้อ!"

หยางเต้าเซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ครูขอประกาศว่า สิทธิ์ในการเข้าร่วมแข่งขันของฉินหลง ถูกยกเลิก!"

"เป็นไปไม่ได้... ฉันไม่เชื่อ!"

ฉินหลงส่ายหน้าไปมาราวกับคนเสียสติ "ถ้างั้นนายตอบฉันมาสิ ในเมื่อนายเก่งขนาดนี้ แล้วจะไปยืมหนังสือคณิตศาสตร์จากจ้าวป๋อมาทำไม!"

เยี่ยหงแคะจมูก แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย "นายอย่าเข้าใจผิดสิ ฉันก็แค่ชอบเอาหนังสือคณิตศาสตร์มาทำเป็นที่ทับฝามาม่าแค่นั้นเอง"

ทุกคน: ......

ฉินหลงทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก ส่ายหน้าไปมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเขาถูกโจมตีทางจิตใจอย่างหนัก

เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาเห็นดังนั้น ก็แอบขยับตัวออกห่างจากเขาทีละนิดๆ

การประลองครั้งนี้ ท้ายที่สุดเยี่ยหงก็เป็นฝ่ายชนะขาดลอย

ตั้งแต่นี้ต่อไป เพื่อนๆ ในห้องก็ไม่มีใครกล้ามองเขาด้วยสายตาดูถูกอีกเลย

กลับกัน ฉินหลงไม่เพียงแต่จะเล่นงานเยี่ยหงไม่สำเร็จ แต่ยังทำให้ชื่อเสียงของตัวเองป่นปี้ไม่มีชิ้นดีอีกด้วย

เยี่ยหงคิดในใจ: คราวนี้หมอนี่คงจะสงบเสงี่ยมขึ้นมาบ้างแล้วล่ะมั้ง?

เวลาในช่วงเช้า ผ่านพ้นไปพร้อมกับคาบเรียนแต่ละคาบอย่างเงียบๆ

ทว่าสิ่งที่แตกต่างไปจากเมื่อก่อนก็คือ ทุกครั้งที่ถึงเวลาพักเบรกสิบนาที โต๊ะของเยี่ยหงมักจะกลายเป็นจุดที่คึกคักที่สุดในห้องเสมอ

ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ต่างก็พากันมามุงถามคำถามเยี่ยหง

คนกลุ่มใหญ่ยืนรุมล้อมโต๊ะของเยี่ยหงจนแน่นขนัดไปหมด

บางครั้งครูหรือนักเรียนจากห้องอื่นเดินผ่านไปมา พอเห็นภาพเหตุการณ์ที่น่าตกใจนี้ ต่างก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ห้อง 18 มีดาราคนไหนดังขึ้นมาหรือเปล่า?

เยี่ยหงเจอสถานการณ์แบบนี้เข้าไป ก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก แต่เขาก็ยังคงอดทนตอบคำถามให้เพื่อนๆ ทีละคน

แต่เพื่อนผู้หญิงบางคนนี่สิเกินไปหน่อย เอาแต่เอาเรื่องถามคำถามมาบังหน้า แล้วก็คอยเบียดตัวเข้ามาถูไถกับเยี่ยหงอยู่ได้!

......

ถึงแม้มันจะรู้สึกดีสุดๆ ก็เถอะ แต่เยี่ยหงก็สังเกตเห็นว่าสายตาของจางเสวี่ยเวยเริ่มแผ่รังสีอำมหิตออกมาแล้ว!

ส่วนฉินหลง ดูเหมือนจะถูกหยางเต้าเซินเรียกไปอบรมที่ห้องพักครู พอกลับมาก็หายตัวไปเลย

"กริ๊ง—"

เสียงออดเลิกเรียนช่วงเช้าดังขึ้น นักเรียนโรงเรียนมัธยมจื้อไฉต่างก็ได้รับเวลาพักเที่ยงอันมีค่าสองชั่วโมงเต็ม

ที่หน้าปากซอยเล็กๆ ข้างโรงเรียนมัธยมจื้อไฉ มีร่างของคนสองคน คนหนึ่งสูงผอม อีกคนเตี้ยอ้วน มายืนรออยู่ที่นี่ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

เมื่อเห็นเยี่ยหงเดินออกมาจากประตูโรงเรียน ทั้งสองคนก็รีบวิ่งเข้าไปกอดคอเยี่ยหง แล้วทุบหลังเขารัวๆ

"ไอ้ตัวแสบ สองสามวันมานี้นายหายหัวไปไหนมาฮะ?"

"ไหนตกลงกันไว้ไงว่าตลอดสามปีที่เรียนมัธยมปลาย พวกเราจะไปถล่มร้านเกมตู้ทุกร้านในอำเภอด้วยกันไง?"

"เลิกเล่นได้แล้ว ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพวกนาย" เยี่ยหงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พลางดึงมือของทั้งสองคนออกจากตัว

(จบแล้ว)