ตอนที่ 28 ใกล้เข้ามาแล้ว

ตอนที่ 28 ใกล้เข้ามาแล้ว

สัญลักษณ์เลือดบนหน้าอกดูเหมือนจะพบกับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวสุดสยอง มันส่งกลุ่มควันสีขาวบาง ๆ ลอยขึ้นมาและระเหยหายไปอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา

สัญลักษณ์ที่ถูกจารึกอยู่บนเกราะเริ่มเลือนหายไปทีละตัว

นี่คล้ายกับในภาพยนตร์สยองขวัญ ที่เมื่อเผชิญหน้ากับผีที่มาบุกโจมตี เครื่องรางในมือของหมอผีจะเผาไหม้อย่างรวดเร็ว มีความคล้ายคลึงกันอย่างมาก

เขามองไปยังขอบหน้าต่างที่ว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดเลย นอกจากขยะและเศษซาก

หานหนิงไม่กล้าประมาท เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะใช้พลังชีวิตและพลังเวทอย่างต่อเนื่องเพื่อเสริมเวทมนตร์ให้กับลูกธนูทั้งห้า

เขายกหน้าไม้เร็วขึ้นและเล็งไปยังจุดที่โจวหยูชี้ ก่อนจะเหนี่ยวไกยิงออกไป

ฉึ่บ !

ลูกดอกที่มีลวดลายสีเลือดพุ่งออกจากหน้าไม้และมุ่งตรงไปยังบริเวณขอบหน้าต่าง

ลูกดอกจากหน้าไม้ที่พุ่งออกไปเหมือนจะชนเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น ทันใดนั้นมันก็หยุดนิ่งกลางอากาศ และลอยค้างอยู่ตรงนั้นอย่างน่าขนลุก

แล้วก็... ฟู่ ๆ ฟู่ ๆ !

ควันขาวหนาทึบลอยขึ้นมา

ลูกดอกสีเลือดยังคงเปล่งแสงสีแดงออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในวินาทีถัดมา...

ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ตกตะลึง

บริเวณที่ลูกดอกสีเลือดลอยอยู่ เกิดการระเบิดเป็นรอยแยกสีเลือดที่คล้ายกับใยแมงมุม

ร่างของชายคนหนึ่งที่มีผิวขาวเผือกเหมือนศพ ร่างกายแข็งทื่อเหมือนหุ่นยนต์ โผล่ขึ้นมาในทันที ราวกับการเปิดผ้าคลุมบาง ๆ ที่ปกคลุมตัวเขา

เขาคือชายวัยกลางคนที่มีชื่อว่าเฉาปิง ซึ่งเคยคุยกันกับหานหนิงและกลุ่มเพื่อน ๆ ก่อนหน้านี้

ข้าวของที่เคยอยู่ข้างหน้าต่างถูกย้ายออกหมดแล้ว และชายคนนั้นยังคงอยู่ในท่าที่กำลังปีนหน้าต่าง แต่ร่างกายกลับแข็งค้างอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน

ภายนอกมีหิมะตกหนัก ทำให้ลมหนาวพัดเข้ามาด้านใน

ในขณะนั้น เฉาปิงดูเหมือนจะรับรู้ถึงสายตาของทุกคน เขาจึงหันไปอย่างช้า ๆ

“ซ่า...”

เมื่อเขาหันกลับมาหาทุกคนที่ยืนอยู่ใกล้ขอบหน้าต่าง พวกเขาต่างก็สูดหายใจเข้าไปทันที

ใบหน้าของเขาสีขาวซีดอมเขียวราวกับคนตายและมีหิมะเกาะติดอยู่เต็มแก้มและคิ้ว

ลูกดอกที่ยิงออกไปเสียบอยู่ที่ข้างลำตัวของเขา แต่ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้ว

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาของเขา

ไม่มีสีดำแม้แต่น้อย มันเป็นสีขาวจาง ๆ อย่างสะพรึงน่ากลัว

“ฮะ...ฮะ...”

เฉาปิงหันหัวกลับและยิ้มออกมาเล็กน้อย

ทันใดนั้น...

