บทที่ 429 + 430 (ฟรี)

บทที่ 429 ทาสรับใช้ของหลี่ชวนเหินฟ้าสู่แดนเซียน

นี่ไม่ต้องแปลกใจอีกรึ?

พูดออกมาได้ง่ายๆ หน้าตาเฉย!

ลั่วชิงเยียนรู้สึกจุกแน่นในอก

มีพลังเทพจำแลงระดับต่ำสิบวิชาแล้วมันวิเศษนักรึไง?

นางซึ่งเป็นท่านบรรพบุรุษที่มีพลังเทพจำแลงระดับต่ำแค่หนึ่งวิชา พอมาอยู่ต่อหน้าเจ้าสำนักผู้เป็นศิษย์รุ่นหลังที่มีถึงสิบวิชา ความมั่นใจของนางก็หดหายไปจริงๆ นั่นแหละ

นางเอ่ยถาม "การประลองคัดเลือกทาสรับใช้หญิงที่ท่านเซิ่งจื่อจัดขึ้น..."

หนานกงหว่านโหรวแทรกขึ้น "ท่านบรรพบุรุษจะมาลงสมัครหรือเจ้าคะ มาผิดที่แล้วล่ะเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้เป็นคนรับสมัคร ท่านต้องไปสมัครที่ตำหนักเซิ่งจื่อโน่น"

ลั่วชิงเยียนปั้นหน้าขรึม เอ่ยเสียงเรียบ "ข้ายังพูดไม่จบ! ข้าจะถามเจ้าว่าการประลองคัดเลือกทาสรับใช้หญิงมันคืออะไรกันแน่ เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนัก ทำไมไม่สั่งห้าม?"

"ทำแบบนี้ มันขัดต่ออุดมการณ์ของสำนักเราชัดๆ"

หนานกงหว่านโหรวหัวเราะร่วน "ท่านบรรพบุรุษพูดจาแปลกประหลาดแท้ ทำไมข้าต้องห้ามด้วยล่ะเจ้าคะ? ตอนนี้สำนักหยินหยางเรามีผู้ครอบครองพลังเทพจำแลงระดับต่ำเป็นร้อยคน ลองถามดูสิว่าทั่วทั้งแดนจิตวิญญาณ มีสำนักไหนเทียบพวกเราได้บ้าง?"

"อีกอย่าง ต่อให้ข้าอยากจะห้าม บรรดาท่านบรรพบุรุษท่านอื่นก็คงไม่ยอมหรอกเจ้าค่ะ"

"ท่านบรรพบุรุษชิงเยียน ท่านไม่อยากได้พลังเทพจำแลงระดับต่ำเพิ่มอีกสักวิชาหรือเจ้าคะ?"

ลั่วชิงเยียนตอบ "เรื่องที่เจ้าพูดข้าก็เห็นด้วย ข้าไม่ได้ต่อต้านการที่ท่านเซิ่งจื่อจะจัดงานประลองทาสรับใช้อะไรนี่หรอก ข้าแค่รู้สึกว่าไม่เห็นจำเป็นต้องจัดงานใหญ่โตเอิกเกริกขนาดนี้เลย"

"ในเมื่อผู้เข้าร่วมล้วนเป็นถึงระดับท่านบรรพบุรุษ ก็แค่แจ้งพวกนางเป็นการส่วนตัวก็พอแล้ว ทำแบบนี้ให้รู้กันไปทั่ว แล้วต่อไปพวกนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะสู้หน้าลูกศิษย์หรือศิษย์รุ่นหลังในสำนักได้อย่างไร?"

ได้ยินดังนั้น หนานกงหว่านโหรวก็หลุดขำออกมา นางมองลั่วชิงเยียนด้วยความประหลาดใจ "หากข้าเดาไม่ผิด ท่านบรรพบุรุษคงกลัวว่าศิษย์รุ่นหลังจะรู้เรื่องที่ท่านไปเป็นทาสรับใช้แล้วจะเสียหน้าสินะเจ้าคะ ท่านบำเพ็ญเพียรมาเป็นหมื่นปี ทำไมยังยึดติดกับชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้อยู่อีก?"

