บทที่ 50 หลินโยว... เครื่องกำจัดมลพิษเคลื่อนที่

เมื่อกระบวนการวิวัฒนาการดำเนินต่อไป รูปลักษณ์ภายนอกของน่องไก่ก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างพิลึกพิลั่น

เนื่องจากหลินโยวไม่ได้มีความรู้ทางด้านชีววิทยามากนัก การเฝ้ามองกระบวนการวิวัฒนาการในครั้งนี้จึงถือเป็นการเปิดหูเปิดตาสำหรับเขาเสียมากกว่า

หน้ากระดาษของคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสในมือราวกับมีจำนวนหน้ามากมายมหาศาลไม่มีที่สิ้นสุด ระยะเวลาที่ใช้ในการ 'วิวัฒนาการ' กินเวลาเนิ่นนานกว่าตอนที่ทำ 'ถดถอย' ไปมากโขแล้ว ทว่าจำนวนหน้ากระดาษทางฝั่งขวากลับไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยลงเลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง รูปลักษณ์ของน่องไก่ก็หลุดพ้นจากคำว่า 'พิลึกพิลั่น' ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และเริ่มพัฒนาไปในทิศทางที่ 'ลี้ลับและชวนขนลุก' แทน

เมื่อหลินโยวรู้สึกว่ารูปลักษณ์ของมันชักจะดูสยดสยองเกินไปแล้ว เขาก็หยุดมือจากการพลิกหน้ากระดาษ

"พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน"

เขาพ่นลมหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะค่อยๆ วางคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสลงบนโต๊ะ

"อืม"

ลั่วซีเองก็ลดอุปกรณ์สังเกตการณ์ในมือลงเช่นกัน

เห็นน่องไก่มันวิวัฒนาการไปในทิศทางที่ชวนขนลุกตั้งนานแล้ว อันที่จริงลั่วซีก็อยากจะบอกให้หลินโยวหยุดมือตั้งนานแล้วล่ะ

แต่เมื่อกี้เห็นหลินโยวไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอก็เลยรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเกินกว่าจะเอ่ยปากห้าม

"แล้วนายจะจัดการกับของสิ่งนี้ยังไงล่ะ?"

ลั่วซีชี้ไปที่ชิ้นส่วนอวัยวะรูปร่างสุดแสนจะสยดสยองที่ถูกหนวดรยางค์ชูค้างไว้กลางอากาศ พลางเอ่ยปากถาม

"ง่ายนิดเดียว"

หลินโยวหยิบคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสขึ้นมาอีกครั้ง เขาพลิกหน้ากระดาษแบบส่งๆ ทีเดียวกลับไปโผล่ที่หน้าของน่องไก่อย่างแม่นยำ

หนวดรยางค์สีเทาดำออกแรงอีกครั้ง ชิ้นส่วนลี้ลับสุดสยองนั่นก็กลับคืนสู่สภาพน่องไก่ตามเดิมในชั่วพริบตา

เมื่อพับคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสปิดลง หนวดรยางค์ทั้งสองเส้นก็หดตัวกลับเข้าไปซ่อนอยู่ในสันคัมภีร์ น่องไก่ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วง หลินโยวจึงยื่นมือออกไปคว้ามันเอาไว้ได้ทัน

"ของสิ่งนี้ยังมีประโยชน์อะไรอีกไหมครับ?"

หลินโยวแกว่งน่องไก่ในมือไปมา

"ไม่มีแล้วล่ะ"

ลั่วซีส่ายหน้า

ข้อมูลทั้งหมดที่เธอต้องการ เธอได้จดบันทึกเอาไว้หมดแล้ว ถึงแม้น่องไก่ชิ้นนี้จะเป็นตัวอย่างทดลองชิ้นสำคัญที่มีมูลค่าสูงมากก็ตามที

แต่หลังจากผ่านกระบวนการทดลองทั้งหมดมา น่องไก่ชิ้นนี้แหละที่โดนมลพิษกัดกินอย่างรุนแรงที่สุด

สำหรับตัวอย่างทดลองแบบนี้ แค่บันทึกข้อมูลของมันเอาไว้ก็เพียงพอแล้ว ส่วนขั้นตอนต่อไปหลังจากเสร็จสิ้นการทดลองก็คือ การนำมันไปทำลายทิ้งซะ

"งั้นผมกินล่ะนะ"

ยังไม่ทันที่ลั่วซีจะตั้งตัว หลินโยวก็งับเนื้อน่องไก่ด้านข้างเข้าไปคำโต

"เอ่อ..."

ลั่วซีอ้าปากค้าง ตั้งใจจะเอ่ยปากห้ามพฤติกรรมสุดแสนจะอันตรายของหลินโยว

แต่พอมาลองคิดดูอีกที หลินโยวเป็นถึงคนจริงที่กล้าฉะกับมารดรวิปลาสมาแล้ว กะอีแค่มลพิษกระจอกงอกง่อยแค่นี้จะทำอะไรเขาได้ล่ะ?

