เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 14 - ทางเลือกของฉันไม่ผิด

บทที่ 14 - ทางเลือกของฉันไม่ผิด

บทที่ 14 - ทางเลือกของฉันไม่ผิด


ร่างของหลินเยียนหรานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ!

เธอกดส่งข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคิดว่าเป็นปัญหาที่โทรศัพท์มือถือ ถึงขนาดปิดเปิดเน็ตใหม่ด้วยซ้ำ

แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังเหมือนเดิม!

มีข้อความแจ้งเตือนสองบรรทัดปรากฏขึ้นบนหน้าจอแชต

[ส่งข้อความแล้ว แต่ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ]

[เปิดระบบยืนยันตัวตนเพื่อนแล้ว คุณยังไม่ได้เป็นเพื่อนกับเขา (เธอ) โปรดส่งคำขอเป็นเพื่อนก่อน เมื่ออีกฝ่ายยืนยัน คุณถึงจะสามารถแชตได้]

ตู้ม!!!

หลินเยียนหรานรู้สึกเหมือนมีเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาที่หู ทำเอาเธอตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง!

ซูเฉินเขา ... เขาลบเพื่อนฉันเหรอ

ซูเฉินลบฉันได้ยังไง!

เขา ... เขารักฉันมากขนาดนั้น จะตัดใจลบฉันได้ยังไง!

หลินเยียนหรานลดมือที่ถือโทรศัพท์ลงอย่างอ่อนแรง กอดเข่าตัวเองนั่งยองๆ อยู่กับพื้น สายตาเหม่อลอย

เธอรู้สึกโหวงเหวงในใจ ราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไป

วินาทีนี้ จู่ๆ หลินเยียนหรานก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนตัวตลก ...

สวีฟางหยวนเพิ่งจะได้สติ เธอดึงหลินเยียนหรานที่กำลังซึมเศร้าให้ลุกขึ้น

เมื่อเห็นสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของหลินเยียนหราน เธอก็รีบพูดปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอก ซูเฉินก็แค่บังเอิญมีกระแสนิดหน่อย อย่างมากก็เป็นได้แค่เน็ตไอดอลกิ๊กก๊อก เทียบอะไรกับเธอไม่ได้เลยสักนิด!"

"พวกเราเป็นดาราที่เดบิวต์มาอย่างถูกต้อง การที่เธอเลิกกับเขาถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว!"

ถูกต้องงั้นเหรอ ...

แววตาของหลินเยียนหรานเริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

สวีฟางหยวนเห็นดังนั้น จึงพูดต่อ "ที่เขาลบเธอตอนนี้ ก็แค่อยากจะเล่นตัวเรียกร้องความสนใจ หลอกให้เธอกลับไปง้อเขาต่างหากล่ะ ผู้ชายทุเรศๆ แบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว!"

"ถ้าเธอกลับไปคืนดีกับเขา แล้วเธอจะก้าวขึ้นเป็นราชินีเพลงได้ยังไง หลินเยียนหราน เธอคงไม่ได้ลืมความฝันของตัวเองไปแล้วหรอกนะ!"

คำพูดประโยคนี้ราวกับค้อนที่ทุบหัวหลินเยียนหรานให้ตื่นจากภวังค์

"ใช่ ... ราชินีเพลง ... ฉันจะต้องเป็นราชินีเพลงที่อายุน้อยที่สุดให้ได้! ทางเลือกของฉันไม่ผิด!" คำพูดประโยคสุดท้ายของหลินเยียนหรานแทบจะตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เพียงแค่ประโยคเดียวก็ทำให้หลินเยียนหรานถึงกับหอบแฮก

เมื่อเห็นเช่นนั้น สวีฟางหยวนก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

แบบนี้สิถึงจะถูก!

เมื่อตั้งสติได้แล้ว สวีฟางหยวนก็เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบัน

"ตอนนี้สิ่งเดียวที่เราต้องระวังก็คือ ถ้าซูเฉินเกิดอยากจะเกาะกระแสเธอ แล้วเอาเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเธอไปแฉ เราจะรับมือยังไงดี"

"แผนเดิมที่ฉันวางไว้ใช้ได้กับแค่คนธรรมดาเท่านั้น แต่ตอนนี้เขาพอจะมีแฟนคลับเป็นของตัวเองแล้ว การจะใช้กระแสสังคมโจมตีเขาโดยตรงอาจจะไม่ได้ผลเท่าไหร่ ... "

สวีฟางหยวนประมวลข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับซูเฉินที่อยู่ในหัว หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายเจิดจ้า!

