บทที่ 7 หญิงในฝันรุ่นไฮเอนด์

คุณย่าอายุยืนถึง 100 ปี เพราะท่านไม่เคยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

"ฉันเพิ่งจะ 23 หนทางสู่ 100 ปียังอีกยาวไกล อย่ารนหาที่ตายเลย หนุ่มหน้ามนไม่ใช่ปีศาจธรรมดาแน่ๆ"

ตงฟางหันหลังเดินจากมา อายุรุ่นราวคราวเดียวกับดอกไม้กำลังเบ่งบาน ฤดูใบไม้ผลิแห่งรักกำลังสั่นไหว ยังไม่ได้ปลดปล่อยก็มาด่วนจากไปซะก่อน แบบนี้มันไม่รับผิดชอบต่อว่าที่ภรรยาและแม่ยายในอนาคตเลยนะ

คาถาปราบมารร้องเหมียวๆ ไม่แน่ว่าจะปราบหนุ่มหน้ามนได้ แถมยังมีตาเฒ่าสิบแปดมงกุฎที่แก่แต่ตัวแต่แรงไม่แก่ตามอยู่อีกคน ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นแค่คนส่งอาหาร จะมาแกล้งทำตัวเป็นฮีโร่หางใหญ่คอยพิทักษ์สันติภาพโลกไปทำไม

พอมาถึงทางแยก ตงฟางก็ชะงักงัน ตรงหน้ามีหญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวเดินสวนมา หญิงสาวริมฝีปากแดงฟันขาว นัยน์ตาโค้งดุจจันทร์เสี้ยว ใบหน้าอันงดงามแฝงไว้ด้วยความเย็นชาบางเบา ผมยาวสยายปลิวไสวไปถึงเอว

"แม่งเอ๊ย นี่มันหญิงในฝันรุ่นมาตรฐาน ไม่สิ รุ่นไฮเอนด์ชัดๆ!"

ในโลกความจริงมีสาวสวยไม่มากนัก ตั้งแต่มีสองสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งศตวรรษใหม่: ฟิลเตอร์และแอปแต่งรูป สาวสวยบนอินเทอร์เน็ตก็มีอยู่เกลื่อนเมือง ขนาดหมูหน้ากล้องยังดูจิ้มลิ้มน่ารักได้เลย

เสือเฒ่าเจนสังเวียนนับไม่ถ้วนต้องมาตกม้าตาย เล่าขานเรื่องราวชีวิตการนัดเย็Xอันดำมืดที่ไม่เป็นที่รู้จักทั้งน้ำตา มันคือภาพนรกบนดินชัดๆ

ขอเตือนเหล่าวัยรุ่นที่ "ตกอยู่ในวังวนจนถอนตัวไม่ขึ้น" ว่า: ยอมเชื่อว่าเมียนอกใจ ดีกว่าเชื่อว่าบนเน็ตมีสาวสวย

ณ บัดนาว เมื่อปราศจากฟิลเตอร์และแอปแต่งรูป อีกทั้งยังมีวิชาแต่งหน้าซึ่งเป็นหนึ่งในสี่วิชามารแห่งเอเชีย... ภายใต้ความจริงใจเช่นนี้ หญิงสาวหน้าสดแสนสวยตัวเป็นๆ ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มหญิงสาวสองต่อสอง รอบข้างก็เป็นป่าเขาลำเนาไพร...

มันคือจังหวะ เวลา สถานที่ และโอกาสที่ลงตัวสุดๆ!!!

สวรรค์กำลังบีบบังคับให้แกทำผิดกฎหมายอยู่นะ!!!

ไม่ไหวแล้ว ไม่กล้าคิดต่อไปแล้ว หากไม่ใช่เพราะใต้เท้าตงฟางอ่านตำราสี่เล่มห้าคัมภีร์และนิยายจินผิงเหมยจนแตกฉาน ในใจมีเปลวไฟแห่งความยุติธรรมลุกโชนอยู่ สาวสวยคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว

"ขอโทษนะคะ บ้านของท่านปรมาจารย์หวังจั่วเต้าเดินไปทางนี้หรือเปล่าคะ?" หญิงสาวชุดเขียวเสยผมที่นุ่มสลวยดุจเส้นไหม ชี้นิ้วไปยังทางเดินแคบๆ เส้นนั้น

เสยน้องสาวเธอสิ! รู้อยู่แล้วว่าพี่ชายทนการยั่วยวนไม่ไหว เธอยังจะมาเสยผมยั่วอีก ผู้หญิงสวยสมัยนี้ออกจากบ้านไม่พกสมองกันหรือไง? ลืมนิทานเรื่องหมาป่าจับเด็กน้อยห่มหนังแกะกินไปแล้วเหรอ?

