บทที่ 117 - เย่เฉินคลุ้มคลั่ง!
บทที่ 117 - เย่เฉินคลุ้มคลั่ง!
บทที่ 117 - เย่เฉินคลุ้มคลั่ง!
มหาวิทยาลัยเจียงเป่ย หอพักชายตึกอีสอง
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด
มีผู้คนมุงดูอยู่หลายชั้นทั้งด้านในและด้านนอก ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่ถูกดึงดูดด้วยเสียงเอะอะโวยวาย
ทุกคนล้วนมีใบหน้าชาชิน
ใจกลางฝูงชน
คุณป้าจางประคองวังอวี่เหิงที่ได้รับบาดเจ็บ นั่งอยู่ตรงขอบแปลงดอกไม้ ตัวสั่นงันงก
เธอปวดใจเหลือเกิน!
วังอวี่เหิงเป็นความภาคภูมิใจของเธอมาโดยตลอด ตั้งแต่เล็กจนโตผลการเรียนดี แถมยังรู้ความ อุตส่าห์สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองเจียงเฉิงได้ แต่ผลสุดท้ายกลับต้องมาถูกคนตีจนแขนหักในมหาวิทยาลัยเนี่ยนะ!
ประเด็นสำคัญคือไอ้พวกเดรัจฉานกลุ่มนี้มีอำนาจล้นฟ้า ถึงกับสมรู้ร่วมคิดกับทางมหาวิทยาลัย กระทั่งรถพยาบาลที่เรียกมาก็ยังใช้ไม่ได้!
ข่าวสารทุกอย่างถูกปิดตาย!
นี่มันสร้างเวรกรรมอะไรมากันเนี่ย!
ลุงวังถือท่อนไม้กระบองอยู่ในมือ ยืนขวางอยู่ตรงหน้าวังอวี่เหิงและภรรยาแบบนั้น ใช้ร่างกายที่ดื้อรั้นปกป้องสองแม่ลูก!
ส่วนตรงหน้าเขาก็มีคนยืนอยู่หลายคน
คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดคือชายหนุ่มที่สวมชุดลำลองแบรนด์เนมทั้งตัว แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ในอ้อมแขนมีหญิงสาวรูปร่างอวบอั๋นคนหนึ่งอิงแอบอยู่
ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นแฟนกัน
ข้างกายชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งยังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำอีกสองคนยืนอยู่ ตัดผมทรงสกินเฮด กล้ามเนื้อบนตัวปูดโปน ดูน่ากลัวมาก
นอกจากพวกนี้แล้ว ด้านหลังชายหนุ่มยังมีชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยอีกหลายคน น่าจะเป็นพวกผู้บริหารของมหาวิทยาลัย
ผู้บริหารมหาวิทยาลัยยืนค้อมหลัง สนทนากับชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง
สายตาของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งตกลงบนตัววังอวี่เหิง เขาแค่นยิ้มเย็น "วังอวี่เหิง แม่งเอ๊ย ฉันก็นึกว่าแกไปตามใครมา ที่แท้ก็ไอ้แก่สองตัวนี้นี่เอง"
ดวงตาของวังอวี่เหิงปะทุประกายไฟ ลุกพรวดขึ้นมา แต่ก็ถูกคุณป้าจางกดตัวให้นั่งลงไปอีก!
"อวี๋เฉิงตง แกกล้าด่าพ่อแม่ฉันอีกคำลองดูสิ!"
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้มีชื่อว่าอวี๋เฉิงตง
สำหรับวังอวี่เหิงแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนสามารถมาดูถูกพ่อแม่ของเขาได้! ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแม่ของเขาตื่นแต่เช้าตรู่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อหาค่าเทอมให้เขา เขาก็คงไม่มีปัญญาเรียนมหาวิทยาลัยแน่!
ถึงแม้เขาจะไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยมั่งคั่ง แต่การมีพ่อแม่แบบนี้ เขาก็พอใจมากแล้ว!
หลายปีมานี้ เขาตั้งใจเรียนมาตลอด สอบเข้ามหาวิทยาลัยเจียงเป่ยได้ ก็เพื่อที่จะได้มีหน้ามีตาในสังคม!
แต่ใครจะไปคิดว่ามหาวิทยาลัยเจียงเป่ยในวันนี้ จะทำให้เขาต้องผิดหวังอย่างสิ้นเชิง!
ระดับผู้บริหารมหาวิทยาลัยผู้ทรงเกียรติ กลับไม่เสียดายที่จะยอมทำทุกวิถีทางเพื่อประจบเอาใจนักศึกษาที่มีเบื้องหลังเพียงคนเดียว!
นี่มันโลกบัดซบอะไรกัน!
