บทที่ 118 - อัดแกนั่นแหละ!
บทที่ 118 - อัดแกนั่นแหละ!
บทที่ 118 - อัดแกนั่นแหละ!
เย่เฉินปรายตามองสามคนบนพื้น รีบเข้าไปประคองลุงวังและคุณป้าจางให้ลุกขึ้นก่อน อาการบาดเจ็บของทั้งสองคนไม่หนักหนาสาหัสนัก
หลังจากนั้น ถึงค่อยประคองวังอวี่เหิงไปหลบอยู่ด้านข้าง แล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "อาเหิง นายรู้สึกยังไงบ้าง?"
วังอวี่เหิงจ้องเย่เฉินเขม็ง จู่ๆ ก็ค้นพบอะไรบางอย่าง จึงร้องอุทานออกมา "พี่คือพี่เฉิน! พี่... พี่กลับมาได้ยังไง!"
เย่เฉินพยักหน้า แต่เมื่อสายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับแขนอีกข้างที่หักของวังอวี่เหิง รวมถึงรอยฟกช้ำดำเขียวทั่วทั้งตัว ปราณโลหิตบนตัวของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!
ถ้าเขามาไม่ทัน ผลลัพธ์คงเกินกว่าจะจินตนาการได้!
หากแขนทั้งสองข้างถูกทำลาย ความพยายามตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาของวังอวี่เหิงก็ต้องสูญเปล่าไปทั้งหมด!
เขาเคยผ่านความรู้สึกสิ้นหวังแบบวังอวี่เหิงมาก่อน เขารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดในใจของวังอวี่เหิงในเวลานี้ดีกว่าใคร!
ประเด็นสำคัญคือเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคนที่หักแขนวังอวี่เหิงกลับเป็นนักศึกษาคนหนึ่ง!
เดี๋ยวนี้มหาวิทยาลัยกลายเป็นสังคมนักเลงไปแล้วหรือไง?
สิ่งที่ทำให้คนทนไม่ได้ที่สุดก็คือเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นต่อหน้าผู้บริหารมหาวิทยาลัย!
พวกผู้บริหารที่ไร้ความรับผิดชอบแบบนี้มีคุณสมบัติอะไรมาสั่งสอนนักศึกษา!
พวกสวะสังคม!
ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีผู้คนที่เฉยเมยรอบๆ เหล่านี้อีก!
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครเข้ามาห้ามปรามเลยสักคน หรือแม้แต่จะแจ้งตำรวจก็ยังไม่มี!
พวกเขากลับมองดูผู้ด้อยโอกาสสามคนนี้ถูกรังแกด้วยสายตาเย็นชา
นี่มันโลกแบบไหนกัน!
หรือนี่คือความชาชินของคนในประเทศจีนอย่างนั้นเหรอ?
"พี่เฉิน เรื่องนี้พี่อย่าเข้ามายุ่งเลย ผมรับมือได้น่า" วังอวี่เหิงยิ้ม ดูเหมือนจะผ่อนคลาย
เย่เฉินเข้าใจนิสัยของวังอวี่เหิงดี เขาตบไหล่ชายหนุ่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แค่เพราะนายเรียกฉันว่าพี่เฉินมาตลอด วันนี้ ฉันก็จะระบายแค้นแทนนายเอง!"
สีหน้าของวังอวี่เหิงเปลี่ยนไปทันที เขารู้ดีว่าความสามารถของเย่เฉินเป็นยังไง ห้าปีก่อนถูกคนรังแกทุกวัน ไม่ปริปากบ่นสักคำ ประเด็นสำคัญคือหมอนี่สู้คนไม่เป็นด้วยซ้ำ
ถึงจะสู้เป็น เรื่องราวก็มีแต่จะวุ่นวายมากขึ้นไปอีก!
ตระกูลอวี๋เป็นกลุ่มอิทธิพลที่ทรงอำนาจมากในเมืองเจียงเฉิง!
"อย่าๆๆ... พี่เฉิน ถือว่าผมขอร้องเถอะ"
แต่เย่เฉินกลับปล่อยมือเขา แล้วค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาอวี๋เฉิงตงทีละก้าว
วังอวี่เหิงเพิ่งจะพยายามลุกขึ้นไปดึงเย่เฉินไว้ ซุนอี๋ก็แทรกตัวเข้ามา กดตัววังอวี่เหิงให้นั่งลง
"อาเหิง นายบาดเจ็บอยู่ ให้พี่สาวดูแผลหน่อยสิว่าเป็นยังไงบ้าง?"
พอวังอวี่เหิงเห็นซุนอี๋ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ แล้วพูดด้วยความตื่นเต้น "พี่... พี่คือ... พี่ซุนอี๋ พี่ก็มาด้วยเหรอ โอ้โห ผมแทบจะจำพี่ไม่ได้แล้ว..."
"แต่อีกฝ่ายมีคนเยอะขนาดนี้ แถมฝีมือการต่อสู้ของพี่เฉิน..."
