บทที่ 5 - เลื่อนรวดเดียวสิบเลเวล

บทที่ 5 - เลื่อนรวดเดียวสิบเลเวล

ชวีเฉินกลับมาที่ฟาร์ม เขานำเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาหว่านลงไปทีละชนิด แล้วก็ปล่อยลูกปลาลงในบ่อ

สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็แค่รอให้พวกมันค่อยๆ เติบโต จากนั้นก็เก็บเกี่ยวผลผลิตไปขาย

แม้ชีวิตจะน่าเบื่อไปสักหน่อย แต่มันก็ปลอดภัยดี

ทว่าหลังจากที่เขาหว่านเมล็ดเสร็จ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

[ผักกาดขาวของคุณเกิดการกลายพันธุ์ กลายเป็นผักกาดขาวระดับหายาก]

[หัวไชเท้าของคุณเกิดการกลายพันธุ์ กลายเป็นหัวไชเท้าระดับหายาก]

[มันฝรั่งของคุณเกิดการกลายพันธุ์ กลายเป็นมันฝรั่งระดับหายาก]

ข้อความจากระบบเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชวีเฉินถึงกับงุนงง

เขารีบวิ่งไปดูที่แปลงผักทันที

แล้วก็พบว่าพวกผักเริ่มแตกยอดออกใบแล้วจริงๆ

แต่สีของใบมันดูแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด

ใบของผักกาดขาวเป็นสีม่วง

ใบของหัวไชเท้าเป็นสีทอง

ส่วนใบของมันฝรั่งกลับเป็นสีแดง

"หึ น่าสนใจดีนี่"

ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

แต่เขาก็อยากรู้มากกว่าว่าหลังจากที่ผักกลายพันธุ์พวกนี้โตขึ้นแล้วมันจะมีหน้าตาเป็นยังไง

ในตอนนั้นเอง ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ดอกสายน้ำผึ้งของคุณเกิดการกลายพันธุ์ กลายเป็นดอกสายน้ำผึ้งระดับหายาก]

[หญ้ารวมจิตของคุณเกิดการกลายพันธุ์ กลายเป็นหญ้ารวมจิตระดับหายาก]

ทางฝั่งสวนสมุนไพรเองก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

ในขณะเดียวกันบ่อปลาก็มีความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

[ลูกปลาของคุณเกิดการวิวัฒนาการ กลายเป็นสายพันธุ์ระดับหายาก]

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ชวีเฉินก็ถึงกับไปไม่เป็น

แต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงดี

ทุกอย่างคงต้องรอให้ของพวกนี้โตเต็มที่ซะก่อน ถึงจะรู้ว่าผลผลิตที่ได้จะเป็นแบบไหน

โชคดีที่พืชผลในเกมใช้เวลาเติบโตไม่นานนัก

พวกผักใช้เวลาแค่ 8 ชั่วโมงก็โตเต็มวัย

ส่วนสมุนไพรต้องใช้เวลา 12 ชั่วโมง

และลูกปลาต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมง

แปดชั่วโมงต่อมา

ชวีเฉินก็เดินมาที่แปลงผัก

ภาพที่เห็นคือแปลงผักขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพืชผักสีสันสดใส

มีทั้งผักกาดขาวใบสีม่วง

หัวไชเท้าใบสีทอง

มันฝรั่งใบสีแดง

มะเขือม่วงใบสีขาว

ทุกอย่างดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นัก

ชวีเฉินลองสุ่มถอนหัวไชเท้าขึ้นมาหัวหนึ่ง

[คุณได้รับหัวไชเท้าระดับหายาก]

[หัวไชเท้าระดับหายาก: กลายพันธุ์มาจากหัวไชเท้าธรรมดา เป็นของที่พบเห็นได้ยากยิ่ง หากนำไปขายให้กับพ่อครัวในเมือง เขาจะต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ๆ]

[ราคาขายหัวไชเท้าระดับหายาก: 100 เหรียญทองต่อหัว]

หืม

ชวีเฉินเบิกตากว้าง

หัวละ 100 เหรียญทองเลยเหรอ

หัวไชเท้านี่มันมีค่าขนาดนี้เลยหรือไง

ชวีเฉินถอนขึ้นมาอีกหัว

ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม

ลองถอนอีกหัว

ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เขาถอนติดต่อกันสิบกว่าหัว ปรากฏว่าหัวไชเท้าทุกหัวมีราคาขายอยู่ที่ 100 เหรียญทองทั้งหมด

