บทที่ 4 - มาหาถึงที่

บทที่ 4 - มาหาถึงที่

ตกดึก ริมแม่น้ำซุ่นเฉิง บริเวณจัตุรัสใกล้ๆ ริมแม่น้ำ มีลุงๆ ป้าๆ จำนวนไม่น้อยกำลังเต้นแอโรบิกเข้าจังหวะเพลงกันอย่างสนุกสนาน

ไม่มีใครทันสังเกตเห็นเลยว่า บนขั้นบันไดริมฝั่งแม่น้ำ มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อลอยราวกับคนไร้วิญญาณ

ชายหนุ่มโยนเสื้อสูทราคาแพงทิ้งไว้ริมแม่น้ำอย่างไม่แยแส ข้างกายเขายังมีโทรศัพท์มือถือที่ถูกเหยียบจนแหลกละเอียดตกอยู่

เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้เพิ่งจะระบายอารมณ์ใส่โทรศัพท์มือถือมาหมาดๆ

ผู้ชายคนนี้ก็คือหลิวอี้ เมื่อตอนบ่าย หลังจากที่เขาได้รับรูปถ่ายจากนักสืบเอกชนอาฮุย ความโกรธแค้นที่ไม่อาจควบคุมได้ก็ปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของจิตใจ

เขาทุบกระจกหน้ารถสุดที่รักของตัวเองด้วยมือเปล่าจนแตกละเอียด จากนั้นก็เดินโซซัดโซเซมาที่ริมแม่น้ำ และนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่บ่ายจนถึงตอนนี้

แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาตลอดทั้งบ่ายแล้ว แต่ตอนนี้สมองของหลิวอี้ก็ยังคงตื้อตั้น ไม่สามารถคิดวิเคราะห์อะไรได้เลย

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีภาพอุจาดตาพวกนี้ได้ เขาไม่เข้าใจว่าหลี่ซุ่นจวี๋ที่แสนบริสุทธิ์และไม่เคยมีแฟนมาก่อน ทำไมถึงมีภาพพวกนี้ได้

ที่สำคัญไปกว่านั้น ในรูปถ่ายยังระบุวันที่เอาไว้ชัดเจน เวลาที่ถ่ายรูปคือเมื่อยี่สิบกว่าวันที่แล้ว ซึ่งก็คือช่วงที่หลิวอี้และหลี่ซุ่นจวี๋ตกลงปลงใจว่าจะแต่งงานกันนั่นเอง

ในตอนนี้ หลิวอี้อยากจะฉีกร่างหลี่ซุ่นจวี๋เป็นชิ้นๆ แล้วก็ฆ่าไอ้ผู้ชายในรูปทิ้งไปพร้อมๆ กันเลยด้วยซ้ำ แต่สติสัมปชัญญะของเขาก็บอกเขาว่า ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด

ทว่าสติสัมปชัญญะกลับไม่สามารถบอกเขาได้เลยว่า ในตอนนี้ เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

โทรศัพท์มือถือก็ถูกเขาทุบจนเละไปแล้ว เขาใช้วิธีรุนแรงแบบนี้เพื่อหลีกหนีจากรูปภาพเหล่านั้น

แต่ภาพเหล่านั้นกลับสลักลึกอยู่ในหัวของเขาจนไม่อาจลบเลือนได้ ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้าอันแสนสุขสมของหลี่ซุ่นจวี๋ในรูปภาพ หลิวอี้ก็แทบจะกัดกรามตัวเองจนแหลกละเอียด!

"อ๊าก! อ๊าก!!"

หลิวอี้ผุดลุกขึ้นยืน ปล่อยหมัดชกใส่ต้นไม้ข้างๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะเตะโทรศัพท์มือถือกระเด็นตกลงไปในแม่น้ำ

ดวงตาของหลิวอี้แดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือด ตอนนี้เขาอยากจะระบายความอัดอั้นตันใจ แต่ในฐานะคนที่เป็นพลเมืองดีเคารพกฎหมาย เขากลับคิดหาวิธีระบายอารมณ์ไม่ออกเลย

หลิวอี้ทิ้งตัวลงนั่งบนแท่นหินอีกครั้งด้วยความสิ้นหวัง สายตาเหม่อมองลงไปยังผืนน้ำอย่างเลื่อนลอย

ตอนนี้เขาเกลียดชังเหลือเกิน! เกลียดที่ตัวเองเกิดมาเป็นคน! ทำไมเขาต้องเกิดมาเป็นคนและมีชีวิตอยู่ในขุมนรกแห่งนี้ด้วย!!

