บทที่ 24 - รางวัลอัปเกรด! ได้รับวิชาต่อสู้ระดับสอง เพลงหมัดอัสนีบาต!

บทที่ 24 - รางวัลอัปเกรด! ได้รับวิชาต่อสู้ระดับสอง เพลงหมัดอัสนีบาต!

กู้เหมยกับซูจวิ้นยืนอยู่ใกล้กันมาก

บวกกับผู้หญิงรักสวยรักงามอย่างกู้เหมยมักจะฉีดน้ำหอมกลิ่นฉุน

ซูจวิ้นเพียงแค่ขยับจมูกเล็กน้อย

เขาก็ได้กลิ่นกุหลาบหอมหวนยวนใจลอยมาเตะจมูก

ถึงกู้เหมยจะเคยผ่านการมีลูกอย่างเสิ่นเวยมาแล้ว

แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอดูแลตัวเองได้ดีเยี่ยมจริงๆ

เรียวขาขาวยาวสวมทับด้วยถุงเท้าตาข่ายสีดำเข้าคู่กับชุดเดรสยาวและรองเท้าส้นสูงสีแดงปรี๊ด ดาเมจรุนแรงทะลุปรอท

แต่เพราะเรื่องของเสิ่นเวย

ซูจวิ้นจึงไม่ได้รู้สึกดีกับกู้เหมยเลยสักนิด

ตอนที่เขากับเสิ่นเวยคบกัน

ซูจวิ้นเคยได้ยินจากหลินเสี่ยวเจี้ยนว่ากู้เหมยมีอคติกับเด็กยากจนอย่างเขามาก

"ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้สนใจจะเข้าร่วมกับตระกูลของคุณเท่าไหร่"

ซูจวิ้นปฏิเสธคำชวนของกู้เหมยอย่างไร้เยื่อใย ทำเอากู้เหมยถึงกับชะงักและประหลาดใจ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้

ทั้งลูกสาวที่เป็นดาวโรงเรียน บวกกับเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาววัยบริบูรณ์ที่เธอเพิ่งงัดออกมาใช้ กลับไม่สามารถมัดใจไอ้อ้านอิ่งคนนี้ได้งั้นเหรอ

"อ้านอิ่งจ๊ะ เธอจะไม่ลองเก็บไปคิดดูหน่อยจริงๆ เหรอ"

กู้เหมยยังคงไม่ยอมแพ้

เธอฉวยโอกาสขยับเข้าไปใกล้ซูจวิ้นอีกสองสามก้าว

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น

ไม่รู้ว่ากู้เหมยจงใจหรือไม่ได้ตั้งใจ เธอกลับก้มหน้าลงเล็กน้อย

คนจากตระกูลใหญ่รอบข้างเห็นภาพนั้นแล้วก็พากันก่นด่ากู้เหมยในใจว่าช่างไร้ยางอายสิ้นดี

แต่เพราะเกรงกลัวบารมีของเสิ่นเฉียงและภูมิหลังของตระกูลเสิ่น พวกเขาจึงได้แต่สงบปากสงบคำ

ฉินฮวนฮวนกับเสิ่นปิงเย่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ย่อมมองลูกไม้ของกู้เหมยออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ทั้งสองสาวแอบมองบนกันเงียบๆ

"ไม่สนใจครับ"

ซูจวิ้นถอยหลังไปหนึ่งก้าวและปฏิเสธเสียงแข็ง

"เอาล่ะจ้ะ นี่นามบัตรของฉัน ถ้านายเปลี่ยนใจอยากจะมาร่วมงานกับตระกูลเสิ่นเมื่อไหร่ ก็โทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะจ๊ะ"

กู้เหมยรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

แต่เธอก็ยังยิ้มพร้อมกับยื่นนามบัตรให้ ซูจวิ้นรับมาเก็บไว้ลวกๆ

เมื่อกู้เหมยเดินกรีดกรายจากไปบนรองเท้าส้นสูงสีแดง

คนจากตระกูลอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังหมายจะทาบทามซูจวิ้นอีกครั้ง

"ทุกท่านครับ ตอนนี้ผมยังไม่มีความคิดที่จะเข้าร่วมกับฝ่ายไหนทั้งนั้น"

ซูจวิ้นมองฝูงชนที่แทบจะกลืนกินร่างเขาแล้วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

การเข้าร่วมกับตระกูลของคนพวกนี้

อาจจะทำให้เขาได้รับทรัพยากรในการฝึกฝนก็จริง

แต่มันก็ต้องแลกมากับการถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์มากมาย

บางตระกูลถึงขั้นยอมใช้สารพัดวิธีสกปรกเพื่อควบคุมคนเก่งๆ เอาไว้ใช้งาน

ไม่ว่าจะใช้สาวงามมาล่อลวง หรือแม้กระทั่งวางยา...

คนจากตระกูลเหล่านั้นยังคงอยากจะตื๊อต่อ แต่ฉินหมิงก็ก้าวออกมารับหน้าแทน

"ในเมื่ออ้านอิ่งไม่อยากเข้าร่วมกับฝ่ายไหน พวกคุณก็กลับไปเถอะ ที่นี่คือลานประลองอสูร...ลานประลองอสูรของตระกูลฉิน!"

