บทที่ 6 - โกงเกมแป๊บเดียวก็ว่าฟินแล้ว โกงเกมไปเรื่อยๆ ยิ่งโคตรฟิน

บทที่ 6 - โกงเกมแป๊บเดียวก็ว่าฟินแล้ว โกงเกมไปเรื่อยๆ ยิ่งโคตรฟิน

[คุณได้รับผักกาดขาวระดับหายาก]

[ผักกาดขาวระดับหายาก: กลายพันธุ์มาจากผักกาดขาวธรรมดา หากนำไปขายให้กับพ่อครัวในเมือง เขาจะต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ]

[ราคาขายผักกาดขาวระดับหายาก: 150 เหรียญทองต่อต้น]

เป็นอย่างที่คิด ราคาขายของผักกาดขาวก็สูงลิ่วจนน่าเหลือเชื่อเหมือนกัน

แต่ชวีเฉินไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

เพราะมีหัวไชเท้าระดับหายากปูทางมาก่อนแล้ว เขาจึงมีท่าทีสงบนิ่งและเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บผักกาดขาวต่อไป

เมื่อเขาเก็บผักกาดขาวจนหมดเกลี้ยง ระบบเกมก็แจ้งเตือนขึ้นมา

[คุณได้รับผักกาดขาวระดับหายาก 200 ต้น คุณได้รับค่าประสบการณ์ 20000 หน่วย]

จากนั้นแสงสีขาวก็ส่องประกายขึ้นมา

ฟริ้ง

ฟริ้ง

ฟริ้ง

คราวนี้แสงสีขาวสว่างวาบติดต่อกันถึงห้าครั้ง

เลื่อนรวดเดียวห้าเลเวลอีกแล้ว

เห็นได้ชัดว่าเมื่อเลเวลสูงขึ้น ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย การเลื่อนเลเวลจึงไม่ก้าวกระโดดเหมือนตอนถอนหัวไชเท้าอีกแล้ว

แต่มันก็ยังถือว่าเยอะมากๆ อยู่ดี

ต้องรู้ก่อนนะว่าในเวลานี้ พวกผู้เล่นที่กำลังตีมอนสเตอร์อยู่ตามป่าเขา แทบเป็นแทบตายกว่าจะฆ่ามอนสเตอร์ป่าได้สักตัวก็เพิ่งจะได้ค่าประสบการณ์แค่หลักสิบถึงหลักร้อยเท่านั้น

ป่านนี้คงเพิ่งจะอัปขึ้นมาได้แค่ไม่กี่เลเวลเท่านั้นแหละ

แล้วตัวเขาเองล่ะ

ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แค่ปลูกผักกาดขาวกับหัวไชเท้ากลับอัปมาถึงเลเวล 15 ได้อย่างง่ายดาย

หึหึ

นอกจากจะแอบกังวลนิดหน่อยว่าจะโดนระบบกวาดล้างแล้ว ลึกๆ ในใจเขาก็แอบรู้สึกสะใจอยู่เหมือนกัน

ปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าความรู้สึกของการใช้โปรแกรมโกงนี่มันโคตรฟินสุดๆ ไปเลย

แน่นอนว่าความฟินแบบนี้เก็บไว้ในใจก็พอแล้ว

ชวีเฉินไม่รอช้า เขาเดินตรงไปยังแปลงผักถัดไปทันที

ยังมีมันฝรั่งกับพริกและผักอื่นๆ รอให้เขาเก็บเกี่ยวอยู่อีก

[คุณได้รับมันฝรั่งระดับหายาก]

[ราคาขายมันฝรั่งระดับหายาก: 100 เหรียญทองต่อลูก]

[คุณได้รับมันฝรั่ง 200 ลูก คุณได้รับค่าประสบการณ์ 20000 หน่วย]

