ตอนที่ 361 โจมตีก่อนชนะ

ในเวลาเดียวกัน

สวี่หยวนสูดน้ำตาลผงไปพลาง ทำหน้าฟินไปพลาง

เขาก็มีเทคนิคเหมือนกัน

แค่ทำให้ลวี่คานและคนอื่นๆ เห็นลางๆ ว่าในมือเขามีอะไรบางอย่างที่เป็นสีขาว

แต่จะไม่ให้พวกเขาเห็นจนชัดเจน

ปล่อยให้พวกเขาไปโฟกัสที่สีหน้าของเขาแทน

สีหน้าของเขาแสดงออกมาได้เต็มที่มาก

สมบูรณ์แบบในแบบฉบับของคนติดยา ทั้งโลภ ทั้งสุขสม และแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อย

สูดอยู่เกือบสิบนาที

สวี่หยวนหลับตาลง นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เหมือนได้สติกลับมา

เขากลืนน้ำลายแล้วยิ้มกล่าวว่า: “ไม่เลวเลย”

ความคลั่งในแววตาของสวี่หยวนทำให้กลุ่มของลวี่คานที่คอยจ้องดูปฏิกิริยาของเขาอยู่ถึงกับสะดุ้ง

โชคดีที่ก่อนหน้านี้ลวี่คานเคยเห็นมาแล้ว จึงพอจะเตรียมใจไว้บ้าง และฟื้นตัวได้ค่อนข้างเร็ว

“พอแล้วๆ ลูกน้องฉันทุกคนดูอยู่ ครั้งนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว เราเริ่มคุยเรื่องความร่วมมือกันได้เลย”

ลวี่คานพูดด้วยความเร็วสูง เห็นได้ชัดว่าการแสดงอันบ้าคลั่งของสวี่หยวนทำให้เขาตกใจไม่น้อย

เขาตระหนักได้ทันทีว่าจริงๆ แล้วสวี่หยวนไม่ใช่คนซื่อๆ แบบนั้น แต่อาจจะบ้าคลั่งจนเขาอาจจะรับมือไม่ไหว

เอาเถอะ เขาเริ่มจะปอดแหกขึ้นมาแล้ว การจัดการกับสวี่หยวนควรให้คนข้างบนเป็นคนจัดการดีกว่า

สวี่หยวนพยักหน้า

ลวี่คานเห็นดังนั้นก็หันไปมองข้างหลังตัวเองแวบหนึ่ง หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง

ถึงค่อยโทรศัพท์ออกไป

ทิ้งให้สวี่หยวนยืนอยู่กับที่ด้วยความขมวดคิ้ว

ลวี่คาน... หันกลับไปมองสองรอบ

ถ้าเป็นปกติ สวี่หยวนคงไม่ใส่ใจอะไร

แต่ตอนนี้... ลวี่คานจะหันกลับไปมองทำไมโดยไม่มีเหตุผล?

เหมือนกับว่า... กำลังปรึกษาอะไรบางอย่างอยู่

สวี่หยวนคิดถึงตรงนี้ ก็หันความสนใจไปที่ลูกน้องที่ลวี่คานพามาอีกครั้ง

ลวี่คานพาคนมาสี่คน

ทุกคน... ต่างมีจุดเด่น

สองคนตัวสูงใหญ่กำยำ บนตัวมีรอยสักอยู่ไม่น้อย

อีกคนค่อนข้างผอม ดูท่าทางขี้ขลาด

ที่สำคัญที่สุดคือคนสุดท้ายที่ดูแปลกแยกที่สุด เขาดูอ้วนๆ ดูภายนอกแล้วดูซื่อๆ จริงใจ...

ตามลวี่คานมาถึงที่นี่ จุดประสงค์ต้องเป็นการคุ้มกันลวี่คาน จะมาซื่อๆ จริงใจได้ยังไง?

สวี่หยวนล็อกเป้าหมายทันที

แต่เขาไม่ได้จ้องคนพวกนี้อย่างโจ่งแจ้งเกินไป กลัวจะทำให้ไก่ตื่น

เพราะเขารู้สึกได้แล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

แต่เขายังไม่รู้ว่า ปลาตัวใหญ่ที่ซ่อนอยู่นี้ จะใหญ่ขนาดไหน

สวี่หยวนไม่แน่ใจ เขายังยืนยันไม่ได้

ทว่าจากการสังเกต เขาสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจน

มีกลิ่นอายของพวกเดียวกัน

และเข้มข้นมากด้วย

เมื่อเทียบกับลวี่คานแล้ว คนคนนี้มีกลิ่นอายของพวกเดียวกันมากกว่า

ถ้าเป็นไปได้ สวี่หยวนอยากจะลองสัมผัสทีละคน เขาต้องสืบออกมาได้แน่

น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสนั้น เพราะลวี่คานกลับมาแล้ว

“รอเดี๋ยว พี่ใหญ่ของฉันกำลังจะมา”

สวี่หยวนพยักหน้า

แต่เขากลับไม่มีความสนใจในตัวพี่ใหญ่ที่ว่านั่นอีกต่อไป

เพราะคนที่ซ่อนอยู่นี่ต่างหาก ที่อาจจะเป็นปลาตัวใหญ่กว่าพี่ใหญ่ของเขาเสียอีก

เพียงแต่สวี่หยวนอยากจะยืนยันตัวตนของอีกฝ่าย

และกำลังลังเลว่าจะปิดฉากตอนนี้เลยดีไหม

ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง สวี่หยวนก็ส่งข้อความไปหาจางฟู่และทีมงานอย่างเงียบๆ

...