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ค่อยๆ เดินลงบันไดริมแม่น้ำก้าวลงไปในน้ำทีละก้าว ทีละก้าว ตอนนี้เขาแค่อยากจะตายให้พ้นๆ ไป

น้ำในแม่น้ำซึมผ่านรองเท้าหนังของเขา

เมื่อเดินต่อไป น้ำในแม่น้ำก็เปียกชุ่มขากางเกงของเขา

และเมื่อเดินลึกลงไปอีก น้ำก็ขึ้นมาถึงระดับหัวเข่าของเขา

จนกระทั่ง... น้ำได้ท่วมขึ้นมาถึงบริเวณต้นขาของเขา

"เพื่อผู้หญิงพรรค์นั้นคนเดียว มันคุ้มแล้วเหรอ? นายยังมีพ่อแม่ มีน้องสาวอยู่นะ"

ในขณะที่น้ำในแม่น้ำกำลังจะท่วมมิดระดับเอวของหลิวอี้ จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู ดึงสติของหลิวอี้ที่กำลังหลุดลอยให้กลับมาได้ทันท่วงที

เมื่อหลิวอี้เห็นว่าน้ำในแม่น้ำท่วมมิดครึ่งค่อนตัวของตัวเองไปแล้ว เขาก็สะดุ้งตกใจสุดขีด รีบตะเกียกตะกายว่ายกลับเข้าฝั่งทันที

เมื่อหลิวอี้กลับขึ้นมาบนฝั่งได้ เขาก็จับราวเหล็กริมฝั่งไว้แน่นพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง หลิวอี้ว่ายน้ำไม่เป็น ถ้าเมื่อกี้เขาเดินต่อไปอีกแค่สองสามก้าว เขาก็คงตายไปแล้ว!

จังหวะนั้นเอง หลิวอี้ก็เห็นเจ้าของเสียง เป็นชายหนุ่มอายุน้อย น่าจะเพิ่งอายุยี่สิบต้นๆ ข้างกายเขายังมีสุนัขพันธุ์ทางสีเหลืองตัวหนึ่งเดินตามมาด้วย

"นายเป็นใคร นักสืบเอกชนอาฮุยเหรอ?"

หลิวอี้ไม่ได้กล่าวขอบคุณชายหนุ่มที่ดึงเขากลับมาจากประตูผีได้ทันเวลา แต่กลับเอ่ยปากตั้งคำถามทันที

เมื่อกี้ผู้ชายคนนี้พูดชัดเจนว่า: เพื่อผู้หญิงพรรค์นั้นคนเดียว มันคุ้มแล้วเหรอ?

นั่นก็หมายความว่า ผู้ชายตรงหน้านี้รู้เรื่องของหลี่ซุ่นจวี๋ ถ้างั้นตัวตนของเขา ก็คงไม่ต้องเดาให้ยาก

ชายหนุ่มพยักหน้า ยอมรับตัวตนของตัวเอง

เมื่อหลิวอี้เห็นซูอิงฮุยยอมรับ เขาก็พุ่งพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อของซูอิงฮุย แล้วปล่อยหมัดซัดเข้าที่หน้าของซูอิงฮุยเต็มแรง

"ไอ้สารเลว! ทำไมแกต้องมาบอกฉัน! ทำไมต้องแอดเพื่อนฉัน ทำไม..."

ซูอิงฮุยถูกหลิวอี้ต่อยจนล้มลงไปกองกับพื้น เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหลิวอี้จะลงไม้ลงมือกับเขา ตอนนี้ใบหน้าของเขาปวดหนึบไปหมด

แม่มึงเอ๊ย!

ซูอิงฮุยไม่ใช่พวกที่โดนต่อยแล้วจะยอมอยู่เฉยๆ เขารีบลุกพรวดขึ้นมา แล้วพุ่งเข้าใส่หลิวอี้ทันที

เมื่อวั่งไฉเห็นว่าซูอิงฮุยถูกทำร้าย มันก็กระโจนเข้าไปร่วมวงด้วย มันงับเข้าที่ต้นขาของหลิวอี้เต็มเขี้ยว

"โอ๊ย! ไอ้หมาเวร! ปล่อยโว้ย!!"

หลิวอี้เจ็บจนร้องลั่น เขาพยายามจะแกะวั่งไฉออก แต่กลับถูกซูอิงฮุยที่พุ่งเข้ามาจับกดลงกับพื้น ซูอิงฮุยขึ้นคร่อมทับร่างของหลิวอี้เอาไว้

จากนั้นพายุหมัดก็กระหน่ำลงมาใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง

หลิวอี้พยายามจะขัดขืน แต่เขากลับขยับตัวไม่ได้เลย คนที่วันๆ นั่งทำงานแต่อยู่ในออฟฟิศอย่างเขา จะไปสู้แรงของกรรมกรใช้แรงงานอย่างซูอิงฮุยได้อย่างไร

ซูอิงฮุยซัดหมัดเข้าที่หน้าหลิวอี้ไปหนึ่งที ก่อนจะตะคอกใส่ "กูอุตส่าห์หวังดีส่งรูปไปให้ เพื่อไม่ให้มึงโดนหลอก แต่มึงเสือกมาต่อยกู!"