"นี่ข้าไม่ได้จะว่าอะไรท่านบรรพบุรุษนะเจ้าคะ แต่เรื่องนี้ท่านสู้ท่านบรรพบุรุษซูหว่านถังกับท่านบรรพบุรุษเจียงจู๋เยว่ไม่ได้เลย พอพวกนางรู้ถึงความสามารถของท่านเซิ่งจื่อ ก็รีบแจ้นไปคุกเข่าอ้อนวอนขอเป็นทาสรับใช้ของเขาทันที"

"ถ้าพวกนางมัวแต่ห่วงหน้าตาเหมือนท่าน ป่านนี้จะมีพลังเทพจำแลงระดับต่ำคนละห้าวิชาติดตัวได้หรือเจ้าคะ?"

พลังเทพจำแลงระดับต่ำเกินห้าวิชา ตัวเลขนี้ช่างแทงใจดำเสียนี่กระไร

คงเป็นเพราะลั่วชิงเยียนครองตำแหน่งอันดับหนึ่งมานานเกินไป ความหยิ่งทะนงในใจจึงทำให้นางละทิ้งศักดิ์ศรีได้ยาก

จะให้นางเป็นทาสรับใช้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

แต่นางไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะพวกลูกศิษย์ระดับล่าง

นางไม่อยากตกเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของพวกศิษย์เหล่านั้น

นางมีศักดิ์ศรีในแบบของนาง แน่นอนว่าศักดิ์ศรีนี้ใช้ได้กับผู้ที่มีสถานะและความแข็งแกร่งต่ำกว่านางเท่านั้น

แต่สำหรับท่านเซิ่งจื่ออย่างหลี่ชวน ตอนนี้นางกลับหยิ่งไม่ออกเลยสักนิด

หลี่ชวนเมื่อก่อนนางอาจจะรังเกียจเดียดฉันท์ แต่หลี่ชวนในตอนนี้ นางรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเอื้อมไม่ถึงเสียแล้ว

"ข้าอยากจะพบท่านเซิ่งจื่อสักครั้ง ในเมื่อเจ้าสนิทกับเขา ก็ช่วยจัดการให้ข้าหน่อยแล้วกัน" นางเอ่ยกับหนานกงหว่านโหรว

หนานกงหว่านโหรวกลับทำหน้าลำบากใจ "ท่านบรรพบุรุษพูดอะไรอย่างนั้นเจ้าคะ ข้าเป็นแค่ทาสรับใช้ของเจ้านาย ทาสรับใช้ที่ไหนจะมีสิทธิ์ไปจัดแจงตารางเวลาให้เจ้านายล่ะเจ้าคะ ถ้าท่านอยากพบเจ้านาย ก็ไปหาเองเถอะเจ้าค่ะ"

"เจ้า!!" ลั่วชิงเยียนไม่สบอารมณ์อย่างแรง แต่ก็ทำอะไรหนานกงหว่านโหรวไม่ได้

อีกฝ่ายประกาศตัวว่าเป็นทาสรับใช้ไปแล้ว นางจะไปบังคับฝืนใจได้อย่างไร

ไม่ใช่ว่านางไม่อยากไปพบหลี่ชวนด้วยตัวเอง แต่นางก็รู้จักประมาณตน นางกลัวว่ายังไม่ทันได้พบหลี่ชวน ก็จะโดนพวกซูหว่านถังขัดขวางและรุมสั่งสอนเสียก่อน

จนถึงตอนนี้ นางก็ยังได้รับการยกย่องว่าเป็นท่านบรรพบุรุษอันดับหนึ่งของสำนักหยินหยาง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกซูหว่านถังที่มีพลังเทพจำแลงระดับต่ำกันคนละสามวิชาขึ้นไป นางก็ไม่มีทางเอาชนะได้แล้ว

พวกซูหว่านถังจ้องจะโค่นบัลลังก์อันดับหนึ่งของนางมาตลอด ถ้านางบุกไปหาหลี่ชวนถึงที่ตอนนี้ คงไม่แคล้วโดนเล่นงานแน่

ไม่อย่างนั้นนางจะให้หนานกงหว่านโหรวเป็นคนพาไปทำไมล่ะ

คนอื่นมีพลังเทพจำแลงระดับต่ำแค่ไม่กี่วิชา แต่หนานกงหว่านโหรวกับลูกศิษย์กลับมีถึงสิบวิชา แค่นี้ก็รู้แล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลี่ชวนนั้นลึกซึ้งกว่าพวกทาสรับใช้อย่างซูหว่านถังหรือเจียงจู๋เยว่แน่นอน

