บทที่ 18 - ตกตะลึงจนหาที่สุดไม่ได้!

บทที่ 18 - ตกตะลึงจนหาที่สุดไม่ได้!

เซี่ยรั่วเสวี่ยใช้สองมือยันโต๊ะประชุม มองไปที่ซูนา แล้วซักไซ้ว่า "ซูนา สิ่งที่เธอพูดมาจริงหรือเปล่า ผู้อำนวยการซุนคนไหน"

ซูนาแอบดีใจ เธอรู้ว่าเวลาแห่งการแก้แค้นมาถึงแล้ว จึงแค่นเสียงตอบ "จริงสิคะ ซุนอี๋เพิ่งบอกฉันเมื่อกี้นี้เอง ถ้าไม่เชื่อก็ถามซุนอี๋ดูสิคะ"

พูดจบ เธอก็เชิดหน้าขึ้น มองกดซุนอี๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ซุนอี๋ แต่ซุนอี๋กลับทำหน้าไม่ถูก

ในมือเธอมีสูตรโอสถรักษารูปโฉมอยู่ก็จริง แต่มันเป็นสิ่งที่เย่เฉินเขียนขึ้นมามั่วๆ ต่างหาก

สูตรหลอกเด็กแบบนี้จะเอาออกมาโชว์ได้ยังไง?

เธอหันไปมองซูนา อีกฝ่ายกำลังทำหน้าสะใจอย่างเห็นได้ชัด กะจะรอดูเธอหน้าแตกแน่ๆ

ทำยังไงดี?

นี่เธอจะต้องกลายเป็นตัวตลกของกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปงั้นเหรอ?

เซี่ยรั่วเสวี่ยจ้องซุนอี๋เขม็ง ถามด้วยความตื่นเต้น "ซุนอี๋ เธอมีสูตรโอสถรักษารูปโฉมจริงๆ เหรอ? รีบเอาออกมาเร็ว! ถ้าเป็นของจริง ฉันจะเลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นรองประธานบริษัทเดี๋ยวนี้เลย! แถมหุ้นให้อีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ด้วย!"

ซุนอี๋ตกใจแทบสิ้นสติ เธอคิดไม่ถึงเลยว่าท่านประธานจะใจป้ำขนาดนี้! ของพวกนี้รวมๆ กันแล้วมีมูลค่าอย่างน้อยก็พันล้านเลยนะ!

แต่เธอไปมีสูตรโอสถรักษารูปโฉมมาจากไหนกันล่ะ สิ่งที่เธอมีก็แค่กระดาษทิชชูขาดๆ แผ่นเดียวเท่านั้น!

เมื่อเห็นซุนอี๋มัวแต่อ้ำอึ้ง เซี่ยรั่วเสวี่ยก็เริ่มไม่พอใจ "หรือว่าข้อเสนอแค่นี้ยังไม่พอ? ถ้าอย่างนั้น เธอเรียกราคามาได้เลย!"

"ไม่ใช่ค่ะ..." ซุนอี๋ลุกขึ้นยืน พยายามจะอธิบาย แต่เธอไม่รู้จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดี ด้วยความจนใจ เธอจึงหลับตาปี๋ ล้วงเอาสูตรโอสถรักษารูปโฉมขั้นต้นในกระเป๋าออกมาวางตรงหน้าเซี่ยรั่วเสวี่ย

"ขอโทษค่ะ... ท่านประธาน... นี่เป็นแค่เรื่องล้อเล่นของเพื่อนฉัน..."

เซี่ยรั่วเสวี่ยไม่สนใจ เธอปรายตามองกระดาษทิชชูที่ขาดวิ่นบนโต๊ะ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

นี่หรือคือสูตรโอสถรักษารูปโฉม?

สูตรยามูลค่าพันล้าน?

บ้าบอที่สุด ดันมาเขียนบนกระดาษทิชชูเน่าๆ แผ่นเดียวเนี่ยนะ?

คิดว่าประธานอย่างเธอเป็นคนโง่หรือไง!

ไม่ใช่แค่เซี่ยรั่วเสวี่ย แต่ทุกคนในที่นั้นก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาแล้ว!

นี่ซุนอี๋กะจะราดเกลือลงบนแผลของบริษัทงั้นเหรอ? เอากระดาษทิชชูขาดๆ มาหลอกกันเนี่ยนะ?

วินาทีที่เซี่ยรั่วเสวี่ยกำลังจะระเบิดอารมณ์ ผู้เฒ่าสวี ปรมาจารย์ด้านการแพทย์ก็พุ่งพรวดเข้ามา เมื่อกี้เขามองเห็นตัวหนังสือบนสูตรลางๆ และที่สำคัญคือ ดูเหมือนสูตรยานี้จะมีสรรพคุณด้านความงามจริงๆ!

ผู้เฒ่าสวีไม่สนปฏิกิริยาของใครทั้งนั้น เขาประคองกระดาษทิชชูแผ่นนั้นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม แล้วเพ่งมองอย่างละเอียด

ยิ่งมอง ใบหน้าของเขาก็ยิ่งแดงก่ำ

เมื่ออ่านไปถึงท้ายๆ มือทั้งสองข้างของเขาก็สั่นระริก หยาดน้ำตาร่วงหล่นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย!

