บทที่ 8 - รับสมัครพนักงาน

สลิธีรินคือบ้านที่หลินตงเคยเรียนในโลกเวทมนตร์ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำสมัยเรียนของเขา

ชื่อบริษัทอาจจะต้องระวังเรื่องลิขสิทธิ์สักหน่อย

แต่การตั้งชื่อห้องประชุมคงไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น

บางบริษัทที่ทำเกี่ยวกับสื่อและวัฒนธรรมก็ตั้งชื่อห้องประชุมว่า สร้างรากฐาน แกนทองคำ พันปี หมื่นปี... อะไรเทือกนั้น

คนที่ไม่รู้คงนึกว่าบริษัทนี้มันเบียวสุดๆ แน่ๆ

สิ่งที่ทำให้หลินตงพอใจที่สุดคือโซนพักผ่อนและโซนเจรจาธุรกิจของที่นี่ ซึ่งมีทั้งโซฟานุ่มสบาย ที่นั่งแบบบูท และบาร์กาแฟแบบเปิดโล่ง

ดูทั้งสะดวกสบายและมีศิลปะ

เมื่อถูกใจแล้วก็คุยเรื่องราคา ผู้จัดการเฉินเสนอราคามาที่ 26 หยวนต่อตารางเมตรต่อวัน

หลินตงตอบตกลงโดยไม่ต่อราคาเลยสักคำ

มัดจำสามเดือน จ่ายค่าเช่าเป็นรายไตรมาส

เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหา

หลินตงฟาดเงินไปรวดเดียวสองล้านสามแสนกว่าหยวน

เซ็นสัญญาเสร็จ จ่ายเงินเรียบร้อย

"ยินดีด้วยครับ คุณหลิน"

ผู้จัดการเฉินผ่านโลกมามาก เคยต้อนรับบริษัทชั้นนำระดับโลกมาก็เยอะ แต่ลูกค้าที่อายุเท่านี้และมีสไตล์แบบนี้น่ะเหรอ

เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

วัยรุ่นคนนี้ ถ้าไม่ใช่พวกโง่เง่าเต่าตุ่น ก็ต้องเป็นคนที่มีอนาคตไกลอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ถึงแม้ในใจเขาจะรู้สึกอิจฉาที่ตัวเองอุตส่าห์ดิ้นรนมาตั้งหลายปีก็ยังเป็นได้แค่นี้ แต่คนอื่นกลับหอบเงินหลายล้านมาเช่าออฟฟิศได้อย่างสบายใจเฉิบ

แต่ผู้จัดการเฉินก็ค่อนข้างเอนเอียงไปทางข้อสันนิษฐานหลังมากกว่า

จากประสบการณ์การดูคนของเขา

เขามองเห็นรัศมีเจิดจ้าแผ่ซ่านออกมาจากวัยรุ่นคนนี้

หลินตงใช้เงินไปสองล้านสามแสนกว่าหยวน

ถึงตอนนี้ก็ถือว่าสามารถคิดบัญชีได้แล้วหนึ่งรอบ เพราะขอแค่ใช้จ่ายเงินเกินกว่าเงินทุนตั้งต้นของระบบก็สามารถคิดบัญชีได้แล้ว

เงิน 16,780,000 หยวนในบัญชี ในจำนวนนี้ 14,780,000 หยวนคือเงินที่เขาได้จากการคิดบัญชีครั้งก่อน ซึ่งถือเป็น 'เงินปลอม' ที่ต่อให้ขาดทุนไปก็ไม่สามารถแลกเป็นเกลเลียนได้

แต่เขาก็ได้ยินระบบบอกมาเหมือนกันว่า การใช้จ่ายด้วยวิธีชอปปิงแบบนี้จะได้เกลเลียนไม่เยอะ

งั้นก็ถือว่าการใช้จ่ายครั้งนี้ใช้ 'เงินปลอม' ไปก็แล้วกัน

รอให้เป็นการลงทุนที่มีเทคนิคจริงๆ ในครั้งหน้า ค่อยเอาเงินทุนตั้งต้นสองล้านหยวนที่จมอยู่ในกองเงินปลอมออกมาใช้

ตอนแรกหลินตงก็ไม่ได้ใส่ใจกฎข้อนี้สักเท่าไหร่

แต่พอเข้าใจกฎข้อนี้อย่างถ่องแท้แล้ว เขาถึงได้รู้ว่ามันหลอกลวงขนาดไหน

ทำไมเงินที่พวกแกให้ฉันมาถึงเป็นของจริง ขาดทุนแล้วได้เกลเลียน

แต่ทำไมเงินที่ฉันหามาเองถึงกลายเป็นของปลอมไปได้ล่ะ

มิน่าล่ะถึงบอกว่ามีอำนาจในการตัดสินใจเด็ดขาด มีแต่ลูกเล่นทั้งนั้น!

ในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา หลินตงก็เริ่มเปิดรับสมัครพนักงานชุดแรก

ถึงแม้ระบบจะอนุญาตให้หลินตงเช่าพื้นที่ออฟฟิศขนาดห้าร้อยตารางเมตรได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเงื่อนไข

โดยเฉลี่ยแล้ว พื้นที่ห้าสิบตารางเมตรต่อคน ถ้าเช่าพื้นที่กว้างแค่ไหน ก็ต้องรับพนักงานเข้ามาทำงานตามสัดส่วนนั้น

ซึ่งนี่แหละคือสิ่งที่หลินตงต้องการเลย

รับคนมาทำงานก็ต้องจ่ายเงินเดือนนี่นา นั่นก็เป็นรายจ่ายอีกก้อนหนึ่งแล้ว

เขาเช่าพื้นที่ไป 498 ตารางเมตร ตามเงื่อนไขของระบบ เขาจะต้องรับพนักงานให้ครบสิบคนภายในปีนี้

อย่างแรกเลยคือพนักงานต้อนรับสาวสวย

หลินตงตัดสินใจจะจ้างสองคน

ขอแค่สวยก็พอแล้ว ยังไงก็ไม่สามารถสร้างผลกำไรให้บริษัทได้อยู่ดี ถือเป็นตัวเลือกชั้นยอดสำหรับการผลาญเงินให้ขาดทุนจริงๆ

ระบบอนุญาตให้จ้างพนักงานต้อนรับสาวสวยได้แค่สองคน ไม่อย่างนั้นหลินตงคงจ้างมาสิบคนแล้ว

ต่อไปก็คือคนที่ดูแลฝ่ายธุรการและบุคคล

แบบนี้เขาจะได้โยนงานรับสมัครคนให้เธอไปทำ

หลินตงแค่คอยตรวจสอบอย่าให้เธอรับ 'พนักงานที่เก่งกาจ' เข้ามาก็พอ

ไม่ใช่ว่าหลินตงไม่อยากรับ 'คนเก่งๆ' ด้านนี้เข้ามาเยอะๆ หรอกนะ

ถ้าให้เขาทำตามใจชอบ เขาคงจะรับทั้งผู้จัดการฝ่ายบุคคล หัวหน้าฝ่ายสรรหา หัวหน้าฝ่ายประเมินผล หัวหน้าฝ่ายพนักงานสัมพันธ์ หัวหน้าฝ่ายเงินเดือน...

น่าเสียดายที่ระบบอนุญาตให้รับพนักงานตำแหน่งธุรการและบุคคลได้แค่คนเดียว

แล้วก็รับพนักงานขับรถอีกหนึ่งคน

คนขับรถก็ไม่สามารถสร้างมูลค่าอะไรได้เหมือนกัน

ระบบอนุญาตให้หลินตงซื้อรถในราคาไม่เกินสามแสนหยวน แถมในเมืองหลวงปีนี้ การจะซื้อรถและจดทะเบียนรถสำหรับองค์กรได้ จะต้องมียอดชำระภาษีธุรกิจถึงห้าหมื่นหยวนอีกด้วย

แต่บริษัท ไคลสต์ คัลเจอร์ มีเดีย ยังไม่เคยเสียภาษีเลยสักเฟินเดียว

ถึงจะยังไม่มีรถ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าห้ามจ้างคนขับรถสักหน่อย

หลินตงยังกะจะจ้างบาร์เทนเดอร์อีกคนด้วย

เจ้าของชาวตะวันออกกลางคนก่อนอาจจะเป็นพวกขี้เมา บาร์เครื่องดื่มในบริษัทถึงได้ตกแต่งไว้อย่างดีขนาดนี้ ถ้าไม่ใช้ให้เป็นประโยชน์ก็คงน่าเสียดายแย่

หลินตงไม่ดื่มเหล้า

แต่เขาสามารถให้บาร์เทนเดอร์คั้นน้ำผลไม้ให้เขาได้

ฝ่ายบัญชีก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

เงินทุนหมุนเวียนส่วนใหญ่ของหลินตงมาจากระบบ แต่หน้าที่หลักของฝ่ายบัญชีคือการยื่นภาษี

เรื่องหลบเลี่ยงภาษีใครๆ ก็อาจจะทำได้ ยกเว้นหลินตง

เขาแทบจะอยากเอาเงินทั้งหมดที่หามาได้ยกให้ประเทศชาติให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ตอนแรกหลินตงตั้งใจจะจ้างคนมาเพื่อต่อคิวซื้ออาหารโดยเฉพาะ น่าเสียดายที่ระบบไม่ยอม