เขายังพูดไม่ทันจบ ซุนอี๋ก็พูดแทรกขึ้นมา "นายไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอก ตอนนี้ทั้งเมืองเจียงเฉิงไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแล้ว"
"ห๊ะ? พี่อี๋ พี่ล้อผมเล่นหรือเปล่า..."
...
ในขณะนี้
อวี๋เฉิงตงได้รับการพยุงขึ้นมาโดยรองอธิการบดีและหัวหน้าฝ่ายวิชาการแล้ว
"คุณชายอวี๋ คุณ... คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
อวี๋เฉิงตงผลักทั้งสองคนออกอย่างแรง โดยไม่สนใจฝุ่นบนเสื้อผ้า เขาถลึงตาจ้องมองเย่เฉินที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยความเคียดแค้น แล้วตวาดลั่น "มึงเป็นตัวเหี้ยอะไร กล้ามาลงมือกับกู?"
ดวงตาของเย่เฉินเย็นเยียบ แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงถึงขีดสุด "ในเมื่อพ่อแม่แกสั่งสอนให้แกเป็นคนไม่ได้ วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกเอง!"
อวี๋เฉิงตงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รีบหันไปสั่งชายหัวเกรียนสองคนที่อยู่ข้างๆ "หักแขนหักขาไอ้เวรนี่ให้ฉันที!"
"ครับ นายน้อย!"
สิ้นคำสั่ง ชายหัวเกรียนสองคนนั้นก็พุ่งพรวดเข้าไปทันที มือขวาเกร็งเป็นกรงเล็บราวกับพญาอินทรีตะครุบเหยื่อ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
ทรงพลังเป็นอย่างมาก
อวี๋เฉิงตงหรี่ตาลง เผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมา
เพราะเขารู้ดีว่าชายหัวเกรียนสองคนนี้ล้วนมีพื้นฐานด้านยุทธ์โบราณมาทั้งสิ้น ติดตามเขามาสองสามปี แทบจะไม่เคยแพ้ใครเลย
ในความคิดของเขา ไอ้หนุ่มไม่ดูตาม้าตาเรือคนนั้นกำลังจะล้มลงไปกองกับพื้น แล้วคุกเข่าร้องขอชีวิตในไม่ช้านี้แล้ว
เย่เฉินมองดูสายลมกรดสองสายที่พุ่งเข้ามาใกล้ พลางแค่นยิ้มเย็น
"ขยะอย่างพวกแกก็คู่ควรแค่เป็นหมาให้ไอ้สวะพรรค์นี้เท่านั้นแหละ! ไสหัวไป!"
เย่เฉินยื่นมือทั้งสองข้างออกไปอย่างเรียบง่าย คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของทั้งสองคนทันที!
สีหน้าของชายหัวเกรียนทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เพราะพวกเขารู้สึกเหมือนร่างกายถูกพลังบางอย่างแช่แข็งเอาไว้!
ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
วินาทีต่อมา เย่เฉินก็ออกแรงกะทันหัน นิ้วทั้งสิบราวกับเข็มเหล็กเจาะทะลุเข้าไปในข้อมือของทั้งสองคน! เลือดสดๆ สาดกระเซ็นออกมาในพริบตา!
ชายหัวเกรียนทั้งสองสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด ยังไม่ทันได้กรีดร้อง เย่เฉินก็หักมือทั้งสองข้าง "กร๊อบ!" กระดูกท่อนที่สำคัญที่สุดของแขนทั้งสองข้าง ถูกหักสะบั้นลงทันที!
ความเจ็บปวดเสียดแทงทะลุหัวใจแล่นพล่านขึ้นมา ทำให้ชายหัวเกรียนทั้งสองไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป กรีดร้องออกมาสุดเสียง!
แต่เรื่องราวทั้งหมดนี้ยังไม่จบเพียงแค่นี้ สองมือของเย่เฉินผนึกกำลังลมปราณสายหนึ่ง รวบแขนเข้าหากันอย่างฉับพลัน!
ชายหัวเกรียนทั้งสองกระแทกเข้าหากันอย่างแรง!
พลังอันมหาศาลทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนเละเทะจนดูไม่ได้ทันที! เลือดคำโตถูกพ่นออกมาจากปาก!
"ยุทธ์โบราณไม่ได้มีไว้ให้พวกแกรังแกคนที่อ่อนแอกว่า!"
"ปัง!" เย่เฉินเหวี่ยงทั้งสองคนออกไปอย่างแรง! เอวของทั้งสองคนลอยไปฟาดเข้ากับต้นสนสูงใหญ่ต้นหนึ่ง!
ร่างกายแทบจะบิดเบี้ยว!
ทั้งสองคนอาจจะไม่ถึงตาย แต่นับตั้งแต่นี้ต่อไปก็กลายเป็นคนพิการ ไม่มีคุณสมบัติจะใช้ศิลปะการต่อสู้อีกต่อไป!
