บทที่ 105 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

บทที่ 105 - แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

"ตูมมม!!!"

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน!

โลกทั้งใบราวกับจะถล่มทลายลงมา!

วินาทีที่ระเบิดทำงาน เปลวไฟอันร้อนแรงก็พุ่งทะยานแหวกอากาศ แผลงฤทธิ์ทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว

คลื่นกระแทกพัดกรรโชกราวกับพายุทอร์นาโด กวาดล้างทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง

ค่ายกลขนาดใหญ่ในห้องโถงใต้ดินก็สูญเสียประกายแสงไป โซ่ตรวนขนาดยักษ์สองเส้นที่พันธนาการมังกรเจียวไว้ก็สลายหายไปในความว่างเปล่า

ระเบิดทำลายล้างทุกสิ่ง!

มังกรเจียวรับแรงระเบิดเข้าไปเต็มๆ หัวมังกรของมันถูกฉีกกระชากจากภายในจนแหลกละเอียด ลำตัวช่วงล่างก็ถูกเปลวไฟกลืนกินจนมิด

เพียงชั่วพริบตา มังกรเจียวก็เหลือเพียงครึ่งท่อนล่างเท่านั้น!

มังกรเจียวที่ไร้หัว ท่อนล่างยังคงดิ้นกระแด่วๆ อยู่ และในวินาทีต่อมา ความเสียหายระลอกสองจากแรงระเบิดของถังแก๊สก็ตามมาติดๆ!

เศษซากถังแก๊สที่แหลมคมนับไม่ถ้วน พุ่งทะลวงเข้าใส่ท่อนล่างของมังกรเจียว เพียงไม่กี่อึดใจ ท่อนล่างของมันก็ถูกเศษเหล็กเสียบทะลุจนพรุนเป็นรังผึ้ง สิ้นใจตายคาที่อย่างอนาถ!

จุดจบของมังกรเจียวมาถึงแล้ว

ง่ายดาย รุนแรง ไม่ต้องพึ่งพาพลังวิเศษอะไรทั้งนั้น!

มังกรเจียวคงนึกไม่ถึงว่า ชาตินี้มันจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของรถไถมือสอง

ผลจากแรงระเบิด ทำให้ห้องโถงใต้ดินถล่มลงมา หินย้อยร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝน รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนเพดานถ้ำ เพียงไม่กี่สิบวินาที พื้นที่กว่าครึ่งของห้องโถงใต้ดินก็ถูกหินถล่มทับจนมิด

หากมองจากมุมสูง จะเห็นว่ายอดเขาที่อยู่เหนือห้องโถงใต้ดิน ยุบตัวลงไปอย่างเห็นได้ชัด

ก้อนหินขนาดยักษ์บนยอดเขากลิ้งตกลงมาเบื้องล่าง ฝุ่นควันคลุ้งตลบไปทั่วบริเวณ...

……

กว่าซูอิงฮุยและวั่งไฉจะหลุดพ้นจากสภาวะมึนงง เวลาก็ล่วงเลยไปถึง 5 วันเต็มๆ

ช่วงหลายวันมานี้ พวกเขาเอาร่างแยกไปส่งตายอย่างต่อเนื่อง ทำให้สภาพจิตใจของหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัว ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

จากที่ปกติใช้เวลาฟื้นตัวแค่สองวัน คราวนี้กลับต้องใช้เวลาถึง 5 วันเต็มๆ

"น่าจะ... น่าจะตายแล้วมั้ง?"

ซูอิงฮุยที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้น พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่พอขยับตัว ขาก็พาลหมดแรง ทรุดลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

"มะ... ไม่รู้สิ ก่อนที่มันจะระเบิด ฉันก็ชิงตายไปก่อนแล้ว"

วั่งไฉแลบลิ้นหอบหายใจแฮ่กๆ ความทรงจำสุดท้ายของมันก็คือ วินาทีที่ซูอิงฮุยสลายปราการมนตร์คุ้มกาย มันก็ถูกเปลวไฟของมังกรเจียวกลืนกินไปทันที

"ช่างแม่ง! ฉันหมดความอดทนแล้ว ไม่ว่ามันจะตายหรือไม่ตาย ฉันก็จะกลับไปสร้างบ้านที่บ้านเกิดแล้วเว้ย!"

ซูอิงฮุยทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขางัดไม้ตายทุกอย่างที่มีออกมาใช้จนหมดเกลือกแล้ว การต้องมาเผชิญหน้ากับความตายถึง 4 ครั้งซ้อน ถ้ายืนกรานจะลองอีกครั้ง มีหวังเขาคงได้ไปจองเตียงที่โรงพยาบาลบ้าแน่ๆ

วั่งไฉไม่พูดอะไร มันเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

ล้อเล่นหรือเปล่า วั่งไฉคือใคร?