“เสี่ยวสวี่บอกว่าลูกน้องที่ลวี่คานพามาดูไม่ปกติ อาจจะมีคนซ่อนอยู่”

จางฟู่ขมวดคิ้วกล่าว

หลูอวี้ซู่ได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

แล้วสั่งให้คนดึงข้อมูลออกมา

บนหน้าจอคือข้อมูลบุคคลที่ระบุตัวตนจากภาพวิดีโอที่บันทึกไว้

ในยุคบิ๊กดาต้าแบบนี้ คนที่ไม่มีทะเบียนราษฎร์แทบจะหาได้ยากแล้ว

เมื่อพบข้อมูลที่ตรงกัน การสืบสวนก็ง่ายขึ้น

“รายงานหัวหน้าทีมหลู ไม่พบข้อมูลครับ! สองคนกำยำนั่นมีข้อมูล แต่สองคนนั้นไม่มี เหมือนจะเป็นคนไม่มีทะเบียนราษฎร์... หรือไม่ก็อาจจะศัลยกรรมใบหน้ามาครับ”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ หลูอวี้ซู่ก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ตรวจสอบต่อไป จับคู่ข้อมูลให้ได้! สองคนนี้...”

ทำไมต้องซ่อนตัว? จุดประสงค์ของการซ่อนตัวคืออะไร?

หลูอวี้ซู่ตระหนักได้ว่านี่อาจจะเป็นปลาตัวใหญ่

อาจจะติดเบ็ดแล้วจริงๆ

“ทุกคนเตรียมพร้อม รอคำสั่งปฏิบัติการ ถ้าผ่านไปห้านาทีแล้วยังไม่มีใครโผล่มา ให้รวบตัวคนพวกนี้ให้หมด! ถ้าจะทำให้ตื่นตระหนกก็ช่างมัน คว้าโอกาสตรงหน้าไว้ก่อนคือเรื่องจริง”

หลูอวี้ซู่กล่าวอย่างเด็ดขาด

ถึงตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องอดทนอีกต่อไป ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมโผล่หัวออกมาแม้แต่นิดเดียว ไม่ต้องถึงกับออกมาคุยกับสวี่หยวนหรอก แค่โทรศัพท์มาคุยกับสวี่หยวนสักคำยังไม่กล้า

ถ้าเป็นอย่างนั้น ต่อให้สวี่หยวนแฝงตัวเข้าไปได้จริงๆ ก็อาจจะเข้าไม่ถึงตัวการใหญ่

เมื่อเทียบกับการให้สวี่หยวนเสี่ยงต่อไป ปิดฉากตอนนี้ถือว่าได้ผลลัพธ์มหาศาลแล้ว

ไม่ว่าลูกน้องสองคนนั้นจะเป็นปลาตัวใหญ่หรือไม่

อย่างน้อยการกระทำนี้ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายหดหัวไปได้อีกอย่างน้อยสามสี่ปี ก็เพียงพอแล้ว

จางฟู่พยักหน้า จากนั้นก็รีบส่งข้อความหาสวี่หยวน

การส่งข้อความไม่ได้ใช้โทรศัพท์มือถืออะไร

จางฟู่ติดต่อสวี่หยวนโดยการสั่นสะเทือนอุปกรณ์เล็กๆ ที่ซ่อนอยู่แนบเนื้อตรงหน้าอกของสวี่หยวน

สั่นครั้งเดียวคือตกลง สั่นสองครั้งคือไม่ตกลง

มันเบามาก แต่สวี่หยวนสามารถจับสัมผัสได้

มันสั่นเพียงครั้งเดียว

แววตาของสวี่หยวนลึกซึ้งขึ้น

นั่นหมายความว่า สองคนนั้นอาจจะมีปัญหาจริงๆ

จากนั้นหน้าอกก็สั่นสะเทือนเป็นเวลานาน

นี่มัน...

เตรียมปฏิบัติการแล้วเหรอ?

แววตาของสวี่หยวนเป็นประกาย

จากนั้นเขาก็เห็นรถคันหนึ่งขับตรงเข้ามาหาเขา

ลวี่คานเดินออกไปต้อนรับ

คนที่ลงมาจากรถ คือเยี่ยนเหอ

เยี่ยนเหอเพิ่งจะเตรียมตัวลงจากรถ

ในจังหวะที่ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่ตัวเยี่ยนเหอ สวี่หยวนกลับล็อกเป้าหมายไปที่ชายผอมสูงดูมีพิรุธ และชายดูซื่อๆ คนนั้นอย่างรวดเร็ว

พอดีที่ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกัน

สวี่หยวนจึงพุ่งตัวเข้าใส่ทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว