บทที่ 115 - หญิงและชาย

บทที่ 115 - หญิงและชาย

ตกดึก

เหอถงเหวินกลับมาถึงหอพักนักศึกษา ก็รีบฟ้องเรื่องราวสุดเลวร้ายที่เจอมาช่วงกลางวันให้เพื่อนๆ ในแก๊งฟังทันที

"ไอ้โรคจิตนั่นมันหน้าด้านมากเลยนะพวกมึง! บังอาจมาแอบถ่ายกู!"

"แถมยังกล้าใส่ร้ายว่ากูขโมยรถมอเตอร์ไซค์มันอีก! โคตรจะหน้าตัวเมียเลย!"

"พวกตำรวจก็แย่พอกัน! ไม่เห็นใจลูกผู้หญิงตาดำๆ อย่างกูเลย! ปล่อยให้ไอ้หน้าตัวเมียนั่นมาค้นกระเป๋ากูหน้าตาเฉย!"

"ใช่ๆ! แค่ขอดูโทรศัพท์มันนิดเดียวจะเป็นไรไป? หวงหยั่งกะจะเสียเนื้อเสียตัวงั้นแหละ!"

……

เมื่อได้ยินเพื่อนร่วมแก๊งช่วยกันรุมด่าทอซูอิงฮุย เหอถงเหวินก็อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง แต่เธอก็ยังรู้สึกแค้นใจไม่หาย

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจจะเขียนประจานไอ้หน้าตัวเมียคนนั้นลงโซเชียล แต่ระหว่างที่กำลังร่ายยาวอยู่นั้น เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งก็ทักขึ้นมา

"แล้วเฉียนหมิงเฉิงล่ะ? วันนี้มันไปกับแกไม่ใช่เหรอ? ตอนที่ไอ้หน้าตัวเมียนั่นมารังแกแก มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอ?"

เฉียนหมิงเฉิง ก็คือแฟนหนุ่มของเหอถงเหวิน หรือก็คือชายหนุ่มที่โดนซูอิงฮุยล็อกคอเมื่อกลางวันนั่นเอง

พอพูดถึงเฉียนหมิงเฉิง เหอถงเหวินก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ น้ำตาพาลจะไหลออกมาอีกรอบ

"มัน... มันปอดแหกน่ะสิ! ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย! ตอนที่... ตอนที่ตำรวจสอบปากคำ มันยังไม่กล้าหือเลยสักคำ... ทำได้แค่พูดขู่ไปงั้นๆ..."

แก๊งนางฟ้าทั้งหลายได้ยินดังนั้น ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ!

"อะไรกันเนี่ย! ไอ้หมอนี่มันใช่ลูกผู้ชายหรือเปล่าวะ?"

"นั่นสิ! แค่เป็นแฟนกันมันยังไม่กล้าปกป้องแกเลย แล้วจะไปหวังพึ่งพาอะไรมันได้ในอนาคต?"

"เลิกเถอะ! ผู้ชายห่วยๆ แบบนี้จะคบต่อไปทำไม? สวยๆ อย่างแก หาผู้ชายดีๆ ได้สบายอยู่แล้ว!"

"เลิกเลย! ต้องเลิกเด็ดขาด!"

ทุกคนต่างก็พากันยุยงให้เหอถงเหวินเลิกกับเฉียนหมิงเฉิง

เหอถงเหวินเริ่มลังเล เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดี

ใจจริงเธอก็รักเฉียนหมิงเฉิงนะ แต่ก็เหมือนที่เพื่อนๆ บอก ผู้ชายแบบนี้คงให้ความมั่นคงกับเธอไม่ได้หรอก

เหอถงเหวินสับสนวุ่นวายใจ "ขอเวลาฉันคิดดูก่อนนะ!"

"จะคิดทำไมอีกล่ะ? ตัดใจซะเถอะ! ผู้ชายดีๆ มีอีกเยอะแยะ! ดูอย่างฉันสิ ยังไม่รีบมีแฟนเลย ก็เพราะอยากจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดไงล่ะ"

คนที่พูดคือสาวร่างท้วมน้ำหนักร่วมร้อยกิโลกรัม "มีผู้ชายมาตามจีบฉันตั้งเยอะแยะ ฉันยังไม่สนเลย!"

