บทที่ 24 การกวาดล้างครั้งใหญ่

หลังจากเสียงปืนรัวดังขึ้น ทหารที่หันหลังให้พวกเขาก็ล้มลงเหมือนต้นคาโนลาถูกเคียวเกี่ยว

"เอากระสุนจากพวกมัน..."

เหยี่ยวภูเขา หันไปขว้างระเบิดควันสองลูกไปทางที่เหล่าทหารรักษาการณ์เข้ามา จากนั้นยืนประจำตำแหน่งพร้อมอาวุธ และพูดกับจิ้งจอกโลหิต  ว่า "เก็บกระสุน..."

จิ้งจอกโลหิตตั้งใจจะบอกว่าเขามีพอแล้ว แต่เมื่อเห็นสภาพของเหยี่ยวภูเขา เขาก็ตระหนักถึงบางสิ่ง...

เขาเหลือบมองนาฬิกาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปยังร่างของทหาร รวบรวมซองกระสุนแปดอัน ก่อนจะกลับมายัดเข้าไปในกระเป๋าของเหยี่ยวภูเขา

เมื่อเห็นว่าเหยี่ยวภูเขากำลังจะพุ่งเข้าไปในเขตควัน จิ้งจอกโลหิตถอนหายใจและดึงกระเป๋าไว้ก่อนจะพูดว่า "ฉันจะแบกมันเอง ถ้าจะฆ่าพวกมัน ต้องเร็ว ฉันจะคุ้มกันนายเอง..."

พูดจบ จิ้งจอกโลหิตถอดเสื้อออก หยิบผ้าคลุมคอออกมาสองผืน แล้วยื่นให้เหยี่ยวภูเขาผืนหนึ่งก่อนกล่าวว่า "เราไม่สามารถควบคุมทุกพื้นที่ได้ ถ้าอยากสังหารให้หมด ก็ควรปิดหน้าปิดตาไว้..."

เหยี่ยวภูเขาทำตามอย่างว่าง่าย สวมผ้าคลุมที่มีลายหัวกะโหลกปิดหน้า จิ้งจอกโลหิตจึงหยิบระเบิดมือป้องกันตัวออกมาจากกระเป๋า ติดตั้งให้เหยี่ยวภูเขา แล้วสะพายกระเป๋าเอง มือขวาถือปืน มือซ้ายตบไหล่เหยี่ยวภูเขาแรงๆ

ขณะนี้ เหยี่ยวภูเขากลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ได้รับคำสั่ง เขาพุ่งเข้าสู่หมอกควันที่ตัวเองสร้างขึ้น พร้อมลั่นไกปืนอย่างต่อเนื่อง...

"ปัง ปัง ปัง ปัง..."

ทหารที่ยืนอยู่กลางโถงถูกกระสุนสองนัดเจาะคอ กระดูกต้นคอแตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้ศีรษะของเขาพลิกหงายไปด้านหลัง ราวกับตุ๊กตาที่เสียหาย

อีกคนที่ยืนอยู่ข้างรูปปั้นถูกยิงเข้าที่หน้าอก ล้มลงกระแทกกับรูปปั้นจนมันล้มลงตาม ทำให้เกิดเสียงดังสนั่น

เมื่อเหล่าทหารที่เฝ้าประตูตระหนักถึงอันตราย ระเบิดป้องกันสองลูกก็ถูกโยนเข้าไป พวกเขาคิดว่าทั้งสองกำลังจะฝ่าออกทางประตู แต่เหยี่ยวภูเขากลับพาจิ้งจอกโลหิตเลี้ยวขึ้นบันไดไปทางด้านข้างแทน...

"บึ้ม! บึ้ม!"

แรงระเบิดของระเบิดมือป้องกันทำให้เกิดการสูญเสียหนัก สะเก็ดระเบิดกระจายไปทั่ว ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายหลายราย

ทหารสี่ถึงห้านายที่ถูกสะเก็ดระเบิดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด

เหยี่ยวภูเขาที่เคยผ่านการต่อสู้ในโลกเสมือนจริงมาอย่างโชกโชน มีความสามารถในการประเมินพื้นที่และเวลาเหนือกว่าคนทั่วไป

เขาเคลื่อนที่อย่างราบรื่น แม้ขาจะบาดเจ็บจนเดินช้ากว่าปกติ แต่ประสิทธิภาพของเขากลับสูงจนน่าทึ่ง

จิ้งจอกโลหิตเคยคิดว่าเขาได้ศิษย์ที่ยอดเยี่ยมมา แต่ตอนนี้เขาตระหนักได้ว่า...

เขาเก็บ "นักฆ่ามหากาฬ" มาจากแม่น้ำโขงต่างหาก...

แถมเหยี่ยวภูเขายังขาดสัญชาตญาณการทำงานเป็นทีมอีกด้วย!

เขาไม่ใช่นักรบที่นำทัพ แต่เป็นนักล่าที่เกิดมาเพื่อลุยเดี่ยวโดยแท้!

ฝีมือระดับนี้ไม่มีทางที่กองทัพหรือค่ายฝึกที่ไหนจะสร้างขึ้นมาได้ มีเพียงประสบการณ์จากการต่อสู้เป็นพันๆ ครั้งเท่านั้น ที่สามารถหล่อหลอมเขาให้เป็นแบบนี้!

เมื่อเข้าใจเรื่องนี้ จิ้งจอกโลหิตก็ปรับตัวทันที เปลี่ยนบทบาทตัวเองเป็นฝ่ายคุ้มกัน

แทนที่จะเล็งไปข้างหน้า เขากลับเล็งไปทางด้านข้างของเหยี่ยวภูเขาแทน

ในขณะเดียวกัน เขายังถอยไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง ทำให้พวกเขาสามารถยิงสนับสนุนกันได้ในพื้นที่แคบ

เมื่อทั้งสองไปถึงหัวมุมของบันได เหยี่ยวภูเขาก็หยิบระเบิดมือออกมา และหันไปพูดกับจิ้งจอกโลหิตว่า

"ทางเดินด้านขวามีทหารสองนาย ด้านซ้ายมีสี่นาย เป้าหมายของเราอยู่สุดทางเดินด้านขวา"

จิ้งจอกโลหิตพยักหน้าก่อนตอบว่า "ที่นั่นเป็นที่เล่นพนันของพวกมัน ตอนนี้กำลังมีทหารรีบกลับมาเสริมกำลัง ถ้าจะบุกต้องรีบเข้าไป!"

เหยี่ยวภูเขาดึงสลักระเบิดมือออก นับในใจสองวินาที ก่อนขว้างมันเข้าไปในทางเดินด้านซ้าย

ในขณะเดียวกัน จิ้งจอกโลหิตก็โผล่ออกไปด้านขวา แล้วยิงปืนจนกระสุนหมดแม็ก

ทันใดนั้น กระสุนจากด้านล่างก็พุ่งขึ้นมาโดนผนังบริเวณบันได แสดงให้เห็นว่าศัตรูกำลังไล่ตามพวกเขามา...

จิ้งจอกโลหิตล้มทหารสองนายลงทันที จากนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปในทางเดิน เขาใช้พานท้ายปืนทุบแผงควบคุมลิฟต์จนพัง แล้วยืนประชิดผนังเปลี่ยนแม็กกาซีนใหม่ ก่อนพูดว่า

"ฉันจะถ่วงเวลาไว้ นายเข้าไปจัดการพวกมันให้เร็วที่สุด!"

เหยี่ยวภูเขาไม่รีรอ พุ่งเข้าไปในทางเดินที่เต็มไปด้วยควัน ใช้ปืนเก็บศัตรูที่ยังหายใจอยู่ ก่อนจะรีบก้าวไปยังห้องเป้าหมาย...

เมื่อถึงหน้าห้อง เขายกปืนขึ้นเล็ง แล้วลั่นไกทันที

"ปัง ปัง ปัง ปัง!"

กระสุนทะลุประตู ฆ่าบอดี้การ์ดสองคน และทำให้คนในห้องกรีดร้องลั่น

ไม่ปล่อยให้ศัตรูมีโอกาสตอบโต้ เขาหยิบระเบิดมืออีกลูกโยนเข้าไปใต้ประตู...

"บึ้ม!"

แรงระเบิดทำให้เหล่าบอดี้การ์ดเสียหลัก เหยี่ยวภูเขาจึงกระแทกประตูเข้าไป กวาดตามองรอบห้องที่เต็มไปด้วยโต๊ะพนัน และคนที่หมอบอยู่ตามมุม

ในขณะที่เขากำลังตัดสินใจว่าจะฆ่าคนที่เหลือหรือไม่ จิ้งจอกโลหิตก็พุ่งเข้ามาพร้อมปืนกลสองกระบอก

เขาเหลือบมองสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ก่อนตัดสินใจเหนี่ยวไกสังหาร...

"ไป! กระโดดออกทางหน้าต่าง! มีคนรอรับเราอยู่!"