ตั้งแต่เย่เฉินลงมือ จนกระทั่งทั้งสองคนถูกโยนทิ้งราวกับกองโคลนเละๆ กระบวนการทั้งหมด ใช้เวลาเพียงห้าวินาทีเท่านั้น!
แค่ห้าวินาทีเท่านั้น!
ประเด็นคือวิธีการนั้นโหดเหี้ยมและเหี้ยมเกรียมถึงขีดสุด!
ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบเงียบสงัดลงอย่างเหลือเชื่อ
แม้แต่เสียงหายใจก็ไม่มี
นักศึกษาเหล่านั้นถึงกับตั้งตัวไม่ทัน! พวกเขารู้ดีว่าชายสองคนที่อยู่ข้างกายอวี๋เฉิงตงนั้นน่ากลัวขนาดไหน
เคยใช้แค่มือเดียวซัดพวกชมรมเทควันโดกับชมรมคาราเต้จนกระเจิงมาแล้วนะ!
แต่ตัวตนที่น่ากลัวขนาดนั้น กลับทนต่อหน้าชายหนุ่มคนนั้นได้ไม่ถึงห้าวินาทีงั้นเหรอ?
แถมยังถูกอัดจนปางตายอีก?
วังอวี่เหิงงงงวยไปหมด สมองขาวโพลน นี่ใช่พี่เฉินที่เขารู้จักจริงๆ เหรอ?
พี่เฉินคนที่ถูกคนทั้งมหาวิทยาลัยตราหน้าว่าเป็นเศษสวะคนนั้นน่ะนะ?
นี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว ราวกับเครื่องจักรสังหารที่พุ่งเข้าไปกลางวงล้อมเลย!
ไร้เทียมทาน!
ในใจของเขาเกิดเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล! เลือดในกายเดือดพล่าน! เขาเองก็อยากจะแข็งแกร่งขึ้นบ้างเหมือนกัน!
สายตาเย็นเยียบของเย่เฉินจับจ้องไปที่อวี๋เฉิงตง แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาทีละก้าว
สีหน้าของอวี๋เฉิงตงซีดเผือด ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้บ้าตรงหน้ามันจะเก่งขนาดนี้
บอดี้การ์ดที่ตัวเองคิดว่าเก่งกาจที่สุด กลับถูกอัดจนพิการไปดื้อๆ แถมยังทนได้ไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ!
ความพ่ายแพ้ที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน ราวกับค้อนปอนด์ทุบลงมาที่ตัวเขาอย่างจัง!
เขาถอยหลังไปหลายก้าวตามสัญชาตญาณ ซ้ำยังผลักผู้หญิงในอ้อมแขนไปทางเย่เฉินอีกด้วย!
เย่เฉินปรายตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา นังผู้หญิงหน้าโง่! ถึงแม้รูปร่างจะอวบอั๋นเร่าร้อน แต่มองแวบเดียวก็รู้ว่าทำศัลยกรรมมาทั้งดุ้น เทียบกับรูปร่างที่เร่าร้อนของจริงอย่างซุนอี๋ไม่ได้เลยสักนิด!
คนหนึ่งคือดิน อีกคนคือฟ้า!
"ไสหัวไป!"
เย่เฉินตบสวนกลับไปฉาดหนึ่ง ฟาดผู้หญิงคนนั้นลงไปกองกับพื้น เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากของเธอทันที
"นี่แก... แกกล้าตีผู้หญิงเหรอ?"
เย่เฉินแค่นยิ้มเย็น "แกเชื่อไหมล่ะว่าฉันกล้าฆ่าผู้หญิงด้วย!"
ผู้หญิงคนนั้นรูม่านตาหดวูบ หวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว!
และจากพฤติกรรมของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้ ผู้ชายคนนี้มันเป็นพวกบ้าดีเดือดชัดๆ ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ!
"ฉันจะถามแกแค่คำเดียว เพื่อนฉัน ลวนลามแกจริงๆ หรือเปล่า! ถ้าแกกล้าพูดโกหกแม้แต่คำเดียว ฉันจะหักคอแกตรงนี้แหละ!"
คำขู่!
คำขู่กันโต้งๆ!
ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองอวี๋เฉิงตงแวบหนึ่ง พบว่าอีกฝ่ายหดหัวหลบไปอยู่ข้างหลังตั้งนานแล้ว พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย! เธอไม่สนอะไรอีกแล้ว รีบคุกเข่าบอกความจริงไปตามตรง "มะ... ไม่ได้ทำค่ะ คุณชายอวี๋เป็นคนสั่งให้ฉันใส่ร้ายวังอวี่เหิง..."
ความจริงกระจ่างแล้ว!
"เพียะ!" เย่เฉินตบสวนกลับไปอีกฉาด! ฝ่ามือนี้ทำเอาผู้หญิงคนนั้นถูกตบจนหน้ามืดตาลาย มุมปากมีเลือดไหลซึม โลกทั้งใบหมุนคว้างไปหมด
เย่เฉินไม่ตีผู้หญิง แต่ยกเว้นผู้หญิงหน้าด้านพรรค์นี้!
(จบแล้ว)