"ใช่ๆ! ผู้ชายสมัยนี้มีเยอะกว่าผู้หญิงอีก พวกเราเลือกได้สบายๆ! เลิกไปเถอะ"

คนที่พูดเสริมคือสาวแว่นหน้าสิวเขรอะ ดัดฟันเหล็ก "แกไม่เห็นข่าวเหรอ? ผู้ชายล้นประเทศเป็นสิบๆ ล้านคนกำลังขึ้นคานกันอยู่เลยนะ!"

"ใช่ๆ! พวกเราเป็นผู้หญิงนะ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครเอา หรอก ผู้ชายห่วยๆ แบบนี้อย่าไปเสียเวลาด้วยเลย..."

"ถูกของแก ถูกที่สุด..."

ภายใต้การไซโคของเพื่อนๆ ในที่สุดเหอถงเหวินก็คล้อยตาม!

พวกเราเป็นผู้หญิงนะ! จะไปกลัวอะไรกับการหาผู้ชายไม่ได้!

แถมเฉียนหมิงเฉิงก็ยากจนข้นแค้น ชวนไปกินข้าวทีไรก็ต้องไปยืมเงินเพื่อนร่วมห้องมาจ่าย

เธอรู้ดีว่าเฉียนหมิงเฉิงต้องแอบไปรับจ้างทำงานพาร์ทไทม์ช่วงวันหยุด เพื่อหาเงินมาเปย์เธอ

วันเกิดคราวก่อน เขาให้ของขวัญเป็นสร้อยข้อมือเชือกถักฝีมือตัวเอง แถมยังบอกอีกว่า: ของซื้อน่ะมันไม่มีคุณค่าทางใจหรอก ของทำเองนี่แหละถึงจะสื่อถึงความจริงใจ

ไม่มีเงินก็บอกมาตรงๆ สิ!

ฉันก็ไม่ได้รังเกียจแกสักหน่อย ทำไมต้องมาทำเป็นอวดเก่งด้วย!

เหอถงเหวินมองสร้อยข้อมือเชือกถักบนข้อมือ แล้วรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาจับใจ

ดังนั้น เหอถงเหวินจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันแชท แล้วส่งข้อความหาเฉียนหมิงเฉิง: เราเข้ากันไม่ได้ เลิกกันเถอะ!

พิมพ์ข้อความเสร็จแล้ว แต่เธอก็ยังลังเล ไม่กล้ากดส่ง

"มัวลังเลอะไรอยู่ล่ะ? เพื่อนๆ จะหวังร้ายกับแกหรือไง!"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหอถงเหวินก็ตัดสินใจเด็ดขาด กดปุ่มส่งข้อความทันที แล้วตามด้วยการบล็อกและลบเพื่อน!

ทุกขั้นตอนล้วนลื่นไหล ไร้รอยต่อ!

……

อีกด้านหนึ่ง

เฉียนหมิงเฉิงกลับมาที่หอพักด้วยท่าทีหดหู่ จนเพื่อนร่วมห้องสังเกตเห็นความผิดปกติ

"ไอ้ลูกชาย เป็นอะไรไปวะ? อกหักหรอ?"

"ฮ่าๆๆ อย่าเพิ่งท้อสิวะ! ตอนฉันจีบพี่สะใภ้แก กว่าจะได้จุ๊บก็ปาเข้าไปครึ่งปีแล้ว แกเพิ่งจะคบกันได้เท่าไหร่เอง!"

"เฮ้ย! โดนใครต่อยมาวะเนี่ย รอยแดงเป็นเถือกเลย?"

"เชี่ย! ใครกล้าทำร้ายพี่น้องกูวะ กูจะไปกระทืบมัน!"

เพื่อนร่วมห้องต่างพากันถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ทำให้เฉียนหมิงเฉิงยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เขาขอบุหรี่จากเพื่อนมาสูบมวนหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องที่เจอมาวันนี้ให้ฟัง

"เฮ้ย! ถงเหวินดูเป็นเด็กเรียบร้อยนะ ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ? ไปปรักปรำคนอื่นว่าแอบถ่ายเนี่ยนะ?"

"สงสัยจะดูคลิปสั้นในเน็ตมากไปมั้ง?"

