ตอนที่ 34 ตัวปลอมและผู้ติดตามทูตมรณะสีดำ

“ตึง——!”

มิติสั่นสะเทือน เสียงกลองศึกดังกังวานต่ำลึกและทรงพลัง

ตามมาด้วยทำนองเพลงเฉลิมฉลองชัยชนะที่คุ้นหูดังขึ้น บรรยากาศแผ่ซ่านความเคร่งขรึมและศักดิ์สิทธิ์

หวังเจี๋ยยังคงจมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้า เขากำลังจัดแจงร่างของเฉินเหล่ยเพื่อเตรียมนำไปฝังอย่างสมเกียรติ

ทว่าหวงฮุ่ยหงและหลินหลานอิ๋งกลับอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัว

เสียงนี้มัน... นี่มัน...

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของทั้งสอง แสงสว่างเจิดจ้าพลันปะทุขึ้นเบื้องหน้าเชี่ยเซิง

ตัวอักษรปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับหมู่ดาว พร้อมกับเสียงประกาศก้อง:

“ยินดีด้วย! คุณพิชิตเขตแดนวิปลาส—เปลวเพลิงแห่งความโลภ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!”

“ผลงานของคุณยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง คุณกอบกู้สถานการณ์และเป็นผู้ตัดวงจรเพลิงโลภะด้วยตัวคนเดียว!”

“ระดับภารกิจของคุณคือ: SSS!”

ระดับ SSS อีกแล้ว!

พร้อมกันนั้น กลุ่มแสงจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นราวกับละอองดาวที่ร่วงหล่นลงมา

มันลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าเชี่ยเซิง

[เชื้อสายโลหิตเทพสุนัขภูเขา]: หยดเลือดสีแดงฉานที่มีเส้นสายสีทองเจือปน ใช้ได้กับลูกสุนัขที่ตายไม่เกิน 30 นาทีเท่านั้น

[เศษเสี้ยวเพลิงโลภะ]: เปลวไฟประหลาดที่ถูกชำระล้างความสกปรกออกไป มีสีดำสนิทราวกับเปลวเพลิงจากปรโลก โดยมีลวดลายสีม่วง 2 เส้นพันธนาการอยู่รอบนอก

[เงินกระดาษวิญญาณ * 10000 ใบ]

[รัศมีทองแห่งกุศล * 20 สาย]

[ไอปีศาจบริสุทธิ์ * 100 สาย]

ของรางวัลช่วงหลังเป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นมาแล้ว แต่ของ 2 อย่างแรกนั้นน่าสนใจมากทีเดียว

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เพลามานั่งพิจารณา เขาควรกลับไปที่โรงเตี๊ยมสู่สุขคติเสียก่อน

ได้เวลาจากไปแล้ว

เชี่ยเซิงสาวเท้าก้าวตรงไปหารถมอเตอร์ไซค์ขนาดเล็ก

หวงฮุ่ยหงพยุงร่างที่อ่อนล้าก้าวเดินเข้ามาหาเชี่ยเซิง “ลูกพี่เชี่ย ขอบคุณมาก!”

เชี่ยเซิงส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก มันก็แค่ภารกิจของแดนแห่งจุดจบ”

เขารู้ดีว่าหวงฮุ่ยหงหมายถึงสิ่งใด ทั้งเรื่องการล้างแค้นให้เพื่อนและเรื่องการส่งดวงวิญญาณของผู้เฒ่าให้ไปสู่สุขคติ

“ยังไงก็ต้องขอบคุณครับ งานนี้แทบจะพึ่งพาคุณคนเดียวเลย” หวงฮุ่ยหงพยักหน้าตอบอย่างจริงจังด้วยความซาบซึ้งใจ

หลินหลานอิ๋งเองก็กล่าวขอบคุณเช่นกัน

มีเพียงหวังเจี๋ยเท่านั้นที่ยังคงจมอยู่ในความโศกเศร้าจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยสิ่งใด

เอาเป็นว่า แยกย้ายกันตรงนี้

เชี่ยเซิงขึ้นคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ขนาดเล็กแล้วมุ่งหน้ากลับสู่ฉางอัน

“ขับไปเองนะ”

เขาสั่งรถมอเตอร์ไซค์หนึ่งคำ ก่อนจะเปิดแดนแห่งจุดจบขึ้นมาเพื่อจัดการเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับตัวเขาโดยตรง:

มีคนกำลังปลอมตัวเป็นเขาอยู่ในฟอรัม

ทันทีที่เปิดดู เขาก็พบข้อความจากเพื่อนในพื้นที่ส่วนตัวเด้งขึ้นมา

ทั้งติงซิงคนที่เขาเคยแอดไว้ในเขตแดนวิปลาสของหงหยวน และหวังเถาหญิงสาวคนนั้นต่างก็ส่งข้อความมาหาเขา

หลังจากอ่านจบ เชี่ยเซิงก็หรี่ตาลง สีหน้าดูมีเลศนัย

ข้อความของทั้งสองคนน่าสนใจยิ่งนัก

พวกเขาส่งมาตั้งแต่เมื่อหลายวันก่อน

ประโยคแรกของทั้งคู่มีความหมายเดียวกันคือ “ลูกพี่ คุณยืนยันตัวตนในฟอรัมแล้วหรือยัง?”