แถมยังบอกอีกว่าห้ามรังแกหุ่นยนต์แบบนี้

โควตาอีกสี่คนที่เหลือ จึงจำเป็นต้องรับคนที่มีหน้าที่หลักในการดำเนินธุรกิจของบริษัท

ไม่ว่าจะเป็นศิลปิน ผู้กำกับ หรือทีมงานที่เกี่ยวข้อง

อย่างเช่นรับนักแสดงมาสักคน แล้วก็จ้างผู้จัดการส่วนตัวให้นักแสดงคนนั้น ตามด้วยผู้ช่วยอีกสักคนอะไรแบบนี้

หลินตงมีตัวเลือกที่ 'พึ่งพาได้' อยู่ในใจแล้ว

ไม่สิ ต้องบอกว่ามีตัวเลือกที่ 'พึ่งพาได้' ถึงสองคนต่างหาก

คนแรกก็คือ ตู้ฉี่สี่

พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะไม่มีความสามารถอะไรเลยนอกจากขี้โม้กับทำตัวไร้สาระไปวันๆ หนังที่ถ่ายทำออกมายังไม่ทันได้ฉายเลยด้วยซ้ำ

อนาคตข้างหน้าคาดเดาได้ไม่ยากเลย

คนที่สองก็คือ จางซานพั่ง รูมเมตของเขาเอง

พี่ชายคนนี้หน้าตาธรรมดาๆ แถมว่างๆ ยังชอบเล่นเกมอีก มาเป็นนักแสดงเนี่ยถือว่าเลือกเดินผิดทางชัดๆ

ถ้าเซ็นสัญญากับเขาคงทำเงินไม่ได้แน่ๆ

แถมเขายังเป็นคนรักเพื่อนพ้อง หลินตงเองก็คงทำตัวใจดำไม่ตอบแทนน้ำใจเขาไม่ได้หรอก

ถ้าเป็นแบบนี้ ก็เท่ากับว่ามีพนักงานแปดคนแล้ว

นี่คือผลสรุปที่ได้จากการต่อรองกับระบบ

ยังไม่ครบสิบคนก็ไม่เป็นไรหรอก กว่าจะสิ้นปียังอีกนาน ยังไงปีนี้เขาก็ต้องหาคนไม่เอาไหนมาเพิ่มได้อีกสองคนแหละน่า

หลินตงลงประกาศรับสมัครงานเหล่านี้ไป รับพนักงานห้าตำแหน่งหกอัตรา ไม่นานก็มีคนส่งใบสมัครเข้ามามากกว่าสี่พันคน

จำนวนคนที่มาสมัครมันมากเกินไปแล้ว

เจ้าหนุ่มบ้านนอกที่ทะลุมิติมาต้องใช้เวลาศึกษาอยู่นานกว่าจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

บริษัท ไคลสต์ คัลเจอร์ มีเดีย น่ะไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย บริษัทเปิดใหม่แบบนี้มีเกิดขึ้นทุกวันนั่นแหละ

จุดสำคัญมันอยู่ที่ตึกกั๋วเม่าต่างหาก

ออฟฟิศตั้งอยู่ที่ชั้น 56 ของตึกกั๋วเม่าเฟส 1 แถมยังให้เงินเดือนสูงที่สุดในวงการอีกด้วย

แต่แค่เรื่องนี้ก็ยังไม่น่าจะทำให้มีคนมาสมัครถล่มทลายขนาดนี้ได้หรอก

ปัญหามันอยู่ที่สองปัจจัยนี้มารวมกันต่างหาก

หน้าใหม่ กับ ตึกกั๋วเม่า

บริษัทที่เพิ่งเปิดใหม่แต่กล้ามาตั้งออฟฟิศที่ตึกกั๋วเม่า ย่อมเป็นบริษัทที่มีความแข็งแกร่งอย่างแน่นอน แถมส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ในช่วงขาขึ้น อนาคตก้าวไกลไม่มีที่สิ้นสุด

มีคนสมัครเข้ามาเยอะมากจนอ่านเรซูเมแทบไม่ทัน

หลินตงเลยตัดสินใจอ่านแค่เรซูเมของคนที่สมัครตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลเท่านั้น

อย่างแรกเลยคือคัดพวกที่จบปริญญาโทและปริญญาเอกด้านการจัดการออกไปให้หมด คนพวกนี้เก่งเกินไป ถ้าขืนปล่อยให้พวกเขามีอำนาจ ใครจะไปรู้ว่าพวกเขาจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาบ้าง