เป็นถึงอสูรกลืนทองผู้ยิ่งใหญ่เชียวนะ แต่กลับต้องมาทำหน้าที่เป็นหน่วยกล้าตายเนี่ยนะ?

ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป มีหวังได้เอาปี๊บคลุมหัวเดินแน่ๆ!

เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมง ซูอิงฮุยและวั่งไฉก็เริ่มขยับตัวได้เป็นปกติ

"เข้าไปดูหน่อยไหม?" วั่งไฉเสนอ

"ไม่ไป! ถ้าอยากไปก็ส่งร่างแยกไปสิ ขืนไอ้มังกรเจียวนั่นโผล่พรวดออกมา พวกเราได้ตายหยั่งเขียดแน่"

ซูอิงฮุยปฏิเสธความคิดนี้ทันที เขาไม่มีทางเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงเด็ดขาด!

รอไปอีกสักพักค่อยว่ากันก็แล้วกัน

"เอางั้นก็ได้" วั่งไฉพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะพูดต่อ "แต่ถ้าเราฆ่ามันได้สำเร็จล่ะก็ งานนี้พวกเรารวยเละแน่"

ซูอิงฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง "รวยเละ? รวยยังไงวะ? เอาเนื้อมังกรเจียวไปขายเหรอ! แหม ถ้าเนื้อมังกรเจียวตัวเบ้อเริ่มขนาดนั้น เอาไปขายราคาเนื้อวัว เราก็คงรวยเละจริงๆ แหละ!"

วั่งไฉมองซูอิงฮุยด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองคนโง่ "แกบ้าหรือเปล่า จะเอาเนื้อไปทำไม?"

"มังกรเจียวตัวใหญ่ขนาดนั้น มันต้องก่อเกิดแก่นปราณ (เหยาตัน) แล้วแน่ๆ ไอ้ของพรรค์นั้นแหละคือของล้ำค่าของแท้!"

"แก่นปราณ (เหยาตัน)? มันคืออะไรวะ? เหมือนยาอายุวัฒนะมนุษย์หรือเปล่า?"

พอพูดถึงยาอายุวัฒนะมนุษย์ ซูอิงฮุยก็ยังรู้สึกสยองไม่หาย ความรู้สึกตอนโดนฟ้าผ่านี่มันไม่สนุกเอาซะเลย

วั่งไฉส่ายหน้าปฏิเสธ "ยาอายุวัฒนะมนุษย์มันเป็นของที่คนปรุงขึ้นมา แต่แก่นปราณมันคือ... คือ... อืม! สรุปก็คือของล้ำค่านั่นแหละ!"

วั่งไฉเองก็อธิบายให้ซูอิงฮุยฟังไม่ถูกเหมือนกัน

ซูอิงฮุยส่งสายตาดูถูกให้วั่งไฉ สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแก่นปราณหรือยาอายุวัฒนะอะไรนั่น มันก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

เขาแค่อยากจะรอให้ร่างแยกฟื้นฟูพลัง แล้วส่งเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ในห้องโถงใต้ดินให้แน่ใจ จากนั้นก็จะรีบเผ่นหนีกลับบ้านทันที

ซูอิงฮุยแหงนหน้ามองท้องฟ้าพลางถอนหายใจยาว

เฮ้อ ตอนแรกเขาก็แค่หวังจะหาเงินมาซื้อทองให้วั่งไฉกิน แล้วก็ถือโอกาสยกระดับคุณภาพชีวิตของตัวเองไปด้วยแค่นั้นเอง

แต่ทำไมเรื่องราวสุดแสนจะแปลกประหลาดพวกนี้ ถึงได้ถาโถมเข้ามาหาเขาไม่หยุดหย่อนแบบนี้ล่ะเนี่ย?

ระหว่างที่ซูอิงฮุยกำลังจมดิ่งอยู่ในภภวังค์ความคิด ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามสดใส จู่ๆ ก็ปรากฏจุดสีดำเล็กๆ ลอยเข้ามาใกล้

เมื่อจุดสีดำนั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ซูอิงฮุยก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือ ฝูงเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ!

"เชี่ยเอ๊ย!"

ซูอิงฮุยผุดลุกขึ้นยืนทันที ทหารมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย?

หรือว่าที่นี่คือชายแดน ก็เลยจะมีการซ้อมรบ?