"แกก็ทำถูกแล้วล่ะ ไม่ว่ายังไง การไปทำร้ายร่างกายเขาก่อนมันก็ผิดอยู่แล้ว ยิ่งเขาไม่ได้แอบถ่ายจริงๆ ด้วย"

"ตกลงว่า ถงเหวินงอนแก เพราะแกไม่ยอมช่วยกระทืบไอ้หมอนั่นเหรอ?"

เฉียนหมิงเฉิงพยักหน้ารับ ตั้งแต่ออกจากป้อมตำรวจตอนเที่ยง พวกเขาก็ไม่ได้แยกย้ายกันทันที แต่ไปดูหนังและกินข้าวเที่ยงด้วยกัน

เพียงแต่ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ถงเหวินอารมณ์ไม่ดีเลย ทำตัวเย็นชาใส่เขาตลอดเวลา จนเขาเริ่มรู้สึกผิด คิดว่าตัวเองน่าจะช่วยเธอซัดหน้าไอ้หมอนั่นไปสักหมัด

"แกพูดอะไรของแกวะ! ไปตีเขาทำไม? ผิดก็ต้องยอมรับผิดสิ! เรื่องนี้พวกแกเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ เลยนะ"

"ผู้หญิงก็งี้แหละ ขี้น้อยใจ ง้อหน่อยเดี๋ยวก็หาย"

"ใช่ พรุ่งนี้พอเธออารมณ์ดีขึ้น แกก็ไปอธิบายให้เธอฟังดีๆ สิ"

"แต่เรื่องวันนี้ เธอก็ทำเกินไปจริงๆ นะ แกต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง อย่าปล่อยให้เธอทำตัวเหมือนพวกผู้หญิงงี่เง่าในเน็ตเลย"

เฉียนหมิงเฉิงพยักหน้าเห็นด้วย ถงเหวินทำเกินไปจริงๆ แหละ วันนี้เขาเองก็พยายามเตือนเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง "ฉันกะว่าวันหยุดสุดสัปดาห์หน้า จะพาเธอไปเที่ยวพักผ่อนสักหน่อย พวกแกต้องช่วยสมทบทุนให้ฉันด้วยนะเว้ย!"

พอได้ยินประโยคนี้ เพื่อนร่วมห้องก็โห่ร้องโวยวายกันทันที

"ไปตายซะมึง! วันนี้กูเพิ่งจะให้มึงยืมไป 50 หยวนนะเว้ย!"

"แม่มึงเอ๊ย! มึงมีแฟนคนเดียว แต่พวกกูต้องมาช่วยเปย์ทั้งหอเลยเหรอวะ!"

"โชคดีนะที่พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้อยู่ไกลกัน ไม่งั้นพวกเราคงได้กินแกลบกันหมดแน่!"

"เอาล่ะๆ พวกเราในฐานะพ่อ ก็ต้องช่วยๆ กันลงขันหน่อย เพื่อลูกชายจะได้แต่งเมียเข้าบ้านไงวะ?"

"ฮ่าๆๆๆ..."

"ใช่เลย ฮ่าๆๆๆ..."

หลังจากได้ระบายความอัดอั้น และหัวเราะเฮฮากับเพื่อนร่วมห้อง อารมณ์ของเฉียนหมิงเฉิงก็ดีขึ้นมาก

เขานอนบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะส่งข้อความหาถงเหวิน

"ที่รัก ทำอะไรอยู่จ๊ะ?"

ข้อความส่งออกไปแล้ว แต่สิ่งที่ตอบกลับมา กลับเป็นเครื่องหมายตกใจสีแดงตัวเบ้อเริ่ม!

เฉียนหมิงเฉิงคิดว่าตัวเองตาฝาดไป จึงลองส่งข้อความไปอีกครั้ง

แต่ก็ยังคงเป็นเครื่องหมายตกใจสีแดงเหมือนเดิม

เขาลองกดโทรออก แต่ก็พบว่าโดนบล็อกเบอร์ไปเรียบร้อยแล้ว

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเพื่อนร่วมห้อง เฉียนหมิงเฉิงก็พุ่งพรวดออกจากหอพักไปอย่างคนเสียสติ...

(จบแล้ว)