"ซี๊ดดด—! มึงยังกล้าหยิกอีกเหรอ!"

แม้หลิวอี้จะถูกซูอิงฮุยกดทับไว้จนลุกไม่ขึ้น แต่มือของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาเอื้อมมือไปหยิกเข้าที่เอวของซูอิงฮุยสุดแรงเกิด

"ปล่อย!!" ซูอิงฮุยซัดหมัดเข้าที่หน้าของหลิวอี้อีกหนึ่งที

แต่หลิวอี้ก็ไม่ยอมปล่อย แถมยังออกแรงหยิกแรงขึ้นไปอีก!

หนึ่งหมัด... สองหมัด... ห้าหมัด...!!!

"ฉันยอมแพ้แล้ว ลุกขึ้น ลุกขึ้นเร็ว!"

จนกระทั่งหลิวอี้โดนต่อยจนหน้าบวมปูด ตาเริ่มลายมองอะไรไม่ชัดแล้ว เขาก็ยอมปล่อยมือในที่สุด

ซูอิงฮุยเอามือกุมเอวไว้ข้างหนึ่ง สบถด่าทอพลางลุกขึ้นจากร่างของหลิวอี้

วั่งไฉเองก็ยอมอ้าปากปล่อย

ต้องยอมรับเลยว่า วั่งไฉมันกัดเจ็บจริงๆ กางเกงของหลิวอี้ถูกมันกัดจนขาดวิ่นเลยทีเดียว

เมื่อความชุลมุนวุ่นวายจบลง อารมณ์ของหลิวอี้ก็สงบลงไปได้มาก หนึ่งคนสอง... เอ้ย สองคนหนึ่งหมา นั่งลงริมแม่น้ำ และในที่สุดก็ได้คุยธุระกันจริงๆ จังๆ เสียที

หลิวอี้ถามขึ้น "รูปพวกนี้ นายไปเอามาจากไหน?"

ซูอิงฮุยยิ้มกริ่ม "ก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันเป็นนักสืบเอกชน"

หลิวอี้กลอกตา ตอบแบบนี้ไม่ตอบซะยังจะดีกว่า "นายส่งรูปพวกนี้มาให้ฉัน มีจุดประสงค์อะไร อยากจะทำลายความรักของเรางั้นเหรอ?"

"ก็ฉันทนเห็นนายถูกหลอกไม่ได้ไงเล่า? นายควรจะดีใจนะที่ฉันส่งรูปพวกนั้นไปให้ ไม่งั้นถ้านายแต่งงานกับผู้หญิงพรรค์นั้นไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย นายคงต้องโดนสวมเขาไปจนวันตาย"

ซูอิงฮุยล้วงเอาใบเสร็จรับเงินใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้หลิวอี้

หลิวอี้รับมาดู มันคือใบเสร็จรับเงินของคลินิกศัลยกรรมความงาม ชื่อผู้ชำระเงินที่ระบุไว้บนใบเสร็จก็คือ หลี่ซุ่นจวี๋

ส่วนรายการที่ชำระเงิน: ผ่าตัดเยื่อพรหมจารีเทียม

หลิวอี้หัวเราะขื่นๆ ทันที มาถึงขั้นนี้แล้ว หากหลี่ซุ่นจวี๋จะทำเรื่องพรรค์นี้ หลิวอี้ก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด

ผู้หญิงคนนี้ มารยาเยอะจริงๆ!

"แล้วไอ้นี่ไปเอามาจากไหนอีก?"

ซูอิงฮุยตอบด้วยน้ำเสียงเก้อเขินเล็กน้อย "คุ้ยเจอในถังขยะน่ะ"

หลิวอี้ยกนิ้วโป้งให้ซูอิงฮุย "พูดมาเถอะ ตกลงนายต้องการอะไรกันแน่"

ซูอิงฮุยตอบไม่ตรงคำถาม "ตอนนี้นายอยากจะจัดการนังผู้หญิงคนนั้นไหมล่ะ?"

หลิวอี้กัดฟันกรอดตอบ "ฉันอยากจะฆ่าหล่อนให้ตายคามือเลยล่ะ!"

(จบแล้ว)