"แต่ฉันก็ยังมีวิธีเล่นงานเขาให้ตายใจอยู่ดี!"

สวีฟางหยวนยกมุมปากขึ้นอย่างมั่นใจ "กระแสของเขาตอนนี้มาจากเพลงเทียนโฮ่วที่เขาร้องในคอนเสิร์ตของจางฝูอวี่ ขอแค่ผลตอบรับของเพลงเทียนโฮ่วหลังจากนี้ไปไม่ถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ กระแสของเขาก็จะตกไปเองแหละ"

หลินเยียนหรานขมวดคิ้วแล้วค้านว่า "แต่เมื่อกี้ฉันก็ฟังเพลงเทียนโฮ่วแล้วนะ มันเพราะมากเลย ถ้าเอาไปปล่อยลงสตรีมมิง ยอดดาวน์โหลดกับยอดวิวยังไงก็ไม่ขี้เหร่หรอก"

"เพลงเพราะๆ มีถมไป ทำไมถึงไม่ได้ขึ้นชาร์ตทุกเพลงล่ะ ก็เพราะว่าเพลงเพราะมันก็แบ่งเกรดเหมือนกันไง!" สวีฟางหยวนกอดอกพูดอย่างเย่อหยิ่ง

"อีกอย่าง เพลงเพราะจะดังได้ก็ต้องพึ่งพาการโปรโมตจากทีมงานเบื้องหลังด้วย ซูเฉินไม่มีนายทุนคอยหนุนหลัง เขาก็เสียเปรียบไปตั้งแต่ในมุ้งแล้ว!"

"แถมเพลงที่ซูเฉินแต่งก็งั้นๆ แหละ จะไปสู้เพลงที่นักแต่งเพลงระดับแนวหน้าของบริษัทเราแต่งได้ยังไง"

หลินเยียนหรานขมวดคิ้ว เธอรู้สึกทะแม่งๆ กับคำพูดของสวีฟางหยวน แต่ก็จับผิดไม่ได้

จะให้บอกว่าเพลงที่ซูเฉินแต่งสู้เพลงของโจวเฉียงไม่ได้งั้นเหรอ บ้าไปแล้ว!

เพลงของโจวเฉียงกวาดรางวัลมานับไม่ถ้วน แต่ซูเฉินไม่มีรางวัลอะไรเลยนะ!

สวีฟางหยวนแสยะยิ้มเย็นชา แล้วพูดต่อ "เพลงเทียนโฮ่วของเขาคงจะปล่อยลงสตรีมมิงภายในหนึ่งถึงสองวันนี้แหละ ซึ่งประจวบเหมาะกับที่บริษัทเราก็มีศิลปินปล่อยเพลงใหม่ช่วงนี้พอดี เป็นไอดอลหน้าใสที่กำลังมาแรงชื่อว่าหวังฉี"

"เพลงใหม่ของหวังฉี โจวเฉียงเป็นคนแต่งให้เป็นพิเศษ รับรองว่าคุณภาพคับแก้ว! พวกเราจะทุ่มงบโปรโมตให้เต็มที่ ขอแค่เขาปล่อยเพลงชนกับซูเฉิน เขาก็สามารถใช้เพลงนี้เหยียบเพลงเทียนโฮ่วของซูเฉินให้จมดินได้สบายๆ!"

"ถ้าเพลงเทียนโฮ่วไม่เปรี้ยง ซูเฉินก็จะค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของผู้คนอย่างรวดเร็ว! ถึงตอนนั้นเขาจะได้รู้ซึ้งว่า การโด่งดังชั่วข้ามคืนมันก็เป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น!"

ยิ่งพูดยิ่งตาเป็นประกาย สวีฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้กับความฉลาดของตัวเอง

ส่วนหลินเยียนหราน หลังจากฟังแผนการทั้งหมดจบ เธอก็หาช่องโหว่ไม่เจอเลย

เธอจึงทำได้เพียงถอนหายใจออกมา

ขอโทษนะซูเฉิน บนเส้นทางสู่การเป็นราชินีเพลงของฉัน จะต้องไม่มีอุปสรรคใดๆ ทั้งสิ้น!