แต่เนื้อหาหลังจากนั้นกลับมีความแตกต่างกัน

ติงซิง: “ลูกพี่... เพื่อนผมเหมือนจะโดนผีตามรังควาน ผม... ผมไม่ได้เรื่องเลย แก้ปัญหาไม่ได้ คุณพอจะมาช่วยหน่อยได้ไหม? วางใจได้ ค่าตอบแทนไม่น้อยแน่นอน”

ถ้าดูจากตัวอักษรก็ไม่มีปัญหาอะไร

แต่เมื่อนำไปเทียบกับข้อความที่หวังเถาส่งมา เรื่องนี้ก็เริ่มมีกลิ่นแปลกๆ

หวังเถา: “ลูกพี่ มีคนอยากติดต่อคุณผ่านทางฉัน แต่วิธีการดูไม่ค่อยชอบมาพากล รู้สึกว่ามีพิรุธ ฉันเลยปฏิเสธไปแล้วค่ะ”

เมื่อเทียบกันแบบนี้ การขอความช่วยเหลือของติงซิงก็ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

จากการที่ได้สัมผัสกันไม่มากนัก เขาคนนี้ไม่ใช่คนกล้าหาญอะไร แต่ก็เป็นคนมีไหวพริบ รู้จักจังหวะถอย

ตามหลักแล้วเขาไม่น่าจะนำเรื่องแบบนี้มาให้เชี่ยเซิงลำบากใจ เพราะนี่ถือเป็นบุญคุณก้อนใหญ่

ตอนแรกหวังเถาบอกว่าเธอมีอิทธิพลในโลกแห่งความจริงไม่น้อย ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง เพราะเธอยังสามารถปฏิเสธคนพวกนั้นได้

แต่ติงซิงเห็นได้ชัดว่าเขาปฏิเสธไม่ได้

เรื่องจะเป็นอย่างที่เขาสันนิษฐานหรือไม่นั้น คงต้องพิสูจน์กันต่อไป

ค่อยว่ากันทีหลัง

เชี่ยเซิงเปิดฟอรัมเพื่อค้นหาคนที่ปลอมตัวเป็นเขา

ไม่ต้องเสียเวลาค้นหาเลย

หน้าแรกมีกระทู้หนึ่งที่ร้อนแรงมากและมียอดตอบกลับถึงหลายพัน

หัวข้อ: [ใช่แล้ว ผมไม่ซ่อนแล้ว ผมเปิดเผยตัวตน จงฟังเสียงดาบ และจงเห็นแสงดาบ]

ไอดีของผู้โพสต์คือ: [เชี่ยเซิง]

มีตัวหนังสือสีม่วงเข้มต่อท้ายว่า: [ผู้ติดตามทูตมรณะสีดำ]

เชี่ยเซิงขมวดคิ้ว

สถานะนี้หายากยิ่งกว่ากงล้อไร้ลักษณ์เสียอีก เพราะมันมีการแบ่งแยกสายงานที่ชัดเจน โดยอยู่ในสังกัดของทูตมรณะสีดำ

ในกระทู้ไม่มีข้อความใดๆ มีเพียงคลิปวิดีโอหนึ่งคลิป

เชี่ยเซิงกดเข้าไปดู

ในคลิปเป็นชายคนหนึ่ง

เขาสวมชุดแต่งงานสีแดงสด ปักปิ่นบนศีรษะเหมือนกัน และถือดาบขึ้นสนิมเล่มเดียวกัน

เขากำลังร่ายรำเพลงดาบ ท่าทางดุดันและรวดเร็ว การเคลื่อนไหวดูคล่องแคล่วและสมจริงมาก ดูท่าคงจะเคยฝึกฝนมาอย่างดี

ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... คนคนนี้หน้าตาเหมือนเชี่ยเซิงถึง 7 ส่วน

แม้ท่าทางจะดูแข็งกระด้างไปบ้าง แต่เมื่อถ่ายทำด้วยมุมกล้องและมีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ก็ทำให้จุดด้อยตรงนั้นลดน้อยลงไป หากไม่ใช่คนสนิทจริงๆ ก็คงแยกไม่ออก

เชี่ยเซิงขมวดคิ้ว “ศัลยกรรมเหรอ? ลงทุนขนาดนี้เลย?”

เขาเลื่อนดูส่วนของความคิดเห็น

มาดูกันว่าไอ้หมอนี่กำลังเล่นเกมอะไร

“โอ้โฮ! ตัวจริงปรากฏตัว!”

“สุดยอด! ลูกพี่ รับผมเป็นศิษย์ด้วย!”

