ตอนที่ 24 เข้าสู่ทุ่งหิมะ...

ตอนที่ 24 เข้าสู่ทุ่งหิมะ...

หลังจากเลเวลอัปเป็น เลเวล 4 ระบบได้เพิ่มสิ่งของใหม่ ๆ จำนวนมากให้หานหนิงสำรวจ

มีทั้งอาวุธที่สามารถอัปเกรดได้ และไอเทมใหม่ ๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

หานหนิงเลื่อนสายตาผ่านหมวดอาวุธ โดยไม่ได้สนใจอาวุธที่เกี่ยวข้องกับชุด ‘ด้วงยักษ์’ ที่ยังไม่ได้ผลิต เขาตัดสินใจดูที่ไอเทมใหม่ก่อน

หมวดยา

มีไอเทมใหม่ปรากฏขึ้น

ยาลับเร่งการเจริญเติบโตของพืชระดับต่ำ

วัตถุดิบที่ต้องใช้

น้ำ : จำนวนไม่แน่นอน

ชิ้นส่วนสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเวทย์ : จำนวนไม่แน่นอน

ดินที่อุดมสมบูรณ์ : จำนวนไม่แน่นอน

พลังเวทย์ : ถูกใช้ตามปริมาณยาที่ผลิต

เอฟเฟกต์ : ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของพืชที่มีพลังเวทย์ให้โตเต็มที่ในเวลาอันสั้น

ใต้คำอธิบายยังมีรายการพืชเวทย์มนตร์ที่สามารถใช้ยานี้เร่งได้ เช่น

ผลเบอร์รี่โลหิตแดง

กล้วยภูเขาร้อนแรง

มัลเบอร์รี่แสงอาทิตย์

รวมทั้งหมดเกือบสิบชนิด พร้อมภาพประกอบความละเอียดสูงและข้อมูลพื้นฐานของแต่ละชนิด เพื่อช่วยให้ค้นหาได้ง่ายขึ้น

หานหนิงดูรายการพืชเวทย์มนตร์เหล่านั้นอย่างตั้งใจ พบว่าพืชแต่ละชนิดมีประโยชน์เฉพาะตัว เช่น

บางชนิดเมื่อรับประทานเข้าไปช่วยให้ฟื้นฟูพลังเวทย์ได้อย่างรวดเร็ว

บางชนิดมีความก้าวร้าวในตัว สามารถปลูกไว้เพื่อป้องกันบ้านหรือที่พัก

บางชนิดช่วยเสริมสร้างร่างกายเพิ่มความแข็งแกร่ง

“วัตถุดิบดูเหมือนหาได้ไม่ยาก... แต่ปัญหาคือจะหาพืชเวทย์มนตร์เหล่านี้ได้จากที่ไหนในทุ่งร้างกว้างใหญ่แบบนี้”

เขาพึมพำอยู่ในใจ ก่อนเลื่อนสายตาไปยังหมวดอื่น ๆ

หมวดอื่น ๆ

ในหมวดนี้ก็มีของใหม่ปรากฏขึ้น

หินเวทย์คุณภาพต่ำ

วัตถุดิบที่ต้องใช้ :

แร่เวทย์ธรรมชาติ 50 กรัม

เนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเวทย์ : จำนวนไม่แน่นอน

ใช้พลังเวทย์ 1 หน่วย

คำอธิบาย : วัสดุพลังงานที่มีพลังเวทย์ในตัว สามารถใช้ใน อักขระเวทมนตร์, แหล่งพลังงาน, การต่อสู้, อุปกรณ์เวทมนตร์, สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ และการทดลองเวทย์

“ถ้าเนื้อเยื่อสิ่งมีชีวิตก็สามารถกลั่นออกมาเป็นหินเวทย์ได้... แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

หานหนิงโล่งอก เพราะถ้าต้องไปหาแร่เวทย์ธรรมชาติจริง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปหามาจากที่ไหน

หลังจากการต่อสู้ครั้งที่ผ่านมา เขาไม่ได้สูญเสียพลังเวทย์มากนัก อีกทั้งยังดูดซับแสงสีแดง จากหัวหน้าด้วงยักษ์ 2 ตัว ทำให้ตอนนี้ค่าพลังเวทย์ของเขายังคงมีอยู่

