บทที่ 17 - สูตรความงามมันหายากขนาดนั้นเลยเหรอ?

บทที่ 17 - สูตรความงามมันหายากขนาดนั้นเลยเหรอ?

ซูนาถือกระดาษทิชชูไว้ในมือ ถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดด้วยความสะใจ "ฉันก็อยากจะดูเหมือนกัน ว่าไอ้ผู้ชายหน้าด้านคนไหนมันเขียนจดหมายรักมาให้เธอ!"

"เอาคืนมานะ!"

นี่คือของที่เย่เฉินให้ซุนอี๋มา มันมีความหมายต่อซุนอี๋มาก ย่อมปล่อยให้ซูนาแย่งไปไม่ได้

"แหม ทำเป็นรีบร้อนแสดงอาการซะขนาดนี้ สงสัยจะเป็นของพรรค์นั้นแน่ๆ"

ซูนาถือกระดาษทิชชูใบนั้นวิ่งไปหลบมุม ตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นข้อความเลี่ยนๆ อะไรเทือกนั้น แต่ที่ไหนได้กลับเป็นสูตรยาประหลาดๆ

ที่สำคัญคือ ด้านบนสุดยังเขียนตัวหนังสือขนาดใหญ่ห้าตัวว่า "โอสถรักษารูปโฉมขั้นต้น"!

เมื่อเห็นตัวหนังสือโอ้อวดขนาดนี้ ซูนาก็หัวเราะก๊ากออกมาทันที "ฮ่าๆ ซุนอี๋เอ๋ยซุนอี๋ นี่เธอประสาทไปแล้วเหรอ นี่มันโอสถรักษารูปโฉมขั้นต้นบ้าอะไร ทำไมไม่บอกว่าเป็นยาอายุวัฒนะไปเลยล่ะ! ฉันว่าคงมีไอ้โง่ที่ไหนเขียนของพรรค์นี้มาหลอกฟันเธอแน่ๆ อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าของพรรค์นี้จะช่วยกอบกู้บริษัทได้น่ะ?"

พูดจบ ซูนาก็โยนกระดาษทิชชูแผ่นนั้นลงบนพื้น แล้วเหยียบซ้ำอย่างแรง!

สูตรโอสถรักษารูปโฉมขั้นต้นขาดออกเป็นสองท่อนทันที!

ขอบตาของซุนอี๋แดงก่ำ ต่อให้ของสิ่งนี้จะเป็นของปลอม แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่เย่เฉินมอบให้เธอ!

หากเย่เฉินหนีกลับบ้านนอกเงียบๆ เพราะเรื่องเมื่อเช้า นี่ก็จะเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่เธอมี!

ซูนามีสิทธิ์อะไรมาหัวเราะเยาะ?

แล้วมีสิทธิ์อะไรมาทำลายมัน!

ซุนอี๋พุ่งเข้าไปผลักซูนาล้มลงกับพื้น จากนั้นก็ประคองกระดาษทิชชูที่ขาดเป็นสองท่อนขึ้นมาอย่างทะนุถนอมไว้ในฝ่ามือ

"นังตัวดี แกกล้าผลักฉันเหรอ! ผลักฉันเพราะกระดาษเน่าๆ แผ่นเดียวเนี่ยนะ!"

ซูนาลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด ขณะที่กำลังจะง้างมือตบ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออก โลกทั้งใบดูเหมือนจะสงบลงทันที

ซูนาไม่สนอะไรทั้งนั้น รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง แล้วส่งสายตาอาฆาตใส่ซุนอี๋

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

แม้ว่าซูนาจะไม่เกรงกลัวใครในกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ย แต่ตอนนี้เธอไม่กล้ากำแหงแม้แต่น้อย เพราะประธานกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ย เซี่ยรั่วเสวี่ย มาถึงแล้ว!

ทุกคนเงยหน้ามองไปที่ประตู พบกับใบหน้าที่สวยจนแทบหยุดหายใจ

ผิวขาวผุดผ่องดั่งหิมะ คิ้วเรียวโก่งดั่งใบหลิว จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาสุกใสดั่งสายน้ำ สะท้อนถึงบุคลิกอันสง่างามและสูงส่ง แววตาของเธอแฝงความเย็นชาและหยิ่งยโส ราวกับเทพธิดาบนสรวงสวรรค์ที่มองลงมายังเหล่ามนุษย์เดินดิน