"น้องสาว ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎนั่นมันเป็นพวกต้มตุ๋น อย่าไปเด็ดขาดเลย" ตงฟางเตือนด้วยความหวังดี หลอกลวงน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าหนุ่มหน้ามนมันกินคนขึ้นมาล่ะก็ เรื่องใหญ่แน่

สีหน้าของหญิงสาวชุดเขียวมืดครึ้มลง พูดด้วยความไม่พอใจว่า: "ท่านปรมาจารย์หวังมีชื่อเสียงโด่งดัง คุณอย่ามาใส่ร้ายท่านนะ"

เชี่ย ขนาดโกรธยังสวยขนาดนี้เลย ลูกกวางน้อยของพี่เต้นตุ๊บๆ เลย

"เขาเป็นพวกต้มตุ๋นจริงๆ แถมยังมีหนุ่มหน้ามนที่อันตรายสุดๆ อยู่ด้วย" ตงฟางพูดเสียงขรึม

"ฉันไปดูดวง จะมีอันตรายอะไรล่ะ" หญิงสาวชุดเขียวส่ายหน้าเบาๆ แล้วเดินตรงไปยังเส้นทางสายเล็ก

ทำไงดี จะปล่อยให้หญิงในฝันรุ่นไฮเอนด์เดินเข้าปากเสือปากจระเข้อย่างนั้นเหรอ? จะปล่อยให้ว่าที่แฟนสาวในอนาคตไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้ ต้องช่วยแม่ของลูกให้ได้!

"น้องสาว ข้างในมันอันตรายจริงๆ หนุ่มหน้ามนนั่นไม่ใช่คนนะ!" ตงฟางเปิดเผยความลับออกมา

หญิงสาวชุดเขียวหยุดชะงัก หันกลับมาจ้องมองเขา "คุณไปมีความแค้นอะไรกับผู้ช่วยของท่านปรมาจารย์หวังหรือเปล่า ถึงได้ไปด่าเขาแบบนั้น?"

"น้องสาว คุณเข้าใจผิดแล้ว" ตงฟางมองไปรอบๆ แล้วลดเสียงลง: "หนุ่มหน้ามนนั่นเป็นปีศาจ ปีศาจกินคนนะ!"

"คุณ..." หญิงสาวชุดเขียวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ จ้องมองตงฟางเขม็ง

เห็นสาวสวยตกใจกลัว ตงฟางก็อยากจะเข้าไปมอบความอบอุ่นให้ อบอุ่นยิ่งกว่าที่ศูนย์บริการชุมชนมอบให้ซะอีก แต่ว่า การฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังตกอยู่ในความลำบาก ไม่ใช่หลักการของใต้เท้าตงฟาง

สุภาษิตว่าไว้ ใจร้อนกินเกี๊ยวร้อนไม่ได้ หุนหันพลันแล่นก็นอนกับพี่สะใภ้คนสวยไม่ได้ เฝ้าประตูแม่หม้ายไว้ สักวันก็ต้องเป็นคนของคุณ

"ประหลาดใจไหมล่ะ ตกใจหรือเปล่า?" ตงฟางเตรียมไหล่กว้างๆ ไว้ให้ พร้อมต้อนรับสาวสวยที่มีความต้องการมาซบอิงได้ทุกเมื่อ

แววตาของหญิงสาวชุดเขียวดูซับซ้อน เหมือนจะไม่ค่อยเชื่อนัก "คุณหลอกฉันหรือเปล่า จะมีปีศาจได้ยังไง?"

"อย่าเพิ่งไม่เชื่อสิ ผมเกิดมามีตาทิพย์หยินหยาง สามารถมองเห็นร่างจริงของปีศาจได้ หนุ่มหน้ามนนั่นไม่ใช่คนร้อยเปอร์เซ็นต์" เพื่อช่วยชีวิตสาวสวยที่กำลังจะก้าวพลาด ตงฟางก็เริ่มโม้อีกครั้ง ชั่วขณะนั้น ลมบนภูเขาก็พัดแรงขึ้นมาเลย

"จริงเหรอ?"