ประโยคสุดท้ายของฉินหมิงแฝงแววตักเตือนอย่างชัดเจน

แม้คนพวกนั้นจะไม่เต็มใจ แต่ก็รู้รักษาตัวรอด พวกเขาจำใจเดินออกจากลานประลองอสูรไปโดยที่หันกลับมามองด้วยความเสียดายตลอดทาง

"อ้านอิ่ง ยินดีที่ได้รู้จักนะ แล้วก็ดีใจมากที่ได้เห็นสถิติชนะรวดเป็นครั้งแรกตั้งแต่เปิดลานประลองแห่งนี้มา!"

ฉินหมิงผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับกลางยอมลดตัวลงมาทักทาย แถมยังเป็นฝ่ายยื่นมือขวาออกไปก่อนด้วย

พนักงานรอบข้างเห็นท่าทางของผู้ดูแลลานประลองที่ปกติเอาแต่ตีหน้าขรึมไม่ยอมยิ้มแย้มก็แอบตกใจอยู่เงียบๆ

แต่พอนึกถึงผลงานอันเหนือชั้นของซูจวิ้น พวกเขาก็พอจะเข้าใจได้

"คุณฉิน ผมก็ยินดีที่ได้รู้จักครับ ว่าแต่รางวัลของผมนี่จะได้เลยไหมครับ"

ซูจวิ้นจับมือทักทายตามมารยาทก่อนจะเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ

"ไม่มีปัญหา! ก่อนหน้านี้ตั้งกฎไว้ว่าชนะรวดสิบครั้งได้วิชาต่อสู้ระดับหนึ่งหนึ่งวิชา

ชนะรวดยี่สิบครั้งได้วิชาต่อสู้กึ่งระดับสองหนึ่งวิชา

แต่หกตาหลังสุดนายนี่เล่นรับมือกับอสูรตาละสามตัวรวดเลยนี่นา

เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน

ฉันขอตัดสินใจเอง อัปเกรดรางวัลจากวิชาต่อสู้กึ่งระดับสองเป็นวิชาต่อสู้ระดับสองไปเลย!"

ในฐานะกำลังหลักของตระกูลฉิน ฉินหมิงย่อมมีอำนาจตัดสินใจเรื่องแค่นี้สบายมาก

เหล่าพนักงานต่างส่งสายตาอิจฉาตาร้อนไปให้ซูจวิ้น

ซูจวิ้นเองก็ประหลาดใจไม่น้อย

แม้วิชาต่อสู้กึ่งระดับสองกับระดับสองจะต่างกันแค่คำว่า กึ่ง คำเดียว

แต่ไม่ว่าจะเป็นอานุภาพหรือราคา มันต่างกันลิบลับเกินเท่าตัวเลยทีเดียว

ตามที่เขารู้มา

ราคาขายของวิชาต่อสู้ระดับสองพุ่งสูงปรี๊ดเกินเก้าล้านหยวนเข้าไปแล้ว

"ขอบคุณมากครับคุณฉิน"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก นายสมควรได้รับมันแล้ว ฮวนฮวน เดี๋ยวอาไปหยิบวิชาต่อสู้มาให้อ้านอิ่งก่อนนะ หลานก็คุยกับเขาไปพลางๆ ก่อนแล้วกัน"

ฉินหมิงขยิบตาให้ฉินฮวนฮวนอย่างมีเลศนัย ทำเอาฉินฮวนฮวนถึงกับชะงัก

นี่มันบังคับกลายๆ ให้เธอใช้มารยาหญิงแบบกู้เหมยชัดๆ!

"สวัสดีจ้ะอ้านอิ่ง ฉันชื่อฉินฮวนฮวน จากตระกูลฉินนะ"

ฉินฮวนฮวนก้าวออกมาโบกมือทักทายซูจวิ้น

"ไง"

ซูจวิ้นทักทายกลับสั้นๆ แล้วก็ปิดปากเงียบ ทำเอาฉินฮวนฮวนถึงกับทำตัวไม่ถูก

ปกติเวลาอยู่โรงเรียนมัธยมหนึ่ง มีแต่พวกผู้ชายคอยมารุมล้อมหน้าล้อมหลังเธอเต็มไปหมด

แต่ไอ้อ้านอิ่งตรงหน้านี่กลับทำท่าเหมือนไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด

หรือว่าเธอสวยไม่พอ

หุ่นไม่เซ็กซี่พอเร้าใจงั้นเหรอ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉินฮวนฮวนเริ่มคลางแคลงใจในเสน่ห์ของตัวเอง

"อ้านอิ่ง นายไม่ใช่คนเมืองไคโจวใช่ไหม"

"ความลับ"

ซูจวิ้นยึดคติพูดน้อยต่อยหนัก ป้องกันการเผยพิรุธ จึงไม่อยากตอบอะไรมากนัก

แต่แม่สาวฉินฮวนฮวนคนนี้ดื้อรั้นเอาเรื่อง ยิ่งซูจวิ้นไม่อยากพูด เธอก็ยิ่งเซ้าซี้จะถามให้ได้