อวี๋เฉิงตงก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ลุงวังก็เริ่มระแวดระวังตัวทันที แกว่งท่อนไม้กระบองในมือไปมา "แกอย่าเข้ามานะ ฉันแจ้งความแล้ว ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกเมียฉันแม้แต่ปลายก้อย ฉันยอมตายก็จะต้องลากแกไปลงนรกด้วยให้ได้!"
"แจ้งความ?" อวี๋เฉิงตงยิ้มเยาะ "ไอ้ลูกชั่วของแกนั่นแหละที่มาลวนลามแฟนฉัน ตำรวจมาถึง ดีไม่ดีลูกชายแกนั่นแหละที่จะถูกจับขังคุก!"
"ฉันไม่ได้ทำ!" วังอวี่เหิงแทบจะคำรามออกมา
ตอนหัวค่ำ เขาเพิ่งอ่านหนังสือเตรียมสอบที่ห้องสมุดเสร็จ กำลังเตรียมตัวจะกลับหอพัก จู่ๆ ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งจับตัวมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมยังโดนรุมซ้อมไปอีกยกหนึ่ง!
เมื่อคนที่มุงดูเริ่มเยอะขึ้น ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ อวี๋เฉิงตงก็ก้าวออกมา ชี้นิ้วกล่าวหาว่าเขาลวนลามจับหน้าอกเธอ
ผลก็คือคนกลุ่มนี้ยิ่งลงมือหนักกว่าเดิม
จนกระทั่งเขาเห็นอวี๋เฉิงตงปรากฏตัว ถึงได้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด!
เมื่อสามวันก่อน เขาบังเอิญไปเห็นอวี๋เฉิงตงเกือบจะข่มขืนผู้หญิงคนหนึ่งที่ป่าละเมาะในมหาวิทยาลัย ด้วยความรักความยุติธรรม เขาจึงเข้าไปตบหน้าอวี๋เฉิงตงไปฉาดหนึ่ง!
และเรื่องทั้งหมดในวันนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเป็นการแก้แค้นที่อวี๋เฉิงตงวางแผนเอาไว้!
เขารู้จักตัวตนของอวี๋เฉิงตงดี พ่อของหมอนี่ชื่ออวี๋ซิงปัง เป็นประธานบริษัทอุตสาหกรรมซิงปัง มีอิทธิพลกว้างขวางทั้งในโลกมืดและโลกสว่างในเมืองเจียงเฉิง เรียกได้ว่าอำนาจล้นฟ้า!
นักศึกษาจนๆ อย่างเขาจะไปเอาอะไรมาสู้กับลูกเศรษฐีมีอิทธิพลแบบนี้ได้!
สิ่งแรกที่เขาทำคือการขอความช่วยเหลือจากทางมหาวิทยาลัย แต่ใครจะไปคิดว่ารองอธิการบดีกับหัวหน้าฝ่ายวิชาการกลับไปยืนอยู่ฝั่งอวี๋เฉิงตง ซ้ำยังชี้หน้าด่าว่าเขาทำตัวต่ำทราม! ทำให้มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง!
อวี๋เฉิงตงมองครอบครัวสามคนตรงหน้าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม "ไอ้พวกแก่จะลงโลงอยู่แล้ว ยังกล้ามาขู่ฉันอีกเหรอ? ตระกูลอวี๋แห่งเจียงเฉิง พวกแกล่วงเกินไหวหรือไง?"
"แล้วก็แก ไอ้คนเก่งวังอวี่เหิง แกเก่งนักไม่ใช่หรือไง? พ่อคนนี้แม่งจะหักแขนแกตรงๆ นี่แหละ แกจะทำอะไรฉันได้! ก็แค่ไอ้ยาจกหน้าเหม็น ยังจะสาระแนไปแส่เรื่องของชาวบ้านอีก! ไม่รู้ว่าเป็นลูกชู้ที่ไหนเกิดมา!"
วังอวี่เหิงทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาสลัดตัวหลุดจากคุณป้าจาง พุ่งเข้าไปกระโดดถีบอวี๋เฉิงตงอย่างแรง!
อวี๋เฉิงตงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ชายหัวเกรียนคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเขาจับขาของวังอวี่เหิงเอาไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะกดมันลงไปอย่างแรง ความเจ็บปวดเสียดแทงทะลุหัวใจแล่นพล่านขึ้นมาในพริบตา
"อ๊ากก!"