วันรุ่งขึ้น

ซูเฉินถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือ

เมื่อคืนหลังจากดูแลหานเจียงเสวี่ยเสร็จ เขากลัวว่าถ้าทิ้งเธอไว้คนเดียวอาจจะไม่ปลอดภัย ก็เลยนอนค้างที่ห้องนอนแขกอีกคืน

ทั้งคืนซูเฉินหลับๆ ตื่นๆ อยู่ตลอดเวลา เขาสะดุ้งตื่นเป็นพักๆ แล้วก็เดินไปที่หน้าประตูห้องนอนของหานเจียงเสวี่ยเพื่อเช็กดูว่าเธอยังหายใจเป็นปกติอยู่ไหม

หลังจากเดินไปๆ มาๆ อยู่ห้าหกรอบ เขาก็เบาใจและล้มตัวลงนอนพักผ่อนอย่างจริงจัง

แต่นอนไปได้ไม่ทันไร โทรศัพท์มือถือของซูเฉินก็เริ่มสั่นไม่หยุด

ซูเฉินลืมตาขึ้นมา พบว่าฟ้าสว่างแล้ว เขาถอนหายใจแล้วตัดสินใจไม่นอนต่อ

"แต่เช้าเลย ใครกันเนี่ย ... "

ซูเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่ามีข้อความทางวีแชตส่งมาถึง 99+ ข้อความ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ทักเขามาจะมีทั้งญาติสนิทมิตรสหาย ไปจนถึงเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานนม!

หลังจากคลิปวิดีโอที่ซูเฉินถ่ายเมื่อวานกลายเป็นไวรัล คนที่รู้จักเขาก็รู้กันหมดว่าเขาคือคนที่ร้องเพลงเทียนโฮ่วในคอนเสิร์ตของจางฝูอวี่

ไม่ใช่แค่ชื่อเหมือน แต่เป็นเขาตัวเป็นๆ เลย!

ดังนั้น คนพวกนี้จึงพากันแห่มาแสดงความยินดีและพยายามตีสนิท

จริงๆ แล้วปกติซูเฉินเป็นคนไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร ตอนเรียนหนังสือก็มีเพื่อนน้อยมาก เป็นแค่คนธรรมดาๆ คนหนึ่ง พอเรียนจบออกมาทำงาน ก็ยิ่งห่างเหินกับเพื่อนร่วมชั้นเข้าไปใหญ่ แม้แต่รูมเมตตอนเรียนมหาวิทยาลัย ปีนึงยังคุยกันแทบไม่ถึงครั้งเลยด้วยซ้ำ

ขนาดเพื่อนมหาวิทยาลัยยังเป็นแบบนี้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเพื่อนสมัยมัธยมหรือประถมเลย

แต่ตอนนี้พอซูเฉินดังเปรี้ยงปร้างบนโลกออนไลน์ อย่าว่าแต่รูมเมตมหาวิทยาลัยเลย แม้แต่เพื่อนสมัยประถมที่ไม่ได้คุยกันมาเป็นสิบปียังทักข้อความมาหาเลย!

จุ๊ๆ ... นี่แหละหนาสันดานคน

ตอนจนไม่มีใครเหลียวแล พอรวยขึ้นมามีแต่คนอยากเป็นญาติ!

สังคมมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ

ถึงแม้คนพวกนี้จะทักมาพูดจาดีๆ แต่ซูเฉินก็รู้ดีว่า นอกจากครอบครัวสายเลือดเดียวกันแล้ว ก็แทบจะไม่มีใครยินดีกับความสำเร็จของเขาจากใจจริงหรอก พวกเขาคงได้แต่อิจฉาริษยาอยู่ลึกๆ นั่นแหละ!

ไม่ได้มีคำกล่าวไว้หรอกหรือว่า กลัวเพื่อนจะลำบาก แต่ก็กลัวเพื่อนจะรวยกว่าไงล่ะ

ขนาดเพื่อนแท้ยังเป็นแบบนี้ ลองคิดดูสิว่าคนอื่นจะเป็นยังไง

ซูเฉินตอบข้อความคนที่พอจะจำหน้าได้ไปส่งๆ ส่วนพวกที่จำไม่ได้เลย เขาก็เมินใส่ไม่ตอบอะไรทั้งนั้น

หลังจากตอบข้อความเสร็จ ซูเฉินก็กดเข้าไปดูแอปโต่วอิน เขาก็ต้องตกตะลึง!

ยอดผู้ติดตามของเขาพุ่งพรวดจากพวกบอตแค่ยี่สิบกว่าคน กลายเป็นเกือบห้าแสนคนแล้ว!

นี่เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียวเองนะ!

มิน่าล่ะ พวกเพื่อนๆ ทั้งหลายถึงได้แห่กันมาทักทาย ...

ซูเฉินอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

[จบแล้ว]

จบบทที่ บทที่ 14 - ทางเลือกของฉันไม่ผิด

คัดลอกลิงก์แล้ว