“ลูกพี่ครับ ได้ยินมาว่าถ้าถูกบันทึกลงหอจดหมายเหตุวิญญาณ โดยเฉพาะการประเมินระดับ SSS จะได้รับของล้ำค่าที่ทรงพลังและลึกลับ จริงหรือเปล่าครับ?”

“ได้ยินมาว่าต้องใช้เวลาบ่มเพาะสักพัก ได้ยินมาว่า...”

“อิจฉาจังเลย ฮือ...”

“พี่ชายคะ ให้โอกาสน้องสาวคนนี้หน่อยได้ไหม!”

“...”

เขาไม่เห็นการตอบกลับใดๆ จากเจ้าของกระทู้

ตัวปลอมคนนี้โพสต์แค่คลิปวิดีโอไว้ในกระทู้ โดยไม่มีคำพูดอื่นใดเพิ่มเลย

“ผู้เล่นที่ถูกบันทึกลงหอจดหมายเหตุวิญญาณ ดูเหมือนว่าจะได้รับรางวัลลึกลับ หมอนี่คงต้องการสิ่งนี้สินะ?”

เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้

ถึงแม้ว่าแดนแห่งจุดจบจะไม่มีผู้ดูแลและดำเนินงานไปตามกฎที่วางไว้

ฟอรัมเป็นพื้นที่ที่เติบโตอย่างอิสระ ใครจะพูดอะไรก็ได้ จะทำอะไรก็ได้ เรียกได้ว่าเป็นรังแตน

จึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดการสวมรอย

แต่!

ถ้าหากมีรางวัลลึกลับจริงๆ มันไม่มีทางถูกใครสวมรอยเอาไปได้

จุดนี้เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์

ของที่เป็นของเชี่ยเซิง ย่อมต้องตกถึงมือเขาอย่างแน่นอน

“เช่นนั้นแล้ว ตกลงมันต้องการสิ่งใดกันแน่? เพียงแค่อยากอวดเบ่ง? หรือปรารถนาให้ผู้คนยกย่องสรรเสริญ?”

“ที่หวังเถาเอ่ยว่ามีคนจ้องจะเล่นงานข้า บางทีอาจเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้กระมัง?”

“ข้าไม่เคยไปหาเรื่องผู้ใด ที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือ... ตัวการที่ควักหัวใจข้าไป!”

หากเป็นเช่นนั้นจริง เชี่ยเซิงยิ่งมองไม่ออกเข้าไปใหญ่

การปลอมแปลงเช่นนี้ไม่ได้ดูฉลาดหลักแหลมแม้แต่น้อย การเปิดโปงก็น่าจะ...

ความคิดของเขาชะงักงัน เชี่ยเซิงพลันตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น

หากเป็นในบริษัทอินเทอร์เน็ตทั่วไป ตัวปลอมเช่นนี้คงถูกตีแผ่ภายในไม่กี่อึดใจ แต่แดนแห่งจุดจบนั้นต่างออกไป

เพราะมันมีส่วนต่อท้าย

นี่เป็นความสำเร็จพิเศษ หรือจะเรียกขานว่าเป็นเกียรติยศและฉายาก็ย่อมได้

มันอาจไม่ได้เกี่ยวข้องกับตำนานเทพเจ้า ทว่าก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะหามาได้โดยง่าย

จากข้อมูลที่พอจะทราบมา ส่วนต่อท้ายที่เคยปรากฏในฟอรัมมีเพียง 3 สีเท่านั้น คือ [น้ำเงิน, ม่วง, แดง]

หากจะลองสร้างระบบขึ้นมาเปรียบเทียบ ก็อาจทำความเข้าใจได้ว่า:

สีน้ำเงิน: ผู้คุมวิญญาณ

สีม่วง: เจ้าหน้าที่วิญญาณ

สีแดง: เทพารักษ์ประจำเมือง

เจ้าของโพสต์นั้นสังกัดอยู่กับผู้คุมวิญญาณ เดิมทีควรเป็นสีน้ำเงิน แต่เพราะเขาได้เข้าสู่ลำดับชั้นของกงล้อไร้ลักษณ์ จึงกลายเป็นสีม่วง

สรุปคือ ใครก็ตามที่มีส่วนต่อท้ายชื่อไอดี ย่อมหมายถึงการมี “ความน่าเกรงขาม” โดยธรรมชาติ

ทว่าให้เชี่ยเซิงทนอยู่เฉยๆ น่ะหรือ? ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

เพียงแต่หากโพสต์ข้อความธรรมดาออกไป รับรองว่าตัวเขาเองนั่นแหละที่จะกลายเป็นตัวตลก

หากต้องการจะเปิดโปง...

“ลองสร้างไอดีดูหน่อยดีกว่า ว่าจะมีส่วนต่อท้ายยืนยันตัวตนให้หรือไม่”

เชี่ยเซิงคิดในใจ ก่อนที่ช่องสร้างไอดีจะปรากฏขึ้น

[เชี่ยเซิง]

เพียงแค่เขานึก ชื่อของตนก็ปรากฏขึ้นในช่องนั้น

ยืนยัน!