HPST ตอนที่ 74: ค่ำคืนก่อนวันเปิดเรียน

HPST ตอนที่ 74: ค่ำคืนก่อนวันเปิดเรียน

เมื่ออีวานและเฮอร์ไมโอนี่ออกมาจากร้านพร้อมกับครุกแชงก์,รอนและแฮร์รี่ก็พึ่งกลับมาถึง

“โอ้พระเจ้า,เฮอร์ไมโอนี่ เธอซื้อปีศาจแบบนี้มาได้ยังไงกัน?” รอนกล่าวด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“แล้วจะทำไม,อีวานกับฉันคิดว่ามันน่ารักออก” เฮอร์ไมโอนี่ตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

เมื่อเห็นรอนและแฮร์รี่หันมามองที่เขาแทน, อีวานรีบส่ายหัวของเขา,หลังจากนั้นสายตาของพวกเขาจึงกลับไปมองที่เฮอร์ไมโอนี่

“เฮอร์ไมโอนี่,เธอจะซื้อมันไม่ได้ ฉันหมายถึง แล้วแสครบเบอร์ล่ะ?” รอนพูดขณะที่เขาชี้ไปที่กระเป๋าเสื้อของเขา “เขาต้องการการพักผ่อนและความผ่อนคลาย แล้วเขาจะไปพักผ่อนหรือผ่อนคลายได้ไงถ้ามีปีศาจนั้นอยู่รอบๆ?”

“นายเตือนฉันพอดีเลย, ฉันจะช่วยนายซื้อยาชูกำลังหนูเหมือนกันแต่อีวานบอกว่าเขาสามารถปรุงยาได้ แล้วสแครบเบอร์จะหายดีในไม่กี่วิ”

“วางใจได้เลย,ให้ฉันจัดการเอง!” อีวานกล่าวขณะที่ตบไหล่ของรอนขณะที่คิดถึงน้ำยาที่น่าสนใจ เขากำลังจะทดลองอะไรบางอย่างกับปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์

“แต่ถ้าไม่เป็นเพราะไอเดียแย่ๆของนาย, เฮอร์ไมโอนี่คงไม่ซื้อแมวนั่น” รอนพูดขณะที่เขามองไปที่อีวานด้วยความโกรธ

“ฉันไม่ใช่คนที่จะต้องโดนบ่นนะ, ฉันไม่ได้ยืนกรานให้ซื้อครุกแชงก์สักหน่อย,แม่มดนั่นบอกเฮอร์ไมโอนี่ว่ามันอยู่ที่นี่มาได้ปีกว่าแล้ว”

“นอกจากนายแล้วใครจะ…..” รอนพูดประชด

“เอาล่ะ รอน!” อีวานรีบขัดสิ่งที่เขากำลังจะพูด “ครุกแชงก์จะนอนในห้องของเฮอร์ไมโอนี่ ดังนั้นมันไม่มีทางที่จะมาป้วนเปี้ยนรอบๆสแครบเบอร์หรอก”

การโต้เถียงก็ได้ข้อสรุป, พวกเขาซื้อของอีกสองสามอย่างแล้วกลับไปที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว,ครอบครัววีสลีย์คนที่เหลือก็กลับมาเช่นกัน

พวกเขากินอาหารมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข, ทอมต้องเอาโต๊ะสามต่อมาต่อกันสำหรับวีสลีย์ทั้งเจ็ดคน,อีวาน,แฮร์รี่,และเฮอร์ไมโอนี่จะได้นั่งด้วยกัน

เมื่อตอนที่ทุกคนกำลังกินพุดดิ้งช้อคโกแลตหรู, คุณวีสลีย์บอกกับทุกคนว่ากระทรวงเสนอรถยนต์หลายคันที่จะไปส่งพวกเขาที่ถนนคิงครอสพรุ่งนี้

พวกเขาสงสัยว่าทำไมกระทรวงถึงส่งรถหลายคันมารับพวกเขา,โดยเฉพาะเพอร์ซี่,เขาถามหลายคำถามแต่คุณวีสลีย์ก็ทำได้เพียงตอบส่งๆ

อีวานสังเกตว่าหูของคุณวีสลีย์นั้นแดงขึ้น

ดูเหมือนว่าการหายตัวไปของซีเรียส แบล็กจะทำให้กระทรวงกังวลอย่างมาก, พวกเขากลัวว่าเขาจะมาโจมตีแฮร์รี่