ผู้หญิงทุกคนในที่นั้น แม้กระทั่งซุนอี๋ ก็ยังไม่กล้าสบตากับดวงตาคู่นี้

เส้นผมตรงสลวยดุจน้ำตกของเซี่ยรั่วเสวี่ยทิ้งตัวลงมาจรดเอว ท่อนล่างสวมกางเกงสแล็กสีเบจที่รัดรูปอวดสะโพกกลมกลึง

ภายใต้เรียวขายาวตรง สวมรองเท้าส้นสูงสีดำ ทำให้ส่วนสูงของเธอเกินเปอร์เซ็นต์ของผู้ชายในห้องประชุมไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน หน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้างก็สั่นไหวเบาๆ นูนเด่นสะดุดตา ชวนให้ผู้คนจินตนาการไปไกล

สมกับที่เป็นหนึ่งในสามโฉมงามแห่งมณฑลเจียงหนาน!

เซี่ยรั่วเสวี่ยเดินไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ก่อนจะโยนรายงานข่าวฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะประชุม

"ทุกคนในที่นี้คงรู้ดีว่าหัวข้อการประชุมวันนี้คืออะไร ฉันอยากรู้ว่า ทำไมเวลาผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว สินค้าของกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยถึงยังย่ำอยู่กับที่!"

น้ำเสียงของเธอเย็นชาจับใจ ทำให้ทุกคนในที่นั้นถึงกับรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

ที่เซี่ยรั่วเสวี่ยโมโหก็มีเหตุผล เมื่อห้าปีก่อน เธอไม่พอใจการแต่งงานแบบคลุมถุงชนที่พ่อแม่จัดหาให้ เธอจึงตัดสินใจหนีออกจากตระกูลเซี่ย ซึ่งเป็นตระกูลชั้นแนวหน้าของมณฑลเจียงหนาน! และเธอก็เดินทางมายังเมืองเจียงเฉิงซึ่งเป็นดินแดนแห่งความวุ่นวาย โดยไม่ฟังคำทัดทานของแม่!

เมืองเจียงเฉิงในเวลานั้น ไม่มีบริษัทไหนกล้ามาลงทุน เพราะเกิดเหตุการณ์ฆ่าล้างตระกูลเย่!

แต่เซี่ยรั่วเสวี่ยไม่เชื่อเรื่องงมงายเหล่านั้น เธอลงมือทำด้วยตัวเอง ก่อร่างสร้างอาณาจักรความงามขึ้นมากับมือ!

เธอหวังจะใช้กลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยเป็นข้ออ้างให้พ่อแม่ยกเลิกการแต่งงานครั้งนั้น!

แต่ทว่าความพยายามตลอดห้าปีของเธอกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า จะไม่ให้เธอโกรธได้ยังไง!

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอาตัวเข้าไปขวางทางปืน

เซี่ยรั่วเสวี่ยกอดอก กวาดสายตามองทุกคน ก่อนจะเอ่ยปาก "ใบ้กินกันหมดแล้วเหรอ? หรือจะบอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นความรับผิดชอบของฉัน เซี่ยรั่วเสวี่ย เพียงคนเดียว!"

ทุกคนในห้องประชุมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ อยากจะลุกขึ้นชี้แจงแต่ก็ไม่มีใครกล้า

ตอนนั้นเอง ซุนอี๋ก็ลุกขึ้นยืน "ท่านประธาน เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันต้องรับผิดชอบเป็นหลักค่ะ ฝ่ายการตลาดไม่ได้ตอบสนองอย่างรวดเร็วในทันทีที่เกิดเรื่องขึ้น นอกจากนี้ ยอดขายของกลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยในไตรมาสที่สองยังลดลงจากไตรมาสแรกถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งหมดเป็นความบกพร่องของฉันเองค่ะ"

เซี่ยรั่วเสวี่ยปรายตามองซุนอี๋ พยักหน้ารับโดยไม่ระเบิดอารมณ์ใส่

ซุนอี๋เป็นคนที่เธอปั้นมากับมือ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องการวางตัวก็ไร้ที่ติ

เธอหันไปมองทีมงานแผนกวิจัยที่เอาแต่ก้มหน้า แล้วแค่นเสียงเย็น "ปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวยืนขึ้นมารับผิดชอบหลักเนี่ยนะ? พวกผู้ชายในแผนกวิจัยมีไว้ประดับบริษัทเฉยๆ หรือไง?"

"เวลาผ่านไปถึงสามปีเต็ม ยาน้ำบำรุงความงามของฮว๋าเหม่ยกลับไม่มีการพัฒนาอะไรเลย! พวกแผนกวิจัยกะจะกินบุญเก่าไปจนตายเลยใช่ไหม?"

