บทที่ 2 เปิดศึก ราชสีห์ทองคำ

บทที่ 2 เปิดศึก ราชสีห์ทองคำ

“เข้ามา! ชั้นจะไม่ออมมือให้แน่ ต่อให้แกจะเป็นลูกศิษย์ที่ชั้นรักมากที่สุดก็ตาม!”

หลังจากฟื้นคืนสภาพและความแข็งแกร่งกลับมาดังเดิม ดวงตาของ ราชสีห์ทองคำ ก็ฉายแววเจิดจ้าอย่างน่าตื่นตะลึง พร้อมกับออร่าอันทรงพลังที่แผ่ออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว ขณะที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“เหอะ งั้นหรอกเหรอ?! เยี่ยมเลย ชั้นเองก็ไม่เคยคิดจะแย่งพลังของนายมาง่ายๆ อยู่แล้ว จบเรื่องนี้ด้วยวิถีทางของ โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ นี่แหละดีที่สุด...”

เคร้ง!!

เมื่อได้ยินคำพูดของ ราชสีห์ทองคำ เอลวิส ก็ลุกขึ้นยืน ชักดาบใบตรงออกจากเอว แล้วชี้ปลายดาบไปยัง ราชสีห์ทองคำ ผู้ซึ่งบัดนี้กำลังปลดปล่อยออร่าเต็มพิกัดและทรงพลังอย่างเหลือคณา

“จิฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า มันต้องอย่างนี้สิ...

ให้ตาแก่อย่างชั้นทดสอบหน่อยเถอะ ว่าความแข็งแกร่งของแกพัฒนาไปแค่ไหน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันหนึ่งปี!!”

ราชสีห์ทองคำ มองใบหน้าอ่อนเยาว์เบื้องหน้า ซึ่งคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยหนุ่มอย่างเหลือเชื่อ...ทั้งหยิ่งยโสและพยศจัดไม่ต่างกัน...จนอดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

“เข้ามา...”

ในขณะนี้ เอลวิส เองก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมด เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับ ราชสีห์ทองคำ ที่มีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมและอยู่ในจุดสูงสุดของพลัง

ฉึก...

“ชั้นนี่มันแก่แล้วจริงๆ มัวแต่ผูกมัดตัวเองเพราะกลัวตาย ไม่กล้าแม้แต่จะใช้ ฮาคิ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างชั้น ราชสีห์ทองคำ ควรทำเลย!!”

ราชสีห์ทองคำ ไม่ได้ลงมือเป็นคนแรก แต่กลับเอื้อมมือไปแตะที่พังงาเรือครึ่งซีกที่ปักคาอยู่บนศีรษะ แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้ เอลวิส ถึงกับงุนงง จากนั้น ก่อนที่ เอลวิส จะทันตั้งตัว เขาก็กระชากพังงาเรือบนหัวออกอย่างแรง จนเกิดเสียง ‘ฉึก’ ดังก้อง

ติ๋ง...

ติ๋ง...

ราชสีห์ทองคำ ถือพังงาเรือครึ่งซีกที่โชกเลือดไว้ในมือขวา เลือดหยดลงสู่พื้นหยดแล้วหยดเล่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งถึงขีดสุด

“นี่นาย... บ้าเกินไปแล้วจริงๆ...”

ภาพเหตุการณ์นี้ปรากฏชัดในสายตาของ เอลวิส ทำให้เขาถึงกับยืนอึ้ง หัวใจสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึงในความบ้าคลั่งของ ราชสีห์ทองคำ

…

หลังจากดึงพังงาเรือออกจากหัว ราชสีห์ทองคำ ดูไม่ได้สบายตัวนัก เลือดพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุ แต่สำหรับเขา ผู้ซึ่งควบคุมร่างกายได้อย่างเชี่ยวชาญถึงขีดสุด เรื่องแค่นี้ไม่ใช่อุปสรรค เส้นผมสีทองปลิวไสว หนังศีรษะของเขาหดเกร็ง และบาดแผลก็ปิดสนิทลงอย่างรวดเร็ว

ตุบ!!

ฟุ่บ...

ยังไม่จบแค่นั้น หลังจากดึงพังงาออกจากหัว เขาก็โยนมันทิ้งไปอย่างไม่แยแส แล้วเพ่งความสนใจไปที่ขา จากนั้นมือทั้งสองก็ขยับด้วยความเร็วสูง โดยที่คิ้วไม่ขมวดแม้แต่น้อย ใบหน้าเย็นชาลง ขณะที่เขากระชากดาบเลื่องชื่อสองเล่มออกจากขาที่ถูกตัดขาด

ซู่...

เลือดจากบาดแผลที่ขาพุ่งกระฉูดออกมาเหมือนก่อนหน้านี้ จนเจิ่งนองพื้น แม้แต่ เอลวิส ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว นิ่วหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแทน

ซู่...

คราวนี้ ราชสีห์ทองคำ เพียงแค่เกร็งกล้ามเนื้อเพื่อห้ามเลือด จากนั้นเขาก็ใช้ความสามารถควบคุมหินบนพื้น สร้างขาเทียมจากหินขึ้นมาต่อที่ปลายขาที่ขาด

ตึง!!

“ทีนี้เราก็มาสู้กันให้มันส์ได้แล้ว... เอลวิส!!”

วูบ...

ราชสีห์ทองคำ บิดข้อมือเพื่อกระชับด้ามดาบที่เปื้อนเลือด ชี้ปลายดาบไปที่ เอลวิส สายตาที่หยิ่งผยองและสีหน้าที่เย็นชาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนเขากลับไปเป็น จอมพลเรือ โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ ที่เหล่าโจรสลัดยุคเก่าต่างเกรงขาม

“ใช่ ในที่สุดเราก็จะได้สู้กันอย่างเต็มที่ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายและเจิดจรัสที่สุดในชีวิตของนาย!!”

น้ำเสียงของ เอลวิส ต่ำลงเล็กน้อย สายตาที่มองไปมีความซับซ้อนแฝงอยู่

เขารู้ดีว่าครั้งนี้ ราชสีห์ทองคำ ทุ่มสุดตัวจริงๆ ถึงขนาดยอมดึงพังงาออกจากหัวและดาบยาวสองเล่มออกจากขา ด้วยร่างกายที่แก่ชรา บาดเจ็บ และพิการ เขาคงอยู่ได้อีกไม่นาน เขาตั้งใจจะให้ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเปล่งประกายอย่างถึงที่สุดในการต่อสู้ครั้งนี้

“จิฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นอะไรไป?! ทำไมทำหน้าแบบนั้น?! แกคิดว่าตาแก่อย่างชั้นต้องการความเห็นใจหรือความสมเพชจากแกรึไง?! อย่าไร้สาระน่า ตาแก่นี่คือ ราชสีห์ทองคำ นะเว้ย!!”

ราชสีห์ทองคำ มองเหยียดสายตาของ เอลวิส เขา ราชสีห์ทองคำ ไม่ต้องการความสงสารหรือความเห็นใจจากศัตรู โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากอดีตผู้สืบทอด สำหรับเขา มันคือการดูถูก หลังจากพูดจบ สายตาของเขาก็เย็นชาลง รวบรวมออร่าทั้งหมด แล้วพุ่งร่างไปข้างหน้าดุจสายฟ้าแลบ

“นั่นสินะ ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือตอนนี้ นายก็ยังเป็นนาย ในฐานะ โจรสลัดผู้ยิ่งใหญ่ ในตำนาน นายไม่ต้องการความสงสารจากใคร มีเพียงความตายอันรุ่งโรจน์ในการต่อสู้เท่านั้น ที่ชั้นในฐานะศัตรู จะมอบความเคารพสูงสุดให้นายได้!!”

เอลวิส รู้ดีว่า ราชสีห์ทองคำ เตรียมใจที่จะตายในการต่อสู้ครั้งนี้แล้ว เขาสลัดท่าทีสบายๆ ทิ้งไป ปรับออร่าให้พร้อม แล้วตวัดดาบเข้าปะทะ

เคร้ง!!

ทั้งคู่ใช้ ฮาคิ แทบจะพร้อมกัน ออร่าสีดำเคลือบใบดาบ แล้วฟาดฟันใส่กันอย่างพร้อมเพรียง

ตูม!!

เมื่อใบดาบปะทะกัน คลื่นดาบอันมหาศาลก็ระเบิดออก พายุพัดกระหน่ำไปทั่วบริเวณ พลังดาบอันแหลมคมปกคลุมไปทั่วทั้งป่า

ครืน!!

วินาทีที่ปะทะกัน ร่างของ ราชสีห์ทองคำ ยังคงนิ่งสงบ แต่พื้นดินใต้เท้าของ เอลวิส กลับแตกกระจายในพริบตา หินจำนวนมากถล่มลงมา พื้นผิวในรัศมียี่สิบถึงสามสิบเมตรยุบตัวลงไปหนึ่งถึงสองเมตร

“ฝีมือแกพัฒนาขึ้นเยอะ แต่ก็ยังอ่อนหัด!!”

ราชสีห์ทองคำ ประเมินระดับของ เอลวิส ได้คร่าวๆ ทันทีที่ปะทะกัน มุมปากที่เต็มไปด้วยความโอหังยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

สิ้นเสียง เขาก็เพิ่มแรงที่แขน ส่งพลังทั้งหมดไปยังใบดาบในมืออย่างฉับพลัน

เคร้ง!!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ราชสีห์ทองคำ ที่พลังพุ่งทะยานและฟื้นคืนสู่จุดสูงสุดอย่างต่อเนื่อง เอลวิส ก็ยากที่จะต้านทานการโจมตี เพียงแค่แรงที่เพิ่มขึ้น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่อาจต้านทาน แล้วเขากับดาบยาวก็ถูกซัดกระเด็นไป

ฟุ่บ...

“มันยังไม่จบหรอกนะ!!”

ราชสีห์ทองคำ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บินไล่ตาม เอลวิส ไปติดๆ จากด้านบน เขากระชับดาบด้วยสองมือ แล้วฟาดดาบทั้งสองลงมาในลักษณะกากบาท

“สิงโตคำราม: คลื่นผ่าปฐพี!!”

วูบ...

ตูม!!

คลื่นดาบรูปจันทร์เสี้ยวขนาดยักษ์พุ่งลงมา เล็งเป้าไปที่ เอลวิส ที่อยู่ด้านล่างอย่างแม่นยำ

“บ้าเอ๊ย ตาแก่บ้านี่ฟื้นตัวเร็วชะมัด... ราตรีประดับดาว. ดาราดับสูญ!!”

เอลวิส ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาใช้ เกปโป กระทืบเท้าอย่างแรงเพื่อทรงตัว แล้วตวัดดาบสวนกลับทันที

วูบ...

เคร้ง!!

ดาบนี้ดุจดั่งดาวตกที่พาดผ่านท้องฟ้า แสงสว่างวาบขึ้นแล้วจางหายไป ความเร็วของมันเหนือกว่าเสียง จนแม้แต่ ฮาคิสังเกต ก็ยากจะตามทัน ในพริบตาเดียว มันก็ตัดผ่า คลื่นผ่าปฐพี ของ ราชสีห์ทองคำ

ตูม!!!

คลื่นผ่าปฐพี กระแทกพื้น ดินแดนเบื้องล่างที่ประกอบด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยจำนวนมากถูกตัดขาดในแนวนอน พื้นดินแยกออกจากกัน แผ่นดินส่วนหนึ่งถูกตัดผ่านอย่างง่ายดาย

วูบ...

ตูม!!

และคลื่นดาบที่ เอลวิส ปล่อยออกมาก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำลายก้อนเมฆสีขาวไปทีละก้อน

“จิฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกพัฒนาขึ้นนิดหน่อย แต่มันยังไม่พอหรอก...”

ราชสีห์ทองคำ วัดระดับของ เอลวิส ได้คร่าวๆ จากการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ วิชาดาบของเขาเข้าขั้นปรมาจารย์แล้ว แต่ก็ยังห่างไกลจากระดับสูงสุด เขาไม่ค่อยพอใจนักและพุ่งตัวลงมาต่อ

“ใช่ มันยังไม่พอ สำหรับพวกนายที่วิชาดาบและพลังแทบจะแตะเพดานสวรรค์ มันไม่พอแน่นอน แต่แล้วไง?! เทียบกับพวกนาย สิ่งเดียวที่ชั้นขาดคือเวลา...

ชั้นไม่เชื่อหรอกว่าชั้นจะด้อยกว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น!!”

เอลวิส แทบจะคำรามคำพูดที่ฝังอยู่ในใจออกมา สิ้นเสียง เขาก็กระทืบเท้า พุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างดุดัน แววตามุ่งมั่น กระชับดาบในมือ เข้าปะทะกับ ราชสีห์ทองคำ ที่ดิ่งลงมาจากฟากฟ้า

วูบ...

เคร้ง!!!

ใบดาบทั้งสามปะทะกันอีกครั้ง เสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วเกาะ คลื่นดาบที่ซัดสาดและออร่าที่แผ่ออกมาทำให้สัตว์ป่าบนเกาะตื่นตระหนก และทั้งเกาะก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

“ฟังสิ! นั่นกัปตันเอลวิสกำลังสู้กับใครอยู่รึเปล่า!?”

ลูกเรือคนหนึ่งของ กลุ่มโจรสลัดเอลวิส ได้ยินเสียงดาบปะทะกัน ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขาชี้ไปยังต้นเสียงและตะโกนลั่น

“มันเริ่มแล้วสินะ!!”

บาร์ด ผู้บริหารร่างกำยำน่าเกรงขามบนเรือ ยืนยันสถานการณ์ แม้จะกังวลอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่แสดงออก พูดเสียงเข้มกับอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ

“อืม... การต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นตัวตัดสินชะตากรรมของกลุ่มโจรสลัดเรา มาภาวนาอยู่ที่นี่กันเถอะ ขอให้ เอลวิส ชนะแล้วกลับมา ไม่อย่างนั้น...”

เมื่อเทียบกับ บาร์ด แล้ว ไคล์ ที่รูปร่างผอมเพรียวกว่า ก็รู้สึกกังวลและกระวนกระวายใจไม่แพ้กัน แต่เขาก็ไม่แสดงออก ตอบกลับด้วยความหวัง

“นายต้องชนะนะ เอลวิส... พี่ชาย!!”

และอีกด้านหนึ่ง หญิงสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมเกราะหญิง มีดาบยาวคาดเอว ใบหน้าสวยสง่าแต่แฝงความห้าวหาญ มือหนึ่งกุมดาบ อีกมือวางที่เอว ดวงตาคู่สวยฉายแววเป็นห่วงและคาดหวังขณะมองไปยังทิศทางนั้น ภาวนาในใจอย่างเงียบงัน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═