ถึงจะเป็นทาสรับใช้เหมือนกัน แต่นางก็คือคนโปรดที่สุด

ในขณะนั้นเอง สายตาของลั่วชิงเยียนก็พลันแข็งกร้าวขึ้น นางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

แทบจะในเวลาเดียวกัน หนานกงหว่านโหรวก็แหงนหน้ามองตาม เห็นได้ชัดว่านางก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งเช่นกัน

ช่างน่าประหลาดนัก หนานกงหว่านโหรวกับลั่วชิงเยียนมีระดับพลังห่างกันถึงสองขั้นใหญ่ แต่กลับเกิดการตอบสนองพร้อมกันได้

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เพราะในเวลาเดียวกันนั้น ทั่วทั้งสำนักหยินหยาง ไม่รู้ว่ามีศิษย์กี่คนต่อกี่คนที่พร้อมใจกันแหงนหน้ามองฟ้า

บนฟากฟ้า แสงเจ็ดสีทะลวงผ่านหมู่เมฆสาดส่องลงมา

ทั่วทั้งบริเวณสำนักหยินหยางถูกอาบย้อมไปด้วยแสงสีรุ้ง

ลั่วชิงเยียนจ้องมองลำแสงเจ็ดสีนั้นอย่างเหม่อลอย ยามนี้แสงสีที่แปรเปลี่ยนไปมากระทบลงบนร่างนาง ทำให้นางดูงดงามราวกับเทพธิดา

นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ประตูเซียน... เปิดออกแล้ว..."

นัยน์ตาของหนานกงหว่านโหรวเต็มไปด้วยความคาดหวัง เอ่ยด้วยความตื่นเต้น "สำนักหยินหยางของเรา มีท่านบรรพบุรุษกำลังจะเหินฟ้าสู่แดนเซียนแล้ว!"

ใช่แล้ว นี่คือภาพเหตุการณ์การบรรลุธรรมเหินฟ้าสู่แดนเซียน ผู้ฝึกเซียนหลายคนอาจจะไม่เคยเห็นด้วยตาตนเอง แต่พวกเขาต้องเคยได้ยิน และเฝ้าใฝ่ฝันถึงมานับครั้งไม่ถ้วน

ที่หนานกงหว่านโหรวตื่นเต้น เป็นเพราะนางกำลังจะได้เห็นภาพการเหินฟ้าสู่แดนเซียนในตำนานด้วยตาของนางเอง

ส่วนที่ลั่วชิงเยียนไม่รู้สึกตื่นเต้น ก็เพราะคนที่กำลังจะเหินฟ้านั้นไม่ใช่นาง

สำหรับนางแล้ว การทนดูคนอื่นเหินฟ้าสู่แดนเซียน มันช่างเป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมานใจยิ่งนัก

ลำแสงเจ็ดสีสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็มีรอยแยกปรากฏขึ้นท่ามกลางลำแสงนั้น

และภายในรอยแยกนั้น ก็เต็มไปด้วยแสงเจ็ดสีอันไร้ขอบเขตเช่นเดียวกัน

นี่คือประตูเซียน ขอเพียงก้าวข้ามประตูดังกล่าวไป ก็จะสามารถเหินฟ้าสู่แดนเซียนได้สำเร็จ

ด่านสุดท้ายของการบ่มเพาะเพียรนี้ไม่มีทัณฑ์สายฟ้า เพราะในระดับผ่านทัณฑ์ ทุกครั้งที่ทะลวงผ่านด่านย่อยแต่ละขั้น ก็ต้องเผชิญกับทัณฑ์สายฟ้าอยู่แล้ว

ความทุกข์ทรมานทั้งหมด ล้วนถูกลิ้มรสจนหมดสิ้นก่อนจะบรรลุถึงระดับผ่านทัณฑ์ขั้นสิบ

ทว่าด่านสุดท้ายในการเหินฟ้าที่ปราศจากความทุกข์ทรมานนี้ กลับเป็นด่านที่กักขังผู้คนไว้มากมายนับไม่ถ้วน

สตรีโฉมงามในชุดสีแดงพลิ้วไหวปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ นางแหงนหน้ามองแสงเจ็ดสี น้ำตาเอ่อคลอเบ้า พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ประตูเซียนที่กำลังขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"เป็นท่านบรรพบุรุษเริ่นเหยานี่เอง..." สีหน้าของลั่วชิงเยียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ท่านบรรพบุรุษเริ่นเหยาผู้นี้ อายุมากกว่านางเสียอีก แม้ระดับพลังจะสู้ลั่วชิงเยียนไม่ได้ แต่นางก็ถือเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักหยินหยางอย่างแท้จริง

และเป็นตัวตนที่ผู้คนแทบจะหลงลืมไปแล้ว

เมื่อเห็นเริ่นเหยากำลังจะเหินฟ้าสู่แดนเซียน ลั่วชิงเยียนก็รู้สึกสับสนวุ่นวายใจอย่างบอกไม่ถูก

เริ่นเหยาไม่รู้ว่าไปนั่งสมาธิซึมซับแก่นแท้ใต้ต้นไม้หยินหยางมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้อะไรกลับมาเลย ซึ่งนั่นก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าโอกาสที่นางจะเหินฟ้าได้นั้นมีริบหรี่เพียงใด

และก็เป็นเพราะเห็นบรรดาท่านบรรพบุรุษชอบไปนั่งสมาธิใต้ต้นไม้หยินหยางเพื่อดูดซับพลังจากมัน จนทำให้ต้นไม้หยินหยางได้รับความเสียหายอย่างหนัก ลั่วชิงเยียนจึงได้เปลี่ยนกฎการเข้าไปซึมซับแก่นแท้ใต้ต้นไม้หยินหยาง

ลึกๆ แล้ว นางรู้สึกดูแคลนผู้อาวุโสอย่างเริ่นเหยา

นางคิดว่าการที่พวกเขามัวแต่เอาความหวังไปฝากไว้กับต้นไม้หยินหยางนั้น เป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

แม้ว่าต้นไม้หยินหยางจะมีประโยชน์จริงๆ ก็ตาม

ทว่าตอนนี้ คนที่นางเคยคิดว่าหมดหวังจะเหินฟ้า กลับกำลังตบหน้านางฉาดใหญ่

เมื่อประตูเซียนเปิดกว้าง ลำแสงเจ็ดสีอันเจิดจ้าก็สาดส่องลงมาอาบร่างของเริ่นเหยา กลิ่นอายของนางก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้แต่ผู้ฝึกเซียนระดับต่ำที่สุด ก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังของเริ่นเหยาที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนนับไม่ถ้วนเฝ้ามองภาพนั้นด้วยความเลื่อมใส จนกระทั่งแสงเจ็ดสีค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแสงเจ็ดสีภายในประตูเซียนเท่านั้น

"รีบร้อนอยากจะไปขนาดนั้นเลยรึ?" จู่ๆ เสียงทุ้มห้าวก็ดังขึ้น แม้จะไม่ดังมากนัก แต่ในยามนี้กลับดังกังวานชัดเจน

บทที่ 430 ประทานพลังเทพจำแลงให้ทาสรับใช้ใต้ประตูเซียน

ร่างของเริ่นเหยาที่กำลังมุ่งหน้าสู่ประตูเซียนชะงักงัน

นางหันขวับกลับมามอง

และในเวลานี้เอง เงาร่างสีแดงอีกสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางเวหา

เป็นบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้มีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมเข้มหยาบกระด้าง

บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหลี่ชวนนั่นเอง

ตอนนี้คนในสำนักหยินหยางส่วนใหญ่ต่างก็รู้จักหลี่ชวนกันดี

"เขาคิดจะทำอะไร?"

"หรือว่าเขาคิดจะรั้งตัวท่านบรรพบุรุษไว้?"

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของลั่วชิงเยียนเป็นอันดับแรก

ในเมื่อเริ่นเหยาเป็นทาสรับใช้ของหลี่ชวน หากเจ้านายที่มีความหวงแหนทาสรับใช้อย่างรุนแรง เห็นทาสรับใช้กำลังจะจากไปแล้วไม่อนุญาตให้ไป ก็ดูจะสมเหตุสมผลอยู่

แต่นี่มันจะงี่เง่าเกินไปหน่อยไหม

แสงเจ็ดสีนั่นคือแสงเซียนในตำนาน ว่ากันว่าผู้ที่ดูดซับแสงเซียนเข้าไป ก็ถือว่าเป็นครึ่งเซียนแล้ว

ถึงสุดท้ายจะไม่ได้ก้าวเข้าสู่ประตูเซียน แต่ก็ถือเป็นตัวตนที่ไร้เทียมทานในแดนจิตวิญญาณอยู่ดี

และการมีทาสรับใช้ที่เป็นถึงครึ่งเซียน สำหรับหลี่ชวนแล้ว ถือเป็นความสำเร็จที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนและจะไม่มีใครทำได้อีกเลย

ลั่วชิงเยียนมั่นใจว่านางเดาเหตุผลที่หลี่ชวนร้องเรียกออกแล้ว

แต่ครึ่งเซียนเชียวนะ ระดับวิญญาณแรกกำเนิดอย่างหลี่ชวนจะไปบังคับกะเกณฑ์อะไรได้?

คิดว่ามีพลังเทพจำแลงระดับต่ำแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นรึ?

ทุกคนต่างจ้องมองหลี่ชวนที่บินเข้าไปหาเริ่นเหยา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่ว

การที่ผู้คนจะถกเถียงกันอย่างดุเดือดขนาดนี้ ครั้งล่าสุดก็คือตอนที่... อืม ก็เพิ่งจะเกิดเรื่องไปเมื่อไม่นานมานี้นี่แหละ

เริ่นเหยามีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าขณะมองหลี่ชวนที่บินเข้ามาหา

ตอนนี้นางดูต่างจากปกติจริงๆ หลี่ชวนสัมผัสได้ว่าบนตัวนางมีกลิ่นอายบางอย่างที่ดูไม่เข้ากับโลกใบนี้เลย

ถึงแม้เขาจะเป็นเจ้านายของเริ่นเหยามาพักใหญ่ และเคยให้นางคุกเข่าตรงหน้ามาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเริ่นเหยา ลึกๆ แล้วเขาก็ยังอดรู้สึกกดดันไม่ได้

นี่คงเป็นความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างเซียนกับคนธรรมดาสินะ

แม้ว่าตอนนี้เริ่นเหยาจะเป็นเพียงครึ่งเซียนก็ตาม

"เจ้านาย..." เริ่นเหยามองลงมาจากเบื้องบน รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเดิม "ด้วยความกรุณาของเจ้านาย ทำให้ทาสได้เหินฟ้าสู่แดนเซียน"

"ทว่าเซียนกับมนุษย์นั้นแตกต่างกัน วาสนาความเป็นเจ้านายและทาสรับใช้ของพวกเราคงยากจะสานต่อ การจากลากันในวันนี้ อาจจะเป็นการจากลากันชั่วนิรันดร์ เจ้านายไม่ต้องมาส่งทาสหรอกเจ้าค่ะ..."

เริ่นเหยาไม่ได้ทำตัวพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ หรือแสดงความเกลียดชังต่อหลี่ชวน เพียงเพราะนางเพิ่งจะเหินฟ้าสำเร็จ

นางปล่อยวางเรื่องพวกนี้ได้แล้ว

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเรื่องที่ยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย แถมตัวนางเองก็ได้รับผลประโยชน์มหาศาล

วินาทีที่ประตูเซียนปรากฏ ก็พิสูจน์แล้วว่าการลงทุนลงแรงของนางนั้นคุ้มค่าทุกหยาดเหงื่อ

หลี่ชวนบินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเริ่นเหยา พลางยิ้ม "ข้าไม่ได้มาส่งเจ้าหรอก ข้าแค่จะมาถามว่า ข้ายังมีพลังเทพจำแลงระดับต่ำอยู่อีกเจ็ดวิชา เจ้ายังอยากจะเรียนรู้ไหม?"

เริ่นเหยาถึงกับอึ้ง นางไม่คิดเลยว่าหลี่ชวนจะตามมาเพราะเรื่องนี้

หลี่ชวนมีพลังเทพจำแลงระดับต่ำทั้งหมดสิบวิชา แต่นางได้ไปแค่สามวิชาเท่านั้น

นี่คือนางทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเอาอกเอาใจหลี่ชวนแล้วนะ ถึงจะได้มาแค่นี้

เนื่องจากจำนวนทาสรับใช้มีมากขึ้นเรื่อยๆ การจะทำให้หลี่ชวนโปรดปรานก็ยิ่งยากขึ้น โอกาสที่จะได้รับพลังเทพจำแลงระดับต่ำจึงยากตามไปด้วย

ตอนที่ประตูเซียนเปิดออก นางเอาแต่คิดเรื่องเหินฟ้า ไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องอื่นเลย

พอหลี่ชวนเสนอมาแบบนี้ นางก็เหลือบมองสำนักหยินหยางอันกว้างใหญ่เบื้องล่าง ยกมือขึ้นทัดปัดปอยผมที่ปรกหูเบาๆ นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มเป็นประกาย ก่อนจะยิ้มให้หลี่ชวน "เจ้านาย ทาสอยากเรียนเจ้าค่ะ..."