ปลายหอกพุ่งเป้าไปที่แผนกวิจัยทันที!

ผ่านไปหลายวินาที ชายชราคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน เขาคือศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์เมืองหลวง ผู้เชี่ยวชาญด้านสูตรยาจีน

"ท่านประธานเซี่ย ที่คุณพูดมาก็ถูกครับ แผนกวิจัยของเรามีสินค้าใหม่ออกมาน้อยมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่คุณอาจจะไม่รู้ว่า เราได้ทำการศึกษาสูตรเกี่ยวกับความงามมาหมดแล้ว เราหาตัวแทนที่ดีกว่านี้ไม่ได้จริงๆ ครับ"

สิ้นประโยค ปรมาจารย์ด้านการแพทย์อีกท่านที่ชื่อผู้เฒ่าสวีก็ลุกขึ้นยืน "ท่านประธานเซี่ย พวกเราอยากสร้างผลงานให้กลุ่มบริษัทฮว๋าเหม่ยจริงๆ ครับ แผนกวิจัยของเราถึงกับยอมทุ่มเงินมหาศาลไปกว้านซื้อสูตรยาจากทั่วโลก แต่ตั้งแต่โบราณกาลมา สูตรเกี่ยวกับความงามมันมีน้อยมากจริงๆ ต่อให้เราพลิกตำราแพทย์โบราณหา ก็ยังไม่เจอที่เหมาะสมเลยครับ"

"ใช่ครับ ท่านประธานเซี่ย คุณไม่ได้อยู่ในแวดวงการแพทย์ คุณไม่มีทางเข้าใจหรอกว่า สูตรยาความงามในประเทศจีนนั้นหายากมากแค่ไหน"

เมื่อมีผู้อาวุโสระดับแนวหน้าเป็นแกนนำ ทีมงานแผนกวิจัยก็พากันลุกขึ้นร้องเรียนกันเป็นแถว

เซี่ยรั่วเสวี่ยขมวดคิ้วมุ่น เธอรู้ดีว่าที่คนพวกนี้พูดมาเป็นความจริง แต่เธอไม่ยอมแพ้หรอก

จะให้ยอมแพ้แค่นี้เหรอ?

ให้กลับไปแต่งงานที่เมืองเจียงเฉิงอย่างคนสิ้นหวังงั้นเหรอ?

ในตอนนั้นเอง ผู้จัดการแผนกวิจัยอีกคนก็ลุกขึ้นอธิบาย "ท่านประธานเซี่ย ผมเพิ่งได้รับข่าวจากเพื่อนมาว่า สาเหตุหลักที่ลี่ซิงผงาดขึ้นมาได้ เป็นเพราะพวกเขาไปกว้านซื้อสูตรยาจากต่างประเทศมา ว่ากันว่าใช้เงินไปถึงร้อยล้าน ยาน้ำบำรุงความงามที่พวกเขาเปิดตัวในงานแถลงข่าว ก็ดัดแปลงมาจากสูตรนี้แหละครับ"

ดวงตาของเซี่ยรั่วเสวี่ยเป็นประกาย เธอรีบพูดขึ้นว่า "ถ้าเป็นแบบนั้น เราก็จะไปกว้านซื้อสูตรยาจากต่างประเทศเหมือนกัน ร้อยล้านไม่พอ ก็จ่ายสองร้อยล้าน สองร้อยล้านไม่พอ ก็ห้าร้อยล้าน!"

ทีมงานแผนกวิจัยส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

ถ้าสูตรยามันหาง่ายขนาดนั้น จะเกิดเรื่องแบบวันนี้ขึ้นเหรอ?

ท่ามกลางบรรยากาศที่สิ้นหวัง ซูนา ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ลุกขึ้นยืน "แหม สูตรความงามมันจะไปหายากอะไรขนาดนั้นล่ะคะ? ฉันเพิ่งได้ยินมาว่า ผู้อำนวยการซุนมีสูตรยาระดับราคาหลายร้อยล้านอยู่ในมือนะคะ แถมยังมีชื่อเพราะๆ ว่า โอสถรักษารูปโฉม ด้วยนะคะ กินแล้วคงจะเป็นอมตะหน้าเด็กตลอดกาลเลยล่ะมั้งคะ~"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึก

โอสถรักษารูปโฉม!

นี่มันสูตรยาที่สาบสูญไปตั้งแต่สมัยโบราณแล้วนี่นา

มีอยู่จริงๆ เหรอ?

(จบแล้ว)