บทที่ 51 ติงฮ่าว VS จางต้าหลง!
บทที่ 51 ติงฮ่าว VS จางต้าหลง!
"ตัดสินความเป็นตาย!!"
สิ้นคำประกาศนี้ ทหารกองทัพเสินหวงทุกคนต่างพากันตกตะลึงจนเสียงฮือฮาดังสนั่น!
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ติงฮ่าวจะกล้าท้าสู้ตายกับจางต้าหลง!
ต้องรู้ว่า
จางต้าหลงคือนักรบแท้จริงขั้นสูง แถมยังอยู่ในระดับนักรบแท้จริงขั้นเก้า ส่วนติงฮ่าวอยู่เพียงระดับนักรบแท้จริงขั้นห้า ทั้งสองฝ่ายต่างกันถึงสี่ขั้นพลัง!
เขาเอาความกล้ามาจากไหนกัน!!
"ติงฮ่าว ทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด..." ติงอี้ซานเองก็ตกใจ รีบเอ่ยปากห้ามปราม
เขาไม่สงสัยในพรสวรรค์ด้านวรยุทธของติงฮ่าวเลย หากให้เวลาอีกสักพัก ติงฮ่าวต้องก้าวข้ามจางต้าหลงได้แน่ แต่ตอนนี้... ช่องว่างมันกว้างเกินไป!
ทว่า ติงฮ่าวกลับโบกมือห้ามติงอี้ซานไม่ให้พูดต่อ แล้วหันไปแค่นเสียงเย็นชาใส่จางต้าหลงอีกครั้ง "จางต้าหลง เจ้ากล้าหรือไม่?"
"ฮ่าๆๆ กล้าหรือไม่น่ะรึ?" จางต้าหลงระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "จัดการกับไอ้นักรบแท้จริงขั้นห้าอย่างเจ้า มีอะไรที่ข้าไม่กล้า!"
"อีกอย่าง ข้าเองก็รอวันนี้มานานแล้ว วันนี้ข้าจะใช้ดาบยักษ์ของข้า บั่นหัวเจ้าด้วยมือตัวเอง เพื่อเซ่นสังเวยดวงวิญญาณของต้าหู่น้องชายข้าบนสรวงสวรรค์!!"
เมื่อตกลงกันได้แล้ว ติงฮ่าวและจางต้าหลงต่างก็เดินแหวกฝูงชนออกมาอยู่กึ่งกลาง!
"ถอยไป!!"
ในเวลาเดียวกัน
ทหารจากค่ายนักโทษประหาร ค่ายสยบภูผา และค่ายมังกรคลั่ง ต่างพากันถอยร่นออกไปอย่างพร้อมเพรียง
เปิดพื้นที่ว่างรัศมีร้อยเมตรให้แก่คนทั้งสองในพริบตา!
ติงฮ่าวและจางต้าหลงยืนประจันหน้ากันในระยะห่างหลายสิบเมตร กลิ่นอายพลังและรังสีฆ่าฟันของทั้งคู่เริ่มปะทะกันอย่างรุนแรง!
พลังโลหิตที่พุ่งพล่านกำลังเดือดพล่าน ปราณแท้ม้วนตลบไปทั่วร่างกาย ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มลงมือ แต่รอบกายก็เริ่มมีเศษหินและฝุ่นทรายปลิวว่อนแล้ว!
"อืม!"
"จะสู้ตายกันจริงๆ สินะ!"
ภาพนี้ทำให้เหล่าทหารที่เฝ้ามองต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
"แบบนี้ก็ดี ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร ใครชนะพวกเราก็ติดตามคนนั้น จะได้ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเลือกข้างให้ลำบาก!"
"ใครชนะเราก็อยู่กับคนนั้น แต่ถ้าถามใจจริง ข้าอยากให้ติงฮ่าวเป็นฝ่ายชนะมากกว่า!"
"ข้าก็เหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ติงฮ่าวอยู่แค่ระดับห้า ส่วนจางต้าหลงอยู่ระดับเก้า ความหวังที่จะชนะช่างเลือนลางนัก!"
ตูม ตูม!
ในขณะที่ทหารทั้งกองทัพกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น กลางสนามประลองก็ระเบิดเสียงกัมปนาทขึ้นสองสาย!
เห็นติงฮ่าวและจางต้าหลง ต่างถือดาบพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว!
ในระหว่างที่พุ่งไป ทั้งคู่ต่างก็โคจรพลังในร่างจนถึงขีดสุด!
ปราณแท้และพลังภายในที่พุ่งพล่าน เจตจำนงแห่งยุทธที่ถักทอเข้าด้วยกัน ผนวกกับอานุภาพของวิชายุทธที่แผดคำราม ในที่สุดดาบทั้งสองเล่มก็ปะทะกันอย่างรุนแรงที่ใจกลางสนาม!
เคร้ง!
ได้ยินเสียงโลหะระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบแตก
คลื่นกระแทกของปราณรบพุ่งกระจายออกไปทุกทิศทาง ซัดเอาทหารที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตรจนเส้นผมปลิวไสวและรู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้า!