เขาสงสัยว่าจะมีมือปราบกี่คนที่มาส่งพวกเขาพรุ่งนี้

หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จมันก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว, ทุกคนต่างก็เหน็ดเหนื่อย พวกเขาขึ้นไปที่ห้องของตัวเองเพื่อทำให้แน่ใจว่าสัมภาระของพวกเขาอยู่ครบและเตรียมตัวที่จะนอน

อีวานตรงไปที่บาร์เพื่อขอทอมช็อคโกแลตร้อนหนึ่งแก้ว แต่ขณะที่เขากำลังเดินผ่านห้องห้องหนึ่งนั้นเขาได้ยินเสียงที่ดูโกรธสองเสียงดังออกมาจากห้องเล็กๆ

เขารู้ได้ทันทีว่านั้นเป็นเสียงของคุณนายและคุณวีสลีย์, พวกเขากำลังเถียงกันเรื่องที่เขาจะบอกแฮร์รี่เกี่ยวกับซีเรียส แบล้กดีไหม, คุณวีสลีย์ยืนกรานให้ได้ว่าแฮร์รี่ควรรู้ทุกสิ่งที่เขาควรจะรู้,เขาไม่ควรจะถูกปฏิบัติเหมือนกับเด็กๆ

คุณนายวีสลีย์ไม่ต้องการที่จะสร้างภาระในใจของแฮร์รี่อีก

อีวานหัวเราะเบาๆ ,เขาต่างหากที่มีภาระในใจหนักที่สุด

คุณนายวีสลีย์พูดถูก, บางทีการรู้มากจนเกินไปก็ทำให้พบกับโชคชะตาอันน่าเศร้า

คุณและคุณนายวีสลีย์โต้เถียงกันไปมา

“มอลลี่, เธอต้องรู้ว่าซีเรียส แบล็กที่ถูกเรียกว่าเป็นคนบ้า แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะหนีออกมาจากอัซคาบันได้ นั้นเป็นอะไรที่คนธรรมดาไม่สามารถทำได้” คุณวีสลีย์พูดด้วยเสียงต่ำ, “กระทรวงยังไม่สามารถหาเขาได้เลย, สิ่งเดียวที่พวกเรารู้อย่างแน่นอนคือเขากำลังตามหาอะไร”

“อาเธอร์, ฮอกวอตส์เป็นสถานที่ทีปลอดภัยที่สุดสำหรับแฮร์รี่”

“ถ้าแบล็กหนีออกมาจากอัซคาบันได้ เขาก็หาทางเข้าไปในฮอกวอตส์ได้เช่นกัน” คุณวีสลีย์หยุด “พวกเด็กๆชอบแอบออกมาเล่นซุกซนกัน และเมื่อตอนเทอมที่แล้วพวกเขาก็เข้าไปในห้องแห่งความลับกัน,พวกเขาสู้กับบาซิลิสก์และคนที่คุรก็รู้ว่าใคร คิดดูสิ,ถ้าหากในคืนนั้นรถเมล์อัศวินราตรีไม่ได้มารับแฮร์รี่ก่อนที่ท่านรัฐมนตรีมาพบเข้าล่ะก็, เขาคงได้ตายไปเรียบร้อยแล้ว!”

“ไม่มีใครแน่ใจว่าแบล็กกำลังตามแฮร์รี่”

“มอลลี่,จะต้องให้ฉันบอกกับเธออีกกี่รอบ มันไม่ได้ถูกนำเผยแพร่ในหนังสือพิพม์เพราะว่าฟัดจ์ไม่อนุญาต, ผู้คุมวิญญาณบอกกับเขาว่าบางครั้งแบล็กเคยพูดขณะที่หลับอยู่, เขาเอาแต่พูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา: เขาอยู่ที่ฮอกวอตส์, เขาอยู่ที่ฮอกวอตส์!” คุณวีสลีย์พูดอย่างไม่สบายใจ “แบล็กเป็นบ้าไปแล้ว,มอลลี่,เขาต้องการที่จะฆ่าแฮร์รี่!”

