บทที่ 32 - งานศพ

บทที่ 32 - งานศพ

"ต้าเป่า ต้าเป่าตื่นหรือยัง?"

ขณะที่ลวีต้าเป่ากำลังกวาดหิมะอยู่ในลานบ้าน เขาเงยหน้ามองออกไปนอกลาน ก็เห็นชายวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพลางตะโกนเรียกอย่างร้อนรน

เขาคือชาวบ้านในหมู่บ้าน นามสกุลไป๋ ชื่อไป๋หย่งจวิน อายุราวสี่สิบต้นๆ มีหนวดเคราเฟิ้มเต็มหน้า ดูเหมือนตาเฒ่าอายุห้าสิบกว่า

เขามีอาชีพเป็นช่างปูน ทำงานกับผู้รับเหมาในตำบล รับจ้างสร้างบ้านให้กับคนในรัศมีสิบหลี่แปดหมู่บ้าน ถือว่าเป็นคนมีฝีมือคนหนึ่ง

"มีอะไรหรือครับคุณอา!" ลวีต้าเป่าถือพลั่วกวาดหิมะเดินเข้าไปหา

ไป๋หย่งจวินเดินเข้ามาในลานบ้านของลวีต้าเป่า ขอบตาแดงก่ำ เอ่ยว่า "เมื่อคืนไป๋หย่งปิงน้องชายอาเสียแล้ว อยากจะรบกวนให้เธอไปช่วยจัดการงานศพให้หน่อย"

ลวีต้าเป่าชะงักไปเล็กน้อย ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงแค่พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ได้ครับ อาถ้ารออยู่ที่นี่แป๊บนึงนะ ผมขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหยิบของข้างในก่อน"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน!

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" ตอนที่ลวีต้าเป่าเข้ามาในห้อง เฉิงม่านอวี้และซิ่วเถาที่อยู่บนเตียงเตาตื่นกันหมดแล้ว เสียงตะโกนดังลั่นของไป๋หย่งจวินดังได้ยินไปไกล

ลวีต้าเป่าเปิดตู้เสื้อผ้า พลางพูดอย่างรวดเร็ว "ไป๋หย่งปิงตายแล้ว ไป๋หย่งจวินมาตามให้ผมไปช่วยจัดการงานศพ"

"ไป๋หย่งปิง?" เฉิงม่านอวี้และซิ่วเถาที่เอาผ้าห่มคลุมร่างนั่งอยู่บนเตียงเตาต่างก็อึ้งไป ทั้งคู่เป็นคนในหมู่บ้าน ย่อมคุ้นเคยกับทั้งไป๋หย่งจวินและไป๋หย่งปิงเป็นอย่างดี

"เป็นไปได้ยังไง เมื่อวานฉันยังเจอเขาอยู่เลย" ซิ่วเถาสีหน้าเปลี่ยนไปมา น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้น

ไป๋หย่งปิงหมายปองซิ่วเถามานานแล้ว มักจะคิดทำเรื่องปีนกำแพงบ้านแม่ม่ายอยู่เสมอ จะว่ายังไงดี เขาไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายถึงขั้นเลวทรามต่ำช้า

ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ยินข่าวว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่ดีๆ เมื่อวาน วันนี้กลับไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ต่างก็ยากที่จะยอมรับได้

ลวีต้าเป่าส่ายหน้า เพราะรายละเอียดว่าเป็นมาอย่างไรเขาก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ ต้องไปดูถึงจะรู้

"ถ้าพวกเธอตื่นแล้วหิว ก็อุ่นข้าวกินเองนะ ข้างนอกมีทั้งปลาทั้งเนื้อ ตอนจะไปก็ช่วยล็อกประตูให้ด้วย ฉันรู้ว่าเก็บกุญแจไว้ที่ไหน"

ระหว่างที่พูด ลวีต้าเป่าก็สวมชุดจงซานสีดำเสร็จเรียบร้อยแล้ว รูปทรงอาจจะดูเก่าไปสักหน่อย เสื้อผ้าก็ดูเก่าๆ แต่ดูสุภาพเรียบร้อย ชุดสีดำทั้งตัวยิ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาเอาการ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงลิ้นชักออก หยิบเหรียญทองแดงสีเหลืองทองออกมาห้าเหรียญ ได้แก่ เหรียญคังซีทงเป่า เหรียญยงเจิ้งทงเป่า เหรียญเฉียนหลงทงเป่า เหรียญซุ่นจื้อทงเป่า และเหรียญเจียชิ่งทงเป่า ใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อ

