บทที่ 21 - หุบปากเดี๋ยวนี้! ขอโทษซะ!

บทที่ 21 - หุบปากเดี๋ยวนี้! ขอโทษซะ!

"ไอ้เด็กบ้า นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? ของปลอมงั้นเหรอ นายเชื่อไหมว่าเดี๋ยวก็มีคนมาลากตัวนายไปข้อหาปล่อยข่าวลือ? ฉันว่าวันนี้นายมาที่เต๋อเหรินถังแบบไม่ประสงค์ดีแน่ๆ!"

บนใบหน้าของเด็กสาวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเหยียดหยาม! ในสายตาของเธอ เย่เฉินก็แค่ขยะที่ไม่เอาไหน! ที่พยายามใช้พฤติกรรมแบบนี้มาใส่ร้ายป้ายสีเต๋อเหรินถัง!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ไม่ไกลก็สังเกตเห็นเย่เฉินเช่นกัน เพิ่งจะเตรียมตัวเข้ามาคุมตัวเขา ชายชราที่เพิ่งตั้งสติจากความตกตะลึงได้ก็โบกมือไล่พวกเขากลับไป

ชายชราปรายตามองเย่เฉินอย่างมีความนัย แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า "พ่อหนุ่ม กินข้าวส่งเดชได้ แต่พูดจาส่งเดชไม่ได้นะ! บอกตามตรงเลยก็แล้วกัน ฉันคือจูเหรินเต๋อ เจ้าของร้านเต๋อเหรินถังเมืองเจียงเฉิงแห่งนี้ และภาพวาดรูปนี้ก็คือสิ่งที่ฉันทุ่มเงินมหาศาลประมูลมาจากเมืองหลวง! ก่อนหน้านี้มีนักสะสมกว่าสามร้อยคนมาตรวจสอบความแท้จริงแล้ว และผลลัพธ์ที่ได้ก็คือของแท้ทุกประการโดยไม่มีข้อยกเว้น! การที่นายบอกว่ามันเป็นของปลอม นี่นายกำลังจะบอกว่านักสะสมพวกนั้นเป็นพวกไร้น้ำยาที่กินข้าวไปวันๆ งั้นเหรอ!"

เย่เฉินคาดไม่ถึงว่าตาเฒ่าตรงหน้าจะเป็นเจ้าของร้านเต๋อเหรินถังแห่งนี้ แต่เขาก็ยังคงตอบกลับไปว่า "ใช่แล้ว นักสะสมพวกนั้นเป็นพวกไร้น้ำยาจริงๆ"

"แก—" ต่อให้จูเหรินเต๋อจะเป็นคนมีความอดทนสูงแค่ไหน ก็ทนให้เย่เฉินพูดแบบนี้ไม่ได้!

เพราะในบรรดานักสะสมสามร้อยคนนั้น ก็มีเขาเป็นหนึ่งในนั้นด้วย!

ใบหน้าของจูเหรินเต๋อแดงก่ำด้วยความโกรธ แทบอยากจะเอาไม้เท้าในมือฟาดเย่เฉินให้รู้แล้วรู้รอด!

เขากดข่มความโกรธเอาไว้ ยกไม้เท้าชี้ไปที่ภาพวาดรูปนั้น "ดี! ดีมาก! ไอ้หนุ่ม ในเมื่อแกบอกว่าภาพวาดรูปนี้เป็นของปลอม ก็หาเหตุผลที่ทำให้คนเชื่อถือมาให้ฉัน! ถ้าหาไม่ได้! หึ! ก็ต้องขอโทษด้วย!"

เมื่อเห็นว่าคุณปู่โกรธขนาดนี้ เด็กสาวก็รีบประคองจูเหรินเต๋อไว้ แล้วพูดเสียงเบา "คุณปู่คะ อย่าโกรธไปเลยค่ะ หมอบอกว่าคุณปู่อย่ามีอารมณ์แปรปรวนนะคะ เราจะไปเสียเวลาคุยกับพวกบ้านนอกทำไม เดี๋ยวหนูจะเตะหมอนี่ออกไปเองค่ะ!"

พูดจบ เด็กสาวก็เตะสวนออกไปทันที แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฉินประหลาดใจก็คือ ลูกเตะของเด็กสาวคนนี้กลับมีกระแสปราณแฝงอยู่ด้วย

ผู้ฝึกยุทธ์โบราณอีกแล้วเหรอ? น่าสนใจดีแฮะ ดูท่าครอบครัวเบื้องหลังจูเหรินเต๋อคนนี้คงไม่ธรรมดาซะแล้ว

เมื่อชายชราเห็นหลานสาวใช้พลังนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แต่จะห้ามก็ไม่ทันแล้ว!

