HPST ตอนที่ 62: ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ที่มีชีวิตชีวา

HPST ตอนที่ 62: ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ที่มีชีวิตชีวา

ในเวลานั้นเอง, บรรยากาศในห้องทำงานของดัมเบิลดอร์กลายเป็นตึงเครียด

ดัมเบิลดอร์นั่งอยู่เงียบๆที่โต๊ะทำงานของเขา, ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ไกลที่ด้านหลังของเขามีศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่หน้าซีดขาวและเสียขวัญ กับสเนปที่ถูกพันแผลพร้อมกับสีหน้าอันบึ้งตึง

ด้านหน้าของโต๊ะทำงานเป็นผู้ชายที่มีท่าทางประหลาดอย่างมาก

ผู้ชายคนนี้อ้วนและเตี้ย, พร้อมกับหน้าตาที่เป็นกังวล, เสื้อผ้าของเขานั้นแปลกประหลาด, ชุดสูทลายทางชั้นดี,เนคไทสีแดงสด,เสื้อคลุมสีดำยาวและร้องเท้าทรงหัวแหลมสีม่วง เขาเป็นรัฐมนตรีแห่งกระทรวงเวทมนตร์, คอร์นีเลียส ฟัดจ์

นั่งอยู่ตรงข้ามเขา, นั่งเก้าอี้ที่ดูอึดอัด, ร่างกายกำลังสั่น,เช็ดน้ำตาด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่, และพูดพึมพำชื่อของอีวาน,แฮร์รี่,และรอนก็คือแฮกริด

คุณนายวีสลีย์นั่งอยู่ตรงหน้าของเตาผิง, คุณวีสลีย์นั่งอยู่ข้างเธอเพื่อคอยปลอบ พวกเขามาทันทีที่ได้รู้ว่ารอนถูกจับตัวไปแต่เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะเลวร้ายเช่นนี้

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาพอใจคือลูเซียส มัลฟอย,เขานั่งอยู่ที่ตรงมุมห้อง, เขาห่อตัวของเขาอย่างแน่นหนาในชุดคลุมสีดำ,เขามองมาที่อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและพอใจ

ข้างๆของลูเซียสเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดที่พันไปทั่วทั้งตัวด้วยผ้าพันแผล, มันสั่นกลัวอยู่เงียบๆ, มันเป็นเอลฟ์ประจำบ้าน ด๊อบบี้ดูเหมือนจะเศร้าเสียใจกับการหายตัวไปของแฮร์รี่

“ฉันขอโทษทีนะ อัลบัส!” คอร์นีเลียส ฟัดจ์กล่าวอย่างชัดเจน “สถานการณ์มันเลวร้ายมาก บาซิลิสก์บุกเข้าไปในปราสาทและจับนักเรียนไปสามคน เทียบกับการโจมตีสามครั้งก่อนแล้ว นี้มันมากเกินไป, กระทรวงจะต้องดำเนินการ!”

“คอร์นีเลียส, ฉันหวังว่านายจะเข้าใจว่าไม่มีเหตุผลเลยที่จะจับแฮกริดไป, เขาก็กำลังนั่งอยู่ตรงนี้กับพวกเรา, ไม่ใช่ในห้องแห่งความลับ” ดัมเบิลดอร์กล่าวอย่างนุ่มนวล

“แต่ อัลบัส!” ฟัดจ์พูดอ่างไม่เป็นธรรมชาติ “รายงานของแฮกริดมันขัดกับตัวเขา กระทรวงต้องดำเนินการบางอย่าง เราต้องปรึกษากับสภาผู้ว่าการ”

“ขออนุญาตให้ฉันพูดอะไรหน่อย,ท่านรัฐมนตรี!” ลูเซียส มัลฟอยกระแอมเบาๆ “คณะกรรมการโรงเรียนไม่เพียงแต่ยอมรับคำร้องจับกุมของกระทรวง แต่ผู้ว่าการหลายคนยังรู้สึกว่ามันจำเป็นที่คุณต้องออกจากตำแหน่ง นี่คือคำสั่งพักงาน มันลงนามโดยผู้ว่าการทั้งสิบสองคน นักเรียนจะทำการเรียนโดยไม่มีอาจารย์ใหญ่จนถึงปีหน้า”

“แกกำลังจะไล่ดัมเบิลดอร์ออก, นั้นมันบ้าชัดๆ!” คุณวีสลีย์ตะโกนขณะที่เขายืนขึ้น “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้, มันเป็นหนึ่งในแผนการของแก มัลฟอย!”