ฟริ้ง

ฟริ้ง

แสงสีขาวสว่างวาบสองครั้ง

คราวนี้เลื่อนขึ้นแค่สองเลเวลเท่านั้น

เลเวลของเขาขยับมาอยู่ที่เลเวล 17 แล้ว

ฟินชะมัด

[คุณได้รับพริกระดับหายาก]

[ราคาขายพริกระดับหายาก: 50 เหรียญทองต่อเม็ด]

[คุณได้รับพริก 200 เม็ด คุณได้รับค่าประสบการณ์ 20000 หน่วย]

ฟริ้ง

แสงสีขาวสว่างวาบแค่ครั้งเดียว

เลเวลของเขาขยับมาอยู่ที่เลเวล 18 แล้ว

ถึงแม้เลเวลจะไม่อัปเร็วเท่าตอนแรก

แต่มันก็ยังโคตรรู้สึกดีอยู่ดี

ใช้เวลาไม่ถึงสิบชั่วโมง เขาก็อัปมาถึงเลเวล 18 ได้แล้ว

เลเวลขนาดนี้ก็มากพอที่จะบดขยี้ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ได้สบายๆ

มาถึงขั้นนี้แล้ว ชวีเฉินก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวเรื่องที่จะโดนระบบกวาดล้างอีกต่อไป

เพราะเรื่องแปลกประหลาดมักจะถูกเรียกว่าความพิลึกพิลั่นก็ต่อเมื่อมันเกิดขึ้นเพียงแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

แต่ถ้ามีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นซีรีส์ แบบนั้นมันก็ไม่เรียกว่าความพิลึกพิลั่นอีกต่อไปแล้ว

ถึงแม้ว่าตั้งแต่เริ่มเข้าเกมมาจนถึงตอนนี้ เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองมันจะดูไร้เหตุผลไปเสียหมด

แต่การมีอยู่ของมันก็ถือเป็นเหตุผลในตัวมันเอง

ตัวเขาอาจจะมีบางสิ่งที่แตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป

หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะตัวเขามีค่าสเตตัสพิเศษอะไรบางอย่างที่ยังไม่เปิดเผยซ่อนอยู่

ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุผลอะไร

ชวีเฉินก็คุ้นชินกับเรื่องประหลาดพวกนี้ไปซะแล้ว

การเก็บเกี่ยวในรอบนี้เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์เกินคาดจริงๆ

หัวไชเท้า 200 หัว ราคาหัวละ 100 เหรียญทอง มูลค่ารวม 20000 เหรียญทอง

ผักกาดขาว 200 ต้น ราคาต้นละ 150 เหรียญทอง มูลค่ารวม 30000 เหรียญทอง

มันฝรั่ง 200 ลูก ราคาลูกละ 100 เหรียญทอง มูลค่ารวม 20000 เหรียญทอง

พริก 200 เม็ด ราคาเม็ดละ 50 เหรียญทอง มูลค่ารวม 10000 เหรียญทอง

แค่เวลาไม่ถึงสิบชั่วโมง

เขาก็มีเงินเข้ากระเป๋าถึง 80000 เหรียญทอง

แน่นอนว่านี่เป็นแค่ผลผลิตจากแปลงผักเท่านั้น

นอกเหนือจากแปลงผักแล้ว เขายังมีผลผลิตในสวนสมุนไพรกับบ่อปลาที่ยังโตไม่เต็มที่อยู่อีก

อย่างไม่มีเหตุผล จู่ๆ ชวีเฉินก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตารอคอยความประหลาดใจที่สวนสมุนไพรและบ่อปลาจะมอบให้กับเขา

อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงสมุนไพรในสวนก็จะโตเต็มที่แล้ว

น่าตื่นเต้นชะมัด

แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น ชวีเฉินตัดสินใจที่จะเอาผักพวกนี้ไปขายซะก่อน

เหตุผลข้อแรกคือเขาต้องการถอนทุนคืนเพื่อนำไปบุกเบิกพื้นที่ส่วนอื่นๆ ของฟาร์ม

ส่วนข้อสองคือเขาอยากรู้ว่าถ้าหากเขานำพืชผลพวกนี้ไปขาย มันจะไปกระตุ้นการทำงานของระบบเกมเข้าหรือเปล่า