ปัง!
เพียงครู่เดียว พร้อมกับเสียงระเบิด ทั้งสองฝ่ายต่างก็กระเด็นถอยหลังไป ติงฮ่าวถอยกรูดไปไกลกว่าสิบเมตร ส่วนจางต้าหลงถอยไปเพียงไม่กี่เมตรเท่านั้น!
แม้จะเห็นผลแพ้ชนะในขั้นต้นชัดเจน แต่ทหารทั้งกองทัพก็ยังคงส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึง!
"ซี้ด ติงฮ่าวระดับห้ากลับสามารถปะทะกับจางต้าหลงตรงๆ ได้!"
"แม้จะเสียเปรียบอยู่บ้าง แต่การที่ระดับต่างกันถึงสี่ขั้นแล้วยังต้านไว้ได้ขนาดนี้ ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวเกินคนแล้ว!"
"น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายจริงๆ หากติงฮ่าวแข็งแกร่งกว่านี้สักหนึ่งหรือสองขั้น ผลแพ้ชนะในวันนี้คงยากจะคาดเดา!"
นอกจากความตกตะลึงแล้ว ทหารเสินหวงหลายคนยังรู้สึกเสียดายแทนติงฮ่าว
ส่วนติงอี้ซานนั้นหัวใจแทบจะไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือของเขาบีบด้ามดาบไว้แน่นจนสั่น
"ฆ่า!
ฆ่า!
ฆ่า!!"
ทางด้านจางต้าหลงเองก็ถูกพละกำลังของติงฮ่าวในยามนี้ทำให้จิตใจสั่นคลอนเช่นกัน!
ย้อนกลับไปเมื่อเดือนก่อน ติงฮ่าวต้องงัดทุกไม้ตายออกมาถึงจะพอรับดาบของมันได้สามครั้ง แถมตอนนั้นมันยังไม่ได้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดด้วยซ้ำ!
แต่ในวันนี้ อีกฝ่ายกลับสามารถต้านทานดาบที่มันทุ่มสุดตัวได้โดยเสียเปรียบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น การเปลี่ยนแปลงของพลังการต่อสู้เช่นนี้มันจะหลุดโลกเกินไปแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้มันไม่กล้าประมาทหรือดูแคลนอีกต่อไป มันโหมบุกเข้าใส่อย่างสุดกำลัง ตวัดดาบยักษ์ฟันเข้าใส่ระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างบ้าคลั่งถึงขีดสุด!
จะเห็นได้ว่าภายใต้การโหมบุกอย่างหนักของจางต้าหลง แม้จะเป็นติงฮ่าวก็ยังต้องถอยร่นไปทีละก้าว แม้เขาจะมีทั้งเพลงดาบสามภพ มุทราภูผาไม่ไหวติง และแปดก้าวเทวมังกร ซึ่งล้วนเป็นวิชาระดับปรมาจารย์!
รวมถึงมีเจตจำนงแห่งยุทธหลายสายคอยเสริมพลัง แต่ช่องว่างของระดับพลังที่ต่างกันถึงสี่ขั้นย่อย ก็เพียงพอที่จะลบล้างข้อได้เปรียบทั้งหมดของเขาไปจนสิ้น!
นับประสาอะไรกับจางต้าหลงที่เป็นถึงยอดขุนพลอันดับหนึ่งแห่งเสินหวง วิชายุทธและเจตจำนงที่มันฝึกฝนมาย่อมต้องเป็นระดับแนวหน้าเช่นกัน ส่งผลให้ในการต่อสู้ครั้งนี้
ติงฮ่าวตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์ เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์วิกฤตซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายครั้งทำได้เพียงตั้งรับอย่างยากลำบากโดยไม่มีโอกาสได้โต้กลับเลย!
"กระบวนท่ามังกรคลั่งสังหาร!!"
สุดท้าย
จางต้าหลงแผดเสียงคำรามลั่น ทะยานร่างขึ้นสูงแล้วเหวี่ยงดาบยักษ์ฟันลงมาด้วยสองมืออย่างดุดัน!
ปราณแท้ไหลเวียนทั่วตัวดาบ ภายใต้เจตจำนงที่โอหังและบ้าคลั่ง มันดูราวกับมีเงาร่างของมังกรคลั่งแผดคำรามและพุ่งดิ่งลงมาสังหารเหยื่อ!
เห็นได้ชัดว่า นี่คือท่าไม้ตายปลิดชีพของจางต้าหลงที่ตั้งใจจะจบศึกนี้ลงเสียที!
"มุทราภูผาไม่ไหวติง!"
เมื่อเห็นเช่นนั้น ติงฮ่าวรีบสำแดงวิชาระดับปรมาจารย์มุทราภูผาไม่ไหวติงออกมาทันที!
ในยามนี้ มุทราภูผาไม่ไหวติงถูกติงฮ่าวฝึกฝนจนบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว
เงาร่างของขุนเขาขนาดยักษ์พลันปรากฏขึ้นครอบคลุมทั่วร่างกายของเขาในทันที!
ตูม!
เพียงอึดใจเดียว ดาบยักษ์ของจางต้าหลงก็ฟันลงมาอย่างแรง!
กระบวนท่ามังกรคลั่งสังหารฟันเข้าใส่เงาขุนเขาของมุทราภูผาไม่ไหวติง จนเกิดประกายไฟเจิดจ้า ปราณแท้ที่บ้าคลั่งพุ่งปะทะและกระจายออกไปทุกทิศทาง!
สุดท้าย ทั้งมุทราภูผาไม่ไหวติงและกระบวนท่ามังกรคลั่งสังหารต่างก็แตกสลายไปพร้อมกัน!
ทว่าแรงปะทะที่เกิดขึ้นกลับซัดเอาติงฮ่าวปลิวหวือออกไปทันที เขาถอยกรูดไปไกลกว่าสิบเมตรถึงจะพอตั้งหลักได้!
พรวด!
ทันทีที่หยุดนิ่ง ติงฮ่าวก็กระอักเลือดออกมาคำโต!
การต้านทานท่าไม้ตายปลิดชีพของจางต้าหลงตรงๆ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง!
ภาพนี้ทำให้หลายคนในที่นั้นต่างพากันส่ายหัวและทอดถอนใจ!
เห็นได้ชัดว่า แม้ติงฮ่าวจะมีพลังการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ช่องว่างของวรยุทธที่ต่างกันเกินไป ทำให้เขามองไม่เห็นหนทางที่จะเอาชนะจางต้าหลงได้เลย!
บัดนี้เมื่อได้รับบาดเจ็บสาหัส ความตายคงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!
"ติงฮ่าว!!"
ในตอนนั้นเอง
ติงอี้ซานมีสีหน้ากระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด เขาแทบจะทนดูเฉยๆ ไม่ไหวและอยากจะพุ่งเข้าไปช่วยแล้ว!
รวมถึงทหารจากค่ายนักโทษประหารและค่ายสยบภูผาก็เริ่มขยับตัวเตรียมพร้อม!
ทว่าในวินาทีนั้นเอง ติงฮ่าวกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
"หึหึ ฮ่าๆๆ!"
เสียงหัวเราะนั้นไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือขี้ขลาดเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันมันกลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ทหารทั้งกองทัพต่างพากันมึนงง รวมถึงจางต้าหลงที่ขมวดคิ้วแล้วตวาดใส่ "หึ ความตายอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังจะหัวเราะออกมาได้อีกรึ!"
"ข้าย่อมหัวเราะได้สิ เพราะว่า—เจ้ากำลังจะตายแล้วยังไงล่ะ!"
ติงฮ่าวยื่นมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้นพลันปรากฏเปลวเพลิงแห่งรังสีการต่อสู้ที่ร้อนแรงพุ่งพล่านขึ้นมา!
การต่อสู้เมื่อครู่ ทำให้เขาหยั่งเชิงพละกำลังของจางต้าหลงได้จนหมดเปลือกแล้ว
นักรบแท้จริงขั้นเก้าแข็งแกร่งไหม?
แข็งแกร่งมาก!
แม้เขาจะมีพลังการต่อสู้ที่เหนือระดับ และมักจะสังหารยอดฝีมือที่ระดับสูงกว่าได้เสมอ แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจางต้าหลง เขาก็ยังรู้สึกตึงมืออยู่ดี!
แต่ว่า!
ความแข็งแกร่งนี้ก็ยังมีขีดจำกัด ไม่เหมือนกับยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างหมานพั่วเสิน ที่เพียงแค่ลงมือเพียงนิดเดียว ก็ทำให้เขารู้ซึ้งถึงความตายที่ไม่อาจเลี่ยงได้!
ในเมื่อความแข็งแกร่งนี้ยังมีขีดจำกัด เขาก็มีความมั่นใจที่จะสังหารมันได้ และความมั่นใจนั้นก็คือ สายเลือดเทพหมานบรรพกาลที่ผ่านการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพมาแล้ว!
และในยามนี้ สายเลือดเทพหมานบรรพกาล หลังจากผ่านการขัดเกลาด้วย [คัมภีร์กลั่นโลหิตเทพหมาน] มาหลายวัน มันก็ได้เพิ่มความเข้มข้นขึ้นอีก จนบรรลุถึงระดับหนึ่งส่วนแปดแล้ว!
วูบ!
ในวินาทีต่อมา ติงฮ่าวถือดาบพุ่งทะยานเข้าหาจางต้าหลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแผดเสียงตะโกนเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก
"จางต้าหลง ยังจำความอัปยศสามดาบที่เจ้าเคยมอบให้ข้าได้หรือไม่!"
"วันนี้ ข้า ติงฮ่าว จะคืนสนองสามดาบนั้น—ให้แก่เจ้าเอง!!"
(จบบท)