"ไม่ใช่นะ พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ต่างหาก!" วั่งไฉหรี่ตามองพลางพูดขึ้น

ซูอิงฮุยใจคอไม่ดี หรือว่าพวกทหารจะพุ่งเป้ามาที่เขา?!

ภาพเหตุการณ์บนภูเขาทู่เอ๋อร์ย้อนกลับมาในหัวเขาอีกครั้ง ตอนนั้นเขากับวั่งไฉก็เกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้บนเขานั่นเหมือนกัน

"รีบหาที่ซ่อนตัวก่อน"

จากนั้นหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัว ก็รีบปีนขึ้นไปซ่อนตัวบนต้นไม้ใหญ่ที่กิ่งก้านใบหนาทึบ

ฝูงเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอด แต่จุดที่พวกมันจอด กลับอยู่ห่างจากจุดที่ซูอิงฮุยและวั่งไฉซ่อนตัวอยู่ประมาณหนึ่งกิโลเมตร

และตำแหน่งนั้น ก็คือรังของมังกรเจียวนั่นเอง!

พวกทหารมาตามล่ามังกรเจียวงั้นเหรอ?!

สีหน้าของซูอิงฮุยเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา หลังจากต่อสู้กับความคิดในหัวอย่างหนักหน่วง เขาก็กัดฟันกรอด หันไปพูดกับวั่งไฉว่า "ไป! ตามไปดูกันเถอะ!"

"ไปดูก็ได้ แต่ห้ามบุ่มบ่ามนะ ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็เผ่นเลย" วั่งไฉเตือนสติ

ซูอิงฮุยพยักหน้ารับ เขาเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

จากนั้นหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวก็ค่อยๆ แอบย่องเข้าไปใกล้ปากถ้ำ

เมื่อเข้าไปใกล้ พวกเขาก็เห็นกองทหารจัดแถวอย่างเป็นระเบียบ ทยอยเดินเรียงคิวเข้าไปในถ้ำ

"หึ! รนหาที่ตายชัดๆ!" ซูอิงฮุยแสยะยิ้มเยาะเมื่อเห็นภาพนั้น

ยังไม่ต้องพูดถึงมังกรเจียวในห้องโถงใต้ดินหรอก แค่ภูตพรายงูยักษ์ที่เฝ้าอยู่ตามทางเดิน พวกทหารพวกนี้ก็รับมือไม่ไหวแล้ว!

ต้องรู้ไว้นะว่า คนธรรมดาไม่มีทางมองเห็นภูตพรายได้หรอก!

แถมผิวหนังของภูตพรายพวกนั้นยังแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า กระสุนปืนธรรมดาไม่มีทางเจาะทะลุได้แน่!

และก็เป็นไปตามคาด ไม่นานนัก เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวออกมาจากในถ้ำ!

ซูอิงฮุยเดาได้ทันทีว่าพวกทหารคงปะทะกับภูตพรายงูยักษ์เข้าแล้ว

ผ่านไปพักใหญ่ เสียงปืนก็สงบลง ศพทหารหลายนายที่ถูกฉีกกระชากจนเหวอะหวะ ถูกหามออกมาจากถ้ำ!

"สมน้ำหน้า!" ซูอิงฮุยแอบสะใจอยู่ลึกๆ และยกนิ้วโป้งให้พวกงูยักษ์

ตั้งแต่เหตุการณ์บนภูเขาทู่เอ๋อร์ ที่เขาเกือบโดนทหารฆ่าตาย ซูอิงฮุยก็เกลียดชังพวกทหารเข้าไส้

แต่ทว่า ความสะใจของซูอิงฮุยก็อยู่ได้ไม่นาน

เพราะเขาสังเกตเห็นว่า ภูตพรายงูยักษ์ตัวหนึ่งที่ถูกยิงจนพรุนไปทั้งตัว ก็ถูกหามออกมาจากถ้ำด้วยเหมือนกัน และงูยักษ์ตัวนั้นก็ตายสนิทแล้ว!

ภูตพรายแค่ล่องหนได้ แต่สัมผัสได้

ก็เหมือนกับตอนที่ซูอิงฮุยเจอพี่งูครั้งแรกนั่นแหละ ถึงเขาจะมองไม่เห็นพี่งู แต่พอยิงปืนใส่ กระสุนก็ฝังเข้าไปในตัวพี่งูได้เหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่า อาวุธที่ทหารพวกนี้ใช้ มันอานุภาพรุนแรงกว่าปืนพกเก่าๆ ของเขาไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า!

"ตกลงไอ้พวกนี้มันมาทำอะไรกันแน่เนี่ย?"

(จบแล้ว)