"หืม? หรือว่าไอ้นี่มันกินไม่ได้ครับ?"

เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างของลั่วซี หลินโยวก็รีบกลืนก้อนเนื้อในปากลงคอ เขาวางน่องไก่ลงไว้ข้างๆ ไม่กล้ากัดคำที่สองต่อ

"มะ... ไม่เป็นไร นายกินต่อเถอะ"

ลั่วซีถอนหายใจยาว เธอโบกมือเป็นเชิงบอกให้หลินโยวกินต่อไปได้เลย

จากนั้นเธอก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"อ้อ ค่าน่องไก่ไม่ต้องจ่ายนะ"

...

อันที่จริง การให้หลินโยวกินน่องไก่ชิ้นนี้เข้าไปก็ถือว่าเป็นเรื่องดีเหมือนกัน เพราะมันเท่ากับว่าเขาช่วยสภาบริหารกำจัดวัตถุปนเปื้อนมลพิษชิ้นนี้ทิ้งไปในตัว

เสียอยู่อย่างเดียวก็คือ หลินโยวกินแต่เนื้อไก่ ไม่ยอมแทะกระดูกกลืนลงไปด้วยนี่สิ

หลังจากยัดกระดูกไก่กลับเข้าไปในซองพลาสติก หลินโยวก็สังเกตเห็นว่าลั่วซีกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาประหลาดๆ เขาจึงรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก

"คุณอยากให้ผมเอาขยะพวกนี้กลับไปทิ้งเองงั้นเหรอครับ?"

หลินโยวหลงคิดไปว่าสภาบริหารคงไม่มีนโยบายรับทิ้งขยะประเภทนี้ เขาจึงเอ่ยปากถามอีกฝ่ายไปส่งๆ

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ลั่วซีก็เบิกตากว้างราวกับหวนนึกถึงอดีตอันเลวร้ายบางอย่างขึ้นมาได้ เธอรีบส่ายหน้ารัวๆ

"อย่าเชียวนะ นายทิ้งลงถังขยะตรงนี้นี่แหละ"

พูดจบ ถังขยะใบหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของหลินโยว

ภายในถังขยะนั้นมืดมิดสนิทราวกับมีหลุมดำซ่อนอยู่ข้างในยังไงยังงั้น

หลินโยวโยนขยะลงไปแบบไม่คิดอะไรมาก

"เอาล่ะ ตอนนี้นายตามฉันไปที่แหล่งกำเนิดข้อมูลได้แล้ว ฉันจำเป็นต้องค้นหาข้อมูลของพลังอำนาจสองสายในคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสออกมาให้ได้"

"อ้อ จริงสิ พี่ชายนายก็รออยู่ที่นั่นด้วยนะ"

หลินโยว "..."

...

"เอาอย่างนี้ไหมครับ ในเมื่อคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสเล่มนี้ ผมแทบจะไม่ได้หยิบมาใช้งานอยู่แล้ว ผมฝากมันไว้ที่พวกคุณก่อนดีกว่า เอาไว้มีเหตุจำเป็นต้องใช้เมื่อไหร่ ผมค่อยมาเอา คุณว่าดีไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลั่วซีก็แอบคิดในใจว่าข้อเสนอของหลินโยวก็เข้าท่าดีเหมือนกัน

แต่ทว่าในจังหวะที่กำลังจะอ้าปากตอบตกลง จู่ๆ เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ร่างของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง

"ไม่ได้เด็ดขาด!"

คำว่าไม่ได้นั้นแทบจะถูกตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก ทำเอาหลินโยวสะดุ้งโหยงจนเกือบจะทำคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสหลุดมือ

"อ้าว ทำไมล่ะครับ? ไม่ได้ก็คือไม่ได้สิ คุณจะตะโกนเสียงดังทำไมเนี่ย ตกใจหมดเลย"

"อ๊ะ ขอโทษที พอดีเมื่อกี้ฉันดันนึกถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่างขึ้นมาได้น่ะ"

เมื่อเห็นว่าหลินโยวสะดุ้งตกใจกับเสียงตะโกนของเธอจริงๆ ลั่วซีก็รีบเอ่ยปากขอโทษด้วยท่าทีสำนึกผิดสุดๆ

เมื่อกี้เธอเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่า คัมภีร์ลอกคราบวิปลาสถูกสร้างขึ้นมาจากพลังอำนาจส่วนหนึ่งของมารดรวิปลาส และพลังอำนาจส่วนนั้นของมารดรวิปลาส ก็เป็นสิ่งที่หลินโยวปล้นมาจากอีกฝ่ายดื้อๆ

ถ้าให้เดาไม่ผิดล่ะก็ หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ หลินโยวกับมารดรวิปลาสก็คงจะกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งแน่ๆ

ต่อให้หลินโยวจะไม่รู้ตัว แต่มารดรวิปลาสที่สูญเสียพลังอำนาจบางส่วนไป ก็คงจะประกาศเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับหลินโยวอยู่ฝ่ายเดียวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะ

ตราบใดที่พลังอำนาจส่วนนี้ยังไม่หวนคืนสู่เจ้าของ ความสนใจของมารดรวิปลาสก็จะเพ่งเล็งมาที่นี่อย่างไม่ลดละ

ต่อให้จักรวาลพื้นผิวกับเขตแดนเบื้องลึกจะมีม่านพลังกีดขวางนับไม่ถ้วนขวางกั้นอยู่ แต่มารดรวิปลาสก็จะต้องหาทางฝืนข้ามฝั่งมายังจักรวาลพื้นผิว เพื่อแย่งชิงพลังอำนาจทั้งสองสายของมันกลับคืนไปอย่างแน่นอน เมื่อมีโอกาส

ถ้าหากในช่วงที่สภาบริหารรับฝากคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสเอาไว้ แล้วมารดรวิปลาสดันตามรอยพลังอำนาจจนเจอ แล้วบุกมาเยือนถึงที่นี่ล่ะก็... เรื่องนี้มันคงจะกลายเป็นฝันร้ายที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าฝันร้ายใดๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตจริงซะอีก

"ไอ้ 'เรื่องน่ากลัว' ที่คุณพูดถึง คงไม่ได้หมายความว่า 'มารดรวิปลาส' จะตามกลิ่นพลังอำนาจสองสายนี้ แล้วบุกมาที่จักรวาลพื้นผิวหรอกนะ?"

ในที่สุดหลินโยวก็หัวไวคิดตามทัน

ในฐานะนักเรียนหัวกะทิ กระบวนการคิดวิเคราะห์ของเขานั้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบอยู่แล้ว เพียงแต่ช่วงนี้เขาเพิ่งจะเริ่มก้าวเข้าสู่ดินแดนเหนือธรรมชาติ ประกอบกับที่มลพิษทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด มันก็เลยทำให้เขาดูเหมือนพวกซื่อบื้อในเรื่องพวกนี้ไปหน่อย

ทว่าหลังจากได้คลุกคลีกับเรื่องลี้ลับพวกนี้บ่อยเข้า กระบวนการคิดของหลินโยวก็เริ่มปรับตัวตามทันสติปัญญาของผู้ตื่นรู้ทั่วๆ ไปแล้ว

"เฮ้อ"

ลั่วซีถอนหายใจยาว

"จริงดิ?"

เมื่อเห็นลั่วซีปิดปากเงียบ หลินโยวก็มั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองทันที

เขาแอบสงสัยอยู่ในใจ ขุมกำลังระดับท็อปอย่างสภาบริหาร ทำไมถึงได้หวาดกลัวเทพมารกันขนาดนี้นะ?

หรือว่าเทพมารมันจะน่าสะพรึงกลัวขนาดนั้นเลยจริงๆ?

"เฮ้อ"

ลั่วซีพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง เสียงถอนหายใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจนปัญญาอย่างถึงที่สุด ขนาดหลินโยวที่เดินอยู่ข้างๆ ยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอเลย

"สภาบริหารอาจจะดูเหมือนยิ่งใหญ่เกรียงไกร แต่ความจริงแล้วมันก็เป็นแค่ภาพลวงตาที่ถูกค้ำจุนเอาไว้ด้วย 'วัตถุกักกัน' และ 'วัตถุวิเศษ' เท่านั้นแหละ"

"สภาบริหารกำลังขาดแคลนขุมพลังระดับท็อปอย่างหนัก ตอนนี้ขุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของสภาบริหารก็คือฉันนี่แหละ"

"ถ้าหากสภาบริหารสูญเสียฉันไป และสูญเสียพวก 'วัตถุวิเศษ' กับ 'วัตถุกักกัน' ไปด้วยล่ะก็ สภาบริหารก็คงจะตกต่ำจนถูกจัดอยู่ในระดับล่างๆ เลยด้วยซ้ำ"

"เดิมทีจำนวนวัตถุวิเศษของสภาบริหารก็มีไม่พอใช้อยู่แล้ว หากเราเก็บคัมภีร์ลอกคราบวิปลาสไว้ที่นี่ เราก็จำเป็นต้องใช้วัตถุวิเศษอย่างน้อยสามชิ้นเพื่อเป็นมาตรการป้องกันการจุติของมารดรวิปลาส แถมฉันเองก็ยังต้องนั่งเฝ้าอยู่ที่ศูนย์บัญชาการใหญ่อยู่ตลอดเวลาอีกต่างหาก"

"สภาบริหารไม่ได้มีวัตถุวิเศษเหลือเฟือขนาดนั้น และตัวฉันเองก็ไม่ได้มีเวลาว่างมากขนาดนั้นด้วย"

ลั่วซีอธิบายถึงสถานการณ์อันยากลำบากที่สภาบริหารกำลังเผชิญอยู่ให้หลินโยวฟัง

เรื่องนี้เป็นข้อมูลที่หลายๆ ขุมอำนาจในจักรวาลพื้นผิวต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว ลั่วซีจึงไม่ได้คิดจะปิดบังหลินโยวแต่อย่างใด