มีวิชาติดตัวเยอะๆ ย่อมดีกว่า ใครจะรู้ว่าแดนเซียนเป็นยังไง มีวิชาป้องกันตัวเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อยก็ไม่เสียหาย

......

นี่อาจจะเป็นภาพเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดที่สุดตั้งแต่มีแดนจิตวิญญาณมาเลยก็ว่าได้ เป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยจริงๆ

ทุกคนต่างแหงนหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอย

มองดูอาภรณ์สีแดงร่วงหล่น มองดูลำแสงเจ็ดสีสาดส่องลงมาอีกครั้ง

แต่ลำแสงนี้ ก็ยังไม่สามารถบดบังเงาร่างสองสายบนท้องฟ้าได้มิด

เงาร่างท่ามกลางแสงสว่างนั้น ช่างดูชัดเจนแจ่มแจ้งเหลือเกิน

"สมกับที่เป็นสำนักหยินหยาง แม้แต่ตอนเหินฟ้าก็ยังไม่เหมือนใคร..."

สายตานับไม่ถ้วนจากทั่วทุกสารทิศ ทั้งในระยะพันลี้ หมื่นลี้ หรือแม้แต่ไกลกว่านั้น ต่างก็จับจ้องมาที่นี่

การเหินฟ้าสู่แดนเซียน เป็นงานใหญ่อันดับหนึ่งของแดนจิตวิญญาณ เป็นเป้าหมายสูงสุดที่ผู้ฝึกเซียนทุกคนใฝ่ฝันหา

แต่ครั้งนี้ กลับทำเอาความเชื่อของหลายคนพังทลายลงไปตามๆ กัน

มาตรฐานความต่ำตมของสำนักหยินหยาง ถูกลดทอนลงจนดำดิ่งลงไปอีกขั้น ในการเหินฟ้าครั้งนี้

"เลียนแบบไม่ได้จริงๆ เลียนแบบไม่ได้เลย... ฮ่าฮ่าฮ่า..."

จากเดิมที่ควรจะเป็นพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยหยัน

แน่นอนว่า เสียงหัวเราะเหล่านี้ไม่มีทางลอยมาถึงสำนักหยินหยางได้หรอก ไม่มีใครโง่พอที่จะมาล่วงเกินสำนักหยินหยางในเวลาแบบนี้หรอก ถึงจะอยากหาเรื่อง ก็คงต้องรอให้คนเหินฟ้าจากไปก่อน

เมื่อเห็นประตูเซียนเริ่มค่อยๆ ปิดลง เสียงที่แฝงไปด้วยความประหลาดใจของหลี่ชวนก็ดังลอยมาตามแสงเจ็ดสี "สมกับที่เป็นเซียนจริงๆ ไหวพริบสติปัญญาล้ำเลิศนัก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะสามารถทำความเข้าใจพลังเทพจำแลงระดับต่ำทั้งหมดได้ในชั่วพริบตาเดียว"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะประทานมหาอำนาจพลังเทพ : เนรมิตจักรวาลในพริบตา ให้เจ้าก็แล้วกัน..."

การจะถ่ายทอดมหาอำนาจพลังเทพนั้นทำได้ แต่มีเงื่อนไขอยู่ว่า ผู้รับการถ่ายทอดจะต้องบรรลุพลังเทพจำแลงระดับต่ำให้ถึงระดับเริ่มต้นอย่างน้อยห้าวิชา หรือไม่ก็ต้องบรรลุพลังเทพจำแลงระดับต่ำหนึ่งวิชาให้ถึงระดับสมบูรณ์

ระดับเริ่มต้นที่ว่านี้ หากคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ก็คือ 20%

ดังนั้นในบรรดาทาสรับใช้ของหลี่ชวน จึงมีเพียงหงเยี่ยน เฮ่อเหลียน และหลงเยว่เท่านั้น ที่มีคุณสมบัติพอจะรับการถ่ายทอดมหาอำนาจพลังเทพได้

