บทที่ 35 ได้รับปืนพกประจุอาคม

“ทุกคน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ ไว้คราวหน้าถ้ามีเนื้อหมาอีก ผมจะเลี้ยงพวกคุณแน่นอน!”

เจิ้งหยางหัวเราะกลบเกลื่อน ก้มหน้าก้มตาศึกษาระบบภายในบนโทรศัพท์มือถือ บังเอิญเหลือบไปเห็นภารกิจในพื้นที่ที่เพิ่งจะเด้งขึ้นมาพอดี: "ตามหาสุนัขอสูรของเดซีไม" เจิ้งหยางไม่รอช้า รีบกดรับภารกิจอย่างคล่องแคล่ว แล้วก็กดส่งงานทันที

ท่าทางที่ไหลลื่นเป็นธรรมชาติ... ช่างเหมือนกับตอนที่เขากดเล่นเกมมือถือไม่มีผิด!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นพร้อมกันจากโทรศัพท์ของหลายๆ คนในที่นั้น พวกเขาละสายตาที่ไม่เป็นมิตรจากเจิ้งหยาง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู จากนั้น...

ขวับ...

สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เจิ้งหยางราวกับคมมีดอีกครั้ง

ข้อความแจ้งเตือน: เจิ้งหยางทำภารกิจ "ตามหาสุนัขอสูรของเดซีไม" สำเร็จแล้ว!

รางวัลภารกิจสามร้อยแต้มผลงาน แค่รอลอฟนีย์ยืนยัน มันก็จะถูกโอนเข้าบัญชีของเจิ้งหยางโดยอัตโนมัติ

...

หน้าด้านเกินไปแล้ว คนเราจะหน้าด้านได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

“ไม่มีภารกิจให้ไปกำจัดสุนัขอสูรบ้างเหรอครับ?” เจิ้งหยางเลื่อนดูภารกิจในพื้นที่จนหมด แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาถามลอฟนีย์ด้วยความสงสัย

เส้นเลือดดำบนหน้าผากของลอฟนีย์ปูดโปนเต้นตุบๆ เธอกัดฟันฝืนยิ้มตอบ “ยังไม่ได้ประกาศค่ะ แต่ดูเหมือนตอนนี้คงไม่ต้องประกาศแล้วล่ะ ประหยัดแต้มผลงานไปได้อีกเยอะเลย!”

อันที่จริง กรมกิจการพิเศษจะยอมประกาศมอบแต้มผลงานก็ต่อเมื่อเจอทางตันจริงๆ เท่านั้น หากตามหาสุนัขอสูรพบ การกำจัดมันก็ถือเป็นหน้าที่พื้นฐาน ซึ่งนับว่าอยู่ในขอบเขตความรับผิดชอบที่ครอบคลุมด้วยเงินเดือนปกติอยู่แล้ว จึงไม่ได้แต้มผลงานเพิ่ม

ดังนั้น จึงไม่มีทางประกาศภารกิจให้ไปกำจัดสุนัขอสูรหรอก

เจิ้งหยางส่ายหน้า เอ่ยอย่างเสียดาย “คุณนี่มันขี้งกจริงๆ เลย!”

เชี่ยเอ๊ย~

ทุกคนแทบอยากจะรุมกระทืบเขาให้รู้แล้วรู้รอด แม้แต่ริชชี่ยังส่งสายตาส่งซิกกับคนอื่นๆ ประมาณว่า จะลุยพร้อมกันเลยไหม?

เจิ้งหยางยังคงก้มหน้าก้มตาดูภารกิจต่อไป ในหมวดภารกิจท้องถิ่นเหลืออยู่แค่สองภารกิจ หนึ่งในนั้นคือ "สืบสวนเบื้องหลังของมนุษย์ยุง" พอกดเข้าไปดูรายละเอียด เจิ้งหยางถึงได้รู้ความจริงเรื่องที่เดซีไมถูกคนในโลกเบื้องหลังส่งยุงมาช่วยหลบหนีไป

ส่วนอีกภารกิจหนึ่งคือ "สืบสวนคดีฝูงแกะในทุ่งปศุสัตว์แอนโตนีถูกฆ่าตาย" ภารกิจนี้ถูกประเมินว่ามีเบื้องหลังที่เกี่ยวข้องกับโลกเบื้องหลัง แต่กรมกิจการพิเศษส่งคนไปตรวจสอบหลายครั้งก็ยังคว้าน้ำเหลว ในขณะที่ฝูงแกะยังคงทยอยตายลงทุกวัน วันละสามถึงห้าตัว ซากแกะเหล่านั้นมีรอยเจาะจากปากดูดเรียวเล็ก และถูกบางสิ่งบางอย่างสูบจนแห้งเหือด ไม่ใช่แค่เลือด แต่แม้กระทั่งน้ำก็ไม่เหลือสักหยด

ผ่านไปไม่กี่วัน ทุ่งปศุสัตว์แอนโตนีก็สูญเสียแกะไปแล้วหลายสิบตัว

“เรื่องสืบสวนนี่น่าเบื่อที่สุดเลย!” เจิ้งหยางปิดโมดูลภารกิจ แล้วเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับเพื่อนร่วมงานใหม่ทุกคนอีกครั้ง

“เมื่อไหร่ผมจะได้รับปืนล่ะครับ?”

“ตามฉันมาทดสอบพลังของคุุณก่อนค่ะ”

ลอฟนีย์หันหลังเดินนำไปที่ลิฟต์ เจิ้งหยางรีบเดินตามไปติดๆ โดยมีริชชี่กับแวร์เนอร์เดินประกบหลังราวกับกำลังคุมตัวนักโทษ

ทั้งสี่คนขึ้นไปบนชั้นบนสุด เข้าสู่สนามฝึกซ้อมที่มีพื้นที่กว้างเกือบพันตารางเมตร ภายใต้การนำของลอฟนีย์ เจิ้งหยางมายืนอยู่ตรงหน้าอุปกรณ์รูปร่างประหลาดคล้ายเห็ดที่มีความสูงระดับไหล่ ร่มเห็ดของมันห้อยตกลงมาจนถึงพื้น หรือจะเรียกว่ามันมีรูปร่างเหมือนระฆังทองแดงก็คงจะเหมาะกว่า

“มันสามารถทดสอบคุณสมบัติและความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณรูปแบบทั่วไปได้ ลองใช้พลังเวทแห่งเปลวเพลิงของคุณโจมตีใส่มันดูสิคะ” ลอฟนีย์ชี้ไปที่เห็ดยักษ์ตัวนั้น

เจิ้งหยางใช้มือข้างเดียวแตะไปที่ "เห็ด" แล้วปลดปล่อยคาถาหนามแหลมแผดเผา เสียง พรึ่บ! ดังขึ้น เปลวเพลิงลุกโชนห่อหุ้ม "เห็ด" เอาไว้ แผ่รังสีความร้อนระอุออกมา

ลอฟนีย์จ้องมองหน้าจอที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยขึ้น “พลังการเผาไหม้ด้วยอุณหภูมิสูงบริสุทธิ์ มีคุณสมบัติในการชำระล้างทุกสรรพสิ่งโดยกำเนิด ความแข็งแกร่งและคุณภาพอยู่ในระดับหนึ่งขั้นสูง แล้วรูปแบบการใช้งานล่ะคะ?”

เจิ้งหยางงุนงง “รูปแบบอะไรเหรอครับ?”

“ก็รูปแบบการใช้พลังเปลวเพลิงของคุณไงคะ อย่าบอกนะว่าคุณทำได้แค่ปล่อยไฟออกไปดื้อๆ แบบนี้น่ะ”

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ!” เจิ้งหยางตอบอย่างเก้อเขิน

ลอฟนีย์ยกแขนกอดอก จ้องมองเจิ้งหยางด้วยสายตาเย็นชา

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อใจ

เจิ้งหยางจึงต้องสารภาพตามตรง “ผมสามารถเอาเปลวไฟไปเคลือบไว้บนดาบ สร้างเป็นดาบไฟหรือดาบยาวที่มีความยาวเกินสองเมตรได้ครับ ถ้าแบบนี้ยังไม่นับ ก็คงไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ!”

ลอฟนีย์ถึงได้ส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ เป็นอันยอมรับ จากนั้นเธอก็เดินไปที่ผนังด้านหนึ่ง ทาบฝ่ามือลงบนหน้าจอขนาดเท่าหัวคน ก็ปรากฏแสงเลเซอร์สีแดงและสีเขียวสแกนลายนิ้วมือของเธอสลับกันไปมา

ติ๊ด ติ๊ด!

ผนังแยกออกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นคลังอาวุธปืนที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ปืนสั้นและปืนยาวหลายกระบอกถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบราวกับของตั้งโชว์บนชั้นวาง ส่วนชั้นล่างสุดเป็นกล่องและสายสะพายกระสุนหลากหลายขนาด

ลอฟนีย์ชี้ไปที่ปืนลูกโม่ลำกล้องยาวแปดนิ้วกับปืนเดเสิร์ตอีเกิลสีเงินสะท้อนแสงแสบตา แล้วเอ่ย “ปืนพกประจุอาคมที่มีพร้อมใช้ตอนนี้เหลือแค่สองกระบอกนี้แล้วค่ะ คุณถนัดปืนลูกโม่หรือว่าเดเสิร์ตอีเกิลคะ?”

“ผมเอาเดเสิร์ตอีเกิลกระบอกนั้นครับ เหมือนของริชชี่เลย!” เจิ้งหยางตอบกลับโดยไม่ลังเล

ลอฟนีย์หันไปมองริชชี่ นึกถึงความสนใจร่วมกันของสองคนนี้ที่ชอบทำตัวเท่ๆ ก็อดไม่ได้ที่หางตาจะกระตุก ริชชี่กางมือทั้งสองข้างออกเป็นเชิงบอกว่าเขาไม่รู้เรื่องนะ

“ของริชชี่ขนาด 0.44 นิ้ว ความจุกระสุน 8 นัด ส่วนกระบอกนี้ขนาด 0.50 นิ้ว ความจุกระสุน 7 นัด พร้อมแม็กกาซีนสำรองหนึ่งอัน คุณเบิกกระสุนธรรมดาไปสำรองได้หนึ่งกล่อง 30 นัด แล้วก็กระสุนระเบิดเพลิง 7 นัด ก่อนออกไปทำภารกิจหรือถ้ากระสุนหมดก็มาเบิกเพิ่มได้ค่ะ”

“การประจุอาคมลงในกระสุนมันเหนื่อยมากนะคะ ใช้สอยอย่างประหยัดด้วย!”

“อ้อ ฉันไม่รู้ว่าฝีมือการยิงปืนของคุณอยู่ในระดับไหน แต่โควตากระสุนสำหรับฝึกซ้อมเบิกได้อาทิตย์ละหนึ่งกล่องเท่านั้น ถ้าเบิกเกินจะโดนหักเงินเดือน ส่วนเงินเดือนของคุณตอนนี้อยู่ที่หนึ่งหมื่นสองพันโกลด์ชิลด์ต่อเดือน ค่ากินค่าอยู่จัดการเอง แต่ถ้าเจ็บป่วยหรือบาดเจ็บจากการทำงาน ทางกรมจะออกค่ารักษาพยาบาลให้ค่ะ!”

โห~ เงินเดือนสูงขนาดนี้เลยเหรอ?

เจิ้งหยางเดาะลิ้นเบาๆ ชาติที่แล้วเงินเดือนเขาแค่สองพันเจ็ดเองนะ

“ทำไมริชชี่ถึงเบิกได้สองกระบอกล่ะครับ? ผมก็อยากได้สองกระบอกเหมือนกัน เอาเดเสิร์ตอีเกิลกระบอกนึง แล้วก็ปืนลูกซองกระบอกนั้นด้วย!”

เจิ้งหยางชี้ไปที่ปืนลูกซองกระบอกหนึ่ง

ลอฟนีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองเจิ้งหยางด้วยใบหน้าเรียบเฉย

พายุลูกใหญ่กำลังจะมาแล้วใช่ไหมเนี่ย?

“ของขวัญต้อนรับเด็กใหม่ไงครับ หัวหน้าลอฟนีย์!” เจิ้งหยางถูมือไปมา กระซิบเตือนด้วยความหน้าด้าน

“คุณใช้แต้มผลงานหนึ่งร้อยแต้มแลกปืนลูกซองกระบอกนั้นได้ค่ะ พร้อมกระสุนลูกซองธรรมดา 15 นัด กับกระสุนลูกซองประจุอาคมอีก 5 นัด” จู่ๆ ลอฟนีย์ก็กลอกตาไปมา แล้วแสยะยิ้มตอบ

เจิ้งหยางหันไปมองริชชี่ด้วยความสงสัย “แต้มผลงานมันสำคัญมากใช่ไหม? เอาแต้มไปแลกปืนลูกซองแบบนี้มันจะคุ้มเหรอ?”

“ไม่หรอก ถ้าฉันมีแต้ม ฉันก็แลกเหมือนกัน! เพื่อนเอ๋ย แต้มผลงานมันก็เหมือนเงินนั่นแหละ มีไว้ก็ต้องใช้อยู่แล้วนี่!” ริชชี่ขยับเข้ามาใกล้ แล้วตบไหล่เจิ้งหยางเบาๆ

พอเห็นเจ้าบึ้กนี่ตอบกลับมาอย่างหนักแน่น เจิ้งหยางก็เชื่ออย่างสนิทใจและตัดสินใจแลกทันที

ลอฟนีย์ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย หยิบปืนพกและกระสุนประจุอาคมของเจิ้งหยางออกมา แล้วให้ริชชี่พาเขาไปลงทะเบียน

...

ในที่สุดเจิ้งหยางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมริชชี่ถึงชอบใส่เสื้อโค้ทตัวยาวนัก ก็เพราะมันสะดวกเวลาพกปืนนี่เอง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไปหาซื้อชุดแบบนั้นมาสักสองชุด... ไม่สิ ต้องสามชุดถึงจะพอ

..........