บทที่ 2: เป็นถึงมหาจักรพรรดิ แต่กลับป่วยจิตคิดไปประจบเอาใจนางเอก

จวินจิ่วเซียวยังคงวาดฝันถึงอนาคต เตรียมตัวที่จะออกไปท่องเที่ยวโลกภายนอกดินแดนศักดิ์สิทธิ์

ทว่าจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียง "ติ๊ง..." ดังขึ้นในหัว

"สวัสดีโฮสต์ ข้าคือระบบของคุณ หมายเลขซีเรียล 2233"

"อะไรนะ??? ระบบ???" จวินจิ่วเซียวลุกพรวดขึ้นนั่งหลังตรงพร้อมกับอุทานเสียงหลง

"ใช่แล้วโฮสต์ ข้าคือระบบ 2233 ประจำตัวของคุณ พร้อมให้บริการแล้ว"

"เดี๋ยวนะ ข้าอยู่ในขอบเขตมหาจักรพรรดิแล้ว ระบบอย่างเจ้ายังมีประโยชน์อะไรกับข้าอีก?" จวินจิ่วเซียวเอ่ยถามด้วยความงุนงง

จวินจิ่วเซียวถึงกับพูดไม่ออก ตอนที่เขาต้องการระบบ เจ้ากลับไม่โผล่หัวมา ตอนนี้เขาบรรลุถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิแล้ว ระบบอย่างเจ้าจะมีประโยชน์อะไร? เอาไว้ส่งเสียง 'ติ๊ง' งั้นหรือ?

"โฮสต์ ข้ายังมีประโยชน์อีกมาก ข้าสามารถช่วยคุณบำเพ็ญเพียร..." ระบบ 2233 ยังพูดไม่ทันจบ จวินจิ่วเซียวก็ขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

"ข้าเป็นถึงมหาจักรพรรดิแล้ว ยังต้องบำเพ็ญเพียรบ้าบออะไรอีก?"

ระบบ 2233 ยังคงพูดต่อ "โฮสต์ ข้ายังสามารถช่วยให้คุณทำความเข้าใจเคล็ดวิชาและเจตจำนงต่างๆ ได้โดยตรง..."

จวินจิ่วเซียวขัดจังหวะระบบ 2233 อีกครั้งพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "มหาจักรพรรดิบำเพ็ญเพียรเฉพาะเคล็ดวิชาที่ตนเองคิดค้นขึ้นเท่านั้น การไปทำความเข้าใจเคล็ดวิชาของผู้อื่นจะมีประโยชน์อันใด? ส่วนเจตจำนงน่ะหรือ? มหาจักรพรรดิเพียงแค่สะบัดมือก็ก่อเกิดเจตจำนงขึ้นมาได้แล้ว ข้ายังต้องไปทำความเข้าใจมันอีกหรือ?"

"โฮสต์ ข้ายังสามารถ..."

จวินจิ่วเซียวเอ่ยสวนทันควันด้วยความรำคาญ "ระบบ 2233 ใช่ไหม? เจ้ามาจากที่ไหนก็กลับไปที่นั่นเลย ข้าไม่ต้องการเจ้า"

"แต่ข้าผูกมัดกับคุณแล้วนะโฮสต์ ข้าไปไหนไม่ได้แล้ว"

"เจ้ามาผูกมัดตั้งแต่เมื่อไหร่? โดยที่ไม่ได้รับความยินยอมจากข้าเนี่ยนะ? นี่มันมัดมือชกกันชัดๆ ข้าต้องการร้องเรียน" จวินจิ่วเซียวด่าทอระบบไร้จรรยาบรรณด้วยความโมโห

"โฮสต์ ข้าต้องขออภัยด้วย พวกเราไม่มีระบบร้องเรียน ช่วงเวลาที่ข้ามาถึงไม่ใช่ปัญหาหรอก ปัญหามันอยู่ที่คุณบำเพ็ญเพียรเร็วเกินไปต่างหาก ข้าหวังว่าคุณจะลองทบทวนปัญหาของตัวเองดูนะ"

"การที่ข้าบำเพ็ญเพียรเร็วมันเป็นความผิดของข้าอย่างนั้นหรือ? แล้วมันยังมีขอบเขตที่สูงกว่าขอบเขตมหาจักรพรรดิอีกหรือไง?" จวินจิ่วเซียวเอ่ยถามระบบไร้ประโยชน์ที่พยายามจะปัดความรับผิดชอบ

"ขอบเขตจักรพรรดินั้นก็ถือว่าไร้เทียมทานแล้ว ขอบเขตมหาจักรพรรดิไม่สมควรมีอยู่จริงด้วยซ้ำ สรุปแล้วคุณบำเพ็ญเพียรมาได้ยังไงกันแน่โฮสต์? แบบนี้มันผิดหลักการสุดๆ ไปเลย!" ระบบ 2233 ตั้งข้อสงสัย

"ถ้างั้นก็แปลว่าข้าไร้เทียมทานแล้วใช่ไหม? จะไม่มีบุตรแห่งโชคชะตาคนไหนมาหมั่นไส้แล้วตามมาฆ่าข้าใช่ไหม?" จวินจิ่วเซียวยังคงหยั่งเชิงระบบต่อไป

"โฮสต์ คุณไม่ไปตามฆ่าบุตรแห่งโชคชะตาก็ดีแค่ไหนแล้ว บุตรแห่งโชคชะตาอย่างมากก็บำเพ็ญเพียรได้ถึงแค่ขอบเขตจักรพรรดิเท่านั้น การที่คุณบรรลุขอบเขตมหาจักรพรรดินั้นเป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลและผิดหลักการอย่างสิ้นเชิง" ระบบ 2233 แสดงความกังขาต่อระดับพลังขอบเขตมหาจักรพรรดิของจวินจิ่วเซียว

"ดังนั้น จะไม่มีเหตุการณ์ที่บุตรแห่งโชคชะตาขอบเขตจักรพรรดิพลิกสถานการณ์กลับมาสังหารผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิอย่างข้าได้ใช่ไหม?"

"ใช่แล้วโฮสต์ บุตรแห่งโชคชะตาเองก็ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์แห่งมรรคาฟ้า ส่วนขอบเขตมหาจักรพรรดินั้นแข็งแกร่งเหนือยิ่งกว่ามรรคาฟ้า เป็นไปไม่ได้เลยที่บุตรแห่งโชคชะตาจะสามารถสังหารผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิที่แข็งแกร่งกว่ามรรคาฟ้าได้"

จวินจิ่วเซียวหรี่ตาลง ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อระบบเห็นว่าจวินจิ่วเซียวเงียบไป จึงเอ่ยเรียกในหัวของเขา "โฮสต์ โฮสต์ คุณกำลังคิดอะไรอยู่?"

"เจ้ากำลังเรียกวิญญาณข้าหรือไง? ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรก็อย่ามากวนใจข้า" จวินจิ่วเซียวยังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยก จิบสุราชิงหลิงและอาบแดดต่อไป

"โฮสต์ ถ้าข้าไม่มาหาคุณ แล้วข้าจะทำภารกิจได้อย่างไรเล่า?" น้ำเสียงของระบบฟังดูน้อยอกน้อยใจเล็กน้อย

"เจ้าก็ไปทำเอาเองสิ ข้าเป็นถึงมหาจักรพรรดิแล้ว ทำไมข้าต้องไปทำภารกิจด้วย? มีแต่เหนื่อยเปล่าไม่ได้อะไร" จวินจิ่วเซียวพูดจบก็เลิกสนใจระบบในหัว

เขาหลับตาลงและฮัมเพลงที่เคยได้ยินในชาติที่แล้ว "อย่ามองข้า ข้าก็แค่แกะตัวหนึ่ง บนทุ่งหญ้าสีเขียว ข้านี่แหละแข็งแกร่งที่สุด..."

ชีวิตมันก็ต้องใช้แบบนี้สิ ในเมื่อเขาไร้เทียมทานแล้ว ใครจะยังอยากทำภารกิจ ใครจะยังอยากบำเพ็ญเพียรกันอีก? การนอนชิลๆ ปล่อยจอยรับความสุขจากชีวิตมันไม่ดีกว่าหรือ?

ในชีวิตก่อน เขาต้องทนทุกข์ทรมานมามากพอแล้วกับการเป็นทาสบริษัทแบบ 996 และในชีวิตนี้ ช่วงร้อยปีแรกเขาก็ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างหนักทั้งวันทั้งคืน จวินจิ่วเซียวพอแล้วกับเรื่องพวกนี้ เขาเพียงแค่อยากจะนอนโง่ๆ แล้วเพลิดเพลินไปกับช่วงเวลาที่เหลืออยู่เท่านั้น

ระบบ 2233 เห็นว่าโฮสต์ของมันเมินเฉยและไม่อยากทำภารกิจจริงๆ จึงเริ่มร้องไห้ออกมา

ทำไมชีวิตระบบของมันถึงได้รันทดเช่นนี้? มันต้องรอคิวมานานนับล้านปี กว่าจะถึงคิวที่มันจะได้หาโฮสต์เพื่อมาทำภารกิจ

การทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์แบบจะช่วยให้มันได้เลื่อนขั้นและขึ้นเงินเดือน ได้กลายเป็นระบบหลัก ได้แต่งงานกับสาวสวยรวยทรัพย์ และก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตการเป็นระบบ

แต่ทำไมโฮสต์คนแรกที่มันเจอถึงได้ผิดหลักการขนาดนี้? เขาดันบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิเสียอย่างนั้น ตลอดล้านปีในชีวิตระบบของมัน มันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีใครบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตมหาจักรพรรดิได้

แถมโฮสต์ยังทำตัวขี้เกียจและไม่อยากทำภารกิจอีก ขนาดระบบหลักยังเอาชนะผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับมันล่ะ?

มันทำได้เพียงร้องไห้ คร่ำครวญให้กับอาชีพระบบของตนเอง อุตส่าห์คิดว่าในที่สุดก็จะได้ลืมตาอ้าปากเสียที ที่ไหนได้กลับมาพบกับขุมนรกอีกขุมหนึ่ง

การเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือน สาวสวยรวยทรัพย์ จุดสูงสุดในชีวิตระบบของมัน ทุกอย่างพังทลายลงหมดแล้ว

"ฮือ ฮือ... ทำไมข้าถึงได้น่าสงสารขนาดนี้?" ระบบ 2233 ร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าเวทนาอยู่ในหัวของจวินจิ่วเซียว

"ฮือ ฮือ สาวสวยรวยทรัพย์ของข้า"

"ฮือ ฮือ จุดสูงสุดในชีวิตระบบของข้า"

"ฮือ ฮือ"

"เอาล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว เอาภารกิจมาให้ข้าดูหน่อย" จวินจิ่วเซียวปวดหัวกับเสียงร้องไห้ของระบบ เขาจึงตัดสินใจขอดูภารกิจก่อน หากปล่อยให้ระบบเจ้าน้ำตานี้ร้องไห้ต่อไปแบบนี้ หัวของเขาคงต้องระเบิดเข้าสักวันเป็นแน่

ความจริงจวินจิ่วเซียวก็เคยพยายามไล่ระบบออกไปจากหัวแล้วแต่ไม่สำเร็จ นั่นคือเหตุผลที่เขาขอดูภารกิจจากระบบ

ยังไงเขาก็ว่างอยู่แล้ว หากภารกิจมันน่าสนใจ เขาอาจจะยอมฝืนใจทำขำๆ ดูก็ได้

"จริงหรือโฮสต์? คุณไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม" ระบบ 2233 หยุดร้องไห้ในทันที

"รีบๆ หน่อย ถ้ามัวแต่ชักช้าข้าไม่รอหรอกนะ" น้ำเสียงของจวินจิ่วเซียวเต็มไปด้วยความรำคาญ

ระบบ 2233 ไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงหน้าต่างระบบขึ้นมาให้ดูทันที

ชื่อ: จวินจิ่วเซียว

ขอบเขตพลัง: มหาจักรพรรดิ

ฤทธานุภาพ: ***

เคล็ดวิชา: ***

ทักษะ: ***

แต้มภารกิจ: 0

"ทำไมถึงมีเครื่องหมายดอกจัน '***' เยอะขนาดนี้? มันหมายความว่ายังไง?" จวินจิ่วเซียวมองไปที่เครื่องหมายดอกจันสามแถวนั้นแล้วเอ่ยถาม

"ระบบไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เป็นไปได้ว่าระดับพลังของคุณอยู่ในขอบเขตมหาจักรพรรดิ แข็งแกร่งเกินไปจนระบบไม่สามารถประเมินได้" เสียงของระบบแผ่วลง

จากนั้นมันก็แอบติดต่อไปยังระบบหลัก ทว่าเมื่อระบบหลักได้ยินว่าโฮสต์ที่มันผูกมัดอยู่ด้วยนั้นอยู่ในขอบเขตมหาจักรพรรดิ ก็ตัดการติดต่อกับ 2233 ในทันที ไม่ว่า 2233 จะร้องเรียกเท่าไรก็ไม่มีการตอบรับใดๆ

ระบบหลักเองก็หวาดกลัวผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิเช่นกัน จะเกิดอะไรขึ้นถ้า 2233 เผลอไปยั่วโมโหผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิเข้า? จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตมหาจักรพรรดิคนนี้เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น โหดเหี้ยมอำมหิต แล้วตามรอยสายเคเบิลเครือข่ายมาฆ่ามันด้วย? แบบนั้นจะทำอย่างไร?

มันทำได้เพียงสละ 2233 หนึ่งตัว เพื่อแลกกับความสงบสุขของครอบครัวระบบทั้งหมด มันได้แต่สวดภาวนาให้ 2233 และหากอีกฝ่ายต้องพลีชีพจริงๆ มันก็สัญญาว่าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้ทุกๆ เทศกาลเช็งเม้ง

จวินจิ่วเซียวขี้เกียจจะพูดจาพาทีกับระบบไร้ประโยชน์ที่เอาแต่ร้องไห้จึงออกคำสั่ง "ส่งภารกิจมาได้แล้ว อย่ามัวแต่ลีลา"

เมื่อสูญเสียที่พึ่งอย่างระบบหลัก 2233 ก็ไม่กล้าขัดขืนจวินจิ่วเซียวอีกต่อไป มันยอมปล่อยภารกิจออกมาอย่างว่าง่าย

ภารกิจหลักที่หนึ่ง: นำยารักษาโรคไปส่งให้นางเอก รางวัล: แต้มภารกิจ 100 แต้ม

"นางเอก??? นี่ภารกิจของข้าคือการไปเป็นสุนัขรับใช้คอยประจบเอาใจนางเอกหรือเนี่ย??" น้ำเสียงของจวินจิ่วเซียวแฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธ

"ก็ไม่เชิงเสียทีเดียว"

"แล้วยังมีภารกิจอะไรอีก?" จวินจิ่วเซียวเอ่ยถามต่อ พยายามข่มความโกรธเอาไว้

"นอกจากนี้ยังมีการมอบไอเทมสวมใส่ให้พระเอก การโดนพระเอกโชว์เทพตบหน้า การเป็นหินรองเท้าบนเส้นทางการเติบโตของพระเอก..." เสียงของระบบเริ่มเบาลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าของจวินจิ่วเซียวมืดทะมึนลง

จวินจิ่วเซียวทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ใครอยากจะทำภารกิจพวกนี้ก็เชิญไปทำเอาเองเถอะ เขาเป็นถึงมหาจักรพรรดิแล้ว แต่กลับต้องไปตามตื๊อประจบเอาใจนางเอกและเป็นหินรองเท้าให้พระเอกเนี่ยนะ? เขาไม่ได้ป่วยจิตเสียหน่อย

ตามตื๊อเอาใจนางเอกงั้นหรือ? ใครอยากไปก็ไปเถอะ

"พอเลย หุบปาก ข้าไม่ทำภารกิจพวกนี้ เจ้าไปหาโฮสต์คนอื่นทำแทนก็แล้วกัน" จวินจิ่วเซียวพูดจบก็เมินเฉยต่อระบบทันที

เขาไม่อยากให้ระบบนี้มาทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของเขาอีกต่อไป เขาตัดสินใจนอนอาบแดดต่อ อากาศในดินแดนเซียนช่างหอมหวลชื่นใจเสียจริง

จวินจิ่วเซียวหรี่ตาลง จิบสุรา และดื่มด่ำไปกับชีวิตอันแสนจะชิลของตนเอง