ส่วนเสิ่นปิงเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จับจ้องมองซูจวิ้นภายใต้หน้ากากและได้ยินเสียงของเขา คิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เธอรู้สึกว่าคนตรงหน้ามีส่วนคล้ายกับคนที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอย่างประหลาด

แต่เพียงพริบตาเสิ่นปิงเย่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป

หมอนั่นมีค่าปราณโลหิตต่ำเตี้ยเรี่ยดินจะตาย

แต่อ้านอิ่งตรงหน้านี้มีค่าปราณโลหิตอย่างน้อยๆ ก็สองร้อยกว่าเข้าไปแล้ว

แถมดีไม่ดีอาจจะเฉียดสี่ร้อยด้วยซ้ำ!

"นี่ๆ อ้านอิ่ง ชาตินี้นายพูดเป็นแค่คำว่า ความลับ คำเดียวหรือไง"

ในที่สุด

เมื่อซูจวิ้นตอบกลับมาว่าความลับอีกครั้ง ฉินฮวนฮวนก็โกรธจนเต้นเร่าๆ

ไอ้อ้านอิ่งตรงหน้านี้คือผู้ชายที่เกิดมาแล้วหักหน้าเธอมากที่สุดเท่าที่เคยเจอมาในชีวิตเลย

พนักงานรอบข้างเห็นฉินฮวนฮวนหน้าแตกเป็นครั้งแรกก็พากันแอบซี๊ดปาก

"ความลับ!"

เจอฉินฮวนฮวนที่กำลังจะสติแตก ซูจวิ้นก็ยังคงพ่นคำเดิมออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อได้ยินคำนี้ซ้ำอีกรอบ ฉินฮวนฮวนก็แทบจะประสาทแดก

ทำไมถึงได้มีไอ้บ้ากวนประสาทขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยเนี่ย

ในจังหวะที่ฉินฮวนฮวนกำลังจะปรี๊ดแตก เสิ่นปิงเย่ก็ยื่นมือมาตบไหล่เธอเบาๆ

"ฮวนฮวน เลิกซักไซ้ประวัติของอ้านอิ่งได้แล้ว ดูสิว่าเขาไม่อยากจะบอก"

"ก็ได้..."

ฉินฮวนฮวนเบ้ปากอย่างขัดใจ

"จริงสิ ปิงเย่ การประลองของเราสองคนยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลยนี่นา

แต่ฉันก็ยังยินดีจะยกวิชาต่อสู้กับวิชาลมปราณให้นะ

เธอจะได้เอาไปให้ซูจวิ้นที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันไงล่ะ!"

พูดจบฉินฮวนฮวนก็ส่งสายตาล้อเลียนไปให้

ความลุกลี้ลุกลนสายหนึ่งพาดผ่านก้นบึ้งดวงตาของเสิ่นปิงเย่

แต่เพียงชั่วพริบตาเธอก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกได้ตามปกติ

"ฮวนฮวน เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันฟังไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

ที่ฉันเสนอให้มีของรางวัลเดิมพันก็เพื่อความสนุกตื่นเต้นของการประลองล้วนๆ ต่างหาก"

ฉินฮวนฮวนส่ายหน้าดิก เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของเสิ่นปิงเย่เลยสักนิด

ส่วนซูจวิ้นที่สวมหน้ากากอยู่ข้างๆ พอได้ยินบทสนทนานี้ก็ถึงกับชะงัก

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

ดูท่าพี่สาวแสนเย็นชาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นคนนี้ จะไม่ได้เย็นชาใส่เขาสักเท่าไหร่นะเนี่ย...

จังหวะนั้นเอง ฉินหมิงก็เดินกลับมา

ในมือของเขามีตำราโบราณเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเล่ม

บนหน้าปกเขียนด้วยลายมือตวัดตวัดอันทรงพลังว่า เพลงหมัดอัสนีบาต!

"อ้านอิ่ง นี่คือวิชาต่อสู้ระดับสอง เพลงหมัดอัสนีบาต

ถ้าปล่อยหมัดแล้วมีประกายสายฟ้าปรากฏขึ้นสามสายถือว่าบรรลุขั้นเชี่ยวชาญ หกสายคือขั้นสมบูรณ์ และเก้าสายคือขั้นบรรลุสูงสุด!"

"ขอบคุณมากครับ"

ซูจวิ้นรับตำราโบราณมาจากมือฉินหมิงด้วยความยินดี

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เขาก็ขอตัวเดินออกจากลานประลองอสูรไป

คล้อยหลังเขาไป

ฉินหมิงก็รีบหันไปถามฉินฮวนฮวนด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที "ฮวนฮวน หลานกับอ้านอิ่งได้แลกเบอร์โทรศัพท์กันไว้หรือเปล่า หรือว่าได้แอดวีแชตกันไว้บ้างไหม"

[จบแล้ว]