“ไม่ดีแล้ว !”

หานหนิงลั่นไกและเบิกตากว้างออกมาทันทีที่ ลูกดอกที่เปื้อนเลือดก็ยิงออกไปต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกัน นับฆ่าโครงกระดูกที่ยืนข้าง ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้า ดาบคู่ของมันเปล่งแสงสีดำแปลก ๆ ก่อนจะเหวี่ยงไปที่ร่างของเฉาปิง

“แกร๊ก ! ! !”

เสียงคล้ายกับการขูดเล็บบนกระดานดังขึ้นจากลำคอของเขา เสียงนี้เหมือนจะปล่อยคลื่นเสียงที่ไม่มีรูปร่างออกมา

ไม่ว่าจะเป็นลูกดอกที่ยิงออกไป หรือนักฆ่าโครงกระดูกที่กำลังฟันดาบ

ทั้งหมดถูกคลื่นเสียงที่ปล่อยออกมากระแทกไปไกล

ลูกดอกสูญเสียพลังไปทีละดอกก่อนจะตกลงบนพื้น พร้อมกับมีควันขาวจาง ๆ ลอยขึ้นมาอย่างไม่หยุด

นักฆ่าโครงกระดูกถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะพยายามตั้งสติและทรงตัวได้อย่างยากลำบาก และในขณะที่พลังเสียงสะท้อนผ่านไป ทุก ๆ คนรวมถึงหานหนิงก็ต้องถอยหลังกลับไปเช่นกัน

“ฮึ...”

พวกเขาหยุดหายใจและถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

“ฮะ...ฮะ...”

เฉาปิงยังคงทำท่าหมุนหัวไปมา โดยยังคงพยายามปีนออกจากหน้าต่าง

จากนั้น ร่างของเขาก็ลอยอยู่ข้างนอกหน้าต่าง มือที่ขาวซีดยื่นออกไปหยิบของที่เคยย้ายออกไปแล้ว แต่ถูกนำกลับมาวางใหม่ที่เดิมทีละชิ้น

หน้าต่างถูกปิดกลับอย่างแน่นหนา ลมและหิมะที่พัดผ่านเข้ามาถูกบังไว้หมด

เหลือเพียงแค่ผู้รอดชีวิตในรถ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและงุนงงขึ้นมาเล็กน้อย

“แค่...แค่...”

พลังของคลื่นเสียงนั้นรุนแรงและน่าตกใจมาก

หานหนิงรู้สึกได้ถึงความหนักหน่วงที่หน้าอก หูอื้อ และสมองมึนงง

เขารู้สึกถึงความอุ่นที่ปลายจมูก และยื่นมือไปแตะโดยสัญชาตญาณ

เลือดอุ่น ๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา

“มันคือการสิงร่าง... คิดไม่ผิด...”

โจวหยูหลับตาแน่น น้ำตาเลือดไหลออกจากมุมตาของเขา

เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่ไหลออกจากตาและจมูก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“เมื่อสักครู่ฉันใช้พลังของตัวเอง พยายามอย่างมากที่จะมองว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดอะไรที่ซ่อนอยู่ในร่างของเฉาปิง”

เขากลืนน้ำลายลง

“มันเป็นร่างผู้หญิงที่ใบหน้ามัวเบลอ ไม่สามารถมองเห็นท่าทีอะไรเลย เธอสิงร่างของเฉาปิงและควบคุมร่างของเขาให้เดินออกจากรถ”

“ผี... ผีจริงเหรอ ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของโจวหยู หานหนิงก็นึกขึ้นได้จากคำอธิบายของ ‘เตาหลอมแบบพกพา’ ทันที

‘เตาหลอมแบบพกพา’ สเตนเลสสตีล X1 กก., เงินหลอม X500 กรัม, ใช้พลังเวท 3 หน่วย

การเผาไหม้พลังเวทเพื่อให้ความร้อนที่เสถียร ช่วยขจัดความหนาวเย็น และมีผลในการขับไล่ผีระดับต่ำบางประเภท

ในคืนที่หนาวเย็นเช่นนี้ อย่าลืมจุดเครื่องเตาหลอมเพื่อรักษาอุณหภูมิในร่างกายให้เป็นปกติ

“ผี... ผีและวิญญาณ คงเป็นสิ่งเดียวกันแหละ”

“‘เตาหลอมแบบพกพา’ สามารถขับไล่วิญญาณได้ แต่... จะหามาได้จากที่ไหนล่ะ ?”