"จริงแท้แน่นอน!"

"งั้นคุณลองดูฉันสิ" จู่ๆ หญิงสาวชุดเขียวก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน

"ก็สวยดีนี่นา" ตงฟางยิ้มกะล่อน สาวสวยหมายความว่ายังไง ในที่สุดก็ค้นพบความหล่อเหลาระดับสั่นสะเทือนโลกของพี่แล้วใช่ไหม?

ทันใดนั้น หญิงสาวชุดเขียวก็อ้าปาก แล้วเป่าลมออกเบาๆ

ฟู่~

ควันสีขาวกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากปากของเธอ ตงฟางอึ้งไปเลย นึกในใจว่าหญิงในฝันดันสูบบุหรี่ด้วยเหรอ เธอไม่เพอร์เฟกต์แล้วนะ

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เธอไปสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่เห็นบุหรี่กับไฟแช็กเลยนี่นา?

ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน ศีรษะของเขาก็เกิดอาการวิงเวียนอย่างรุนแรง สามวินาทีต่อมาเขาก็สลบเหมือดไปเลย

"เฮ้อ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ โทษทีนะที่คุณรู้มากเกินไป"

หญิงสาวชุดเขียวถอนหายใจเบาๆ ไม่ไกลออกไป หนุ่มหน้ามนก็เดินโซเซเข้ามา

...

เมื่อตงฟางค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก็พบว่าตัวเองอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ภายในห้องปูพื้นด้วยอิฐ มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะไม้หนึ่งตัว และเก้าอี้สี่ตัว

เหนือศีรษะยังมีคานไม้พาดอยู่ หน้าต่างก็ดูมีอายุเก่าแก่สุดๆ บนผนังมีภาพวาดสีเหลืองซีดติดอยู่ เป็นภาพของชายสวมชุดขุนนางสมัยราชวงศ์ชิง

"ฉันทะลุมิติมาเหรอ? นี่มันราชวงศ์ต้าชิงใช่ไหม?"

ตงฟางสะดุ้งสุดตัว กระโดดลงจากเตียง มองดูห้องที่ทั้งทรุดโทรมและมืดสลัว แทบจะร้องไห้ออกมา พอนึกถึงว่าต่อไปจะต้องเผชิญหน้ากับองค์หญิงราชวงศ์ชิงที่ขี้เหร่ยิ่งกว่าผีดิบ เขาก็แทบจะสติแตก

ถ้าหากองค์หญิงผีดิบเกิดถูกใจในความหล่อของเขา แล้วใช้กระบวนท่าองค์หญิงจับกดล่ะก็ เขายังมีความคิดอยากจะปลิดชีพตัวเองเลยด้วยซ้ำ

เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องของตัวเองไว้ ตงฟางจึงรีบเปิดประตูวิ่งออกไปข้างนอก พอวิ่งมาถึงลานบ้าน ก็หยุดกึกอย่างกะทันหัน

ใต้ต้นไหวเก่าแก่ มีโต๊ะหินวางอยู่ตัวหนึ่ง ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎ หนุ่มหน้ามน และหญิงในฝันกำลังนั่งล้อมวงกินข้าวกันอยู่ ที่น่าโมโหที่สุดก็คือ ของที่พวกเขากินอยู่มันคือไก่ของเขานี่นา

"พ่อหนุ่ม หลับไปตั้งนานเพิ่งจะตื่น ร่างกายไม่ไหวเลยนะ" ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎยกป้านชาขึ้นจิบ นั่งพิงเก้าอี้หวายแล้วเอ่ยขึ้นอย่างสบายอารมณ์

"ร่างกายคงจะโทรมจัดล่ะสิ ไอ้ไก่อ่อน" หนุ่มหน้ามนแทะน่องไก่ ทำหน้าตารังเกียจ

หญิงสาวชุดเขียวเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย แล้วคีบผักกินอย่างเรียบร้อย

"พวกแกสามคนเป็นพวกต้มตุ๋น!" ตอนนี้ตงฟางตระหนักได้แล้วว่าตัวเองโดนหลอกอีกแล้ว พอนึกถึงภาพหญิงสาวพ่นควันขาวออกมาก่อนที่เขาจะสลบไป เขาก็โพล่งออกไปว่า: "เธอเองก็ไม่ใช่คนเหมือนกันนี่!"