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผู้เฒ่าสวีก็ตะโกนออกมาโดยไม่สนภาพลักษณ์ "นี่... นี่มันโอสถรักษารูปโฉมของแท้! นี่คือของจริง! สวรรค์ ในช่วงชีวิตนี้ของฉันยังมีวาสนาได้เห็นของล้ำค่าขนาดนี้! ฉันตายตาหลับแล้ว!"

ด้วยความตื่นเต้นจัด ผู้เฒ่าสวีถึงกับหอบหายใจถี่ ร่างกายโงนเงนเกือบจะเป็นลม

เขาประคองกระดาษทิชชูที่ขาดวิ่นนั้นอย่างระมัดระวัง วิ่งเหยาะๆ ไปหาซุนอี๋ แล้วเอ่ยด้วยความตื่นเต้น "ผู้อำนวยการซุน สูตรยานี้คุณได้มาจากไหน! บอกผมได้ไหม? ผมอยากพบคนที่อยู่เบื้องหลังสูตรยานี้! ผมขอร้องล่ะ! ให้ผมคุกเข่าให้ก็ยอม!"

วินาทีนี้ สมองของทุกคนราวกับถูกฟ้าผ่า!

จากนั้น พวกเขาก็อึ้งแดก! อึ้งแดกกันไปหมด!

กระดาษทิชชูขาดๆ ที่โยนทิ้งไว้บนพื้นแล้วไม่มีใครเก็บแผ่นนี้ กลับเป็นสูตรยามูลค่าพันล้านจริงๆ!

นี่มันพันล้านเชียวนะ!

โอสถรักษารูปโฉม? ในโลกนี้มีโอสถรักษารูปโฉมอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?

เชี่ยเอ๊ย เรื่องจริงหรือแหกตากันเนี่ย!

เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องประชุมนี้ ขืนเอาไปเล่าให้ใครฟัง ใครเขาจะเชื่อ!

ส่วนเรื่องที่ว่าผู้เฒ่าสวีโกหกหรือเปล่า ทุกคนในที่นั้นไม่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย!

เพราะผู้เฒ่าสวีมาจากตระกูลแพทย์แผนจีนเก่าแก่ เป็นถึงบุคคลระดับปรมาจารย์!

ไม่มีทางที่เขาจะยอมขายวิญญาณเพื่อเงิน!

ยิ่งไม่มีทางที่จะยอมคุกเข่าเพื่อขอพบคนที่อยู่เบื้องหลังแบบนี้!

ภาพที่เห็นนี้ มันน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว

ตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

ซูนาหายใจหอบถี่ เธอไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว ปากพร่ำบ่นว่า "เป็นไปไม่ได้... ไม่มีทางเป็นไปได้ นังร่านนี่จะไปมีสูตรโอสถรักษารูปโฉมได้ยังไง... ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!"

แต่คนที่อึ้งที่สุดคงหนีไม่พ้นซุนอี๋! ในตอนนี้ เธอตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว!

สายตาของเธอจ้องมองไปที่กระดาษทิชชูแผ่นนั้น ปากอ้าค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

"นี่เป็นของจริงเหรอ? ที่เย่เฉิงให้ฉันมาคือโอสถรักษารูปโฉมจริงๆ? เป็นไปได้ยังไง?"

ดวงตาของผู้เฒ่าสวีเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เอ่ยด้วยความตื่นเต้น "ผู้อำนวยการซุน คุณ... คุณเย่เฉิงที่คุณพูดถึง หรือว่าเขาจะเป็นคนให้สูตรยานี้มา... คุณ... คุณช่วยพาผมไปพบเขาหน่อยได้ไหม ผมขอร้องล่ะ! ขอร้องล่ะจริงๆ!"

พูดจบ ผู้เฒ่าสวีก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าซุนอี๋จริงๆ!

ภาพเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม คนที่ไม่เชื่อในตอนแรกก็ถึงกับพูดไม่ออก!

ถึงขนาดที่ปรมาจารย์ด้านการแพทย์ยังยอมคุกเข่าให้ แบบนี้มันจะเป็นของปลอมไปได้ยังไง!

ซุนอี๋เพิ่งจะได้สติ รีบพยุงผู้เฒ่าสวีให้ลุกขึ้น "ผู้เฒ่าสวี อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉันรับไม่ไหว..."

ผู้เฒ่าสวีเงยหน้าขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณยินดีจะพาผมไปพบปรมาจารย์เย่ท่านนั้นไหมครับ?"

ในหัวของซุนอี๋พลันปรากฏภาพแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของเย่เฉิงขึ้นมา ข้างหูของเธอยังคงได้ยินเสียงตัวเองที่ต่อว่าเย่เฉิงอย่างโหดร้ายเมื่อตอนเช้า เธอแทบอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักฉาด!

ที่แท้คนที่น่าขบขันไม่ใช่เย่เฉิน แต่เป็นตัวเธอเองต่างหาก

ทำไม ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่ยอมเชื่อเขานะ?

แต่ทำไมเย่เฉินถึงเอาของล้ำค่าขนาดนี้มาแลกกับเงินแค่สามพันหยวนล่ะ?

เขาบ้าไปแล้วหรือไง?

หรือว่า เขาชอบฉัน นี่เป็นของแทนใจที่เขามอบให้ฉัน?

ตอนนี้หัวของซุนอี๋ว้าวุ่นไปหมด ว้าวุ่นจนแทบจะเป็นบ้า

เซี่ยรั่วเสวี่ยตั้งสติจากความตกตะลึงได้แล้ว กระแอมไอเบาๆ แล้วแสดงจุดยืน "ผู้เฒ่าสวี คุณแน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่าสูตรยานี้ใช้ได้ผล?"

ผู้เฒ่าสวีรีบตอบ "ท่านประธาน ผมขอเอาชีวิตเป็นประกันเลยว่าต้องได้ผลแน่นอน! แถมสูตรนี้ยังดีกว่าผลิตภัณฑ์ของกลุ่มบริษัทความงามลี่ซิงเป็นร้อยเท่า! แต่ทว่า..."

เซี่ยรั่วเสวี่ยเกลียดคำว่า 'แต่ทว่า' แบบนี้ที่สุด จึงตวาดเสียงเย็น "พูดมาให้จบในรวดเดียว!"

ผู้เฒ่าสวีพูดต่อ "แต่ดูเหมือนสูตรยานี้จะได้รับความเสียหาย มีสมุนไพรตัวหนึ่งที่อ่านไม่ออก..."

สีหน้าของเซี่ยรั่วเสวี่ยเปลี่ยนไปทันที เธอหันไปซักไซ้ซุนอี๋ "ผู้อำนวยการซุน นี่มันเรื่องอะไรกัน!"

ซุนอี๋กำลังจะอ้าปากอธิบาย ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ซูนา "ท่านประธาน ผมรู้เรื่องนี้ครับ ก่อนที่คุณจะมาถึง ผู้อำนวยการซูนาจากฝ่ายประชาสัมพันธ์ แย่งสูตรยาไปจากมือผู้อำนวยการซุน แล้วก็เหยียบมันซ้ำ! ถ้าคุณมาไม่ทัน สูตรยานี้ก็คงพังยับเยินไปแล้วครับ!"

สิ้นประโยค ทุกสายตาก็จับจ้องไปที่ซูนา!

สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความเดือดดาลและไฟแค้น!

นี่มันสูตรยาที่เป็นความเป็นความตายของบริษัทเลยนะ นังผู้หญิงคนนี้กลับกล้าเอามันไปเหยียบย่ำ? รนหาที่ตายหรือไง!

แววตาของเซี่ยรั่วเสวี่ยเย็นเยียบ เธออยากจะอาละวาดเต็มที แต่ก็พยายามข่มความโกรธเอาไว้ เอ่ยปากสั่งว่า "ซูนา เธอรู้ไหมว่าเธอเกือบจะทำให้กลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยของเราต้องพังพินาศ! ดี ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอไม่ใช่ผู้อำนวยการของกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยอีกต่อไป! ไสหัวออกไปจากห้องประชุมเดี๋ยวนี้!

แล้วก็ ถ้าสูตรยานี้เป็นอะไรไป ฉันขอรับรองเลยว่าบริษัทจะดำเนินคดีทางอาญากับเธอให้ถึงที่สุด!

เธอจงภาวนาอย่าให้สูตรยานี้เป็นอะไรไปก็แล้วกัน!"

พูดจบ เซี่ยรั่วเสวี่ยก็หันหลังเดินจากไป!

เมื่อเห็นท่านประธานเดินออกไป ผู้เฒ่าสวีและคนในแผนกวิจัยอีกสองสามคนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป! นังผู้หญิงคนนี้มันทำลายของล้ำค่าของชาติจีนเชียวนะ! บางคนที่เลือดร้อนถึงขั้นพุ่งเข้าไปตบหน้าซูนาฉาดใหญ่!

"นังตัวดี ดูผลงานที่แกทำสิ!"

ผู้เฒ่าสวีเองก็โกรธจนตัวสั่น ด่าทอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ที่แท้ก็เป็นหล่อนนี่เอง นังหญิงใจคอโหดเหี้ยมดั่งงูพิษ หล่อนกล้าทำลายของล้ำค่าชิ้นนี้ หล่อนรู้ไหมว่าถ้ามันพังไป มันหมายความว่ายังไง! ลูกชายไม่เอาไหนของฉันบังเอิญทำงานอยู่กระทรวงวัฒนธรรมพอดี หล่อนเตรียมตัวรับกรรมได้เลย!"

พริบตาเดียว ซูนาก็ถูกรุมประชาทัณฑ์ ห้องประชุมทั้งห้องวุ่นวายราวกับจับปูใส่กระด้ง

……

(จบแล้ว)