บทที่ 20 - ของล้ำค่าประจำร้าน! ของปลอม!

บทที่ 20 - ของล้ำค่าประจำร้าน! ของปลอม!

ซุนอี๋คาดไม่ถึงเลยว่าเย่เฉินจะปฏิเสธ!

นี่มันคำเชิญจากเซี่ยรั่วเสวี่ยนเลยนะ!

ตัดฐานะประธานกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยออกไป เธอก็ยังเป็นถึงคุณหนูแห่งตระกูลเซี่ยแห่งมณฑลเจียงหนาน!

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เธอเป็นถึงหนึ่งในสามโฉมงามแห่งมณฑลเจียงหนานเชียวนะ!

เป็นตัวตนที่คุณชายจากตระกูลใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนอยากจะพบหน้าแทบขาดใจ!

แต่ตอนนี้เซี่ยรั่วเสวี่ยอุตส่าห์ให้โอกาสหมอนี่ เขากลับปฏิเสธเนี่ยนะ?

แถมดูเหมือนจะไม่ต้องคิดอะไรเลยด้วยซ้ำ!

จำเป็นต้องเด็ดขาดขนาดนี้เลยเหรอ?

ก่อนหน้านี้นายยังซัดรปภ. แล้วตะโกนปาวๆ ว่าอยากจะพบเซี่ยรั่วเสวี่ยอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ล่ะ?

……

เขตคฤหาสน์จูเจียง

ที่นี่ตั้งอยู่ใจกลางจูเจียงซินเฉิงของเมืองเจียงเฉิง เป็นชุมชนคฤหาสน์เชิงนิเวศคุณภาพสูง หนาแน่นต่ำ และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวซึ่งหาได้ยากในเมืองเจียงเฉิง

จุดเด่นของคฤหาสน์ที่นี่คือ ต่อให้มีเงินก็ใช่ว่าจะซื้อได้เสมอไป

คฤหาสน์หลังหนึ่งมีมูลค่าสูงถึงพันกว่าล้าน

คนที่อาศัยอยู่ที่นี่มักจะเป็นลูกหลานจากตระกูลใหญ่หรือไม่ก็ผู้บริหารจากบริษัทในกลุ่มฟอร์จูน 500

เซี่ยรั่วเสวี่ยก็เป็นหนึ่งในนั้น คฤหาสน์หลังนี้แม่ของเธอแอบซื้อไว้ให้ตั้งแต่สมัยก่อน ต่อให้บริษัทเจ๊ง ก็ยังมีอสังหาริมทรัพย์มูลค่าพันกว่าล้านไว้เป็นทางหนีทีไล่

คฤหาสน์ของเซี่ยรั่วเสวี่ยอยู่ลึกสุด บรรยากาศเงียบสงบมาก

ตอนนี้เซี่ยรั่วเสวี่ยกำลังนอนแช่น้ำอยู่ในห้องน้ำ นี่คือกิจวัตรประจำวันของเธอหลังจากเลิกงาน เธอหลับตาพริ้ม เรียวขายาวขาวเนียนโผล่พ้นผิวน้ำ ร่างกายอันเรียบลื่นถูกปกคลุมไปด้วยฟองสบู่จำนวนนับไม่ถ้วน

จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ

เธอเผยให้เห็นไหล่กลมกลึงราวกับไข่มุก ยื่นแขนเรียวยาวขาวผ่องราวกับรากบัวไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ข้างๆ ส่วนโค้งเว้าอันอวบอิ่มมองเห็นได้รำไร งดงามดั่งภาพวาด

"ท่านประธาน เขาปฏิเสธค่ะ" ซุนอี๋เพิ่งจะพูดจบ สีหน้าของเซี่ยรั่วเสวี่ยก็เปลี่ยนไป

เธอพยายามข่มความโกรธในใจ พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เข้าใจแล้ว"

พูดจบก็วางสายทันที

ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้ในใจของเซี่ยรั่วเสวี่ยกำลังโกรธเกรี้ยวขนาดไหน

คำเชิญจากองค์หญิงแห่งตระกูลเซี่ยอย่างเธอ กลับมีคนกล้าปฏิเสธเนี่ยนะ?

หลายปีมานี้ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้มาก่อนเลย!

ในใจของเธอเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมานิดๆ

"หรือว่าฉันยังสวยไม่พอ? หรือว่าเย่เฉิน นายไม่ใช่ผู้ชายกันแน่?"

เซี่ยรั่วเสวี่ยลุกขึ้นยืน รูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอทำให้ทั้งห้องดูหมองลงไปถนัดตา เธอหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมลวกๆ แล้วเดินไปที่หน้ากระจก

จากนั้น ริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็เหยียดยิ้มบางๆ "เย่เฉิน ดีมาก ตอนนี้ฉันชักจะสนใจนายขึ้นมาเรื่อยๆ แล้วสิ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเซี่ยรั่วเสวี่ยอย่างฉัน จะเป็นคนแบบไหนกัน!"

……

วันรุ่งขึ้น

เย่เฉินตื่นขึ้นมาจากการบำเพ็ญเพียร

สิ่งแรกที่เขาทำคือกำหินสีดำก้อนนั้นไว้ในมือ พยายามที่จะเข้าไปข้างในอีกครั้ง

แต่ผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เห็น เขาถูกพลังกดดันนั้นกระแทกออกมาอีกตามเคย

"ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกกี่ปีชาติไหนถึงจะไขความลับข้างในได้ล่ะเนี่ย ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องรีบไปร้านขายยาแถวนี้สักหน่อยแล้ว"

เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ซุนอี๋ไม่ต้องไปทำงาน เธอจึงยังไม่ตื่น เย่เฉินก็ไม่คิดจะปลุก ทิ้งโน้ตไว้แผ่นหนึ่งแล้วก็ออกจากห้องไป

เมืองเจียงเฉิงไม่ใหญ่มากนัก มีร้านขายยาจีนอยู่แค่สามแห่ง เย่เฉินเลือกร้านขายยาจีนที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง

เต๋อเหรินถัง

เมื่อเย่เฉินนั่งแท็กซี่มาถึงร้านขายยาแห่งนี้ เขาก็ถูกความโอ่อ่าของหน้าร้านสะกดเข้าให้

ประตูไม้ทาสีแดงสด ด้านบนแขวนป้ายไม้หนานมู่สีดำฝังด้ายทอง สลักตัวอักษรสามตัว 'เต๋อเหรินถัง' ลายเส้นตวัดพลิ้วไหวดุจมังกรเหิน

ที่สำคัญคือ คนที่เขียนตัวหนังสือนี้คืออดีตผู้นำของประเทศจีน!

แม้ว่าตอนนี้จะยังเช้าอยู่ แต่ก็มีคนมารอต่อคิวซื้อยากันแต่เช้าตรู่ ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองสุดๆ

จากเสียงพูดคุยของคนรอบข้าง เย่เฉินก็ได้รู้ที่มาที่ไปของร้านนี้ ว่ากันว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่มีอายุเป็นร้อยปี มีสาขาทั่วประเทศ และตลอดร้อยปีมานี้ ไม่เคยมีสาขาไหนถูกคนเข้าไปหาเรื่องเลยสักครั้ง แสดงให้เห็นว่าเบื้องหลังของร้านนี้ยิ่งใหญ่และน่ากลัวขนาดไหน

เย่เฉินเดินเข้าไปในร้านเต๋อเหรินถัง พบว่าส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ยุคสมัยนี้คงมีแต่คนรุ่นเก่าเท่านั้นที่ยังเชื่อในแพทย์แผนจีน

เนื่องจากคนเยอะ เย่เฉินจึงทำได้แค่ยืนรออยู่ด้านข้าง ด้วยความเบื่อหน่าย เขาจึงสังเกตเห็นภาพวาดโบราณรูปหนึ่งแขวนอยู่บนผนัง

ภาพวาดโบราณรูปนี้คงจะเป็นของล้ำค่าประจำร้านนี้ เพราะมันถูกนำไปใส่กรอบอย่างสวยงามหรูหรา

ขณะที่เขากำลังชื่นชมภาพวาดอยู่นั้น เย่เฉินก็สังเกตเห็นว่ามีคนหลายคนกำลังมองมาที่เขา คงกลัวว่าเขาจะทำลายภาพวาดรูปนี้ล่ะมั้ง

เย่เฉินมองดูสองสามครั้ง แล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เขามั่นใจแล้วว่านี่คือภาพวาดของปลอม

"น่าเสียดายจริงๆ"

ในตอนนั้นเอง ชายชราคนหนึ่งกับเด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเย่เฉิน

"นี่ๆๆ นายส่ายหน้าทำไมเนี่ย หมายความว่ายังไง? ทำตัวอย่างกับเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะ ดูรูปภาพเป็นด้วยเหรอ?" เสียงดูถูกของเด็กสาวดังขึ้นข้างหูเย่เฉิน

เย่เฉินปรายตามองเด็กสาวที่พูดจา เธออายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมหรูหราตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูท่าทางมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี อาจเป็นเพราะยังเด็กอยู่เลยดูธรรมดาไปหน่อย แต่ท่าทางอวดดีของเธอก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เขามาซื้อยา ไม่ได้อยากมามีเรื่องกับเด็กสาวแบบนี้ เขาจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง

"ฉันให้นายไปแล้วเหรอ? เมื่อกี้นายหมายความว่ายังไง? ดูชุดที่นายใส่สิ คงเป็นของถูกๆ แบกะดิน ชาตินี้นายคงไม่มีปัญญาได้สัมผัสของล้ำค่าแบบนี้หรอกนะ"

