ตอนที่ 7 สัตว์ประหลาดที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 สัตว์ประหลาดที่น่ารังเกียจ

ผู้โดยสารที่ยังคงรอดชีวิตอยู่ในรถไฟ ต่างผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความโกลาหลในตอนแรกมาได้ แต่ในตอนนี้ทุกคนกลับดูอ่อนล้าจนหมดเรี่ยวแรง บ้างคนก็นั่ง บางคนก็นอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นรถ แต่ละคนแสดงสีหน้าที่ดูอิดโรยและดูสิ้นหวัง

กลุ่มเพื่อนนักศึกษาที่คุ้นเคยจับกลุ่มกันอยู่บริเวณท้ายรถไฟตรงที่นั่งไม่กี่แถวสุดท้าย กลายเป็นเหมือนวงกลมเล็ก ๆ ที่แยกตัวออกมาอย่างอิสระ

อาจจะพูดได้ว่า พวกเขายึดพื้นที่ทองของท้ายรถเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

“เอ๊ะ ? ทำไมบางคนถึงหายไป แล้วอาจารย์จางล่ะ ?”

หานหนิงมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอาจารย์จางที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม และยังมีเพื่อนผู้ชายอีกสองสามคนที่หายไปด้วย

“ตอนนายหมดสติ พวกเราได้พูดคุยกับคนที่อยู่ข้างหน้า อาจารย์จางกับพวกนั้นออกไปตรวจสอบสถานการณ์ในตู้โดยสารอื่น ๆ แล้ว”

หลินเทียนเหอตอบ

ในช่วงแรกที่เกิดเหตุการณ์วุ่นวาย การสั่นสะเทือนของขบวนรถไฟทำให้ตู้โดยสารแต่ละตู้เคลื่อนที่ผิดตำแหน่ง

ยังไม่พอ การโจมตีของด้วงยักษ์ทำให้คนในตู้โดยสารต้องปิดกั้นทางเชื่อมไว้ ทำให้ตู้โดยสารต่าง ๆ แยกตัวออกจากกัน

สำหรับหานหนิงเองก็ไม่รู้ว่ามีคนในตู้โดยสารที่อยู่ข้าง ๆ ตายไปแล้วกี่คน

“ยังมีข่าวดีนะ หลังจากที่พวกเราช่วยกันจัดการกับด้วงยักษ์สองสามตัวนั้นแล้ว เพื่อน ๆ ของเราอีกหลายคนก็มีพลังพิเศษขึ้นมา และดูเหมือนพลังของพวกเราจะเพิ่มขึ้นด้วย”

หลินเทียนเหอแสดงรอยยิ้มบนใบหน้าแห่งความหวังออกมาเล็กน้อย

“นี่อาจเป็นข่าวดีเพียงข่าวเดียวในสถานการณ์เลวร้ายทั้งหมด ถ้ามีพลังต่อสู้ เราอาจจะออกไปหาอาหารข้างนอกได้”

หานหนิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ก่อนจะเรียกหน้าต่างสถานะของตัวเองออกมา

ระดับ: 2

อาชีพ: ผู้สร้าง

พลังเวท: 4/8

…

“เลเวลอัพจริง ๆ ด้วย ! หลังจากเลเวลอัพ ขีดจำกัดพลังเวทเพิ่มขึ้น แถมร่างกายก็ดูจะแข็งแรงขึ้นอีกไม่น้อย”

หานหนิงรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายตัวเอง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เสียงพูดคุยเบา ๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหน้า

ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ก็เห็นอาจารย์จางเดินกลับมาพร้อมกับนักศึกษาอีกสองสามคน

“อาจารย์จาง สถานการณ์ในตู้โดยสารอื่นเป็นยังไงบ้างครับ ?” หานหนิงยังไม่ทันจะถาม คนอื่น ๆ ก็เริ่มสงสัยและรีบถามคำถามทันที

ใบหน้าของอาจารย์จางดูไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาส่ายหัวไปมาก่อนจะพูดขึ้น “เลวร้ายกว่าที่นี่มาก ฉันไปดูผู้โดยสารทั้งสองตู้ แต่ละตู้มีคนตายไม่ต่ำกว่าสิบคน โชคดีที่ยังมีคนบางกลุ่มลุกขึ้นมาต่อสู้กับด้วงยักษ์นั้น”

