บทที่ 2 ไมนอส ผู้ข้ามมิติ

บทที่ 2 ไมนอส ผู้ข้ามมิติ

เมื่อได้ยินสโมคเกอร์ยอมรับด้วยตัวเอง ความกังวลก็เอ่อล้นขึ้นในใจของบลูวูล์ฟ แต่เดี๋ยวก่อน... เขาก็เป็นผู้มีพลังผลปีศาจเหมือนกันนี่นา! ศึกนี้ใครจะหมู่ใครจะจายังไม่รู้ผลเสียหน่อย!

คิดได้ดังนั้น บลูวูล์ฟก็ระเบิดพลังผลปีศาจในตัวทันที พริบตาเดียวร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่โตกลายเป็นหมาป่าสีครามขนาดยักษ์ ภาพของหมาป่าหน้าตาดุร้าย ร่างมหึมาราวกับภูเขาขนาดย่อม ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเหล่าทหารเรือ

ความเยือกเย็นของเหล่าทหารเรือแตกกระเจิง ความตื่นตระหนกเข้ามาแทนที่ ไม่มีใครคาดคิดว่าโจรสลัดบ้านนอกคนนี้จะเป็นผู้มีพลังผลปีศาจ ทุกคนเริ่มหวาดหวั่นว่าสโมคเกอร์อาจจะเพลี่ยงพล้ำ

โดยไม่รอให้สโมคเกอร์ตั้งตัว หมาป่ายักษ์พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว สโมคเกอร์ทำได้เพียงดีดตัวหลบการพุ่งชนกะทันหัน แม้พลังของสายโซออนจะทำอันตรายร่างกายโลเกียของเขาไม่ได้จริงๆ... แต่ถ้าโดนจังๆ ก็ทำให้เสียพละกำลังไปเปล่าๆ...ซึ่งเป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่คุ้มค่า

สโมคเกอร์พลิ้วหลบฉาก พลางสวนกลับด้วยพลังควัน แต่การโจมตีนั้นแทบไม่สะเทือนผิวหนาๆ ของอีกฝ่าย มันเหมือนแค่การเกาให้หายคัน...ไม่ได้มีความพลิ้วไหวสวยงามเหมือนเพลงดาบยอดฝีมือ ผู้ใช้พลังสายโซออนนั้นขึ้นชื่อเรื่องร่างกายที่อึดถึกทนทายาด หากไม่มีพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด ยากนักที่จะจบศึกได้โดยเร็ว

เมื่อต้องเผชิญกับการจู่โจมอย่างบ้าคลั่ง สโมคเกอร์ไม่มีแผนที่ดีไปกว่าการสู้พลางถอยพลาง รอคอยจังหวะสวนกลับ การดวลเดือดกลายเป็นสถานการณ์ยืดเยื้อ ต่างฝ่ายต่างเหงื่อท่วมและหอบหายใจหนัก...ไม่มีใครเผด็จศึกใครได้

ในที่สุด สโมคเกอร์ก็มองเห็นช่องโหว่ เขาฟาดการโจมตีเข้าใส่กะโหลกของหมาป่ายักษ์เต็มแรง ทันทีที่แรงปะทะส่งถึงเป้าหมาย ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหัว บลูวูล์ฟล้มลงดิ้นพราดๆ อยู่กับพื้น

เมื่อเห็นศัตรูร่วงลงไป สโมคเกอร์ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเตรียมจะเข้าไปซ้ำเพื่อปิดฉากในขณะที่มันกำลังมึนงง...แต่แล้วเขาก็ได้ประจักษ์ถึงความเจ้าเล่ห์เพทุบายของบลูวูล์ฟ

เจ้าหมาป่าที่ทำท่าเหมือนหมดสภาพ กลับดีดตัวผึงลุกขึ้น แล้วพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง กระโจนข้ามไปยังเรือรบของกองทัพเรือในพริบตา! การพลิกสถานการณ์นี้ทำให้ทหารเรือทุกคนไม่ทันตั้งตัว บลูวูล์ฟแกล้งทำเป็นเพลี่ยงพล้ำเพื่อให้พวกเขาตายใจ แล้วฉวยโอกาสโจมตีตอนที่การป้องกันหละหลวม

ภาพของหมาป่ายักษ์ที่ยืนตระหง่านอยู่บนดาดฟ้าเรือ ทำให้ลูกเรือทุกคนขวัญผวา...กลัวว่าจะเกิดการสังหารหมู่ บางคนสติแตก ตะโกนลั่นสุดเสียง

“เกิดอะไรขึ้น?!”

“ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นขึ้นมาบนเรือเราได้ยังไง?!”

แววตาดูแคลนฉายชัดในดวงตาของหมาป่าเมื่อมองดูทหารเรือที่กำลังหวาดกลัว แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังยั้งมือไว้ เพราะรู้ดีถึงสภาพร่างกายของตัวเอง การต่อสู้กับสโมคเกอร์สูบพลังกายไปเกือบหมด และการโจมตีที่หัวเมื่อครู่ก็ทำให้มันแทบจะยืนไม่ไหว

บลูวูล์ฟอาละวาดฟาดงวงฟาดงาบนดาดฟ้า เจาะรูขนาดใหญ่หลายแห่งที่ตัวถังเรือ จนน้ำทะเลเริ่มทะลักเข้ามา เมื่อทำลายจนหนำใจ มันก็เชิดหน้าขึ้นหัวเราะเยาะ

“สโมคเกอร์! เรือรบสุดที่รักของแกกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว! ถ้าขืนแกยังโจมตีต่อ ลูกน้องของแกได้กลายเป็นอาหารปลาแน่!”

พูดจบ มันก็กระโดดกลับไปยังเรือของตัวเองและคืนร่างเป็นมนุษย์ เมื่อเรือรบศัตรูเสียหายหนักขนาดนี้ มันมั่นใจว่าสโมคเกอร์จะไม่ตามมา และก็เป็นจริงดังคาด... สโมคเกอร์ไม่ได้ขยับตัวไล่ตาม

วินาทีที่บลูวูล์ฟกระโดดขึ้นเรือรบ ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจของสโมคเกอร์... กลัวว่าเจ้าหมาป่าจะฆ่าล้างบางลูกเรือ ฝันร้ายที่จะตามหลอกหลอนเขาไปตลอดชีวิต แต่โชคยังดีที่มันไว้ชีวิตพวกทหารเรือ แม้สภาพเรือจะพังยับเยินก็ตาม

เรือรบเสียหายหนัก... สโมคเกอร์จำต้องพับแผนการไล่ล่า การซ่อมแซมเรือต้องมาก่อน ชีวิตของโจรสลัดกระจอกๆ คนหนึ่ง มีค่าน้อยกว่าชีวิตของลูกน้องเขามากนัก

เมื่อเห็นสโมคเกอร์หันหลังกลับ บลูวูล์ฟก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่...วันนี้เขาเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเสียแล้ว โชคดีที่การทำลายเรือรบได้ผล เขาเดิมพันถูกว่าคนอย่างสโมคเกอร์ไม่มีวันทิ้งลูกน้อง การเดิมพันชนะแล้ว ถึงเวลาต้องถอย... ความแค้นที่มีต่อสโมคเกอร์เอาไว้สะสางวันหลัง ความเกลียดชังลุกโชนในแววตาขณะที่เขาสั่งเดินเรือหนีไป

และนั่นคือจุดกำเนิดของความแค้น... ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน: เมื่อรู้ข่าวว่าสโมคเกอร์ไม่อยู่ที่โล้กทาวน์ บลูวูล์ฟจึงฉวยโอกาสนี้กลับมาอาละวาดเผาเมือง ทว่าเจ้าหมาป่าหารู้ไม่ว่า... เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกลูกสมุนของมันฆ่าตายไปแล้ว กำลังค่อยๆ ฟื้นคืนชีพขึ้นมา...ตัวเอกของเราได้ก้าวขึ้นสู่เวทีแล้วในที่สุด

สมองของไมนอสยังคงมึนงง เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าเสียงโครมครามรอบตัวมันทำลายการนอนหลับอันแสนสุข ไมนอสลืมตาขึ้น เตรียมจะด่ากราด... ...แต่แล้วก็ต้องตัวแข็งทื่อกับภาพเบื้องหน้า ...นี่ชั้นยังฝันอยู่หรือเปล่า? ทำไมทุกคนถึงได้ไล่ฆ่าฟันกันกลางถนนแบบนี้?

สมองที่กำลังสะลึมสะลือขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนที่ความทรงจำจะหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก

เขาเคยชื่อ ‘รอส’ เป็นแค่คนตกงานธรรมดาๆ บนโลกมนุษย์...ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ไม่มีเงินเก็บ ชีวิตนั้นแสนน่าเบื่อ วันๆ ก็แค่ฟังเพลง ดูอนิเมะ และ... ท่องเว็บ บางประเภท วันหนึ่ง ขณะที่กำลังไถโทรศัพท์เหมือนปกติ จู่ๆ สายฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงลงมา โทรศัพท์ระเบิดตูม...ส่งวิญญาณเขาข้ามมิติมายังโลกแห่งโจรสลัด ก่อนที่สติจะดับวูบ สิ่งเดียวที่ปลอบประโลมใจรอสได้ก็คือ... แรงระเบิดคงเผาประวัติการเข้าชมเว็บของเขาไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

ไมนอส...จากนี้เขาคือไมนอส...ตระหนักได้ว่าเขาข้ามมิติมาแล้ว ความปิติยินดีแล่นพล่าน ร่างต้นนี้สูงใหญ่ถึงสามเมตร ผมสีแดงเพลิง หน้าตาหล่อเหลา...หุ่นเฟิร์มระดับนายพลชัดๆ! แต่เจ้าของร่างเดิมดันอ่อนแอจนน่าสมเพช ถูกโจรสลัดฟันตายในไม่กี่ดาบ...ความจริงอันน่าอับอายที่ไมนอสต้องจำยอมรับ

เมื่อเห็นโจรสลัดบุกปล้นโล้กทาวน์ เจ้าโง่นั่นก็วิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไป แล้วก็โดนฆ่าตายคาที่ทันที ความตื่นตระหนกพุ่งพล่าน... นี่ชั้นจะต้องตายอีกรอบทั้งที่เพิ่งมาถึงได้ไม่กี่นาทีเนี่ยนะ?

ด้วยความสิ้นหวัง ไมนอสตระโกนก้องในใจ “ระบบ! เพื่อนยาก! ท่านปู่ระบบ! โผล่หัวออกมาหน่อยสิโว้ย...เจ้านายของแกกำลังจะม่องเท่งอยู่แล้วนะ!”

ติ๊ง...ยินดีด้วย นายท่าน รหัสลับถูกต้อง ‘ระบบสังหาร’ รายงานตัวเพื่อปฏิบัติหน้าที่

ใบหน้าของไมนอสมืดครึ้มลงทันที “...นี่รหัสลับคือต้องเรียกแกเป็น ‘ท่านปู่’ จริงๆ เหรอเนี่ย?”

ติ๊ง...อะแฮ่ม นายท่านเข้าใจผิดแล้ว ระบบตอบสนองต่อเสียงเรียกจากก้นบึ้งของหัวใจนายท่านต่างหาก ไม่ใช่เพราะ... เรื่องปู่อะไรนั่นหรอก

ไมนอสอยากจะเถียงใจจะขาด แต่ในเมื่อชีวิตตอนนี้แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเจ้าระบบ เขาจึงจำต้องกลืนคำด่านั้นลงคอไป เขากลอกตามองบน “เออๆ ท่านปู่...เอ้ย เพื่อนยาก...แล้วแกทำอะไรได้บ้างล่ะ?”

ติ๊ง...รับทราบคำถาม ระบบจะแสดงฟังก์ชันการทำงานในรูปแบบจดหมายเพื่อให้ง่ายต่อการอ่าน

ติ๊ง...ส่งข้อความเรียบร้อยแล้ว โปรดตรวจสอบตามสะดวก

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═