ตอนที่พูด เด็กสาวเชิดคางขึ้นสูง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและดูถูก ราวกับว่าการมีอยู่ของเย่เฉินเป็นการทำให้ภาพวาดนี้แปดเปื้อน

"อืม" เย่เฉินตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเตรียมตัวเดินหนี

ผู้หญิงพรรค์นี้อย่าไปยุ่งด้วยเลยจะดีกว่า ปากจัดอย่างกับแม่ค้าปากตลาด

เมื่อเห็นท่าทีของเย่เฉิน เด็กสาวก็ยิ่งเดือดดาล เพิ่งจะเอื้อมมือไปคว้าตัวเย่เฉิน ชายชราที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขึ้นเสียก่อน

"จื่อเซวียน อย่าเสียมารยาท!"

เด็กสาวเงียบปากทันที เธอยื่นปากหุบคำ พร้อมกับถลึงตาใส่เย่เฉินอย่างเคียดแค้น

ชายชราสวมชุดถังจวง ผมขาวโพลน ในมือถือไม้เท้า ดูเป็นผู้คงแก่เรียน เขาปรายตามองเย่เฉินแล้วกล่าวขอโทษ "น้องชาย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ หลานสาวของฉันนิสัยเสียก็แบบนี้แหละ พ่อแม่สปอยล์มาตั้งแต่เด็ก หวังว่านายจะอภัยให้เธอนะ"

เย่เฉินพยักหน้ารับ ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนแก่และเด็กสาวคู่นี้ เขาเตรียมตัวจะไปต่อคิว

เมื่อเด็กสาวเห็นว่าปู่พูดจาสุภาพกับหมอนี่ แถมยังหันมาตำหนิเธออีก เธอก็ยิ่งไม่พอใจหนักกว่าเดิม

"คุณปู่ จะไปคุยกับพวกบ้านนอกทำไมคะ หมอนี่มันจะไปรู้อะไร ดูท่าทางลับๆ ล่อๆ เหมือนพวกหัวขโมย เผลอๆ อาจจะมาขโมยของก็ได้..."

เมื่อเห็นหลานสาวเสียมารยาทขนาดนี้ ชายชราก็กระแอมไอเบาๆ เด็กสาวจึงลดเสียงลงทันที จากนั้น ชายชราก็เรียกเย่เฉินไว้ แล้วถามด้วยความสงสัย

"น้องชาย เมื่อกี้ฉันเห็นนายทำท่าผิดหวังกับภาพวาดรูปนี้ ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไรเหรอ? เป็นเพราะเทคนิคการวาดไม่ดี? หรือความหมายแฝงไม่ลึกซึ้ง? หรือว่า..."

ชายชรายังพูดไม่ทันจบ เสียงราบเรียบของเย่เฉินก็ดังแทรกขึ้นมา "ภาพวาดนี้เป็นของปลอม"

สิ้นประโยค บรรยากาศในห้องโถงก็เปลี่ยนไปในพริบตา

ใบหน้าอันเหี่ยวย่นของชายชรากระตุกวูบ ส่วนเด็กสาวก็เบิกตากว้างจ้องมองเย่เฉิน ราวกับเห็นผี!

หมอนี่กล้าพูดออกมาได้ยังไง!

ถึงกับกล้าบอกว่าของล้ำค่าประจำร้านเต๋อเหรินถังเป็นของปลอมเนี่ยนะ!

นี่เป็นภาพวาดที่เต๋อเหรินถังประมูลมาด้วยราคาเก้าสิบล้านจากงานประมูลชิวสุ่ยที่เมืองหลวงเมื่อห้าปีก่อนเชียวนะ!

แถมยังได้รับการรับรองจากนักสะสมจำนวนนับไม่ถ้วนว่าเป็นภาพวาดของแท้ของถังปั๋วหู่ด้วย!

หลายปีมานี้ มีนักสะสมจากทั่วประเทศนั่งเครื่องบินมาเพื่อยลโฉมภาพวาดของแท้รูปนี้กันตั้งเท่าไหร่!

แม้กระทั่งนายกเทศมนตรีและเลขาธิการพรรคประจำเมืองเจียงเฉิงทุกสมัยที่เข้ามารับตำแหน่ง ยังต้องมาเขียนคำนิยมให้กับภาพวาดของแท้รูปนี้เลย!

แต่ตอนนี้ ผลงานที่ได้รับการยกย่องจากบุคคลระดับสูงมากมาย กลับถูกชายหนุ่มคนหนึ่งตราหน้าว่าเป็นของปลอมเนี่ยนะ?

ที่สำคัญคือน้ำเสียงของหมอนี่ฟังดูราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงข้อเท็จจริงอย่างใดอย่างนั้น

นี่หมอนี่เป็นคนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งที่เจ็ดของเมืองเจียงเฉิงหรือเปล่าเนี่ย!

(จบแล้ว)