ตอนที่ 20 พลังที่น่าแปลกประหลาด

ตอนที่ 20 พลังที่น่าแปลกประหลาด

“พวกคุณ…”

หลินเทียนเหอแสดงสีหน้าไม่สู้ดีนัก พร้อมหันไปมองอาจารย์จางและหานหนิงด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

“ฉันไม่ได้บอกว่านายทำผิดนะ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ การกระทำแบบนี้ดูจะไม่เหมาะสม นายต้องแก้ปัญหานี้เอง…”

อาจารย์จางส่ายหน้าเบา ๆ ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือ

“หานหนิง… ควรทำยังไงดี ?”

“ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หานหนิงส่ายหน้าอย่างมึนงง

เมื่อเห็นทุกคนทำเหมือน “ต่างคนต่างดูแลตัวเอง” หลินเทียนเหอก็ได้แต่กัดฟันและตัดสินใจตะโกนออกมาด้วยความกล้าหาญ

“ไม่มีแล้ว ! ไม่มีแล้ว ! ต่อให้พวกนายจะตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้งก็ไม่มีอะไรเหลืออีกแล้ว !”

เขายกมือขึ้น ปล่อยเถาวัลย์เส้นหนาและยาวออกมา มันมีหนามแหลมคมปกคลุมไปทั่ว เถาวัลย์ถูกฟาดลงบนพื้นเพื่อสร้างเส้นกั้นกันคนไม่ให้กรูกันเข้ามา

“คนเราต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ อย่าปล่อยให้ความสงสารของเราทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน”

กลุ่มคนที่ขอร้องอาหารอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นเถาวัลย์ที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม ต่างพากันตกใจจนถอยหลังไป บางคนถึงกับเลิกขอร้องและกลับไปนั่งเงียบ ๆ แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ละความพยายาม

“ฉันหิว หิวมากเลย ขออาหารสักหน่อยเถอะ”

“พี่ชาย… ฉันหิวมากจริง ๆ ฮือ…”

“ฉันมีพลังพิเศษนะ ! ฉันขอแลกพลังพิเศษกับอาหารได้ไหม ?”

มือที่กำลังตักข้าวของอาจารย์จางชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังคนพูด

“เมื่อกี้เธอบอกว่ามีพลังพิเศษ ? พลังอะไร ?” เขาจ้องหญิงสาวดูหน้าตาสะอาดสะอ้านที่ดูเหมือนเป็นพนักงานออฟฟิศ

“ฉัน… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พลังพิเศษของฉันไม่มีความสามารถในการโจมตี… มันแค่…แค่ทำให้คนรู้สึกสบาย” หญิงสาวพูดพลางหน้าแดงขึ้น

“ทำให้รู้สึกสบาย ?” อาจารย์จางวางช้อนส้อมลง แล้วหันไปพยักหน้าให้หลินเทียนเหอ เพื่อบอกให้เธอเข้ามา

หญิงสาวกลืนน้ำลาย เดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับจ้องมองไปที่ข้าวและเนื้อในชามของอาจารย์จางอย่างไม่ละสายตา

“ลองใช้พลังกับฉันดูสิ” อาจารย์จางพูด

“อืม…”

หญิงสาวยื่นมือสั่น ๆ ออกมาแตะที่แขนของอาจารย์จาง ปลายนิ้วของเธอเริ่มเปล่งแสงสีขาวอ่อน ๆ แสงนั้นไหลเข้าสู่ผิวหนังของอาจารย์จางผ่านทางแขน

“นี่มัน…” อาจารย์จางกระพริบตา ก่อนจะหันไปทางหานหนิง “นายมาลองดูบ้างสิ”

“ผมเหรอ ?” หานหนิงงงเล็กน้อย แต่ก็ยื่นมือออกไปให้หญิงสาว

ท้องของเธอร้องดังขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าซีดลง แต่เธอก็ยังวางมือลงบนแขนของหานหนิง และปล่อยแสงออกมาอีกครั้ง

“หือ ?”