หานหนิงรู้สึกวิตกกังวลในใจ

“พวกคุณ... มีวิธีอะไรไหม ?”

เมื่อมองไปที่ขอบหน้าต่างที่เต็มไปด้วยข้าวของ หลี่ป๋อพูดเสียงที่แผ่วขึ้น

ทุกคนเงียบไปสักพัก

“ไม่มีหรอก... สิ่งนี้อาจจะน่ากลัวกว่าหัวหน้าด้วงยักษ์ มันแค่ใช้คลื่นเสียงหนึ่งก็ทำให้พวกเราทั้งหมดถอยไปได้” โจวหยูส่ายหัว

“โชคดีที่มันไม่เหมือนด้วงยักษ์ที่ตั้งใจมาฆ่าอย่างชัดเจน มันดูเหมือนจะพาคนไปทีละคนเท่านั้น และนอกจากคนที่ถูกสิงแล้ว มันก็ไม่ได้มีความสามารถในการโจมตีที่รุนแรงมากนัก”

“แต่ถ้ามันจับคนไปทีละคนแบบนี้... เราก็ทนไม่ไหวหรอก และก็ไม่รับรองว่าจะไม่มีผีตัวอื่นซ่อนอยู่ หรือจะมีหลายสิบตัวหรือร้อยตัวที่เรามองไม่เห็น ?” มีคนพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“เอาเถอะ... ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...” หลังจากพูดจบ โจวหยูก็เงียบไปทันที

หานหนิงอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเตาหลอม

“งั้นก็ต้องรอไปจนถึงเช้า... รอจนถึงตอนเช้า บางทีตอนนั้นอาจจะไม่มีอะไรแล้ว แต่ถ้าตอนกลางคืนเข้าไปในป่ารกร้าง ก็ไม่ต่างจากการฆ่าตัวตายเลย”

“ต่อจากนี้ คงขึ้นอยู่กับโชคของทุกคนแล้ว”

หลี่ป๋อถอนหายใจ และหันหลังเดินจากไป

คิดถึงผีที่อาจมีอยู่รอบ ๆ ซึ่งอาจเกินกว่าความสามารถในการรับรู้ของมนุษย์ ทุกคนต่างรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว และหัวใจก็เย็นยะเยือกขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกคนไม่มีความอยากนอนอีกแล้ว พวกเขากลับไปยังพื้นที่พักของตัวเอง แยกย้ายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และนั่งรวมตัวกันรอจนถึงเช้า

“หานหนิง... นายมีวิธีอะไรหรือเปล่า ?”

อาจารย์จางที่เงียบมาตลอด จนกระทั่งกลับมาถึงส่วนท้ายของรถจึงพูดขึ้น

“พลังของผมบอกว่า ผมสามารถสร้างเตาหลอมที่สามารถช่วยขับไล่ผีที่มองไม่เห็นพวกนั้นได้”

“แต่... วัสดุที่ต้องใช้ ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย” หานหนิงพูดตามตรง

“วัสดุอะไร ?” ทุกคนฟังด้วยความสนใจ

“ผมต้องการของสามอย่าง” หานหนิงยื่นมือออกมา 3 นิ้ว

“1. แร่ที่มีเม็ดสีเขียวและลวดลายสีฟ้า ชื่อว่า 'แร่ลายฟ้า'”

“2. คริสตัลหรืออัญมณี หรือสิ่งมีชีวิตหรือวัตถุที่สามารถปล่อยพลังเวทย์แสงได้”

“3. เงิน, เหล็ก และพลังเวทจำนวนหนึ่ง”

“พลังเวทก็คือ พลังที่อยู่ในร่างของพวกเราที่เป็นผู้มีพลังพิเศษและพวกสัตว์ประหลาดที่มันมีนั่นแหละ”