อีวานรู้สึกว่าเข้าไม่อยากที่จะฟังที่พวกเขาทะเลาะกันต่อ เขาพยายามที่จะแอบเดินออกไปเงียบๆ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะรบกวนคุณและคุณนายวีสลีย์ มันคงจะเจ็บปวดเกินไป หลังจากนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากบันไดด้านหลังเขา, ใครบางคนกำลังเดินลงมา

เขารีบเปลี่ยนร่างเป็นร่างแอนนิเมจัสของเขา, เมื่อเขาแปลงร่างเสร็จเขาจึงพึ่งเห็นว่าเป็นเฮอร์ไมโอนี่ที่กลับลงมาเพื่อหยิบหนังสือที่เธอลืมไว้ที่โต๊ะ

เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงทะเลาะของคุณและคุณนายวีสลีย์แต่เธอก็เมินมันเมื่อเธอได้เห็นอีวานที่เป็นแมวดำ

อีวานพยายามแสร้งทำเป็นแมวและรีบเดินผ่านเฮอร์ไมโอนี่ไป

ก่อนทีเข้าจะทันตั้งตัว, เฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามาและอุ้มเขาด้วยแขนของเธอ

หน้าของอีวานเปลี่ยนเป็นสีแดง,ตัวของเขากลายเป็นแข็งทื่อ, เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่มาจากร่างกายของเธอและอะไรบางอย่างนุ่มๆ ความคิดของเขาย้อนกลับไปเมื่อปีที่แล้วในห้องแห่งความลับ ตอนที่เฮอร์ไมโอนี่กอดเขาไว้เป็นเวลานาน

เขารู้สึกเครียดอย่างมาก,มันรู้สึกเหมือนว่าเฮอร์ไมโอนี่กำลังกอดตัวเธอเอง

เพื่อที่จะไม่ได้แอบฟังการทะเลาะกันของคุณและคุณนายวีสลีย์, เธอตัดสินใจกลับไปที่ห้องของเธอ, เธอตัดสินใจว่าเธอจะหาหนังสือของเธอพรุ่งนี้

อีวานไม่กล้าขยับ, เขาถูกลากโดยเฮอร์ไมโอนี่เข้าไปในห้องของเธอ

ในห้อง, ครุกแชงก์กำลังนอนอยู่บนเตียง, เมื่อมันเห็นอีวาน มันกระโดดขึ้นและคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว, มันทำท่าเหมือนว่ามันจะกระโจนได้ทุกวินาที

อีวานรีบร้องเหมียวหลายครั้ง, เขาไม่อยากจะต่อสู้กับครุกแชงก์

ครุกแชงกืเอียงหัวของมันและจ้องไปที่อีวานครู่หนึ่ง,เพราะว่าเสียงร้องของอีวาน,ดูเหมือนครุกแชงก์จะจำได้ว่านั้นคืออีวาน

ครุกแชงก์สงบลงและแสดงความสนิทสนมเล็กน้อย

“สนิทกับเจ้าตัวเล็กนี่ด้วยล่ะครุกแชงก์!” เฮอร์ไมโอนี่มองไปที่ทั้งสองตัวอย่างมีความสุข “ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของของมัน,มันก็ดึกแล้ว,บางทีฉันจะไปถามเตาลุงทอมพรุ่งนี้”

เฮอร์ไมโอนี่ลูบหัวของอีวาน,หลังจากนั้นเธอกระโดดลงมาจากเตียง

“ครุกแชงก์,นายต้องอาบน้ำก่อนนอนและเจ้าตัวเล็กนี้จะไปอาบน้ำกับนาย” เฮอร์ไมโอนี่พูดพร้อมกับยิ้ม

ในวินาทีต่อมา,อีวานเปิดตาของเขาและเห็นเฮอร์ไมโอนี่กำลังถอดเสื้อผ้าของเธอออก

“พระเจ้า ฉันควรจะมองมันดีมั้ย” อีวานคิดในใจ “เดี้ยวก่อน เธอพึ่งจะบอกว่าเธอจะอาบน้ำให้พวกเรา, นั่นหมายความว่า…...”

ครู่ต่อมาอีวานส่ายหัวของเขา,เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับมัน, เขารีบออกไปจากห้องขณะที่เธอเข้าไปในห้องน้ำ ครุกแชงก์มองไปที่อีวานแปลกๆ, มันสงสัยว่าทำไมอีวานถึงรีบออกไป, เขาดูเหมือนกับว่ากำลังรีบวิ่งหนี

“แมวประหลาด, พวกเราพึ่งตกลงกันว่าจะอาบน้ำด้วยกันไม่ใช่หรอ?”