ในชั่วพริบตา หานหนิงรู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นที่ไหลผ่านแขนเข้าสู่ร่างกาย กระแสนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว หลังจากนั้น เขาจึงเรียกแผงสถานะขึ้นมาดู

ระดับ: 3

อาชีพ: ผู้สร้าง

พลังเวท : 3/10

“พลังเวท… พลังพิเศษของเธอคือช่วยฟื้นฟูพลังเวทให้กับผู้มีพลังพิเศษ !”

หานหนิงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่พลังเวทในแผงสถานะจะขยับขึ้นอีก 1 หน่วย จาก 3/10 เป็น 4/10

เขาจำได้ว่าตอนกลับมาที่นี่ พลังเวทย์ของเขาเหลือแค่ 1 หน่วย พลังเวทที่ฟื้นฟูอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับการได้กินข้าว แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ส่วนใหญ่มาจากหญิงสาวคนนี้

“นี่มันเหมือนแบตเตอรี่สำรองขนาดใหญ่เลย ถ้ามีเธอช่วยเสริมพลังให้กับความสามารถของฉัน มันจะช่วยเพิ่มศักยภาพได้มหาศาล !”

“พี่ชาย… อาจารย์คะ… ฉัน…ขออาหารได้ไหม ?”

หญิงสาวที่ใช้พลังช่วยฟื้นฟูพลังเวทให้หานหนิงกว่า 2 หรืออาจจะ 3 หน่วย ร่างกายอ่อนล้าจนหน้ามืด เธอหน้าซีดเหมือนคนที่น้ำตาลในเลือดต่ำและล้มลงไปด้านหลัง

หานหนิงรีบคว้าตัวเธอไว้ทันที ก่อนจะประคองให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้ เขาพูดกับอาจารย์จางด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“อาจารย์ พลังของเธอช่วยฟื้นฟูพลังพิเศษของเราได้… ผมคิดว่านี่น่าจะเรียกว่าพลังเวทย์ ถ้าเราได้พลังจากเธอเติมเต็มให้ เราจะสามารถใช้พลังพิเศษได้อย่างต่อเนื่อง”

“ฉันคิดว่าความสามารถของเธอสำคัญกับพวกเรามากเลยทีเดียว”

“ฉันก็คิดแบบนั้น เลยอยากให้ทุกคนได้เห็นด้วยตัวเอง” อาจารย์จางหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปมองคนรอบข้าง “ว่าไงล่ะ ? จะรับเธอไว้ไหม ? พวกเธอคิดเห็นว่ายังไง ?”

“ฉันไม่มีปัญหาอะไร” หลินเทียนเหอยกมือขึ้น

โจวหยูเบิกตากว้าง “เสริมทีมด้วยคนมีพลังพิเศษนะเหรอ ? ฉันก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน”

“ไม่มีปัญหา” เสียวหมิงหวังทำมือโอเค

เมื่อทั้งห้าคนเห็นพ้อง คนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครค้านอะไร

หานหนิงโบกมือไปที่หญิงสาวที่สติยังเลือนราง พอเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็รีบตะโกนบอกซู่จิงจิงว่า “จิงจิง ! รีบไปตักข้าวสักชามใหญ่ ๆ พร้อมกับเนื้อหมูตุ๋น แล้วก็เอาโค้กมาสักแก้ว เร็ว ๆ !”

“ได้เลย !”

...

เสียงซดอาหารดัง “ฮือก ฮือก~ ฮือก ฮือก~” นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลินต้า รวมตัวกันเป็นวง ล้อมดูหญิงสาวที่กำลังกินข้าวอย่างมูมมามด้วยสายตาเหม่อลอย

“ให้ตายสิ ท่าทางแบบนี้ ฉันเคยเห็นแต่จากพวกผู้ชายเท่านั้นแหละ”

“อาจจะหิวมากก็ได้นะ”

“ฮือ ๆ ๆ ฉันไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้ว ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ” หญิงสาวพูดไปพร้อมกับตักข้าวเข้าปาก น้ำตาไหลพรากออกมาจากตา เธอไม่มีเวลาจะเช็ด แค่ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว

“ช้า ๆ หน่อยสิ กินเร็วไปแบบนี้ ถ้ากินเยอะเกินเดี๋ยวกระเพาะรับไม่ไหว เกิดเป็นอันตรายได้” อาจารย์หลี่เตือน

หานหนิงรีบย้ายชามและตะเกียบของเธอออกไป เพื่อให้เธอเคี้ยวให้ละเอียดและพักบ้าง

“ฮือ ๆ ฉันยังอยากกินอีก ฉันยังอยากกินอีก” หญิงสาวพยายามคว้ามือของหานหนิงไว้แน่น ดวงตาของเธอจ้องไปที่ชามข้าวอย่างไม่ละสายตา

“เธอชื่ออะไร ก่อนหน้านี้ทำงานอะไรอยู่ ?” อาจารย์จางเริ่มถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“ฉันชื่อเจิ้งหว่าน เพิ่งเรียนจบยังหางานไม่ได้เลย ฮือ ๆ ตอนแรกคิดว่าจะกลับบ้านไปดูว่ามีงานอะไรทำได้บ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าจะซวยขนาดนี้ โดนพัดมาอยู่ที่นี่ แถมยังไม่ได้กินอะไรมาเป็นวัน ๆ ฮือ ๆ ๆ…”

คำพูดของเจิ้งหว่านดูเหมือนแทงใจดำตัวเองจนร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

“ก่อนหน้านี้เรียนสาขาอะไร แล้วเรียนที่ไหนมา ?” อาจารย์จางเริ่มสนใจ

“สาขาภูมิสถาปัตยกรรมค่ะ จบมาจากมหาวิทยาลัยการเกษตรหลินอัน” เจิ้งหว่านพูดทั้งน้ำมูกและน้ำตาไหล

ทันทีที่พูดจบ ทุกคนในที่นั้นตกอยู่ในความเงียบงัน

อาจารย์จางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาล่ะ ๆ ดื่มน้ำก่อนนะ พักสักหน่อยแล้วค่อยกินต่อ”

“แล้วเธอได้พลังพิเศษมายังไง ?” หานหนิงมองหญิงสาวที่เอาแต่ร้องไห้ จนไม่คิดว่าเธอจะมีความกล้าพอจะต่อสู้กับด้วงยักษ์เพื่อปลุกพลัง

ต้องบอกว่า คนที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่ได้พลังพิเศษมาจากการต่อสู้กับด้วงยักษ์ทั้งนั้น

“ฉัน...ฉันบอกว่าฉันหิวจนสลบแล้วพลังก็ตื่นขึ้นมาเอง พวกเธอจะเชื่อไหม ?” เจิ้งหว่านพูดไปสะอื้นไป

“เชื่อ...” หานหนิงตอบ เพราะเขาเองก็ได้พลังพิเศษมาจากการตื่นขึ้นมาเองเหมือนกัน

...

ทุกคนมองเจิ้งหว่านที่กำลังกินข้าวอย่างช้า ๆ อาจารย์จางคิดอะไรบางอย่างแล้วพูดขึ้น

“ในทีมเรายังมีอีก 11 คนที่ยังไม่มีพลังพิเศษ พยายามหาทางให้ทุกคนที่เหลือได้ปลุกพลังกันเถอะ จะได้มีความสามารถช่วยสนับสนุนหรือป้องกันตัวเอง”

หานหนิงที่เพิ่งฟื้นพลังเวทมาได้ 3 หน่วย ฟังคำพูดของอาจารย์จางแล้วเดินกลับไปนั่งที่มุมหนึ่ง ก่อนเริ่มทดลองสร้างไอเทมใหม่ ๆ

“หน้าไม้โลหะยิงต่อเนื่องกับลูกศรเจาะเกราะ น่าจะสร้างความเสียหายได้มาก...”

เขาตั้งใจจะทำหน้าไม้โลหะที่ยิงต่อเนื่องได้พร้อมลูกศรเจาะเกราะ จากนั้นเมื่อพลังเวทฟื้นเพิ่มขึ้นอีก ก็จะสร้างอาวุธและเกราะให้ตัวเองและเพื่อนร่วมทีม เพื่อเพิ่มศักยภาพในการต่อสู้ทุกด้าน