จากนั้นก็คัดพวกที่มีประสบการณ์ทำงานมากกว่าหนึ่งปีออก

ถึงแม้จะต้องการคนมีประสบการณ์ แต่ก็ต้องเป็นประสบการณ์ด้านความล้มเหลวต่างหากล่ะ

สุดท้ายตำแหน่งนี้ก็เหลือเรซูเมแค่สิบกว่าใบเท่านั้น

นี่แสดงให้เห็นว่าคุณภาพของเรซูเมที่ส่งเข้ามานั้นสูงมาก ถ้าไม่มีความสามารถจริงๆ ก็คงไม่กล้าส่งมาหรอก

หลินตงเปรียบเทียบดูแล้ว ก็โทรเรียกให้คนหนึ่งเข้ามาสัมภาษณ์เลย

เฉินเสี่ยวหมาน นักศึกษาปีสี่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีและแฟชั่นปักกิ่ง เธอมีความฝันอยากมาเรียนที่ปักกิ่งตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ผลการเรียนจะธรรมดา แต่ก็โชคดีที่สอบติดมหาวิทยาลัยนี้ได้

หลังจากมาปักกิ่งและใช้ชีวิตสนุกสนานไปหลายปี

เธอก็เกิดอยากจะมาทำงานที่ย่านศูนย์กลางธุรกิจ หรือก็คือย่านCBDของเมืองหลวง

สงสัยเทพีแห่งโชคลาภจะมาสถิตอยู่กับเธอแล้วไม่ยอมไปไหนแน่ๆ

เพิ่งจะส่งเรซูเมไปที่บริษัทชื่อ ไคลอะไรสักอย่าง ก็มีโทรศัพท์โทรกลับมาทันที

มันจะง่ายดายเกินไปไหม

เธอแค่ส่งเรซูเมไปส่งๆ ไม่ได้คาดหวังอะไรเลยนะเนี่ย

พอมาถึงสถานที่ที่ระบุในข้อความ เธอก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าไม่มีพนักงานต้อนรับเลยสักคน

พื้นที่ออฟฟิศขนาดห้าร้อยตารางเมตรเงียบสงัดราวกับป่าช้า

นี่มันบริษัทหลอกลวงหรือเปล่าเนี่ย

หรือว่าพวกแก๊งตัดไต

ไตผู้หญิงมันตัดได้ด้วยเหรอ

ตอนนี้วิ่งหนีทันไหมเนี่ย

"มาแล้วเหรอ มานี่สิๆ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" หลินตงถือชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเดินออกมาจากห้องชงกาแฟ พอดีกับที่เห็นหญิงสาวกำลังทำหน้าตื่นตระหนกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

"คุณ... คุณเป็นใคร" หรือว่าฉันจะมาผิดที่

"ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ไง เธอมาสัมภาษณ์ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลไม่ใช่เหรอ" หลินตงถือชามบะหมี่เดินมานั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งในโซนเจรจาธุรกิจ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากกินของดีๆ หรอกนะ แต่เป็นเพราะเขาไม่มีเงินต่างหาก

ค่าครองชีพที่ทางบ้านส่งมาให้ก็พอแค่ค่ากินข้าว แถมก่อนหน้านี้เหมือนจะเพิ่งป่วยหนักมาด้วย ก็เลยเหลือเงินพอแค่ประทังชีวิตด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น

ถึงในบัญชีจะมีเงินเกือบสิบห้าล้าน แต่เขาก็ยังต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ดี

ชีวิตมันช่างยากลำบากจริงๆ

เฉินเสี่ยวหมานเดินตามหลินตงมา แล้วก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างระมัดระวัง

"ยินดีต้อนรับเข้าสู่บริษัทของเรานะ ตอนนี้เธอเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทแล้ว เรื่องเอกสารเข้าทำงานของเธอ เธอจัดการเองได้ใช่ไหม"

"หา... อ้าว"

ฉันถูกรับเข้าทำงานแล้วเหรอ

ไม่ใช่ว่าต้องสัมภาษณ์ก่อนหรือไง

มันจะไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ แล้วฉันก็ไม่ได้เรียนจบด้านการบริหารทรัพยากรบุคคลด้วย ฉันไม่รู้จักหลักการบริหารทรัพยากรบุคคลทั้งหกด้านด้วยซ้ำ

ฉันเรียนจิตรกรรมจีนมาต่างหากล่ะ!

ปล. ย่าน CBD ย่อมาจาก Central Business District คือ ย่านศูนย์กลางธุรกิจของเมือง เปรียบเสมือนที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจ

[จบแล้ว]