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำทันที

ชวีเฉินรีบบรรจุพืชผลทั้งหมดลงกระเป๋า จากนั้นก็พกองครักษ์อย่างต้าหนิวและเสี่ยวหนิวขึ้นรถม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองเริ่มต้น

บริเวณนอกเมืองเริ่มต้น

ผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนกระจายตัวอยู่ทั่วทุ่งรกร้างราวกับฝูงมดที่เกาะกลุ่มกันอย่างหนาแน่น

ทันทีที่มอนสเตอร์ป่าระดับต่ำเกิดใหม่ พวกเขาก็แห่กันเข้าไปรุมสับมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

เหล่ามอนสเตอร์ป่าแทบไม่ทันได้มองดูโลกอันแสนงดงามใบนี้ก็ต้องกลายสภาพเป็นแสงสีขาวจางหายไป ทิ้งไว้เพียงเศษเหรียญทองแดงแค่หนึ่งถึงสองเหรียญเท่านั้น

"เกมนี้มันจะขี้งกเกินไปแล้วนะ อัตราดรอปเหรียญทองแดงน่ารันทดชะมัด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกอุปกรณ์สวมใส่เลย บัดซบเอ๊ย"

"เห็นด้วยเลย ฉันตีมอนสเตอร์ป่ามาตั้งแปดชั่วโมงแล้ว ยังเก็บเงินไม่ถึงหนึ่งเหรียญเงินเลยเนี่ย"

"ที่น่าหงุดหงิดกว่าก็คือตีมาแปดชั่วโมงแล้วยังไม่มีอุปกรณ์ระดับสีขาวดรอปมาให้สักชิ้น โคตรจะหลอกลวงประชาชนเลย"

"หึหึ นายยังหวังจะได้อุปกรณ์สวมใส่อีกงั้นเหรอ ฉันแค่อยากจะรีบหาเงินให้ครบ 1 เหรียญเงินเพื่อเปลี่ยนไปใช้อาวุธมือใหม่ที่ดีกว่านี้สักหน่อย จากนั้นก็ย้ายไปเก็บเลเวลในพื้นที่ระดับสูงกว่านี้ ที่นี่คนเยอะเกินไป ทรัพยากรมีน้อยแต่คนแย่งกันเยอะ ทนไม่ไหวแล้วโว้ย"

ในขณะที่พวกผู้เล่นกำลังตีมอนสเตอร์ พวกเขาก็พ่นคำบ่นออกมาเป็นระยะ

ในเวลานี้ ชวีเฉินกำลังนั่งรถม้าผ่านบริเวณพื้นที่เก็บเลเวลพอดี เขาจึงได้ยินเสียงบ่นของพวกผู้เล่นอย่างชัดเจน

เขาอดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากและเผยรอยยิ้มออกมา

"เกมนี้ก็น่าสนใจดีเหมือนกันนะ ระบบการเล่นมีอิสระสูงมาก แต่อัตราการดรอปเงินกับอุปกรณ์สวมใส่กลับน้อยนิดเหลือเกิน แบบนี้ก็รับรองได้เลยว่าอายุขัยของเกมจะอยู่ได้นานแสนนานแน่นอน"

ระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ก็มีผู้เล่นคนหนึ่งตะโกนแทรกขึ้นมา

"เฮ้ย สกัดรถม้าคันนั้นไว้สิ อาจจะมีภารกิจลับซ่อนอยู่ก็ได้นะ"

ชวีเฉินที่นั่งอยู่ในรถม้าถึงกับหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

วินาทีต่อมา เขาก็มองเห็นผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กรูเข้ามาล้อมรถม้าของเขาเอาไว้จนปิดตายเส้นทางไปหมดสิ้น

[จบแล้ว]