“ส่วนเรื่องอาหาร ทุกคนระวังตัวกันมาก ไม่มีใครยอมเอาอาหารออกมาแลกเปลี่ยน เราได้แต่น้ำเปล่าเล็กน้อยจากตู้กดน้ำที่ทางเชื่อมระหว่างตู้โดยสาร”

“แล้วเรายังต้องไปที่ตู้ขายอาหารอีกไหม ?” หานหนิงถาม

เพราะเหตุการณ์ของชายวัยกลางคนในชุดสีดำ ทำให้พวกเขาเสียเวลาช่วงกลางวันที่มีค่าไป

อาจารย์จางมองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงก่อนจะส่ายหัวอีกครั้ง “รอจนกว่าฟ้าสว่าง ตอนนี้อุณหภูมิลดลงต่ำมาก ใครจะรู้ว่ากลางคืนจะเกิดอะไรขึ้นอีก ทุกคนอยู่รวมกันเพื่อให้ผ่านคืนนี้ไปได้ก่อน จะดีที่สุด”

“หาอะไรกินเติมพลัง แล้วฉันจะจัดเวรยามให้คอยเฝ้าระวัง พอถึงตอนเช้าเราค่อยออกสำรวจข้างนอกอีกที”

“ตกลงครับ”

…

ยามค่ำคืน

“แกร๊ก แกร๊ก”

เสียงลมหนาวที่พัดผ่าน ทำให้หน้าต่างด้านนอกตู้โดยสารดังขึ้น

ภายในตู้โดยสารมีแสงสลัวจากไฟฉุกเฉินที่ติดอยู่บนผนัง ส่องแสงจาง ๆ

หานหนิงที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งตื่นเพราะความหนาวเย็น เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

“แกร๊ก แกร๊ก”

มีเสียงหนึ่งที่แตกต่างจากเสียงลมดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เสียงนั้นแทรกผ่านรอยต่อของตู้โดยสารเข้ามาถึงหูของเขา

เสียงนั้นชัดเจนมาก ราวกับอยู่ห่างออกไปไม่เกินยี่สิบเมตร

“กรี๊ด ! ! !”

จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องแหลมดังทะลุไปทั่วบริเวณตู้โดยสาร

ทำให้ผู้โดยสารทุกคนสะดุ้งตื่นพร้อมกันในทันที

ไม่ต้องรอให้เวรยามเตือน

ทุกคนรีบหยิบโทรศัพท์หรือไฟฉายขึ้นมาเปิดไฟส่องสว่างไปทั่วตู้โดยสาร

พวกเขามองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพบว่าเสียงนั้นดังขึ้นมาจากตู้ข้าง ๆ

“ผี ! ผีมาแล้ว !”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน

มันก้องกังวานจนฟังแล้วแสบแก้วหูและมาพร้อมกับเสียงขยับเขยื้อนบางอย่างค่อย ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“อะไรน่ะ !”

“ระวัง มีบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้ ๆ !”

อาจารย์จางและเพื่อนนักศึกษาที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน พวกเขาคว้าอาวุธที่ประดิษฐ์ขึ้นเองไว้แน่น ไม่ว่าจะเป็นขวาน ไม้พลอง หรือไม้แขวนผ้า

ขณะที่ทุกคนพยายามย่องไปใกล้หน้าต่างรถไฟเพื่อดูว่ามีอะไรอยู่ข้างนอก จู่ ๆ เงาดำหลายเงาก็ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนที่นอกหน้าต่างในทันที

“อ๊ากก !”

มีคนตกใจจนเผลอส่องไฟฉายจากมือถือไปที่เงาดำเหล่านั้น

ภาพที่เห็นคือหัวกะโหลกสีขาวซีด หลายหัวเรียงรายติดกับหน้าต่าง พวกมันจ้องมองเข้ามาในตู้โดยสารด้วยดวงตาที่ไร้อารมณ์

“ผี !”

