HPST ตอนที่ 75: การเผชิญหน้าครั้งแรกกับผู้คุมวิญญาณ

HPST ตอนที่ 75: การเผชิญหน้าครั้งแรกกับผู้คุมวิญญาณ

อีวานวิ่งกลับไปที่ห้องของเขาด้วยความเร็วเต็มสูบ, เขาจะจำให้ดีว่าควรระมัดระวังเมื่อเขาอยู่ในร่างแอนนิเมจัสตั้งแต่นี้ไป, เขาจะต้องไม่ให้เฮอร์ไมโอนี่รู้เด็ดขาดว่ามันคือเขา หรือไม่งั้นสิ่งเดียวที่เขารออยู่ก็คือความตาย

มีเสียงดังออกมาจากห้องที่อยู่ข้างๆ,เพอร์ซี่กำลังดูตราหัวหน้าประจำบ้านของเขา เขาสงสัยว่ารอนกำลังปิดบังอะไรบางอย่างไว้, เมื่อตอนที่อีวานขึ้นไปชั้นบนก่อนหน้านี้ เขาเห็นว่าเฟรดกับจอร์จเอาตราของเพอร์ซี่ย์ไปและเปลี่ยนจากหัวหน้าประจำบ้านเป็นหัวเน่าประจำบ้าน

เขากลิ้งไปมาและจ้องมองไปที่เพดานที่มีแสงสลัวๆลอดออกมา, ความคิดของเขาล่องลอยออกไปไกล

เช้าวันต่อมา,อีวานตื่นขึ้นมาและลงไปที่ชั้นล่างเพื่อทานอาหารเช้า, คนอื่นๆตื่นกันหมดแล้ว คุณวีสลีย์ก็อยู่ที่นั่นอ่านเดรลี่ พรอเฟ็ตพร้อมกับขมวดคิ้วและคุณนายวีสลีย์กับจินนี่ที่กำลังคุยกัน

อีวานเดินไปที่นั่งของเขาและได้ยินเฮอร์ไมโอนี่พูดกับทอมเกี่ยวกับแมว, เขาหันหน้ากลับมาและทำเป็นว่าเขาไม่รู้อะไร

ทางด้านซ้ายของเขารอนพูดกับแฮร์รี่เกี่ยวกับเรื่องของเพอร์ซี่อย่างเกรี้ยวโกรธ

“ยิ่งเราไปที่สถานีรถไฟเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!,อย่างน้อยที่ฮอกวอตส์ฉันก็ไม่ต้องอยู่โดยมีเพอร์ซี่มายุ่งอยู่รอบๆฉัน” รอนกล่าว “เขากล่าวหาว่าฉันเป็นคนทำน้ำชาหกใส่รูปถ่ายแฟนของเขา,เพเนโลพี”

แฮร์รี่พยายามที่จะพูดให้รอนใจเย็นลงขณะที่เฟรดกับจอร์จที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของพวกเขากำลังรู้สึกสนุกสนาน, พวกเขาหัวเราะคิกคักและยินดีให้กับรอนที่ทำให้เพอร์ซี่โกรธได้สำเร็จ

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนยิ่งทำให้เพอร์ซี่โกรธยิ่งกว่าเดิม, เขามองไปที่ทั้งสองคนด้วยความโกรธ, หลังจากนั้นเขารีบกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็วและเอาสัมภาระของเขาออกไปจากบาร์

หลังจากนั้นทุกอย่างกลายเป็นวุ่นวาย, ทุกคนรีบวิ่งไปที่รถที่กระทรวงจัดหามาให้ อีวานเห็นคุณวีสลีย์เรียกแฮร์รี่ไปที่มุมห้องและหลังจากนั้นไม่กี่นาที แฮร์รี่ก็กลับมาพร้อมกับใบหน้าที่เหม่อลอย

เฮอร์ไมโอนี่ยังคงตามหาแมวสีดำจากเมื่อคืน, อีวานรีบเข้าไปช่วยเธอถือกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอ, ครุกแชงก์อยู่ในตะกร้าใบเล็กส่งเสียงร้องเหมียวน่ารำคาญออกมา

หลังจากได้ยินเสียงร้องของครุกแชงก์,รอนจับแครบเบอรืแน่นกว่าเดิมโดยที่ไม่รู้ตัว

การเดินทางไปถนนคิงส์ครอสนั้นปลอดภัย,พวกเขาไปถึงที่สถานีก่อนเวลายี่สิบนาที,นี่เป็นครั้งแรกที่อีวานได้มาที่นี่, เขาอยากรู้ว่ามันดูเป็นอย่างไร ชานชะลาเต็มไปด้วยเด็กๆ, บนรางรถไฟเป็นหัวจักรไอน้ำโบราณสีแดงกำลังปล่อยควันออกมา

พวกเขาไปที่รถไฟ, คุณวีสลีย์ช่วยพวกเขาเก็บกระเป๋าสัมภาระที่นั่น

พวกเขากล่าวลสกับคู่สามีภรรยาวีสลีย์และคุณนายวีสลีย์จูบกับเด็กๆทุกคนเพื่อเป็นการบอกลา, คุณวีสลีย์ยังคงกระซิบอะไรบางอย่างกับแฮร์รี่

ใบหน้าของแฮร์รี่ดูเหมือนจะสับสนและไม่สบายใจเมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนตัว แฮร์รี่กระซิบกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่, “ฉันอยากจะคุยกับพวกนายเป็นการส่วนตัว!”

“ไปก่อนไป จินนี่!” รอนกล่าวขณะที่โบกมือไล่เธอไป

“ตามสบาย” จินนี่กล่าวอย่างภูมิใจขณะที่เดินออกไป,อีวานอึ้งไปครู่หนึ่งและเดิมตามไป

“อีวาน,นายไม่ต้องไปก็ได้”

“พวกนายคุณกันไปก่อนเลย, ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำ, เดี้ยวฉันจะกลับมา”

อีวานไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย, เขารู้ว่าแฮร์รี่กำลังจะพูดอะไรแต่เขามีแผนการของเขาอยู่แล้ว ถ้าเขาจะจัดการกับเหตุการณ์ในปีนี้แบบง่ายดาย, ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์นั้นรับมือได้ง่ายกว่าทอม ริดเดิ้ล

เขาตามจินนี่ไปยังห้องโดยสารใกล้ท้ายขบวน โคลินและเนวิลล์นั่งอยู่ในนั้น,ทั้งสองคนเดินเข้าไปและทักทายพวกเขา

โคลินบอกกับพวกเขาอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับวันหยุดฤดูร้อนของเขาในชนบท, ฮอกวอตส์เอ็กซ์เพรสเดินหน้าอย่างต่อเนื่อง,ทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างกลายเป็นชนบทยิ่งขึ้นแต่มันก็มืดลงยิ่งกว่าเดิมเช่นกัน

พอรู้ว่าอีวานนั่งอยู่ตรงนี้,ผู้คนก็เข้ามาและทักทายเขาเป็นประจำ

ส่วนมากพวกเขาเป็นคนที่อ่านหนังสือพิพม์ฮอกวอตส์เมจิค ไม่นานนักก่อนที่ลูน่าจะเข้ามาและยัดควิบเบลอร์เข้าไปในมือของอีวาน, ลูน่าก็ยังคงให้ควิบเบลอร์กับเขาทุกฉบับ

ท้องฟ้าข้างนอกมืดครึ้มกว่าเดิม,ฝนมีทีท่าว่าจะตก,หน้าต่างมีฝ้าหนา

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก,แขกที่ไม่ได้รับเชิญสามคนเดินเข้ามา,มัลฟอยเข้ามาตามด้วยลูกกระจ๊อกของเขาสองคน กอยล์กับแครบบ์

ราวกับว่าพวกเขาพึ่งจะไปที่ห้องโดยสารของแฮร์รี่มา,มัลฟอยพูดด้วยน้ำเสียงช้าๆ “เลือดสีโคลน,ทำไมแกไม่ไปนั่งกับพอตเตอร์ล่ะ?”