เขารู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เพราะลูกเตะนี้ หากโดนเข้าไป ไอ้หนุ่มตรงหน้าถ้าไม่ตายก็ต้องพิการแน่!

ยายหนูคนนี้เรียนศิลปะการต่อสู้กับผู้ยิ่งใหญ่แห่งมณฑลเจียงหนานมาตั้งแต่เด็กเชียวนะ!

เอาเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยให้เงินครอบครัวไอ้หนุ่มนี่สักสองสามล้านเป็นค่าทำศพก็แล้วกัน ถือซะว่าเป็นหลักประกันให้พ่อแม่ของไอ้หนุ่มนี่ในช่วงบั้นปลายชีวิต

ตัดภาพกลับมา

ลูกเตะของเด็กสาวกำลังจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเย่เฉิน แต่เย่เฉินกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ดูราวกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เด็กสาวชอบใจกับช่วงเวลานี้มาก เธอชอบเห็นใบหน้าหวาดกลัวของพวกสวะแบบนี้ที่สุด!

ตั้งแต่เล็กจนโต เธอซ้อมผู้ชายที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมานับไม่ถ้วน แม้แต่ลูกหลานตระกูลใหญ่เธอก็ไม่ละเว้น นับประสาอะไรกับไอ้หนุ่มที่ดูไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้!

แต่วินาทีที่ลูกเตะปะทะเข้ากับตัวเย่เฉิน ใบหน้าอันหยิ่งผยองของเด็กสาวก็เปลี่ยนไป ค่อยๆ กลายเป็นความตกตะลึง และลุกลามเป็นความหวาดผวาในท้ายที่สุด!

เพราะเธอพบว่าเท้าของตัวเองเหมือนเตะเข้ากับกำแพง ไม่สามารถขยับไปข้างหน้าได้เลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

เป็นไปได้ยังไง!

พลังเตะของเธอเคยเตะกระสอบทรายตันจนแตกกระจุยมาแล้วถึงสองกระสอบนะ!

แต่ตอนนี้ ไม่ว่าเธอจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถขยับเข้าไปได้เลย!

เย่เฉินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พร้อมกับเอ่ยเตือน "เป็นผู้หญิงไปฝึกวิชาผู้ชายแบบนั้นมันไม่ดีหรอกนะ ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะกลายเป็นคนพิการก็ได้ ฉันจะเตือนแค่ครั้งเดียว"

พูดจบ เย่เฉินก็ยื่นแขนออกไป ผลักเบาๆ คลื่นกระแสปราณก็พุ่งออกไป ผลักร่างของเด็กสาวจนกระเด็น โชคดีที่เย่เฉินออมแรงไว้ เด็กสาวจึงแค่ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

"ปล่อยปราณแท้ออกนอกร่าง! เป็นไปได้ยังไง!"

ในใจของชายชราบังเกิดคลื่นพายุโหมกระหน่ำ จากการลงมือของเย่เฉิน เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายบรรลุถึงขั้นนั้นแล้ว!

แต่จะมีผู้ฝึกยุทธ์ที่อายุน้อยขนาดนี้ทำแบบนั้นได้ยังไง?

เมื่อเห็นภาพที่เย่เฉินผลักเด็กสาวจนล้ม หัวใจของชายชราก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม โชคดีที่หลานสาวไม่เป็นอะไร เขาจึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เด็กสาวที่ไม่เคยได้รับความอัปยศแบบนี้มาก่อน ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วเตรียมตัวจะพุ่งเข้าไปหาเย่เฉินด้วยความโกรธเกรี้ยว! แต่จูเหรินเต๋อกลับก้าวพรวดออกไป ขวางหน้าเย่เฉินไว้ ประสานมือคารวะเย่เฉินด้วยความนอบน้อม พร้อมกับกล่าวขอโทษว่า "คุณชายท่านนี้ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ เป็นพวกเราที่วู่วามไปเอง"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่เด็กสาว สั่งเสียงเฉียบขาดว่า "จื่อเซวียน รีบขอโทษคุณชายท่านนี้เดี๋ยวนี้!"

เด็กสาวเบิกตากว้าง มองคุณปู่ของตัวเองด้วยความประหลาดใจ พยายามจะดูว่าคุณปู่กำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า

ให้เธอขอโทษเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง! เธอคือจูจื่อเซวียน คุณหนูแห่งตระกูลจูเชียวนะ! ตั้งแต่เล็กจนโต มีใครกล้าสั่งให้เธอขอโทษบ้าง?