มาถึงตรงนี้ชวีเฉินก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ว่าหัวไชเท้าพวกนี้สามารถขายได้หัวละ 100 เหรียญทองจริงๆ

แต่เขากลับรู้สึกดีใจไม่ออก

"โห หัวไชเท้าดีๆ ดันเกิดกลายพันธุ์ซะงั้น แถมพอกลายพันธุ์แล้วยังแพงหูฉี่อีก เกมนี้มันพังไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย"

ชวีเฉินเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเองแล้ว

"ระบบเกมจะคิดว่าฉันเป็นบัคของเกมไหมเนี่ย"

นี่แหละคือสิ่งที่ชวีเฉินกังวลมากที่สุด

หากระบบเกมมองว่าเขาเป็นบัคขึ้นมาจริงๆ เขาก็คงตกอยู่ในอันตรายแน่

เขาคือคนที่ทะลุมิติมานะ ขืนถูกระบบเกมกวาดล้างล่ะก็ เขาได้ตายจริงๆ แน่ แล้วถ้าตายก็คือจบเห่ทุกอย่าง

ชวีเฉินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ

"ช่างเถอะ เก็บเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน อย่างมากก็แค่เก็บไว้ไม่ต้องขาย"

ชวีเฉินเริ่มลงมือถอนหัวไชเท้าทันที

"ถอนหัวไชเท้า ถอนหัวไชเท้า ฮุยเลฮุย ถอนหัวไชเท้า"

ผ่านไปไม่นาน ในที่สุดชวีเฉินก็ถอนหัวไชเท้าจนหมดเกลี้ยง

[ขอแสดงความยินดี คุณเก็บเกี่ยวหัวไชเท้าได้ 200 หัว คุณได้รับค่าประสบการณ์ 20000 หน่วย]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จากนั้นร่างของชวีเฉินก็เริ่มมีแสงสีขาวส่องประกายออกมา

ฟริ้ง

ฟริ้ง

ฟริ้ง

แสงสีขาวสว่างวาบติดต่อกันถึงสิบครั้ง

ชวีเฉินทำหน้างุนงง

ก่อนจะกวาดตามองดูเลเวลของตัวเอง

เลเวล 10

บ้าไปแล้ว

สีหน้าของชวีเฉินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

ก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะมีอาการแบบนี้

ถอนหัวไชเท้าอยู่ดีๆ ไหงจู่ๆ ถึงได้ค่าประสบการณ์มาตั้ง 20000 หน่วย แถมยังเลื่อนรวดเดียวสิบเลเวลอีกต่างหาก

นี่มันบัคของเกมชัดๆ

โปรแกรมโกงแน่ๆ

นี่มันโปรแกรมโกงร้อยเปอร์เซ็นต์

ชวีเฉินมีสีหน้าว่างเปล่า

เขาไม่อยากได้โปรแกรมโกงและเขาก็ไม่อยากกลายเป็นบัคของเกมด้วย

เขาแค่อยากปลูกผักอย่างสงบสุขและเป็นผู้เล่นสายใช้ชีวิตธรรมดาๆ ที่แสนจะขี้เกียจเท่านั้นเอง

"ฉันจบเห่แล้ว ฉันจบเห่แน่ๆ โดนโปรแกรมโกงเพ่งเล็งเข้าให้แล้ว ฉันต้องโดนระบบกวาดล้างแหงๆ"

ชวีเฉินทิ้งตัวลงนั่งจุ้มปุ๊กบนแปลงหัวไชเท้า รอคอยความตายที่กำลังจะมาเยือน

ทว่า

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

ผ่านไปสองชั่วโมง

ทุกอย่างกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

จู่ๆ เขาก็ปลงตกขึ้นมาได้

ชีวิตก็เหมือนกับการถูกข่มขืนนั่นแหละ ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ก็ต้องเลือกที่จะสนุกไปกับมัน

จะโปรแกรมโกงหรือบัคก็ช่างเถอะ

เขายอมรับชะตากรรมแล้ว

ในเมื่อต่อต้านไม่ได้ก็ยอมรับมันซะดีๆ

เขาก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปยังแปลงผักกาดขาว

[จบแล้ว]