บทที่ 39 เป็นการเชิญให้เข้าร่วม หรือกำลังขอร้องข้า?

เรื่องนี้ต้องย้อนไปเล่าถึงเหตุการณ์ที่ทวีปแอฟริกา

ในตอนนั้น เย่ชิงหวงและผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธสิบสามคนของประเทศมังกรถูกกองกำลังรับจ้างชั้นสูงทั้งสองจับตัวไป พวกเขาเรียกร้องให้ส่งมอบอาวุธเลเซอร์รุ่นใหม่ล่าสุดให้พวกเขาใช้ และเรียกค่าไถ่ห้าหมื่นล้านจากประเทศมังกร

ทุกคนยอมตายไม่ยอมทำตาม

ในจังหวะที่หัวหน้ากองกำลังรับจ้างหมดความอดทน และกำลังจะสังหารเย่ชิงหวงกับเหล่าผู้เชี่ยวชาญ โล่วฟานได้นำองครักษ์เซียวเหยาหนึ่งแสนนายมาปรากฏตัว เพียงชั่วพริบตาก็สังหารกองกำลังรับจ้างชั้นสูงทั้งสองจนหมดสิ้น และช่วยทุกคนกลับมาได้

ด้วยเหตุนี้ เย่ชิงหวงจึงแอบหลงรักโล่วฟาน

หลังจากนั้น นางได้ติดตามโล่วฟานมายังเกาะเซียวเหยา ไม่เพียงแต่อัพเกรดระบบป้องกันอาวุธของเกาะเซียวเหยาเท่านั้น แต่ยังติดตั้งปืนใหญ่เลเซอร์ที่ทันสมัยที่สุดในโลกบนเรือรบและเรือดำน้ำ จนได้รับความเคารพนับถือจากเหล่าทหารทั้งหมดบนเกาะเซียวเหยา

อีกทั้งโล่วฟานก็ไม่รู้ว่าเสิ่นวั่นชิงตั้งครรภ์ และไม่รู้ว่าตนเองมีลูกสาว ในช่วงเวลานั้นเขาจึงอยู่กินกับเย่ชิงหวงอย่างมีความสุข

ด้วยเหตุนี้ องครักษ์เซียวเหยาหนึ่งแสนนายจึงไม่กล้าล่วงเกินคุณหนูผู้นี้

และใครจะคิดว่าผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธผู้นี้จะมีอีกหนึ่งตัวตน

ดาราระดับโลก

นางไม่เพียงแสดงภาพยนตร์ระดับโลกหลายเรื่อง ยังเคยออกอัลบั้มนับร้อย ซึ่งล้วนได้รับการยกย่องว่าเป็นผลงานระดับตำนาน

มีแฟนคลับทั่วโลกสูงถึงสองร้อยล้านคน

"ช่างเถอะ สิ่งที่ต้องมาก็ต้องมาสักวัน ปล่อยนางไปเถอะ"

โล่วฟานถอนหายใจเบาๆ สำหรับคุณหนูผู้นี้เขาก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาที่ดีกว่านี้

"ยังมีข่าวอื่นอีกไหม?"

"ไม่มีแล้วขอรับ!"

"ทางหวังปู้เมี่ยล่ะ สอบสวนเป็นอย่างไรบ้าง?"

โล่วฟานถามเสียงเบา

เฉินมู่เย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอบว่า:

"หวังปู้เมี่ยปากแข็งมาก ยังไม่ได้ข้อมูลที่มีค่าใดๆ"

"งั้นก็เพิ่มความเข้มข้นขึ้น"

"ขอรับ!"

เฉินมู่เย่ประสานมือรับคำสั่ง:

"ท่านราชา ยังมีเรื่องหนึ่ง"

"พูดมา!"

"ตระกูลหยางแห่งเทียนไห่ประกาศอย่างโจ่งแจ้งว่าอีกไม่กี่วันจะมาตงไห่เพื่อเอาหน้าให้ตระกูลหวัง"

"ฮึ!"

โล่วฟานแค่นเสียงเย็นชา พูดอย่างเยาะหยัน:

"พวกเขาอ้างว่าจะเอาหน้าให้ตระกูลหวังก็เท็จ แท้จริงต้องการกู้หน้าตัวเองต่างหาก"

หยางซื่อซงถูกเขาทำให้บาดเจ็บสาหัส หากข่าวนี้แพร่ออกไป จะทำให้ตระกูลเทพยุทธ์เสียหน้า

หยางซื่อยิงจะเพื่อกู้ชื่อเสียงก็ดี หรือเพื่อให้ได้ยาวิเศษเหนือสามัญก็ตาม เขาจำเป็นต้องสังหารโล่วฟาน

แต่โล่วฟานไม่แยแสเรื่องนี้เลย เขาไม่กลัวแม้แต่คณะรัฐมนตรีของประเทศมังกร แล้วจะกลัวอะไรกับตระกูลเทพยุทธ์เล็กๆ?

"พอแล้ว เจ้าไปก่อนเถอะ ลูกสาวข้ากำลังจะออกมา"

ร่างของเฉินมู่เย่เพิ่งจะหายไป เสิ่นวั่นชิงก็อุ้มเสิ่นลั่วลั่วเดินออกมาจากห้องน้ำ

สิ่งที่ทำให้โล่วฟานแปลกใจคือลูกสาวหลับไปแล้ว

หลายวันมานี้ เด็กน้อยถูกหวังปู้เมี่ยบังคับให้ดื่มเลือดสดไปสองถ้วย อีกทั้งยังพักผ่อนไม่เพียงพอ แม้จะมีพลังแท้ของเขาหล่อเลี้ยง แต่เลือดที่สูญเสียไปก็ไม่สามารถฟื้นฟูได้ในระยะเวลาอันสั้น

ร่างกายอ่อนแอก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

โล่วฟานเพิ่งจะอ้าปากจะพูด ก็ถูกเสิ่นวั่นชิงจ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชา และเตือนว่า:

"ฉันกับลูกจะไปนอนแล้ว คุณห้ามเข้ามาในห้องฉัน"

"เอ่อ... ได้!"

โล่วฟานหมุนตัว เดินกลับห้องนอนของตัวเองอย่างจนใจ

......

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน

รุ่งเช้าวันต่อมา ขณะที่โล่วฟานยังหลับใหล ประตูห้องก็ถูกดันเบาๆ

เอี๊ยด!

จากนั้นก็เห็นหัวเล็กๆ โผล่เข้ามา

"คุณพ่อคะ!"

"ครับ!"

โล่วฟานเปิดเปลือกตาเล็กน้อย ลืมตาที่เป็นประกายดุจดวงดาว

จากนั้นก็รีบลุกขึ้น รวบร่างคนที่มาเข้าสู่อ้อมกอด ถามด้วยความห่วงใย:

"เจ้าหญิงน้อยของพ่อ ทำไมเดินไม่ใส่รองเท้าล่ะ?"

"คิคิ!"

เสิ่นลั่วลั่วหัวเราะแต่ไม่พูดอะไร

ในตอนนี้ เสิ่นวั่นชิงถือรองเท้าลายดอกไม้เล็กๆ คู่หนึ่งยืนอยู่ที่ประตู พูดอย่างจนใจว่า:

"ลั่วลั่วอยากให้คุณช่วยหวีผม แล้วก็ช่วยใส่รองเท้าใส่ถุงเท้าให้ด้วย"

(จบบท)