ระดับ : 4

อาชีพ : ผู้สร้าง

พลังเวทย์ : 7/12

“พลังเวทย์ยังเพียงพอ... น่าจะลองสร้างอุปกรณ์ช่วยพวกเขาดู”

หานหนิงลุกขึ้นเดินไปหาหลินเทียนเหอ และคนอื่น ๆ ถามว่าต้องการอุปกรณ์ชนิดใดบ้าง

เนื่องจากพลังเวทย์ของเขายังมีจำกัด เขาตัดสินใจจะสร้างอาวุธหรือชุดป้องกัน ให้กับคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มจำนวน 4 คนก่อน เพื่อให้พวกเขามีโอกาสรอดในการต่อสู้ครั้งหน้า

หลังจากสอบถามข้อมูลกันพักหนึ่ง

หลินเทียนเหอรู้ตัวว่าเขาสามารถควบคุมเถาวัลย์เพื่อใช้โจมตีในระยะที่กำหนดได้ แต่จุดอ่อนคือการป้องกันที่ไม่ค่อยดีนัก เขาจึงเลือก “เกราะด้วงยักษ์”

อาจารย์จางซึ่งมีทักษะป้องกัน แต่ขาดอาวุธโจมตี เลือก “มีดตัดเกราะ”

เสียวหมิงหวังที่มีพลังควบคุมใบมีดลมเหมือนหลินเทียนเหอ แต่ขาดการป้องกันระยะใกล้ เขา ก็เลือกเกราะด้วงยักษ์เช่นกัน

โจวหยูซึ่งมีความสามารถในการหยุดศัตรูที่เข้ามาใกล้เลือก “หอกด้วงยักษ์”

สำหรับอุปกรณ์ทั้งหมดนี้ ทุกชิ้นใช้พลังเวทย์เพียง 1 หน่วย รวมทั้งหมด 4 หน่วย หานหนิงจึงตัดสินใจเก็บอีก 2 หน่วย ไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน

ส่วนวัตถุดิบสำหรับสร้างอุปกรณ์นั้น หลังจากจัดการกับฝูงด้วงยักษ์ไปจำนวนมาก ก็ถือว่าไม่ได้ขาดแคลน

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของทุกคน

หานหนิงยื่นมือออกมา ปล่อยแสงสีขาวนวลออกจากฝ่ามือ เขาหลอมรวมโลหะที่ทุกคนช่วยกันรวบรวม เกราะด้วงยักษ์ ขาอันแหลมคมของมัน และไม้บางส่วนเข้าด้วยกัน

แสงสีขาวกระจายออกมา

มีดเล่มยาวที่เปล่งประกายสีแดงสด พร้อมคมมีดที่สะท้อนแสงเย็นเยียบ ปรากฏขึ้นในมือของหานหนิง

มีดเล่มนี้หนักพอสมควร ด้ามจับทำจากไม้ ส่วนคมมีดมีลวดลายบิดเบี้ยวเหมือนกรามของด้วง

มีดแดงตัดเกราะระดับต่ำ : อาวุธที่ทำจากขาอันแหลมคมของด้วงยักษ์ มีคุณสมบัติทะลวงเกราะได้เล็กน้อย ความคงทนขึ้นอยู่กับคุณภาพของโลหะและไม้

สามารถอัปเกรดเป็น มีดแดงทะลวงเกราะ :

วัตถุดิบที่ต้องการ : ขาด้วงยักษ์ชนิดพิเศษ โลหะ 2 กิโลกรัม และพลังเวทย์ 3 หน่วย หานหนิงโยนมีดเล่มนั้นให้อาจารย์จาง พร้อมพูดขึ้น “ลองดูหน่อยสิ”

อาจารย์จางรับมีดไป หมุนมีดเล่นอย่างคล่องแคล่ว

ประกายสีแดงแวบผ่านในความมืดของตัวรถ เสียงหวีดดังแผ่วเบา

“เป็นมีดที่ดี !” อาจารย์จางพูดชม

ต่อมา…

หานหนิงสร้างหอกแดงตัดเกราะและเกราะแดงเปลือกแข็ง

หอกแดงตัดเกราะยาว 2.3 เมตร ใบหอกยาว 30 เซนติเมตร กว้าง 5 เซนติเมตร ด้ามทำจากไม้ผสมโลหะ

ส่วนเกราะแดงเปลือกแข็ง ครอบคลุมแค่ช่วงบนของร่างกาย ลวดลายสีแดงทั่วตัวเกราะ ตรงกลางมีลายเหมือนกรามของด้วงยักษ์ มีความยืดหยุ่น ปรับให้เหมาะกับรูปร่างผู้สวมใส่

เมื่ออาวุธและเกราะแจกจ่ายให้ทั้ง 4 คนแล้ว สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความดีใจ แม้แต่หลินเทียนเหอที่เครียดมาตลอดก็เผลอลืมเรื่องทุกข์ไปชั่วคราว พลางลูบเกราะใหม่ของตัวเองอย่างพอใจ

คนอื่น ๆ มองพวกเขาด้วยความอิจฉา แต่ไม่มีใครกล้าขอให้หานหนิงสร้างเพิ่ม

หานหนิงสังเกตเห็นสายตาเหล่านั้น เขาไอเบา ๆ แล้วพูดขึ้น

“อุปกรณ์พวกนี้ต้องใช้พลังของฉันเยอะมาก ที่พวกเขาทั้ง 4 ได้รับเพราะพวกเขามีบทบาทสำคัญในการต่อสู้ หากใครอยากให้ฉันสร้างอาวุธหรือเกราะให้ ต้องนำวัตถุดิบมาให้เพียงพอ หรือทำประโยชน์ให้ทีมอย่างมาก ที่นี่พวกเราไม่เลี้ยงคนขี้เกียจ”

...

ไม่ว่าจะอย่างไร ชีวิตก็ต้องเดินหน้าต่อไป

หลังจากได้อุปกรณ์ใหม่ บรรยากาศในรถไฟเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น

ด้านนอกท้องฟ้าเริ่มมืดลง พวกเขาก็ช่วยกันเตรียมอาหารเย็น

การออกไปข้างนอกในช่วงบ่ายไม่ได้เสียเปล่า พวกเขาได้ซากด้วงยักษ์จำนวนมาก และวัตถุดิบเพิ่มเติมอีกพอสมควร

แม้แต่ผู้โดยสารธรรมดาที่ไม่ได้มีพลังพิเศษก็ตื่นตัวและช่วยเก็บวัตถุดิบระหว่างทาง

ผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟต่างพกอาหารมาบ้างไม่มากก็น้อย ขอแค่ตั้งใจก็หาอะไรกินได้เพียงพอ แม้จะต้องแบ่ง 30% ให้ส่วนกลาง ก็ยังเหลือมากพอให้อิ่มหลายมื้อ

ค่ำคืนค่อย ๆ คลืบคลานเข้ามา...ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท

แม้จะมีไฟช่วยให้ความอบอุ่น แต่ภายในรถไฟก็เริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว

จากเครื่องวัดอุณหภูมิปรอทที่แขวนอยู่ในรถไฟ อุณหภูมิที่ตอนบ่ายยังอยู่ที่ประมาณ 3 องศา

เมื่อท้องฟ้ามืดลง ลดลงไปจนถึงต่ำกว่า 0 องศา

ขณะกินข้าวมื้อเย็น อุณหภูมิก็ลดลงเหลือ -5 องศา

“อุณหภูมิลดลงเร็วเกินไปแล้ว นี่มันเย็นกว่าวันก่อนอีก ที่นี่มันเป็นที่บ้าอะไร” หานหนิงถือชามข้าว ยืนอยู่หน้าปรอทวัดอุณหภูมิ ลมหนาวที่แทรกเข้ามาจากช่องหน้าต่างทำให้เขาต้องสั่นสะท้าน

“ใช่เลย ความเย็นนี่มันแปลกมาก ไม่ใช่แค่เย็นแบบธรรมดา แต่มันเย็นจนแทงทะลุถึงกระดูก” โจวหยูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเป็นไอขาว ดวงตาของเขากลับมามองเห็นเต็มที่แล้ว รอบดวงตาสีน้ำตาลมีเส้นไหมสีเขียวหม่นขลิบอยู่ ดูลึกลับมาก

“ทุกคนดูสิ ! ข้างนอกหิมะตกแล้ว !”

เสียงอุทานของผู้โดยสารคนหนึ่งดังขึ้นในรถไฟ

ทุกสายตาหันไปที่เขา ซึ่งกำลังยืนเกาะหน้าต่างมองออกไปด้านนอกด้วยความตะลึง

หิมะแรกของยามค่ำคืนนี้ได้เริ่มต้นขึ้น…