“นั่นเป็นการใส่ร้ายที่แย่มาก วีสลีย์! มันเป็นการยากที่จะจินตนาการว่าเจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฏหมายเวทมนตร์ที่ขาดการควบคุม ด้วยสิ่งไร้สาระที่คุณเคยทำมาก่อน” ลูเซียสกล่าวขณะที่เขาหันหัวของเขาและยิ้ม “ท่านรัฐมนตรี, ถ้าผมเป็นคุณ, ผมคงไล่ชายคนนี้ออกจากกระทรวงเวทมนตร์แล้ว”

“คุณลูเซียส, ฉันไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้…...” คอร์นีเลียสกล่าว “ลูกชายของเขาถูกจับตัวไปในห้องแห่งความลับ, เขาจึงรู้สึกกระวนกระจายเล็กน้อย และฉันเองก็ไม่คิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีที่สุดที่จะไล่ดัมเบิลดอร์ออก”

“นี่เป็นปัญหาภายในของฮอกวอตส์ ผู้ว่าการทั้งสิบสองคนได้โหวตแล้ว!” ลูเซียสขยิบตาด้วยชัยชนะ

“มัลฟอย, มีนคนกี่คนที่แกข่มขู่และแบล็กเมล์เพื่อทำให้พวกเขายอมตกลง!” แฮกริดลุกขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด “แกไม่สามารถไล่ดัมเบิลดอร์ออกได้ ถ้าแกทำ ฮอกวอตส์จะไม่มีโอกาสอยู่รอด”

“ให้ตายเถอะ,อารมณ์ร้ายๆของนายจะทำให้นายเดือดร้อนในสักวัน แฮกริด!” มัลฟอยพูดด้วยเสียงหัวเราะ “ฉันจะให้คำแนะนำอย่างหนึ่งแก่นาย นายอย่าตะโกนใส่ผู้มีอำนาจ พวกเขาไม่ชอบมัน, ใช่ไหม ท่านรัฐมนตรี”

“ใช่ ใช่ ฉันหมายถึง ที่พวกเราต้องทำตอนนี้คือหาข้อเท็จจริงให้ได้โดยเร็วที่สุด” ฟัดจ์พยักหน้า “แฮกริด, ฉันอยากให้นายมากับพวกเรา”

“พวกคุณจะส่งคนบริสุทธิ์เข้าไปในคุก….”

“ลองมองในมุมของผมดู มิเนอร์ว่า! ฉันตกอยู่ภายใต้แรงกดดัน, ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง” ฟัดจ์พูดอย่างกังวล “ถ้าพวกเราทราบว่านั้นไม่ใช่ฝีมือของแฮกริด, เขาจะได้กลับมาในไม่ช้า”

“ไม่ต้องกังวล, ฉันคิดว่าพวกเราจะรู้ความจริงทั้งหมดในไม่ช้า!” ดัมเบิลดอร์กล่าวและหันไปหาศาสตราจารย์มักกอนนากัลและพูด “มิเนอร์ว่า, คุณจะช่วยออกไปและต้อนรับคุณเมสัน, คุณพอตเตอร์ คุณวีสลีย์และคุณเกรนเจอร์ทีสิ”

“อะไรนะ!?” ทุกคนประหลาดใจ เด็กพวกนั้นกลับออกมาจากข้างในห้องแห่งความลับ!

ยี่สิบนาทีก่อนหน้านั้น, เด็กๆพานำตัวล็อคฮาร์ตและออกมาจากห้องแห่งความลับ

ขณะที่ทุกคนไม่ได้สนใจ, อีวานดึงเขี้ยวของบาซิลิสก์ออก, พิษร้ายของมันเป็นอาวุธที่ยอดเยี่ยมสำหรับการโจมตี

พอมีมัน, พวกเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการทำลายฮอครักซ์อีก

หลังจากนั้นพวกเขาออกมาจากห้องลับและกลับไปทางอุโมงค์ ด้วยความช่วยเหลือของฟอกส์, พวกเขาบินผ่านท่อน้ำและกลับมายังห้องน้ำหญิงที่ชั้นสาม

อีวานวางแผนที่จะไปห้องพยาบาลของโรงเรียนก่อน แต่ฟอกส์พาเขามาที่ทางเข้าห้องทำงานของดัมเบิลดอร์

ศาสตาจารย์มักกอนนากัลได้รับแจ้งว่าพวกเขากำลังมา ดังนั้นเธอจึงรออยู่ที่นั่น, เมื่อเธอเห็นอีวาน,แฮร์รี่,รอนและเฮอร์ไมโอนี่ที่เปื้อนไปด้วยโคลนและเมือก, โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสื้อคลุมของอีวานและแฮร์รี่มีรอยเลือดติดอยู่, หัวใจของเธอเต้นแรงและอ้าปากค้าง

ไม่กี่วินาทีต่อมา, เธอส่งล็อคฮาร์ตไปห้องพยาบาล และส่งสี่คนที่เหลือเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่

ประตูเปิดออก, ทุกคนเงียบเสียงลง

“รอน!” คุณนายวีสลีย์ร้องขณะที่กระโดดอกและวิ่งไปหาเขา, ข้างหลังของเธอเป็นคุณวีสลีย์ ทั้งสองคนอ้าแขนของพวกเขาและกอดรอน

อีวานมองไปรอบห้อง, เขามีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว, มันดูเหมือนกับว่าห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ดูจะมีชีวิตชีวามากก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา