บทที่ 304 - กลับฐานทัพ

บทที่ 304 - กลับฐานทัพ

รุ่งเช้าวันถัดมา ขบวนรถหยุดพัก เมื่อไม่เห็นวี่แววของหนูฟันแทะ ทุกคนก็อารมณ์ดีขึ้นมาก พวกเขาตั้งเตาทำอาหารเช้า เหล่านักวิทยาศาสตร์ตื่นกันแล้ว นักวิทยาศาสตร์บางคนที่บาดเจ็บหนักยังคงนอนซมอยู่บนเตียงลุกไม่ขึ้น ส่วนคนที่พอลุกไหวต่างก็ลงมาแสดงความขอบคุณหลี่จวีซู

ในจำนวนนั้นมี ดร. หลู่และ ดร. เสิ่นรวมอยู่ด้วย ทั้งสองคนถือเป็นระดับปรมาจารย์ในวงการวิทยาศาสตร์ ด้วยฐานะของพวกเขา จึงคุ้มค่าที่จะให้เฟยโจวซือดั้นด้นมาคุ้มกันแต่ไกล แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ไม่ปริปากบ่น

"ดร. หลู่, ดร. เสิ่น!" เฟยโจวซือใช้ไม้เท้าพยุงตัวกระโดดลงมาจากรถรบ สีหน้าของเขาดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก แววตาก็สดใส ดูเหมือนว่าวัคซีนจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือร่างกายที่แข็งแรงของเฟยโจวซือเอง ลูกน้องของเขาอีกสองคนยังลุกไม่ขึ้น อาการไม่ดีขึ้นเลย ซ้ำยังแย่ลงเรื่อยๆ บาดแผลอักเสบและเน่าเปื่อยอย่างต่อเนื่อง ยาแก้อักเสบเอาไม่อยู่เลยทีเดียว

"ดร. หลู่, ดร. เสิ่น!" เมื่อเห็นดอกเตอร์ทั้งสองเดินเข้ามา แพะขาว กั้วซานเฟิง และคนอื่นๆ ก็รีบเข้าไปทักทายด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม

"ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนมาก ถ้าไม่ได้พวกท่าน ตัวอย่างพืชและสัตว์เหล่านี้คงสูญเปล่าไปหมดแล้ว ขอบคุณจริงๆ" ดร. เสิ่นและ ดร. หลู่ไม่ค่อยห่วงชีวิตตัวเองเท่าไรนัก สิ่งที่พวกเขาพะวงมีเพียงตัวอย่างที่เก็บรวบรวมมาได้เท่านั้น

"ดร. หลู่, ดร. เสิ่น นี่คือ เย่เซียว หัวหน้าฐานทัพของพวกเราครับ!" เมื่อเห็นว่าดอกเตอร์หลายท่านมองไปที่หลี่จวีซู แพะขาวก็รีบแนะนำตัวทันที

"สวัสดีครับดอกเตอร์ทุกท่าน เย่เซียวขอคารวะครับ" หลี่จวีซูไม่รู้จัก ดร. หลู่กับ ดร. เสิ่นจริงๆ และไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของพวกเขามาก่อนด้วย แต่สำหรับปัญญาชนที่มีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริง เขาย่อมให้ความเคารพโดยสัญชาตญาณ

หลังจากทักทายปราศรัยกันพอหอมปากหอมคอ ดร. หลู่ก็บอกจุดประสงค์ของพวกเขา พวกเขาอยากกลับไปที่ฐานทัพหมายเลขหนึ่ง และหวังว่าทีมของหลี่จวีซูจะไปส่งพวกเขาได้

"ดร. หลู่มีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องหนูฟันแทะครับ?" หลี่จวีซูไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบตกลง เขากลับเบี่ยงประเด็นไปถามเรื่องหนูแทน

"เกี่ยวกับเรื่องหนูฟันแทะ พวกเราถกเถียงกันมาตลอดทาง พฤติกรรมและอุปนิสัยหลายอย่างของพวกมันผิดธรรมชาติและแปลกประหลาดมาก จนกระทั่งเมื่อคืนก่อนจะเข้านอน ผมกับ ดร. เสิ่นมานั่งคุยกัน และได้ข้อสันนิษฐานอีกอย่างหนึ่งขึ้นมา" ดร. หลู่กล่าว

"ขอน้อมรับฟังครับ" หลี่จวีซูตอบ

"จากที่พวกเราสังเกต การโจมตีของหนูฟันแทะมีเป้าหมายที่ชัดเจนมาก นั่นคือมนุษย์ มนุษย์อย่างพวกเราไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ และหนูฟันแทะก็ไม่ได้เป็นดาวข่มของมนุษย์ มันไม่มีกฎเกณฑ์ของการแพ้ทางกันตามธรรมชาติเหมือนอย่างที่แมวกินหนู แต่พฤติกรรมของพวกมันกลับผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด คิดไปคิดมาก็มีคำอธิบายเพียงอย่างเดียว รหัสพันธุกรรมของหนูพวกนี้ ถูกฝังความเกลียดชังที่มีต่อมนุษย์เอาไว้" ดร. หลู่กล่าววาจาน่าตกตะลึงออกมา

"รหัสพันธุกรรม?" กั้วซานเฟิงอุทาน

"มันไปเกี่ยวอะไรกับพันธุกรรมด้วย?" แพะขาวขมวดคิ้ว

"หมายความว่ายังไงครับ?" ต้าเปิ้นจงงุนงงไปหมด

"ถูกต้อง รหัสพันธุกรรมนี่แหละ พูดง่ายๆ ก็คือสิ่งที่ฝังรากลึกอยู่ในสายเลือด ยกตัวอย่างเช่น มนุษย์เราส่วนใหญ่จะกลัวงู กลัวความมืดมิดและสิ่งลี้ลับ กลัวศพของเผ่าพันธุ์เดียวกัน หลายคนอาจจะใช้ชีวิตมาหลายสิบปีโดยไม่เคยเห็นศพเลย แต่พอได้เห็นก็จะรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที นี่แหละคือสิ่งที่ถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเอ เมื่อถูกกระตุ้น มันก็จะตื่นขึ้นมา การที่หนูฟันแทะมุ่งเป้าโจมตีมนุษย์ ก็เพราะความเกลียดชังมนุษย์ถูกสลักลึกลงไปในพันธุกรรมของพวกมัน" ดร. เสิ่นอธิบาย

"ข้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี ใครเป็นคนทำ? เป็นมาตั้งแต่เกิดเลยหรือ?" ซีปู้หนิวจ๋ายถาม

"เรื่องนั้นยังไม่ทราบ อาจจะเป็นพระเจ้า อาจจะเป็นผู้สร้าง หรืออาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุก็ได้ เทคโนโลยีของพวกเราในตอนนี้ยังไม่สามารถหาคำตอบได้ บางทีอีกหลายสิบหลายร้อยปีข้างหน้า คนรุ่นหลังอาจจะค้นพบคำตอบก็ได้" ดร. เสิ่นกล่าว

"หมายความว่า ดอกเตอร์ทั้งสองท่านกำลังจะบอกว่า ความเกลียดชังที่อยู่ในดีเอ็นเอของหนูถูกอะไรบางอย่างปลุกให้ตื่นขึ้น หรือถูกกระตุ้น พวกมันเลยแห่กันมาโจมตีมนุษย์อย่างนั้นหรือครับ? แต่ดูเหมือนหนูฟันแทะพวกนี้จะกัดสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยนี่นา" ซ่างเหมินติงแย้ง

"บอกได้แค่ว่ามีความเป็นไปได้สูง แต่ก็ยังไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องเสียทีเดียว หนูฟันแทะโจมตีสิ่งมีชีวิตอื่นด้วยก็จริง แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่า พวกมันมักจะโจมตีก็ต่อเมื่อบังเอิญเจอ หรือมีสัตว์อื่นมาขวางทาง ถ้าสัตว์พวกนั้นหนีไปได้ พวกมันก็จะไม่ตามล่าต่อ แต่สำหรับมนุษย์เรานั้นต่างออกไป พวกมันจะไล่ล่าอย่างไม่ลดละ ชนิดที่ว่าไม่ตายกันไปข้างก็ไม่ยอมเลิกรา" ดร. เสิ่นกล่าว

"เป็นอย่างนั้นจริงๆ ข้ายืนยันได้" เฟยโจวซือเสริม

"แล้ว ดร. เสิ่นมีคำแนะนำดีๆ บ้างไหมครับ ว่าควรจะจัดการกับหนูพวกนี้อย่างไรดี?" แพะขาวถาม

"เหล่าถู (ดร. ถู) คุณพูดเถอะ คุณเชี่ยวชาญเรื่องสัตว์ตระกูลแมวและหนูนี่นา" ดร. เสิ่นหันไปเรียกชายชราไว้เคราแพะ ใบหน้าซูบผอม สวมแว่นตากรอบหนาเตอะจนสันจมูกเป็นรอยบุ๋มลึก

ดร. ถูขยับแว่นตากรอบดำด้วยความเคยชิน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หนูฟันแทะพวกนี้ต่างจากหนูทั่วไป พันธุกรรมของพวกมันถูกดัดแปลงมา การใช้ศัตรูตามธรรมชาติอย่าง แมว งู หรือนกฮูก มาข่มพวกมันจึงไม่ได้ผล นอกจากนี้ ผมยังสังเกตเห็นอีกว่า ประสาทการรับกลิ่นของพวกมันก็กลายพันธุ์ไปด้วย พวกมันไวต่อกลิ่นอายของมนุษย์มากเป็นพิเศษ เราอาจจะใช้จุดนี้มาสร้างกับดักล่อพวกมันได้ แต่วิธีนี้ก็เป็นแค่การแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ หากต้องการกำจัดหนูฟันแทะพวกนี้ให้สิ้นซาก ผมว่าคงต้องใช้แก๊สพิษ ต้องคิดค้นแก๊สพิษที่ออกฤทธิ์เฉพาะกับหนูฟันแทะขึ้นมา"

"ระเบิดชีวภาพหรือครับ?" หลวงจีนอู่ไถซานโพล่งขึ้นมา ก่อนจะรีบหันไปมองหลี่จวีซูด้วยความเกรงใจ

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่อาวุธชนิดนี้จะมุ่งเป้าไปที่หนูฟันแทะเท่านั้น จะได้ไม่ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศ" ดร. ถูพยักหน้า

"แล้วจะคิดค้นเสร็จเมื่อไรครับ?" ซานเหวินอวี๋มอง ดร. ถูด้วยความหวัง

"ตอบยากนะ ต้องผ่าตัดหนูฟันแทะออกมาดูก่อน พอได้ข้อมูลที่ละเอียดแล้ว ถึงจะคิดค้นยามารับมือได้ตรงจุด" ดร. ถูตอบ

ทุกคนมีสีหน้าผิดหวัง ด้วยปริมาณหนูที่ระบาดหนักขนาดนี้ ย่อมต้องการให้ผลิตระเบิดชีวภาพออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

"พวกเราต้องรีบกลับไปที่ห้องทดลอง การทำวิจัยไม่ได้ใช้แค่มันสมอง แต่ยังต้องพึ่งพาอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ด้วย งานวิจัยถึงจะคืบหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว" ดร. ถูอธิบาย

"ข้าเข้าใจความคิดของทุกคนนะ แต่ก็ต้องขอสาดน้ำเย็นใส่ทุกคนสักหน่อย สถานการณ์เมื่อคืนทุกคนก็เห็นกันแล้ว ฝูงหนูมันปิดกั้นเส้นทางไว้หมด ถ้าพวกเราหันหลังกลับ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย" หลี่จวีซูกล่าว

"เมื่อคืนยังฝ่ามาได้ ตอนนี้ก็น่าจะ—" ดร. เสิ่นเผลอพูดออกมา

"หนูที่เห็นเมื่อคืนเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ผ่านมาหลายชั่วโมงขนาดนี้ ปริมาณของพวกมันจะเพิ่มขึ้นมากขนาดไหน ทุกคนลองคิดดูเอาเองเถอะ ต่อให้ไม่ต้องห่วงเรื่องจะล้มตาย แต่กระสุนของเราก็คงยิงไปไม่ถึงฐานทัพหมายเลขหนึ่งหรอก ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ข้าย่อมไม่พาลูกน้องไปตายแน่ ทุกท่าน โปรดเข้าใจด้วยเถอะ" หลี่จวีซูกล่าว

ดร. หลู่อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี หลี่จวีซูพูดตรงไปตรงมามาก ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วย แต่ช่วยไม่ได้ต่างหาก อันที่จริง เขาก็สังหรณ์ใจอยู่แล้ว แต่ลึกๆ ก็ยังแอบหวังอยู่ เมื่อหลี่จวีซูดับฝัน เขาจึงทำได้เพียงทอดถอนใจ

"ทุกท่านล้วนเป็นนักวิทยาศาสตร์ มีมันสมองล้ำเลิศกว่าพวกคนหยาบกระด้างอย่างเราเป็นร้อยเท่า ข้าเชื่อว่าไม่ว่าอุปสรรคใดๆ ก็สามารถก้าวข้ามผ่านไปได้ มันก็แค่ต้องใช้เวลาเท่านั้น ฐานทัพหมายเลขเก้าอาจจะมีสิ่งอำนวยความสะดวกสู้ฐานทัพหมายเลขหนึ่งไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็คงจะดีกว่าอยู่กลางป่ากลางเขาจริงไหม ทุกท่านเห็นว่าอย่างไร?" หลี่จวีซูกล่าวเสนอ

"หัวหน้าฐานพูดถูก เป็นพวกเราเองที่ดื้อรั้นเอาแต่ใจ ถึงแม้เครื่องไม้เครื่องมือจะสำคัญ แต่คนก็คือปัจจัยชี้ขาด พวกเรามีความรู้ มีตัวอย่างและวัตถุดิบ ข้าเชื่อว่าความยากลำบากเพียงชั่วคราวนี้ เราจะก้าวผ่านมันไปได้แน่นอน" สีหน้าของ ดร. เสิ่นกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง

หลี่จวีซูโล่งอก เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ ขบวนรถก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง จนกระทั่งเวลาสามทุ่มตรง พวกเขาก็เดินทางมาถึงฐานทัพหมายเลขเก้า

(จบแล้ว)