บทที่ 1 ... โลกแห่งราชาโจรสลัด

บทที่ 1 ... โลกแห่งราชาโจรสลัด

ปี 1517 แห่งปฏิทินสมุทร ณ โล้กทาวน์ ทะเลอีสต์บลู... การบุกปล้นของกลุ่มโจรสลัดกำลังดำเนินไปอย่างโหดเหี้ยม

เหล่าโจรสลัดไล่สังหารพลเรือนตามอำเภอใจไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของโล้กทาวน์ ไม่ว่าคนแก่ เด็ก หรือผู้หญิง ก็มิอาจหนีพ้นเงื้อมมือมัจจุราช... โดยเฉพาะสตรีเพศที่ต้องทนทุกข์ทรมานที่สุด...พวกเธอถูกย่ำยีศักดิ์ศรี ก่อนจะถูกปลิดชีพทิ้งอย่างไร้ความปรานี

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

“บลูวูล์ฟ” กัปตันกลุ่มโจรสลัดบลูวูล์ฟ ระเบิดเสียงหัวเราะบ้าคลั่งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า “พวกแก! ฆ่ามันให้เรียบ...อย่าปล่อยให้หนีไปได้แม้แต่คนเดียว!”

เมื่อได้ยินคำสั่งกัปตัน ลูกสมุนบลูวูล์ฟต่างฮึกเหิม นัยน์ตาฉายแววกระหายเลือด ยิ่งทวีความบ้าคลั่งในการสวมบทเพชฌฆาตและเดรัจฉานต่อหญิงสาวชาวโล้กทาวน์

สำหรับโจรสลัด... ทุกวันคือการใช้ชีวิตบนคมมีด ไม่มีใครรู้วันตาย ดังนั้นจงตักตวงความสุขใส่ตัวตอนที่ยังมีลมหายใจให้มากที่สุด

บลูวูล์ฟมองดูเหล่าลูกน้องที่ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมาอย่างพึงพอใจ... ทว่าในชั่วพริบตา ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวกลับแล่นผ่านแววตาของเขา

กลุ่มโจรสลัดบลูวูล์ฟคือผู้มีอิทธิพลในแถบนี้ของอีสต์บลู และตัวบลูวูล์ฟเอง ก็เป็นถึง “โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่” ที่มีค่าหัวสูงถึง 40 ล้านเบรี

เขาสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ทั่วอีสต์บลู...แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน ระหว่างล่องเรือ พวกเขาดันแล่นไปจ๊ะเอ๋กับเรือรบของกองทัพเรือเข้าเต็มเปา... ผู้บัญชาการเรือลำนั้นคือ นาวาตรีผู้เลื่องชื่อ “นักล่าสีขาว” สโมคเกอร์

บลูวูล์ฟเคยได้ยินชื่อเสียงของสโมคเกอร์มานาน แต่ก็ปัดตกไปว่าเป็นเรื่องโอ้อวดไร้สาระ คิดว่าเป็นแค่ทหารเรือไร้น้ำยาอีกคน เขาจึงตะโกนยั่วยุสโมคเกอร์จากดาดฟ้าเรืออย่างไม่เกรงกลัว

“เหอะ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้สโมคเกอร์ผู้ยิ่งใหญ่...จะรีบไปตายที่ไหนกันล่ะ?” บลูวูล์ฟแสยะยิ้มเย็นชา

สโมคเกอร์ขมวดคิ้วมุ่น ทันทีที่เห็นหน้าบลูวูล์ฟ เขาก็จำมันได้ทันที นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วย่ำแย่ลงไปอีก...เขาเพิ่งจะโดน “จอมพลเรือเซ็นโงคุ” สวดชุดใหญ่โทษฐานขัดคำสั่งศูนย์บัญชาการกองทัพเรือมาหมาดๆ

แล้วตอนนี้... แค่โจรสลัดปลายแถวยังกล้ามาลองดีกับเขา? โทสะของสโมคเกอร์พุ่งปรี๊ด เขาตั้งใจจะอัดไอ้โจรสลัดบ้านี่ให้เละ แล้วลากคอมันไปนอนกินข้าวแดงใน “อิมเพลดาวน์” ให้สาสม

เมื่อตัดสินใจได้ ความหงุดหงิดก็ค่อยๆ จางหายไป “แค่โจรสลัดกระจอกๆ... จะมาเบ่งอะไรแถวนี้?” เขาแค่นเสียงใส่บลูวูล์ฟ

เมื่อถูกดูแคลนต่อหน้าธารกำนัล ใบหน้าของบลูวูล์ฟก็เย็นเยียบลงทันที โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาตะโกนสั่งลูกน้องให้ระดมยิงเรือรบกองทัพเรือทันที

เหล่าลูกเรือเมื่อได้รับคำสั่งกัปตัน ก็รีบบรรจุกระสุนและระดมยิงปืนใหญ่ออกไปเป็นชุด

ตูม! ตูม! ตูม! กระสุนปืนใหญ่สีดำทมึนวาดวิถีโค้งข้ามอากาศ พุ่งตรงเข้าหาเหล่าทหารเรือ ห่ากระสุนมฤตยูที่ดาหน้าเข้ามาทำให้ทหารเรือบางส่วนเริ่มตื่นตระหนก

สโมคเกอร์หน้าตึงเครียด เตรียมจะตวาดสั่งการ...แต่แล้วเสียงใสๆ ของหญิงสาวก็ดังแทรกขึ้นทั่วดาดฟ้าเรือ เด็กสาวร่างบางสวมแว่นตา ยืนกระชับดาบในมือแน่น

“อย่าตื่นตระหนกค่ะ! เชื่อมั่นในคุณนาวาตรีสโมคเกอร์สิคะ...เขาต้องปกป้องพวกเราได้แน่!”

