บทที่ 1: อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ในโลกแฟนตาซี

แคว้นเมฆาเหินเป็นเพียงแคว้นเล็กๆ ทางตอนใต้ของทวีปเก้าสวรรค์ มีอาณาเขตครอบคลุมเพียงหนึ่งเมืองเท่านั้น

แม้จะเล็ก ทว่าแคว้นแห่งนี้กลับเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ภายในเมืองเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างสูงตระหง่านโอ่อ่า ไม่ว่าจะเป็นย่านการค้าหรือย่านที่อยู่อาศัย ล้วนเรียงรายไปด้วยเรือนและศาลาอันงดงามวิจิตรอย่างเป็นระเบียบ

ทว่าภายใต้ความเจริญรุ่งเรืองที่เห็นภายนอก ชาวเมืองเมฆาเหินส่วนใหญ่กลับมีรูปร่างเตี้ยแคระแกร็น ใบหน้าซูบซีดไร้ชีวิตชีวา ยามก้าวเดินก็ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ราวกับไม่ได้กินอิ่มมาเป็นเวลานาน

นั่นเป็นเพราะภาวะข้าวยากหมากแพง

ทิวทัศน์บ้านเมืองช่างงดงามตระการตา ทว่าผู้คนกลับเป็นดั่งซากศพเดินได้

...

"ทีมล่าสัตว์นับร้อยคน รอดชีวิตกลับมาได้เพียงยี่สิบสามสิบคนเท่านั้น แถมเนื้อสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ยังไม่ถึงร้อยชั่งด้วยซ้ำ เฮ้อ..."

ชายหนุ่มใบหน้าอมทุกข์เดินไปตามย่านการค้า เขาสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ฝีเท้าที่อ่อนล้าทำให้เขาดูราวกับจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ

ชายคนนี้มีนามว่า จ้าวเถี่ย สมาชิกหน่วยที่สิบแห่งทีมล่าสัตว์แคว้นเมฆาเหิน

สภาพอันน่าเวทนาของหน่วยที่เก้าตอนกลับมาเมื่อวานนี้ยังคงติดตา และการที่หน่วยที่สิบกำลังจะต้องออกเดินทางไปเผชิญหน้ากับความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ยิ่งทำให้ความคิดของเขาว้าวุ่นสับสน

เขาอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้า เดินตรงไปตามถนนสายหลักของย่านการค้าจนสุดทาง จากนั้นก็เลี้ยวเข้าซอกตึกเงียบๆ แห่งหนึ่ง แล้วมาหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมที่เขามักจะแวะเวียนมาเป็นประจำ

เขาผลักประตูเข้าไป เตรียมจะสั่งเหล้าแรงๆ ดื่มสักจอก แต่แล้วก็ต้องชะงักงัน

"นี่... ที่นี่คือที่ไหนกัน?"

มองไปรอบๆ เขาเห็นพื้นกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา ผนังทาสีใหม่ด้วยโทนสีเทาดำ โคมไฟกระจกบานใหญ่สะดุดตาแขวนอยู่บนเพดาน เคาน์เตอร์บาร์สร้างใหม่เอี่ยม รวมถึงโต๊ะเก้าอี้ที่ดูหรูหรา

ทุกสิ่งทุกอย่างแตกต่างไปจากโรงเตี๊ยมเก่าซอมซ่อที่เขาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บนโต๊ะบริเวณกลางโถงมีอุปกรณ์โลหะหน้าตาประหลาดวางอยู่ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ดูผิดแผกไปจากเดิมมาก!

มีก้อนเหล็กวางอยู่บนโต๊ะทุกตัวแบบนี้ แล้วจะให้ลูกค้านั่งดื่มกันอย่างไร?

ปกติแล้วจ้าวเถี่ยไม่ชอบนั่งดื่มที่หน้าบาร์ เขาชอบหาที่กว้างๆ นั่งมากกว่า

"สวัสดีขอรับ คุณลูกค้า!"

ราวกับสังเกตเห็นการมาเยือนของจ้าวเถี่ย ชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่หน้าบาร์ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาเขา

ชายหนุ่มคนนี้ไม่ได้ดูหล่อเหลา ทว่ามีใบหน้าที่ดูสะอาดสะอ้านหมดจด ผมสั้นดูทะมัดทะแมงและเครื่องแต่งกายที่แปลกตาทำให้เขาดูไม่เหมือนคนในพื้นที่เลยสักนิด

"เจ้าเป็นใคร?"

จ้าวเถี่ยจ้องมองชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างพิจารณา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าเป็นเด็กรับใช้ คนใหม่ของโรงเตี๊ยมนี้งั้นรึ?"

"เปล่าขอรับ!"

ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วตอบว่า "ข้าเป็นเถ้าแก่ของร้านนี้ต่างหากล่ะ!"

"เถ้าแก่?"

จ้าวเถี่ยยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม "จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้ารู้จักเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมนี้ดี!"

ชายหนุ่มอธิบาย "ข้าเพิ่งเซ้งร้านนี้มาเมื่อสองวันก่อนน่ะ!"

จ้าวเถี่ยผงะไป โรงเตี๊ยมเปลี่ยนมือแล้วงั้นหรือ?