ผู้โดยสารบางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับตัวสั่นอย่างแรง

“แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก”

เสียงข้อต่อเสียดสีกันดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นาน หน้าต่างทั้งสองด้านของตู้โดยสารก็เต็มไปด้วยหัวกะโหลกที่ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เมื่อแสงไฟฉายส่องผ่าน พวกมันดูน่ากลัวจนน่าขนลุก

“ฮือ…”

พวกมันส่งเสียงร้องต่ำ ๆ แล้วเริ่มใช้หัวกระแทกหน้าต่างอย่างแรง

ปัง ! ปัง ! ปัง !

แรงกระแทกที่ส่งมานั้นหนักหน่วงยิ่งกว่าแรงของด้วงยักษ์ในช่วงกลางวันอีกด้วย

ทุกเสียงกระแทกเหมือนตีกลองกระทบหัวใจของทุกคนที่อยู่ในตู้โดยสาร

หานหนิงขนลุกไปทั้งตัว เขาหยิบหน้าไม้โลหะของตัวเองขึ้นมาโดยไม่ลังเล

คนอื่น ๆ รอบตัวเขาก็เตรียมพร้อมเช่นกัน พวกเขาเรียกใช้พลังพิเศษที่มีของแต่ละคน

ในกลุ่มนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยที่มีทั้งหมด 20 คน มีถึง 15 คน รวมทั้งเขาด้วยที่มีพลังพิเศษ

ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้นจากชายวัยกลางคนที่อยู่กลางตู้โดยสาร

“ทุกคนที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ ไม่ว่าจะเป็นเด็ก คนแก่ หรือคนบาดเจ็บ รีบหลบให้ดี ! ส่วนคนที่มีพลังพิเศษและร่างกายแข็งแรง ไปเฝ้าหน้าต่างที่เริ่มแตกไว้ อย่าให้พวกมันบุกเข้ามาได้ !”

อาจารย์จางตอบกลับทันที “ใช่ ซู่จิง เธอหลบไป ส่วนคนที่สู้ได้มาช่วยกันเฝ้าตรงนี้ !”

ปัง ! ปัง ! ปัง !

หัวกะโหลกยังคงกระแทกหน้าต่างไม่หยุด เสียงครางต่ำของพวกมันยิ่งเพิ่มความน่าขนลุกขึ้นไปอีก

กระจกของรถไฟที่ผลิตในประเทศยังคงทนต่อแรงกระแทกได้อย่างดีเยี่ยม แม้จะถูกโจมตีหนักหน่วงก็ตาม แต่ส่วนใหญ่ยังคงแข็งแรงอยู่

ทว่าหน้าต่างที่ร้าวจากแรงกระแทกก่อนหน้านี้กลับแตกละเอียดในที่สุด

สัมภาระของผู้โดยสารส่วนใหญ่ถูกนําไปปิดหน้าต่างที่แตกก่อนหน้านี้

เนื่องจากขาดแคลนวัสดุ หน้าต่างที่เหลือส่วนใหญ่จึงไม่ได้รับการเสริมความแข็งแรง

เพล้ง !

เสียงกระจกแตกดังสนั่นขึ้น

ในทันใดนั้นเอง หน้าต่างสองบานบริเวณกลางตู้โดยสารก็แตกกระจาย

ทันทีที่กระจกแตก เงาร่างเล็ก ๆ หลายตัวก็พยายามปีนเข้ามาภายใน

“ฆ่ามัน !”

ชายวัยกลางคนที่ยืนรวมกับผู้มีพลังพิเศษคนอื่น ๆ ต่างก็โจมตีสัตว์ประหลาดที่พยายามปีนเข้ามา

ปัง ! ปัง !

เขาก้าวไปข้างหน้า แขนที่มีกล้ามเนื้อโป่งพองกำแน่น ก่อนจะต่อยไปที่กะโหลกเหล่านั้นอย่างเต็มแรง

คนรอบตัวเขาบางคนปล่อยลม บางคนพ่นน้ำแรงสูง และบางคนเหมือนชายวัยกลางคน ใช้ร่างกายที่แข็งแกร่งเข้าต่อสู้โดยตรง

คนที่มีพลังพิเศษหลายคนโจมตีอย่างต่อเนื่อง กระแทกใส่สัตว์ประหลาดทั้งสองจนร่างของพวกมันเสียหลักและล้มลงไป

ทว่า… ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ดีใจ…