เด็กสาวคนนั้น...ทาชิงิ เธอยืนหยัดอย่างสงบนิ่งท่ามกลางความโกลาหล ช่างเป็นความเยือกเย็นที่น่าชื่นชมสำหรับผู้หญิงในสนามรบ แม้จะเป็นเพียงจ่าตรี แต่เธอก็เป็นที่รู้จักกันดีในฐานะทหารเรือประจำฐานโล้กทาวน์

คำพูดของเธอเรียกสติเหล่าทหารเรือ พวกเขารีบวิ่งเข้าประจำสถานีเพื่อสกัดกั้นกระสุนปืนใหญ่ สโมคเกอร์รู้สึกภูมิใจลึกๆ กับการแสดงออกของเธอ (โตขึ้นเยอะเลยแฮะ...)

แต่ไม่มีเวลามากล่าวชม... เขาสั่งให้พลถือท้ายหักหลบ ในขณะที่ตัวเองเปลี่ยนร่างเป็นควันขาว พุ่งสวนเข้าไปกลางดงกระสุน สำหรับสโมคเกอร์ ผู้ใช้พลังสายโลเกีย “ผลควันเขม่า”... กระสุนปืนใหญ่พวกนี้ก็ไร้ความหมาย

ท่ามกลางห่ากระสุน เขาปลดปล่อยพลังผลปีศาจ “ไวท์ วิป!”

แขนทั้งสองกลายเป็นแส้ควันสีขาวพวยพุ่ง ตวัดฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มกระสุนกลางอากาศ ควันหนาทึบเข้าปะทะและทำลายกระสุนระเบิดไปหลายลูกก่อนที่พวกมันจะทันได้ทำงาน แม้จะมีบางส่วนหลุดรอดพุ่งตรงไปยังเรือรบก็ตาม

ทว่า...ไม่รู้เป็นเพราะกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ หรือความเก๋าเกมของพลถือท้าย...เรือรบกลับรอดพ้นการโจมตีชุดนั้นมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วน

สโมคเกอร์แสยะยิ้มพอใจ ก่อนจะดีดตัวลอยข้ามไปลงบนดาดฟ้าเรือกลุ่มโจรสลัดบลูวูล์ฟ แล้วฟาด “ไวท์ วิป” เข้าใส่กลางวงพวกมัน โดยที่เหล่าโจรสลัดยังไม่ทันได้ตั้งตัว การโจมตีด้วยควันของสโมคเกอร์ก็กวาดพวกมันกระเด็นไปคนละทิศละทาง

โจรสลัดแตกฮือไร้ทางสู้... เพียงพริบตา ลูกเรือกว่าครึ่งก็ถูกอัดจนลงไปนอนแน่นิ่ง

เมื่อเห็นลูกน้องถูกสังหารอย่างง่ายดาย บลูวูล์ฟคำรามลั่นและพุ่งเข้าใส่สโมคเกอร์ด้วยความบ้าคลั่ง สโมคเกอร์ยืนนิ่งไม่สะทกสะท้าน ปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีเข้ามา... หากไร้ซึ่ง “ฮาคิเกราะ” ก็อย่าหวังว่าจะแตะต้องตัวผู้ใช้สายโลเกียได้

ในทะเลอีสต์บลูที่แสนอ่อนแอ... การครอบครองพลังสายโลเกีย ทำให้สโมคเกอร์เปรียบเสมือนผู้ไร้เทียมทาน

วูบ! การโจมตีของบลูวูล์ฟทะลุผ่านร่างไป เมื่อร่างกายของสโมคเกอร์แตกตัวกลายเป็นกลุ่มควันสีขาวล่องลอย

“แก... แกเป็นผู้มีพลังพิเศษสายโลเกียเรอะ?!” บลูวูล์ฟตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าสโมคเกอร์จะเป็น “ผู้มีพลังผลปีศาจ” ที่ผ่านมาเขาคิดว่าข่าวกรองพวกนั้นเป็นแค่เรื่องโม้

แม้ผู้มีพลังผลปีศาจจะหาได้ยากยิ่งในทะเลทั้งสี่ แต่บลูวูล์ฟก็รู้จักประเภทของมันดี: สายโลเกีย, สายโซออน, และสายพารามีเซีย

ครั้งหนึ่ง... ตอนออกล่าสมบัติบนเกาะแห่งหนึ่ง กลุ่มโจรสลัดบลูวูล์ฟได้บังเอิญพบผลไม้ประหลาด...ผลปีศาจ ด้วยรู้ว่ามันจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนได้ บลูวูล์ฟจึงกลืนผลไม้นิรนามนั้นลงท้องทันที

ผลไม้นั้นเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นมนุษย์หมาป่า: สายโซออน ผล อินุ อินุ รูปแบบ “บลูวูล์ฟ” (หมาป่าสีคราม) ด้วยพลังนั้น เขาจึงผงาดขึ้นมาในอีสต์บลู ไล่บดขยี้คู่แข่งจนกลายเป็น “เจ้าถิ่น” อย่างที่ใครๆ เรียกขาน

เขาเคยสู้กับพวกสายโซออนและพารามีเซียมาบ้าง... แต่ไม่เคยเจอกับสายโลเกียมาก่อน เมื่อเห็นสภาพร่างกายของสโมคเกอร์ เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามีเพียงสายโลเกียเท่านั้นที่จะแสดงปรากฏการณ์แบบนี้ได้

สโมคเกอร์แสยะยิ้มมุมปาก “สโมคเกอร์... นาวาตรีแห่งกองทัพเรือ...และผู้ใช้พลัง ‘ผล โมคุ โมคุ’ (ควันเขม่า) สายโลเกีย”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═