ได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนก็สบตากัน ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎทำหน้าขึงขังขึ้นมา "เจ้ามีตาทิพย์หยินหยางจริงๆ เหรอ?"

"หยินหยางน้องสาวแกสิ ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎ แกถึงกับร่วมมือกับปีศาจเลยเหรอ วันนี้พี่จะขอทำหน้าที่แทนสวรรค์กำจัดพวกแกเอง!"

ตงฟางรู้สึกหุนหันพลันแล่นและโกรธจัดขึ้นมา ปล่อยให้คนพวกนี้ปั่นหัวเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้เป็นตุ๊กตาดินเหนียวก็ยังมีความโกรธอยู่บ้างนะ

"โยะโฮ่ ลืมหมัดเมื่อกี้ไปแล้วเหรอ ดูท่าจะต้องสอนบทเรียนเสริมให้แกซะแล้วล่ะมั้ง" หนุ่มหน้ามนเดินยิ้มกริ่มเข้ามา ในปากยังเคี้ยวเนื้อไก่อยู่เลย

"เข้ามาเลย ไอ้ปีศาจหน้าขาว วันนี้ฉันจะซัดแกให้คืนร่างเดิมเลยคอยดู!"

ตงฟางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วก็ต้องยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก โทรศัพท์ฉันล่ะ?

"พ่อหนุ่ม อยากจะโทรแจ้งตำรวจล่ะสิ" ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะขึ้นมายิ้มๆ ทำหน้าเหมือนถือไพ่เหนือกว่า

"หนุ่มหน้ามน แกอย่าเข้ามานะ วันนี้ฉันกินไม่อิ่ม ถึงชนะฉันไปฉันก็ไม่ยอมรับหรอก" พอเห็นว่าตัวเองหมดที่พึ่ง ตงฟางก็เลยต้องใช้ฝีปากเข้าสู้

"ไม่ยอมรับเหรอ? งั้นก็จะซัดจนกว่าจะยอมรับ" หนุ่มหน้ามนบีบมือดังก๊อบแก๊บ ดูจากท่าทางแล้ว คงประหยัดค่าประทัดช่วงตรุษจีนไปได้เยอะเลย

"สัสเอ๊ย วันนี้พี่ขอสู้ตายกับแก!"

ตงฟางคำรามลั่น โพสท่าแปลกประหลาดออกมา หนุ่มหน้ามนใจกระตุกวาบ หมอนี่ดูออกว่าเขาเป็นตัวอะไร น่าจะมีฝีมืออยู่บ้าง

ไอ้เฒ่าสิบแปดมงกุฎที่อยู่ไม่ไกลกำกาน้ำชาในมือแน่น รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป หญิงในฝันก็เฝ้ามองดูเงียบๆ อยากจะเห็นฝีมือของเขาเหมือนกัน

【พวกเรามาเรียนเสียงแมวเหมียวด้วยกัน

มาร้องเหมียว เหมียว เหมียว เหมียว เหมียว กันเถอะ】

เสียงเพลงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ดังโพล่งขึ้นมา ชั่วพริบตานั้น ลานบ้านก็เงียบสงัด ขนาดนกยังหยุดร้อง ราวกับนกก็ยังงงไปด้วย

"คุณลุงหวัง เขาทำอะไรน่ะคะ?" แววตาของหญิงในฝันเต็มไปด้วยความงุนงง

หน้าของไอ้เฒ่ากระตุกยิกๆ ทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผีเท่านั้นแหละที่รู้ว่ามันทำอะไร

"แกเป็นบ้าอะไรวะ ร้องเหมียวๆ หาพ่องเหรอ"

หนุ่มหน้ามนโกรธจัด เมื่อกี้ดันเผลอตกใจไปซะได้ น่าอับอายชะมัด เขาพุ่งกระโจนเข้าไปหมายจะซัดให้หมอบ

"อ๊าก~"

เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วอากาศ ดังกังวานยิ่งกว่านักร้องเสียงโซปราโนชายซะอีก นี่มันเสียงปลาโลมาเวอร์ชันผู้ชายชัดๆ เสียงช่างพลิ้วไหวจับใจ ลอยล่องไปตามสายลมสู่แดนไกล

..........