หลังจากนั้น วังอวี่เหิงก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ลุงวังเห็นลูกชายตัวเองถูกรังแกแบบนี้ ก็ชักท่อนกระบองฟาดเข้าใส่ชายหัวเกรียนคนนั้นทันที ชายหัวเกรียนแค่นเสียงเย็นชา ก้าวพรวดเดียวก็ไปถึงตัว ก่อนจะซัดฝ่ามือกระแทกเข้าที่หน้าอกของลุงวัง ลุงวังจะไปสู้กับพวกที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพแบบนี้ได้ยังไง ร่างกายแก่ชราถูกกระแทกจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
อวี๋เฉิงตงโอบกอดผู้หญิงในอ้อมแขน ยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนหน้าอกของวังอวี่เหิง "แกเก่งนักไม่ใช่เหรอ? ลองขยับดูสิ! ถ้าแกกล้าแส่เรื่องของฉันอีก พ่อจะไม่แค่ทำให้แกไม่มีที่ยืนในมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย แต่จะทำให้แกไม่มีที่ซุกหัวนอนในเมืองเจียงเฉิงด้วยซ้ำ!"
สีหน้าของคุณป้าจางซีดเผือด รีบหันไปอ้อนวอนขอร้องผู้บริหารมหาวิทยาลัย "ท่านรองอธิการบดีคะ ช่วยอวี่เหิงบ้านเราด้วยเถอะค่ะ ปีที่แล้วเขายังได้ทุนการศึกษาอันดับหนึ่งอยู่เลย..."
ใครจะไปคิดว่ารองอธิการบดีกลับสะบัดมือผลักคุณป้าจางล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เยื่อใย "ไอ้ลูกชั่วของพวกแกมันไม่ดูตาม้าตาเรือเอง ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน ก็สมควรแล้วที่ต้องรับกรรม!"
พูดจบ รองอธิการบดีคนนั้นก็เดินไปตรงหน้าอวี๋เฉิงตง เปลี่ยนสีหน้าเป็นประจบประแจงทันที "คุณชายอวี๋ครับ จะจัดการต่อไปยังไงดีครับ? จะให้จับไอ้เด็กนี่ไปขังไว้สักสองสามวันไหมครับ? พอดีผมมีญาติอยู่ที่สถานีตำรวจเมืองเจียงเฉิง..."
อวี๋เฉิงตงไม่สนใจอีกฝ่าย เขามองวังอวี่เหิงด้วยสายตาดูถูก จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "เอ๊ะ เหมือนฉันจะจำอะไรผิดไปนะ มือที่แกลวนลามแฟนฉันคือมือขวานี่นา... แต่เมื่อกี้แขนที่ฉันเพิ่งหักไปเหมือนจะเป็นแขนซ้ายของแกแฮะ..."
ดวงตาของวังอวี่เหิงลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น เพิ่งจะพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ก็ถูกชายหัวเกรียนสองคนนั้นกดตัวเอาไว้
"อวี๋เฉิงตง แกต้องตายไม่ดีแน่ สักวันจะต้องมีคนมาจัดการแก!"
อวี๋เฉิงตงหัวเราะร่วน "ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้เสด็จลงมา ก็จัดการอวี๋เฉิงตงคนนี้ไม่ได้หรอกเว้ย! วันนี้ฉันจะหักแขนแกอีกข้าง ให้แกจับปากกาไม่ได้ไปตลอดชีวิตเลยคอยดู!"
พูดจบ อวี๋เฉิงตงก็ง้างเท้าขึ้นอย่างแรง เตรียมจะกระทืบลงบนมือขวาของวังอวี่เหิง!
การกระทืบครั้งนี้ คือการทำลายอนาคตของคนคนหนึ่งไปอย่างสิ้นเชิง!
สีหน้าของคุณป้าจางเปลี่ยนไปทันที ลุงวังพยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้แต่น้อย!
เขารู้สึกสิ้นหวังและเสียใจอย่างหาที่สุดไม่ได้! ทำไมตอนหนุ่มๆ ตัวเองถึงไม่พยายามให้มากกว่านี้สักหน่อยนะ!
ในเสี้ยววินาทีที่เท้าของอวี๋เฉิงตงกำลังจะกระทืบลงไป เสียงคำรามดังกึกก้องก็ดังมาจากด้านนอก "มึงลองแตะต้องมันดูสิ!"
วินาทีต่อมา ฝูงชนที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดราวกับถูกพายุเฮอริเคนฉีกกระชากจนแหวกออกเป็นทางอย่างโหดร้าย!
นักศึกษาบางคนถึงกับรู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง ซัดร่างของพวกเขาปลิวกระเด็นออกไปทันที!
เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานผ่านไป!
นั่นคือเย่เฉินที่กำลังโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดนั่นเอง!
เย่เฉินเห็นไอ้สารเลวนั่นกำลังจะกระทืบเท้าลงไป ก็รวบรวมคลื่นปราณแท้ไว้ในมือ แล้วซัดออกไปทันที!
อวี๋เฉิงตงรู้สึกแค่ว่าภาพตรงหน้ามืดดับลง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะปลิวกระเด็นออกไป!
"ปัง!"
ร่างของเขากระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง!
(จบแล้ว)