อ้อ หงเยี่ยนเป็นกัปตันเรือ ไม่ใช่ทาสรับใช้นะ

ทว่าเมื่อครู่นี้ เริ่นเหยากลับสามารถทำความเข้าใจพลังเทพจำแลงระดับต่ำทั้งหมดที่หลี่ชวนถ่ายทอดให้ รวมถึงสามวิชาก่อนหน้านี้ จนถึงระดับสมบูรณ์ได้ในคราวเดียว

ร่างกายของครึ่งเซียนนี่มันน่ากลัวจริงๆ

"ขอบพระคุณเจ้านายที่เมตตา ทาสไปอยู่แดนเซียนแล้วจะไม่มีวันลืมเจ้านายเลยเจ้าค่ะ..." เสียงกลั้วหัวเราะของเริ่นเหยาดังขึ้น "แต่พรสวรรค์ของเจ้านายช่างน่าเป็นห่วงนัก ชาตินี้ไม่รู้จะมีโอกาสได้ขึ้นมาใช้บริการทาสเซียนคนนี้บนแดนเซียนหรือเปล่านะ..."

"นังทาสตัวดี พอได้เป็นเซียนปุ๊บก็กล้าหยอกล้อเจ้านายเลยนะ คอยดูเถอะ ข้าจะจัดการเจ้า..."

เสียงหัวเราะใสปานกระดิ่งดังกังวานก้องฟ้า แสงเจ็ดสีวาบผ่าน ร่างนั้นก็ลอยละลิ่วเข้าสู่ประตูเซียนไปแล้ว

รอยยิ้มของเริ่นเหยาปรากฏขึ้น ในสายตาของศิษย์เบื้องล่างนับไม่ถ้วน ตอนนี้นางช่างงดงามจับใจเสียเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้บารมีจากความเป็นครึ่งเซียนมาช่วยเสริมหรือเปล่า

"เจ้านาย บทลงโทษของท่านเอาไว้คราวหน้าแล้วกันนะเจ้าคะ..."

ประตูเซียนค่อยๆ ปิดลง ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากทุกสารทิศ

ที่แท้หลี่ชวนก็พุ่งตัวเข้าใส่ประตูเซียนอย่างกะทันหัน

แต่แล้วเขาก็ร่วงหล่นลงมาราวกับดาวตก หายลับไปจากสายตาของผู้คนอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากที่ไหนสักแห่งในสำนักหยินหยาง

"บ้าชิบ อุตส่าห์เท่มาตั้งนาน ดันมาเสียฟอร์มเอาตอนจบ" หลี่ชวนนอนแอ้งแม้งอยู่ก้นหลุมบ่นอุบอิบอย่างหัวเสีย

เขาไม่ได้จะบินตามเริ่นเหยาไปหรอกนะ เขาแค่จะลองดูว่าเขาจะเข้าประตูเซียนได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง

ผลก็คือ ถึงจะมีพลังเทพจำแลงระดับต่ำก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

มดปลวกก็คือมดปลวก จะคิดอะไรให้มากความไปก็เปล่าประโยชน์!

......

"กระบี่ม่านนภาเล่มนี้ คือของวิเศษระดับหลังสวรรค์" ลั่วชิงเยียนถือกระบี่สีเทาหม่นไว้ในมือ "ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นของวิเศษระดับก่อนสวรรค์ที่บริสุทธิ์มาก แต่เพราะได้รับความเสียหายอย่างหนักจนฟื้นฟูไม่ได้ จึงต้องนำมาหลอมใหม่"

"ถึงอย่างนั้น อานุภาพของมันก็ยังเหนือกว่าของวิเศษระดับหลังสวรรค์ทั่วไปมากนัก"

ลั่วชิงเยียนยื่นกระบี่ม่านนภาให้หนานกงหว่านโหรว "ข้าเชื่อว่า เจ้าต้องมีวิธีทำให้ข้าได้พบกับท่านเซิ่งจื่อแน่นอน"

ท่านบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของระดับผ่านทัณฑ์ ทว่ายามนี้มือที่ยื่นกระบี่ให้กลับสั่นเทาเล็กน้อย

ช่วยไม่ได้จริงๆ การที่เริ่นเหยาเหินฟ้าสู่แดนเซียนเมื่อครู่ มันสั่นคลอนจิตใจนางมากเกินไป