"ผมไปก่อนนะ!" ลวีต้าเป่าพูดพลางเดินออกไปข้างนอก

เขารู้ดีว่า เรื่องใหญ่ที่คนตายในหมู่บ้านแบบนี้ โดยพื้นฐานแล้วคนในหมู่บ้านจะต้องไปร่วมงานทุกคน ในฐานะสมาชิกคณะกรรมการหมู่บ้าน เฉิงม่านอวี้ยิ่งขาดไม่ได้

ลวีต้าเป่าเดินออกจากห้อง แกล้งดึงประตูปิดเบาๆ แล้วเดินไปหาไป๋หย่งจวินที่กำลังยืนกระวนกระวายอยู่ในลานบ้าน

"คุณอา ไปกันเถอะ!" ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทาง ลวีต้าเป่าสอบถามว่า "อาหย่งปิงแกยังแข็งแรงดีอยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงจากไปล่ะครับ เป็นโรคปัจจุบันทันด่วนอะไรหรือเปล่า?"

เขาย่อมต้องถามหาสาเหตุการตาย เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องให้เขาเป็นคนจัดการ

ไป๋หย่งจวินขอบตาแดงก่ำ ถอนหายใจ "เขาเนี่ยนะ ถึงคราวตายของเขาเอง ล้วนแต่หาเรื่องตายเองทั้งนั้น"

เรื่องของเรื่องก็คือเมื่อวาน ตอนที่หิมะตกและไม่มีอะไรทำ ไป๋หย่งปิงก็เล่นไพ่กับพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวในหมู่บ้าน เสียเงินไปหลายร้อยหยวน พอตกเย็นภรรยามาเรียก ไป๋หย่งปิงยังตบหน้าเธอไปฉาดใหญ่ ไล่ให้เลิกยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง สุดท้ายภรรยาก็เดินกลับบ้านไปอย่างน้อยใจ

ไป๋หย่งปิงเสียเงินไปก็ไม่ค่อยยอมรับสภาพ ดึงดันจะให้สองคนที่เล่นได้เงินเป็นคนเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้า

และชีวิตของเขาก็จบสิ้นลงที่วงเหล้ามื้อค่ำนั้นเอง

ฟังจากชาวบ้านสองสามคนที่ดื่มเหล้าด้วยกันเมื่อคืนบอกว่า เมื่อคืนดื่มกันยันดึก ทุกคนดื่มไปไม่น้อย ไป๋หย่งปิงยิ่งดื่มหนัก ซัดไปตั้งหนึ่งชั่งครึ่ง พอกินอิ่มดื่มเมาทุกคนก็แยกย้าย ต่างคนต่างกลับบ้านไปกอดเมียนอน ตอนนั้นก็ส่งไป๋หย่งปิงกลับบ้านไปแล้วเหมือนกัน

เรื่องนี้ภรรยาของไป๋หย่งปิงก็ยืนยันว่า เมื่อคืนตอนดึกๆ ไป๋หย่งปิงกลับมาจริง

เพราะตอนเย็นสองผัวเมียเพิ่งจะทะเลาะกัน ภรรยาของไป๋หย่งปิงจึงไม่ได้สนใจเขา

ไม่รู้ว่าไป๋หย่งปิงคิดอะไรอยู่ กลางดึกถึงได้เดินออกไปอีก แล้วไปที่ไหนก็ไม่มีใครรู้

รู้แค่ว่าตอนเช้ามีคนพบไป๋หย่งปิง นอนตัวแข็งทื่อเป็นน้ำแข็งอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน

หนาวตาย?

ลวีต้าเป่าฟังคำบอกเล่าของไป๋หย่งจวินแล้วก็คิ้วขมวด ต้องรู้ว่าไป๋หย่งปิงกำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ การที่เขาถูกความหนาวเหน็บพรากชีวิตไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน ไม่ใช่เรื่องดีเลย

แต่เรื่องบางเรื่อง ลวีต้าเป่าก็ไม่สะดวกจะพูดมาก อีกทั้งตอนนี้ครอบครัวไป๋ต่างก็กำลังเสียใจ เขาจึงไม่อยากจะไปซ้ำเติมบาดแผล

ที่บ้านของไป๋หย่งปิง ภรรยา ลูก และผู้เฒ่าผู้แก่ต่างก็กำลังร้องห่มร้องไห้อย่างเจ็บปวด โดยเฉพาะแม่แท้ๆ ของไป๋หย่งปิง ตบต้นขาตัวเองร้องไห้จนแทบจะสลบไป หญิงชรารักลูกชายคนเล็กคนนี้มากที่สุด

"ต้าเป่า มาแล้วเหรอ!" ตาเฒ่าไป๋พยักหน้าให้ลวีต้าเป่า เขาคือพ่อของไป๋หย่งปิง คนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ ย่อมปวดร้าวใจเป็นธรรมดา

ลวีต้าเป่าพยักหน้า กุมมือตาเฒ่าไป๋ แล้วตบเบาๆ สองที "คุณปู่เสียใจด้วยนะครับ!"

ปะรำพิธีถูกตั้งขึ้นแล้ว มีคนกำลังแขวนโคมกระดาษสีขาว

หลวี่เหว่ย นักบัญชีของหมู่บ้าน กำลังสูบบุหรี่และจดบัญชีอยู่ที่โต๊ะยาว ข้างๆ มีอ่างไฟวางอยู่ คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ครอบครัวไป๋เชิญมาก่อนหน้านี้!

หลวี่เหว่ยเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้ลวีต้าเป่า ไม่ได้พูดคุยหยอกล้ออะไร เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่ายินดี

"ห้าสิบ!" ลวีต้าเป่าล้วงเงินห้าสิบหยวนออกจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ เพื่อให้หลวี่เหว่ยลงบัญชี

ชาวบ้านในหมู่บ้านมีทั้งคนที่ใส่ซองยี่สิบและสามสิบ ห้าสิบหยวนถือว่าไม่มาก แต่พูดถึงแล้วก็ไม่น้อยเลย

"คุณอา ทำงานไปก่อนนะ ผมขอเข้าไปดูข้างในหน่อย" ลวีต้าเป่าทักทายหลวี่เหว่ย ก่อนจะเดินเข้าไปในปะรำพิธี

"พี่สะใภ้!" ลวีต้าเป่ามองเห็นภรรยาของไป๋หย่งปิง หน้าตาค่อนข้างธรรมดา ค่อนข้างท้วม มีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคนให้กับไป๋หย่งปิง ตอนนี้ทุกคนกำลังร้องไห้อยู่

ภรรยาของไป๋หย่งปิงขอบตาแดงช้ำจากการร้องไห้ เธอครางรับคำหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินไปที่มุมห้อง แววตาเลื่อนลอย ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่

ลวีต้าเป่าเดินมาถึงหน้าป้ายวิญญาณ มองดูแผ่นไม้กระดานที่ถูกวางพาดไว้ บนนั้นมีร่างของไป๋หย่งปิงนอนอยู่ โดยมีผ้าสีเหลืองคลุมทับไว้

ตอนอยู่ข้างนอก เขายังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติมากนัก แต่พอเดินเข้ามาในปะรำพิธี ใกล้กับร่างของไป๋หย่งปิง สีหน้าของลวีต้าเป่าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเห็นไออาถรรพ์

ไออาถรรพ์ที่ว่านี้ คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่คนตายไปแล้ว เมื่อก่อนตาเฒ่าหลวี่เคยบอกไว้ว่า มนุษย์ทุกคนต่างก็รักชีวิต ไม่ว่าจะอยู่ถึงร้อยปีหรือสองร้อยปี ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองอายุยืน ดังนั้นหลังจากตายไปจึงมีไออาถรรพ์ปรากฏขึ้น

คนที่ตายตามธรรมชาติ ไออาถรรพ์จะไม่รุนแรง คนธรรมดาทั่วไปจะไม่สามารถสัมผัสได้ แต่บางคน โดยเฉพาะคนที่ตายโหงตายอย่างมีความอาฆาตแค้น จะมีไออาถรรพ์เกิดขึ้นมาก

เมื่อไออาถรรพ์นี้เข้มข้นถึงระดับหนึ่ง บางทีอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น...

อย่างเช่น ศพผุดลุกขึ้นมา เป็นต้น

(จบแล้ว)