บทที่ 13 - มันจะเร็วเกินไปแล้ว!

หนอนหนังสืออย่างจ้าวป๋อ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอันธพาลขาใหญ่อย่างฉินหลง มีหรือจะกล้าปฏิเสธแม้แต่ครึ่งคำ

เมื่อเห็นจ้าวป๋อรับกระดาษโจทย์ไป ฉินหลงก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จ้าวป๋อเป็นคนเก่งคณิตศาสตร์ที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนจื้อไฉ ปีที่แล้วเขายังเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับอำเภอด้วยซ้ำ

ดังนั้นสำหรับความสามารถของเขา ฉินหลงจึงไม่กังวลเลยแม้แต่น้อย

"เยี่ยหง! คอยดูเถอะว่าแกจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน!"

ฉินหลงกำลังจะเดินจากไป แต่กลับเห็นร่างเพรียวบางอันคุ้นตากำลังเดินตรงมาทางนี้จากอีกฟากของสนามฟุตบอล

"จางเสวี่ยเวย? เธอมาทำอะไรที่นี่?"

ฉินหลงขมวดคิ้ว จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นปลาบเข้ามาในหัว!

หรือว่าจางเสวี่ยเวยก็มาขอให้จ้าวป๋อช่วยเหมือนกัน?

เพื่อเยี่ยหงเนี่ยนะ?!

"จางเสวี่ยเวย นังผู้หญิงหน้าไม่อายเอ๊ย!" ฉินหลงหน้าดำทะมึน ในหัวเกิดแผนการร้ายขึ้นมาทันที

ถ้าให้จ้าวป๋อเอาคำตอบผิดๆ ไปให้เยี่ยหงล่ะก็...

คิดได้ดังนั้น เขาก็หันไปขู่จ้าวป๋ออย่างดุร้าย "ห้ามบอกยัยนั่นเด็ดขาดนะว่าฉันมาหานาย ได้ยินไหม?!"

จ้าวป๋อตกใจจนหน้าซีดเผือด พยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าว

ฉินหลงหันหลังกลับทันที แล้วไปแอบอยู่ในมุมมืดของห้องเรียน ปล่อยให้จ้าวป๋อยืนอยู่ตรงโถงทางเดินเพียงลำพัง

ชั้น ม.5 ห้อง 7 อยู่ที่ชั้นสองของอาคารเรียนหลังนี้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของจางเสวี่ยเวยเดินขึ้นบันไดมา

ทันทีที่เธอเดินพ้นบันไดขึ้นมา เห็นจ้าวป๋อยืนหน้าซีดเซียวอยู่ตรงโถงทางเดิน เธอก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย

แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า "จ้าวป๋อ ฉันมีเรื่องอยากจะรบกวนนายหน่อยน่ะ!"

เนื่องจากความสัมพันธ์ของพ่อแม่ พวกเขาสองคนจึงรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก จางเสวี่ยเวยจึงไม่อ้อมค้อม พูดออกไปตรงๆ เลยว่า "ขอยืมหนังสือคณิตศาสตร์ของนายไปใช้สักสองสามวันหน่อยสิ"

ไม่ใช่แค่จ้าวป๋อ แต่แม้แต่ฉินหลงที่แอบฟังอยู่ในห้องเรียนก็ยังชะงักไปเหมือนกัน

ทำไมพล็อตเรื่องมันถึงไม่เหมือนกับที่คิดไว้ล่ะ?

หรือว่าไอ้เยี่ยหงนั่นจะซื่อบื้อขนาดนั้นจริงๆ ถึงกะจะอ่านหนังสือของ ม.5 โต้รุ่ง เพื่อเอาไปแก้โจทย์ฟังก์ชันข้อนั้นเนี่ยนะ?

บ้าไปแล้ว ซื่อเกินไปหรือเปล่าวะ?

แววตาของฉินหลงฉายประกายความเย็นเยียบ: ต่อให้เป็นแบบนั้น ก็ยอมให้หมอนั่นสมหวังไม่ได้!

ส่วนจ้าวป๋อก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เขารับปากจางเสวี่ยเวยอย่างง่ายดาย

"เธอรอตรงนี้แป๊บนึงนะ ฉันเข้าไปหยิบหนังสือมาให้"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องเรียน ค้นหาหนังสือคณิตศาสตร์ที่โต๊ะของตัวเอง

จางเสวี่ยเวยที่รออยู่ด้านนอก คิดว่าตัวเองได้ช่วยเยี่ยหงเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว ก็เลยมองดูวิวสนามฟุตบอลพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

เธอไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า ภายในห้องเรียนมีเงาดำสายหนึ่งค่อยๆ ย่องไปข้างหลังจ้าวป๋อ

ฉินหลงตบไหล่จ้าวป๋ออย่างแรง ทำเอาย้าวป๋อสะดุ้งสุดตัว

เขาแย่งหนังสือคณิตศาสตร์มาจากมือจ้าวป๋อโดยตรง แล้วถามด้วยสีหน้าถมึงทึง "เนื้อหาเกี่ยวกับโจทย์ข้อนั้น อยู่หน้าที่เท่าไหร่?!"

"ห... หน้า 30 กับ หน้า 42 ครับ..."

ฉินหลงเปิดไปที่สองหน้านั้นทันที ได้ยินเสียง 'แคว่ก แคว่ก' กระดาษทั้งสองหน้าก็ถูกฉินหลงฉีกออกอย่างแรง

จ้าวป๋ออ้าปากค้าง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

ฉินหลงแค่นหัวเราะ โยนหนังสือที่แหว่งไปแล้วคืนให้จ้าวป๋อ "เอาไปให้ยัยนั่นได้แล้ว จำไว้! อย่าเผลอหลุดปากเชียวนะ!"

จ้าวป๋อพยักหน้ารัวๆ ฉินหลงเหลือบมองแผ่นหลังของจางเสวี่ยเวยที่อยู่นอกห้องเรียน ยิ้มร้ายกาจ แล้วหายตัวไปทางประตูหลังของห้อง

......

ตอนที่เยี่ยหงรับหนังสือคณิตศาสตร์มาจากมือของจางเสวี่ยเวย ภายในใจเขารู้สึกตื่นเต้นมาก จนเผลอหลุดปากพูดออกไปว่า "เสวี่ยเวย ฉันขอเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่บ้านเป็นการตอบแทนนะ?"

เยี่ยหงสาบานต่อฟ้าได้เลยว่า เขาแค่อยากจะตอบแทนความมีน้ำใจของจางเสวี่ยเวยจริงๆ ไม่ได้มีความคิดอกุศลอะไรแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย

ใครจะรู้ว่าจางเสวี่ยเวยกลับเข้าใจผิดไปไกล หน้าแดงเถือกไปถึงหู "บ... บ้าน?! ไม่เอา ไม่เอา! แบบนี้มันข้ามขั้นไปหน่อยมั้ง! อ... อาหง ฉัน... ฉันกลับบ้านก่อนนะ!"

พูดจบเธอก็วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปราวกับสายลม ก้มหน้ากอดกระเป๋านักเรียนวิ่งหนีหายไปเลย

ทิ้งให้เยี่ยหงยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ท่ามกลางสายลม

แค่ชวนไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ... มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

(จบแล้ว)