"คุณปู่คะ คุณปู่จะไปขอโทษไอ้บ้านนอกนี่ทำไมคะ! คุณปู่เป็นใครกัน ขนาดผู้นำรัฐบาลของเมืองเจียงเฉิงเจอคุณปู่ยังต้อง..." จูจื่อเซวียนพยายามเตือนสติ

แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ ชายชราก็ตวาดแทรกขึ้นมา

"หุบปากเดี๋ยวนี้! ถ้าหลานไม่ขอโทษ ต่อไปก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าคุณปู่ ไม่ต้องเป็นหลานของจูเหรินเต๋อคนนี้อีก!" น้ำเสียงของชายชราแฝงไปด้วยความสั่นเครือ

เขาประหม่า ประหม่าอย่างถึงที่สุด!

แม้แต่ตอนออกรบเมื่อหลายสิบปีก่อนยังไม่ประหม่าขนาดนี้เลย!

เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือปรมาจารย์ยุทธ์! ปรมาจารย์ยุทธ์ที่สามารถปล่อยปราณแท้ออกนอกร่างได้!

ปรมาจารย์ระดับนี้คือตัวตนที่ตระกูลน้อยใหญ่ทั่วน่านน้ำจีนต่างต้องประจบเอาใจ! ห้ามไปล่วงเกินเด็ดขาด!

ต่อให้เป็นอาจารย์ของจูจื่อเซวียนมาเอง ก็ยังไม่กล้ากำแหงต่อหน้าคนผู้นี้เลย!

เขามองเย่เฉินอย่างหวาดหวั่น กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธ แล้วลงมือสังหารหลานสาวของเขาทิ้งซะ!

จูจื่อเซวียนคาดไม่ถึงเลยว่าคุณปู่จะยอมตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอเพื่อคนนอก คุณปู่รักเธอที่สุดไม่ใช่เหรอ?

วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของคุณปู่ เธอทำได้เพียงก้าวออกไปหนึ่งก้าว แล้วพูดด้วยความไม่เต็มใจว่า "ขอโทษ"

เย่เฉินปรายตามองจูจื่อเซวียน ตอบเสียงเรียบ "ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่ให้สิทธิ์เธอรอดชีวิตกลับไปแน่"

พูดจบ กลิ่นอายรอบตัวของเขาก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับเทพเจ้าบนสรวงสวรรค์ที่กำลังทอดพระเนตรลงมายังเหล่ามวลมนุษย์

ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ จูจื่อเซวียนย่อมสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของกลิ่นอายในทันที เธอเบิกตากว้างมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตกตะลึง คาดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะเป็นยอดฝีมือ! และกลิ่นอายบนตัวของเขา เมื่อเทียบกับอาจารย์แล้ว แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว!

เป็นไปได้ยังไง!

บนโลกนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งที่ร้ายกาจกว่าอาจารย์อีกเหรอ?

แล้วหมอนี่อายุเท่าไหร่กัน ทำไมถึงทำแบบนี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย?

แผ่นหลังของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสื้อชีฟองเปียกแนบเนื้อจนแทบจะมองทะลุ

จูเหรินเต๋อเองก็เหงื่อตกตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าเย่เฉินไม่คิดจะเอาเรื่อง เขาก็ถอนหายใจยาว ประสานมือคารวะ "ขอบคุณคุณชายมากที่กรุณาละเว้น ต่อไปผมจะอบรมสั่งสอนจื่อเซวียนให้ดีกว่านี้ครับ"

เย่เฉินไม่ได้พูดอะไร เพิ่งจะเตรียมตัวหันหลังกลับ เสียงของจูเหรินเต๋อก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง

"คุณชาย โปรดรอสักครู่ครับ"

เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่หันกลับไป ถามตรงๆ ว่า "มีอะไรอีก?"

จูเหรินเต๋อรีบก้าวเข้าไปใกล้เย่เฉิน เอ่ยอย่างระมัดระวัง "คุณชายครับ เมื่อครู่นี้คุณชายบอกว่าภาพวาดรูปนี้เป็นของปลอม ไม่ทราบว่าคุณชายสังเกตเห็นจากตรงไหนเหรอครับ?"

ที่เขาพูดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะภาพวาด แต่เพื่อรั้งตัวเย่เฉินเอาไว้!

(จบแล้ว)