บทที่ 38 ขั้นเทพยา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู๋จินเฟิ่งก็ดีใจจนแทบบ้า แค่ได้อยู่วิลล่าหลังใหญ่ อย่าว่าแต่รอสักไม่กี่วันเลย ต่อให้รอเป็นเดือนหรือครึ่งปีนางก็ยินดี

ในเวลานี้ นางรู้สึกว่าโล่วฟานก็ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิด กลับรู้สึกชอบเขาขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

ต่อไปถ้าได้พึ่งพาต้นไม้ใหญ่อย่างเทพสงครามตงไห่ จะกังวลอะไรว่าจะไม่ได้รุ่งเรือง?

"คุณเสิ่น ไปกันเถอะ พวกเราแยกไปพักห้องหนึ่ง ไม่รบกวนลูกสาวพวกเขา"

"ก็ดี!"

เสิ่นเจี้ยนผิงพยักหน้าเห็นด้วย ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดกับเสิ่นลั่วลั่วว่า:

"ลั่วลั่ว คืนนี้ไปนอนกับคุณตาคุณยายไหมจ๊ะ?"

"ไม่เอา ไม่เอา หนูจะนอนกับพ่อกับแม่"

เมื่อมีพ่ออยู่ด้วย เสิ่นลั่วลั่วไม่อยากไปนอนเบียดกับคนแก่

อู๋จินเฟิ่งแกล้งทำโกรธ จ้องเสิ่นลั่วลั่วพลางพูดว่า:

"เจ้าเด็กน้อยคนนี้ ทำไมถึงดื้อจริงๆ"

"ฮึ่ม!"

เสิ่นลั่วลั่วเบ้ปากน้อยๆ ไม่อยากสนใจคุณตาคุณยาย

คนแก่ทั้งสองก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่า ได้แต่ค่อยๆ เดินจากไปอย่างหงอยๆ

จากนั้น เสิ่นลั่วลั่วก็ซุกซนเอียงหูกระซิบกับโล่วฟานว่า:

"คุณพ่อขา หนูรู้ว่าคุณตากับคุณยายอยากได้หลานชาย จริงๆ แล้วลั่วลั่วก็อยากมีน้องชายเหมือนกัน หนูสัญญาว่าจะไม่รบกวนคุณพ่อกับคุณแม่"

"เอ่อ......"

โล่วฟานถึงกับพูดไม่ออก ใครกันนะที่ให้ความคิดชั่วร้ายแบบนี้กับลูกสาว?

และใครกันที่ทำให้ลูกสาวพูดคำแบบนี้ออกมา?

เขามองไปทางเสิ่นวั่นชิงอย่างจนใจ ตอนนี้อย่าว่าแต่จะมีน้องชายเลย แค่จับมือกันยังเป็นปัญหา

เมื่อคืน เขาคิดว่าจะได้อ้อมกอดคนงาม อย่างน้อยก็น่าจะได้นอนเตียงเดียวกัน แต่ผลคือหลังจากเสิ่นลั่วลั่วหลับไป เขาก็ถูกเสิ่นวั่นชิงไล่ออกจากห้อง

เขาก็หวังว่าตัวเองจะได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ เร็วๆ นี้ แต่มือเดียวตบไม่ดัง เรื่องนี้อำนาจการตัดสินใจอยู่ที่เสิ่นวั่นชิง ไม่ใช่เขา

อย่างไรก็ตาม เสิ่นวั่นชิงไม่มีท่าทีจะสนใจโล่วฟานเลย อุ้มเสิ่นลั่วลั่วเดินไปที่ห้องน้ำ

"ลั่วลั่ว ถึงเวลาอาบน้ำนอนแล้วจ้ะ"

"จ้า!"

เสิ่นลั่วลั่วพยักหน้าน้อยๆ พูดอย่างเต็มไปด้วยความหวังว่า:

"คุณพ่อขา สู้ๆ นะคะ! รอลั่วลั่วอาบน้ำเสร็จ คุณพ่อเล่านิทานให้หนูกับคุณแม่ฟังนะคะ?"

"ได้"

"อื้ม!"

......

โครม!

ประตูห้องน้ำปิดลง สายตาของโล่วฟานเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ต้องพยายามให้ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ เร็วๆ นี้!

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป กลายเป็นหม่นหมองในทันที

"ออกมาได้แล้ว!"

พูดจบ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบด้านหลังโล่วฟาน

ผู้มาคือเฉินมู่เย่

เฉินมู่เย่คุกเข่าข้างหนึ่ง ประสานมือรายงานว่า:

"ทูลองค์ราชา ตามที่พระองค์บัญชา กองกำลังทั้งหมดในสังกัดเกาะเซียวเหยาได้รวมตัวกันที่น่านน้ำตงไห่แล้ว แม่ทัพทั้งสี่และราชาสงครามทั้งแปดมาพร้อมหน้า"

"อืม คณะรัฐมนตรีประเทศมังกรมีท่าทีอย่างไร?"

"ส่งตัวแทนมาแล้ว ต้องการพบกับพระองค์ แต่ว่า......"

"แต่ว่าอะไร?"

"อีกสามวัน คุณเย่จะจัดคอนเสิร์ตที่ตงไห่"

"แค่คอนเสิร์ตเองจะตื่นเต้นอะไรนักหนา?"

"เป็นคอนเสิร์ตของคุณเย่ชิงหวง"

เฉินมู่เย่เน้นเสียงคำว่า 'เย่ชิงหวง' เป็นพิเศษ

แน่นอน พอเขาพูดจบ สีหน้าของโล่วฟานก็แข็งค้างทันที

"นางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธ จะมาจัดคอนเสิร์ตอะไรกัน? บอกซิงเฟิงไป ข้าไม่เห็นด้วย ให้เด็กน้อยคนนั้นอย่าได้มาตงไห่เลยจะดีกว่า"

"เซียวสิบแปดบอกว่าเขาหนึ่งไม่มีอำนาจ สองไม่กล้าไปยั่วโทสะองค์หญิงน้อยท่านนั้น"

ไม่เพียงแต่ซิงเฟิงที่ไม่กล้ายั่วโทสะเย่ชิงหวง แม้แต่ผู้พิทักษ์เกาะทั้งหก แม่ทัพทั้งสี่ และราชาสงครามทั้งแปดก็ไม่กล้าที่จะไปขัดใจนางง่ายๆ

(จบบท)