“ไม่ใช่ธุระอะไรของนาย!” อีวานพูดเบาๆ, เนวิลล์,โคลินและจินนี่เงยหน้าขึ้นมาอย่างประหม่า

“พอตเตอร์ทิ้งแกแล้วสินะ,มันคงจะเบื่อแกกับหนังสือพิมพ์โง่ๆของแก” หลังมัลฟอยพูดจบแครบ์กับกอยล์ก็หัวเราะออกมา

“ไปไกลๆไป,ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกนาย!” จินนี่ตะโกน

“พวกนายไม่ได้ยินที่จินนี่พูดหรือไง?” อีวานดึงไม้กายสิทธิ์ของเขาออกมาและหลี่ตาลงแล้วพูด “หรือแกอยากจะโดนชั้นทดลองด้วยคาถาใหม่สักสองสามคาถา”

“ระวังน้ำเสียงของแกด้วยเลือดสีโคลน ไม่งั้นแก…….”

เขาถูกขัดจังหวะเมื่อแฮร์รี่,รอนและเฮอร์ไมโอนี่เข้ามา

“ไปให้พ้น,มัลฟอย!” รอนตะโกนขึ้นขณะที่เขาเดินเข้ามา “พวกเราไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของนายหรอก”

มัลฟอยลังเล,ตอนนี้เขามีจำนวนน้อยกว่า,เขาก้าวถอยหลังกลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

ทันใดนั้นรถไฟก็หยุดอย่างกระทันหัน

ไฟทุกดวงดับลง, พวกเขาตกอยู่ในความมืดมิด

“เวรเอ้ย,เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

อีวานได้ยินเสียงกรีดร้องของมัลฟอย, มีการเคลื่อนไหวของคนข้างนอกอย่างต่อเนื่อง

“ลูมอส!” อีวานพูดเบาๆ, แสงปรากฏขึ้นมาที่ปลายไม้กายสิทธิ์ของเขา

อุณหภูมิให้ตู้โดยสารลดลงเรื่อยๆและเรื่อยๆ, มันลดต่ำลงจนรู้สึกเหมือนกับว่ายอยู่ในขั้วโลกเหนือ

มีเสียงประหลาดดังออกมาจากข้างนอก, มีบางอย่างกำลังใกล้เข้ามา มัลฟอย,กอยล์,และแครบบ์รีบกลับเข้ามาในห้องโดยสาร

ประตูค่อยๆเปิดออกช้าๆ,อีวานรู้สึกได้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ที่ยินอยู่ข้างหลังเขา,กำลังจับแขนของเขาไว้แน่น, ร่างกายของเธอสั่นกลัวเล็กน้อย

เขาตบเบาๆที่ไหล่ของเฮอร์ไมโอนี่,ซึ่งมันทำให้เธอมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

ประตูถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์,ยืนอยู่ที่ทางเข้าประตู,ถูกส่องด้วยคาถาของอีวานเป็นสิ่งมีชีวิตที่คลุมไปด้วยผ้าสีดำและสูงเท่ากับเพดาน

ใบหน้าของมันถูกซ่อนภายใต้ฮู้ด,มือของมันเหยีดออกมาจากผ้าคลุม,มือเป็นสีเทา,บางและเต็มไปด้วยสะเก็ดแผล, มันเหมือนกับบางสิ่งที่ตายแล้วเน่าอยู่ในน้ำ

สิ่งมีชีวิตที่อยู่ใต้ผ้าคลุมนั้นดูเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาของหลายๆคน บางสิ่งที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมนี้ถอนหายใจออกมาช้าๆ,มันเหมือนกับว่ามันกำลังจะสูดอะไรบางอย่างออกมาจากอากาศ

เด็กๆหลายคนในห้องโดยสารกรีดร้อง,เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

อีวานกระชับมือของเขากับไม้กายสิทธิ์, “ผู้คุมวิญญาณ”