บทที่ 15 การเคลื่อนไหวของไคล์

“ณ ปากทางเข้า แกรนด์ไลน์ โจรสลัดนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามา แต่มีเพียงหยิบมือเท่านั้นที่รอดมาได้

อาจกล่าวได้ว่าเส้นทางเดินเรือครึ่งแรกของ แกรนด์ไลน์ คือเส้นคัดกรอง โจรสลัดทุกคนที่รอดมาได้ล้วนเป็นหนึ่งในล้าน

บางทีอาจจะมีใครสักคนผงาดขึ้นมาจากที่นี่ เพื่อเป็นผู้นำยุคสมัยหน้า คนที่ถูกเรียกว่า ราชาโจรสลัด

แต่ไม่ว่าจะยังไง ด้วยจำนวน ซูเปอร์โนวา ที่ทะลักเข้ามามากมายขนาดนี้ การต่อสู้อันดุเดือดใน โลกใหม่ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้...

อ้อ แล้วก็ โจรสลัดที่ชื่อ คิด มีค่าหัวสูงกว่าเธอ เพราะเขาฆ่าพลเรือนบริสุทธิ์ไปมากมาย เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ชั้นชอบพวกเธอมากกว่านะ เจ้าลิงน้อย!” เห็น ลูฟี่ ใจลอยคิดเรื่องอื่น ชัคกี้ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย

“ผมเหรอ? แค่ผมมีความสุข อย่างอื่นก็ไม่สำคัญหรอก! ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่...” ในที่สุด ลูฟี่ ก็ได้สติและตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะ

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนสีหน้า พูดด้วยความกังวลว่า “แต่ยิ่งกว่านั้น ผมเป็นห่วงลุงคนนั้นจัง ที่นั่นอันตรายขนาดนั้น เขาจะเป็นอะไรไหมนะ?!”

“ไม่ต้องห่วงเขาหรอก เขาแข็งแกร่งกว่าพวกรุกกี้อย่างเธอเป็นร้อยเท่า!” แม้ ลูฟี่ และคนอื่นๆ จะเป็นห่วงความปลอดภัยของ เรย์ลี่ มาก แต่เจ๊เจ้าของบาร์ ชัคกี้ กลับไม่ยี่หระเลย เธอพ่นควันบุหรี่ออกมาอีกวง แล้วตอบกลับด้วยแววตาที่มีเลศนัย

“แข็งแกร่งกว่า ลูฟี่ ร้อยเท่า?!” ได้ยินคำตอบนี้ ช็อปเปอร์, บรู๊ค และ ลูฟี่ ต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เห็นได้ชัดว่ายังกังขาอยู่บ้าง มีเพียง ฮัจจัง ที่รู้อดีตของเขาดี ยิ้มออกมาโดยไม่โต้แย้ง

…

หลังจากนั้น ลูฟี่ และพรรคพวกตัดสินใจไม่รอช้า มุ่งหน้าไปหา เรย์ลี่ เพื่อขอความช่วยเหลือทันที

ก่อนออกเดินทาง ชัคกี้ กำชับและเตือนพวกเขาด้วยความหวังดี

“เอาล่ะ ระหว่างทางก็ระวังตัวด้วยนะ พวก ทหารเรือ ไม่ใช่เล่นๆ พวกมันน่าจะรู้เรื่องที่พวกเธอมาถึงเกาะหมดแล้ว...”

“เอ๋... ถ้าอย่างนั้น พวกมันต้องส่งกองกำลังมาจับพวกเราแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?!” บรู๊ค ถามด้วยความตกใจ

“อ่า เรื่องนั้น ชั้นคิดว่าตราบใดที่พวกเธอไม่ก่อเรื่องวุ่นวายจนเกินไป พวก ทหารเรือ คงไม่เข้ามายุ่งหรอก ถือว่าเป็นโชคดีของ ซูเปอร์โนวา รุ่นพวกเธอ เพราะดูเหมือนพวกมันกำลังยุ่งหัวหมุนกับเรื่องบางอย่าง จนไม่มีเวลามาสนใจพวกเธอ!” ชัคกี้ พอจะรู้ระแคะระคายเรื่องนี้อยู่บ้าง จึงตอบไป

“อา!! ถ้าอย่างนั้น ไปกันเถอะ... ไปสวนสนุกเพื่อตามหาคุณลุง เรย์ลี่ กันเถอะ!!”

“โอ้!! สวนสนุก! สวนสนุก!”

ดูเหมือนพวกเขาจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง กอดคอกันพูดด้วยความตื่นเต้น

…

ต่อมา ลูฟี่ และพรรคพวกก็ออกจากบาร์ของ ชัคกี้ ชั่วคราว มุ่งหน้าสู่สวนสนุก โดยหารู้ไม่ว่าในขณะนี้ แผนการร้ายบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวพวกเขา

ในอีกด้านหนึ่ง ไคล์ ที่แยกตัวจาก เอลวิส และเดินเตร็ดเตร่เพียงลำพังบน หมู่เกาะชาบอนดี เดินอย่างไร้จุดหมายจนมาถึงเกาะที่ 24

“อาราราราร่า ช่างบ้าบิ่นจริงๆ พวกเขาเชื่อมั่นว่าจะไม่ถูกลงโทษงั้นรึ?! มังกรฟ้า!!” ซูเปอร์โนวา อีกคน นักบวช อูรูจ ที่แบกเสาเหล็กขนาดใหญ่กว่าตัวและมีปีกสีขาวคู่หนึ่งบนหลัง เห็นเหตุการณ์เข้าก็อดอุทานไม่ได้

“กัปตัน ยืนอยู่ตรงนี้มันอันตรายนะ รีบหลบกันก่อนเถอะ!” ลูกน้องสองคนข้างกายเห็น มังกรฟ้า มา ก็รีบเกลี้ยกล่อมให้เขาหลบฉากไปพร้อมกัน

“อืม ก็คงต้องคุกเข่ารอให้พวกเขาผ่านไป...” นักบวช เองก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ เขาถอยฉากไปข้างทางพร้อมลูกน้อง ไม่ผลีผลามเข้าไปล่วงเกินอีกฝ่ายเพียงเพราะความห้าวเป้งชั่ววูบ

แพล็บ...

“บ้าจริง ชาร์ลอส กับท่านพ่อทิ้งชั้นไว้แล้วล่วงหน้าไปก่อนซะได้...”

แพล็บ...

ชายอ้วนพุงพลุ้ย หน้าตาอัปลักษณ์เหมือนหมู มีน้ำมูกย้อย เลียไอศกรีมในมือ แล้วบ่นกระปอดกระแปด

“พวกเรารู้เจตนาของท่านทั้งสองแล้วครับ ได้โปรดอย่ากังวล!” ผู้ติดตามใส่สูทที่คอยคุ้มกันพูดประจบสอพลออยู่ข้างๆ

ปัง!! ปัง!! ปัง!!

“บ้าเอ๊ย... เป็นความผิดของแกนั่นแหละที่เดินช้า ทำให้ชั้นตาม ชาร์ลอส กับท่านพ่อไม่ทัน...

พอถึงโรงประมูลเมื่อไหร่ ชั้นจะขายแกทิ้งซะ ไอ้ทาสสวะ!”

พูดจบ มังกรฟ้า ชาร์ลอส ก็ใช้ส้นเท้ากระทืบทาสที่อยู่ใต้ร่างอย่างแรง พลางบ่นด่า

ทาสผู้เคราะห์ร้ายถูกกระทืบอย่างทารุณ แต่ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมเงียบๆ ด้านหลัง มังกรฟ้า มีทาสสาวสวยเซ็กซี่สองคนถูกจูงตามมา พร้อมด้วยขบวนทหารติดตามกลุ่มใหญ่ ดูหรูหราอลังการยิ่งกว่าขบวนเสด็จของราชาเสียอีก

ทว่า ไม่นานหลังจาก ไคล์ มาถึงที่นี่ เสียงปืนก็ดังขึ้นข้างหน้า ตามมาด้วยความโกลาหล

“เกิดอะไรขึ้น?! ข้างหน้ามีเรื่องอะไรกัน?!” เพิ่งมาถึง เขาไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ จึงคว้าคอคนที่หมอบอยู่กับพื้นขึ้นมาถาม

“เอ๊ะ... แกเป็นใคร? ปล่อยชั้นนะ!” ผู้โชคร้ายที่ถูก ไคล์ คว้าคอตกใจมาก ดิ้นรนและตะโกนโวยวาย

ปัง!!

“เลิกพล่าม แล้วรีบบอกมาว่าข้างหน้าเกิดบ้าอะไรขึ้น?!” ไคล์ คลายมือ ชายคนนั้นร่วงลงพื้น ยังไม่ทันได้ปัดฝุ่นลุกขึ้นนั่ง ไคล์ ก็ถลึงตาใส่ด้วยสายตาดุร้ายน่ากลัว จนเจ้าหมอนั่นกลัวลาน รีบคายความจริงออกมาจนหมดเปลือก

“มังกรฟ้า หลงทาง?! คนเดินเท้าใจกล้า?! น่าสนใจแฮะ จะเกิดอะไรขึ้นนะถ้าชั้นฆ่ามันซะ?!” ไคล์ ลูบคางที่ไร้หนวดเครา ราวกับนึกเรื่องสนุกๆ ออก พึมพำกับตัวเองเบาๆ

“คนคนนี้เป็นใครกัน? ถึงกับคิดจะฆ่า มังกรฟ้า!!” ชายคนนั้นได้ยินเข้าก็ตัวสั่นงันงก รีบกระถดถอยหลังไปหลายก้าว ไม่คิดจะตอบโต้ กลัวจะพลอยติดร่างแหไปด้วย

“ชิ!! ขยะไร้ประโยชน์... เอาเถอะ ไปดูหน่อยดีกว่าว่าไอ้พวกที่ชั้นเคยรับใช้ มันจะเป็นหมูตอนอย่างที่เขาลือกันจริงรึเปล่า!” ไคล์ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูแคลน แล้วเดินมุ่งหน้าไปทาง มังกรฟ้า ที่ก่อเรื่อง

…

ความวุ่นวายกินเวลาไม่นาน พอ ไคล์ ไปถึง มังกรฟ้า ก็จากไปแล้ว เหลือเพียง โซโล รองกัปตัน กลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้ กับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังดุด่าเขาอยู่

“อาราราราร่า มาช้าไปงั้นเหรอ?! กะว่าจะมาดูบารมี มังกรฟ้า แล้ว ‘ทักทาย’ สักหน่อย...

ช่างเถอะ ได้ยินคนแถวนี้บอกว่ามีโรงประมูลดีๆ อยู่ที่เขต 1 เดี๋ยวลองไปดูหน่อยดีกว่าว่ามีอะไรน่าสนุกไหม!” เห็น โซโล แห่ง กลุ่มหมวกฟาง กำลังเถียงกับคนอื่น ไคล์ ไม่อยากเข้าไปยุ่ง เขาแค่ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง บ่นพึมพำกับตัวเอง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเขต 1

ตึก...

“คนพวกนี้มันอะไรกัน? ใครหน้าไหนก็อยากจะท้าทาย มังกรฟ้า ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเอาซะเลย!” หลังจาก ไคล์ เดินจากไปไม่ไกล ชายร่างเตี้ยอัปลักษณ์ แต่งตัวเหมือนเจ้าพ่อมาเฟีย ก็โผล่ออกมา มองตามหลัง ไคล์ ที่ค่อยๆ ลับตาไป แล้วเอ่ยขึ้น

“ก็อดฟาเธอร์ครับ ผู้ชายคนนั้นคือ วานรคลั่ง ไคล์ ครับ!” จังหวะนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างไม่ดูตาม้าตาเรือ

“หือ?!” เห็นได้ชัดว่าเขาข้อมูลไม่แน่น ไม่รู้ว่าลูกน้องหมายถึงใคร

“เขาคือรองกัปตันของ กลุ่มโจรสลัดราตรีประดับดาว ค่าหัว 270,000,000 เบรี ครับ!”

“อ้อ หมอนั่นเอง พวกมันไม่มีสมองเหมือนไอ้นักดาบบ้าบิ่นนั่นรึไง?!” ได้ยินชื่อ กลุ่มโจรสลัดราตรีประดับดาว ก็อดฟาเธอร์ ก็นึกออก แต่ก็ยังประหลาดใจกับคำพูดของ ไคล์ อยู่ดี

“เขาเล่ากันว่า กัปตัน ของมันเป็นผู้สืบทอดของ โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ ราชสีห์ทองคำ แถมยังกล้าทรยศแล้วหนีออกมาตั้งกลุ่มโจรสลัดเอง ถ้า กัปตัน เป็นแบบนั้น ลูกน้องก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่...” ลูกน้องอธิบายอย่าง “รู้ดี”

“เอ่อ... เข้าใจแล้ว!! แต่!!”

ปัง!!

สิ้นเสียง อีกฝ่ายก็หันฝ่ามือใส่เขา เปิดใช้พลัง ประตูขนาดใหญ่เปิดออกที่ฝ่ามือ ทหารตัวจิ๋วหลายคนเล็งปืนใส่เขาแล้วเหนี่ยวไก

ลูกน้องคนนั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำผิดอะไร ได้แต่กุมแผลล้มลงจมกองเลือด

“หึ สิ่งที่ชั้นเกลียดที่สุด คือการที่มีคนมาขัดจังหวะตอนชั้นกำลังพูด!” ซูเปอร์โนวา เบจ ย่อมไม่ยอมรับว่าตัวเองตกใจกับตัวตนของอีกฝ่าย จึงระบายความโกรธใส่ลูกน้องแก้เก้อ

ทำเสร็จ เขาก็พาลูกน้องเดินไปอีกทาง ทิ้งร่างคนเจ็บให้นอนจมกองเลือดอยู่อย่างนั้นโดยไม่เหลียวแล

…

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═