แต่แล้วเขาก็ได้ยินชายหนุ่มกล่าวย้ำขึ้นมาอีกครั้ง

"และที่นี่ก็ไม่ใช่โรงเตี๊ยมอีกต่อไปแล้วด้วย!"

จ้าวเถี่ยโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ "แล้วมันคืออะไรล่ะ?"

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ "อินเทอร์เน็ตคาเฟ่!"

"อินเทอร์เน็ตคาเฟ่? อินเทอร์เน็ตคาเฟ่คืออะไร?"

จ้าวเถี่ยเต็มไปด้วยคำถาม เขาพยายามค้นหาคำนี้ในหัวอยู่นาน แต่ก็ยังไม่รู้เลยสักนิดว่าอินเทอร์เน็ตคาเฟ่มันคืออะไรกันแน่

"ท่านทำความเข้าใจง่ายๆ ว่ามันเป็นสถานที่ให้ความบันเทิงรูปแบบหนึ่ง ที่ท่านสามารถมาเล่นเกมโดยใช้เครื่องจักรที่เรียกว่าคอมพิวเตอร์ได้!"

"เล่นเกมงั้นรึ?"

จ้าวเถี่ยยังคงไม่เข้าใจคำอธิบายนี้อยู่ดี แต่พอได้ยินว่าเป็นเพียงสถานที่สำหรับเล่นเกมเพื่อความบันเทิงหย่อนใจ เขาก็หมดความสนใจลงทันที

พรุ่งนี้เขาจะต้องออกนอกเมืองไปล่าสัตว์ป่า ต้องไปเผชิญหน้ากับความตายที่รออยู่เบื้องหน้า ภายในใจของเขากำลังสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว เขาอุตส่าห์มาที่นี่โดยหวังว่าจะได้ดื่มเหล้าย้อมใจสักหน่อย ไม่มีกะจิตกะใจจะมาเล่นเกมอะไรนี่หรอก!

จ้าวเถี่ยหันหลังเตรียมจะจากไป

"เดี๋ยวก่อนขอรับคุณลูกค้า!"

เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มก็ลังเลอยู่ครึ่งวินาที แววตาของเขาล่อกแล่กไปมา คล้ายกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ จึงโพล่งขึ้นมาในทันที

"ในฐานะลูกค้าคนแรกของอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งนี้ หากท่านสามารถทำความสำเร็จในเกมได้ ท่านจะได้รับรางวัลพิเศษจากทางร้าน... เนื้อหมูหนึ่งชั่งเต็มๆ!"

"อะไรนะ!"

"มีเนื้อให้กินด้วยหรือ?"

ทันทีที่สิ้นประโยค จ้าวเถี่ยที่ยังเดินไม่พ้นประตูร้านก็ถึงกับตัวสั่นเทิ้ม หันขวับกลับมาถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "นั่นเรื่องจริงหรือ?"

เมื่อเห็นใบหน้าที่ตื่นเต้นและลมหายใจที่ถี่กระชั้นของจ้าวเถี่ยในตอนนั้น ชายหนุ่มก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ลูกค้าคนแรกของอินเทอร์เน็ตคาเฟ่... ดูเหมือนจะมีหวังแล้ว!

...

ชายหนุ่มคนนี้มีชื่อว่า ซูหราน เขามาจากโลกมนุษย์

ในฐานะหนึ่งในผู้ทะลุมิตินับไม่ถ้วน

เขาไม่ได้ทำให้ต้องผิดหวัง ด้วยการจุติลงมาบนทวีปเก้าสวรรค์แห่งนี้พร้อมกับความสามารถสุดโกงของเขา

ทว่าความสามารถสุดโกงของคนอื่นนั้นมักจะมาพร้อมกับออร่าตัวเอก ที่ทรงพลังจนท้าทายสวรรค์ ทำให้พวกเขาสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนเส้นทางแห่งความโกงได้โดยไม่ต้องหวนกลับมา

แต่ความสามารถของเขานั้นค่อนข้างจะพิลึกไปเสียหน่อย

มันคือระบบอินเทอร์เน็ตคาเฟ่!

เท่าที่เขารู้ ทวีปเก้าสวรรค์แห่งนี้คือโลกแฟนตาซีขนานแท้ ที่มีแคว้นน้อยใหญ่เป็นร้อย สำนักตั้งตระหง่านนับพัน จอมยุทธ์เดินกันขวักไขว่ และมีผู้ฝึกตนเกลื่อนกลาดราวกับสุนัขข้างถนน!

ในต่างโลกที่ทั้งกว้างใหญ่และน่าตื่นตาตื่นใจเช่นนี้ เขากลับทำได้แค่มุดหัวอยู่ในซอกหลืบเพื่อเปิดอินเทอร์เน็ตคาเฟ่เนี่ยนะ?

คิดแล้วก็ชวนให้หดหู่ใจยิ่งนัก

แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้เขายังเป็นแค่อ่อนหัดคนหนึ่ง ในโลกที่อันตรายรอบด้านเช่นนี้ แค่ก้าวเท้าออกจากบ้านก็อาจจะไปตายข้างถนนได้ง่ายๆ

โชคยังดีที่ระบบให้คำมั่นสัญญาไว้ว่า ตราบใดที่เขาบริหารร้านนี้ให้ดี เขาก็จะมีวันที่ได้กลายเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานเช่นกัน

ซูหรานจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมรับจุดเริ่มต้นนี้