HPST ตอนที่ 61: วันสุดท้ายของล็อคฮาร์ต

HPST ตอนที่ 61: วันสุดท้ายของล็อคฮาร์ต

ฟอกส์คอยบินวนไปรอบๆทางเข้าห้องแห่งความลับ มันกำลังรอพวกเขาอยู่

ก่อนที่พวกเขาจะออกไปเฮอร์ไมโอนี่และล็อคฮาร์ตและล็อคฮาร์ตสะดุดล้มเข้ามา, เขาสั่นไปทั้งตัว,เฮอรไมโอนี่ชี้ไม้กายสิทธิ์ของเธอไปที่เขา

“คุณเกรนเจอร์, บางทีพวกเราอาจจะมาช้าไปก็ได้, พวกเราช่วยเพื่อนของเธอได้หรอก,ฉันขอโทษ,เธอก็รู้ว่าฉันกับคุณเมสัน...”

ก่อนที่ล็อคฮาร์ตจะพูดจบ, พวกเขาเห็นร่างใหญ่ยักษ์ของบาซิลิสก์, แข้งขาของล็อคฮาร์ตอ่อน, เขาล้มลงไปกับพื้นและกรีดร้องด้วยความตื่นกลัว เขาตะโกน “งู งู งูตัวใหญ่!”

“โอ้พระเจ้า พวกนายปลอดภัยมั้ย?”

หลังจากนั้นเฮอร์ไมโอนี่เห็นอีวาน,แฮร์รี่, และรอน, พวกเขากำลังยืนอยู่ข้างๆ กับศพของบาซิลิสก์ขนาดยักษ์, เธอวิงไปพร้อมกับปาดน้ำตาและกอดทุกคน

“พวกเราปลอดภัย, แต่ถ้าเธอยังกอดฉันแน่นแบบนี้ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ” อีวานนั้นอ่อนแรง, เขารู้สึกว่าการกอดของพวกเขานานกว่าสองคนที่เหลือ, “ว่าแต่ เธอมาที่นี่ได้ยังไง, กับล็อคฮาร์ต?”

พอได้ยินการอธิบายของเธอ, อีวานได้รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาถูกพาตัวออกมาโดยบาซิลิสก์, ศาสตราจารย์มักกอนนากัลและอาจารย์คนอื่นๆรีบเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น,พวกเขาตั้งใจที่จะไปหาดัมเบิลดอร์แต่อาจารย์ใหญ่กำลังติดพันกับรัฐมนตรีกระทรวงเวทย์มนต์, คอร์เนเรียส ฟัดจ์และลูเซียส มัลฟอย

เมื่อครั้งที่ห้องแห่งความลับถูกเปิดเมื่อห้าสิบปีก่อนเหยื่อรายแรกคือเมอณ์เทิลจอมคร่ำครวญ, ด้วยข้อมูลที่เธอคาดการณ์ว่าทางเข้านั้นอยู่ในห้องน้ำหญิงที่ชั้นสาม, เธอตัดสินใจขอความช่วยเหลือของศาสตราจารย์ล็อคฮาร์ต

“แต่ฉันไม่คาดคิดว่าเขาจะลงมาที่นี่กับฉันเพื่อช่วยพวกนาย, เขาพยายามจะหนีด้วยซ้ำตอนที่เขาได้ยินว่ามีบาซิลิสก์ออกโจมตีพวกนักเรียน”

“ดังนั้นฉันจึงบังคับเขาด้วยไม้กายสิทธิ์ของฉัน, ฉันหาคนอื่นมาช่วยไม่ได้, ฉันไม่อยากจะมาช้า, ฉันกลัวว่าถ้าฉันไม่ทำพวกนายจะ……..” เฮอร์ไมโอนี่กล่าวขณะที่ก้มลงไปมองที่ล็อคฮาร์ตที่กำลังล้มอยู่กับพื้น

อีวานรีบโอบเฮอร์ไมโอนี่ไว้ในอ้อมแขนของเขาและลูบหัวของเธอ, เธอดูหวาดกลัว

“แต่ทำไมเขาถึงพยายามจะหนีล่ะ? ฉันหมายถึงเขาเป็นถึงอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด, เขาเขียนหนังสือที่น่าทึ่งมากมาย” แฮร์รี่กล่าวอย่างไม่เชื่อ

“นี่คือวิธีที่เธอพูด……...เมื่อฉันรับตำแหน่งนี้ไม่มีข้อกำหนดใดๆ……..ฉันไม่คิดว่า….” ทั้งสี่คนหันกลับมามองที่เขา ล็อคฮาร์ตพูดพึมพำ “หนังสือสามารถลองลวงกันได้”

“คุณโกหก?” เฮอร์ไมโอนี่มองด้วยความประหลาดใจ “คุณเขียนหนังสือเหล่านั้นไม่ใช่หรอ?”

“คุณเกรนเจอร์ที่น่ารัก!” ล็อคฮาร์ตขยับไปด้านข้าง “ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาได้สักพักแล้ว, ถ้าฉันไม่ให้คนอื่นคิดว่ามันเป็นฉันที่ทำทั้งหมด, มันจะเป็นผลเสียต่อยอดขาย”

“ผู้อ่านคงไม่อ่านเรื่องนี้หรอกถ้าพวกเขารู้ว่าคนที่ช่วยหมู่บ้านจากฝูงมนุษย์หมาป่าเป็นพ่อมดอเมริกันแก่ๆหน้าตาน่าเกลียด,ฉันใส่รูปของฉันที่หน้าปกเพื่อหลอกคนอื่น, และแม่มดที่ขับไล่แบนชีเธอมีขนดก ฉันหมายถึงลองคิดดูสิ…...”

“งั้นคุณก็เอาผลงานที่คนอื่นทำมาเป็นของตัวเอง?” เฮอร์ไมโอนี่กล่าว

“มันก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่พูดนะ!”

ล็อคฮาร์ตส่ายศีรษะของเขาอย่างใจร้อนและขยับไปด้านข้างไปหลายเมตร “ฉันทำงานอย่างหนักมาก ฉันต้องหาคนเหล่านี้และถามพวกเขาว่าพวกเขาทำสำเร็จได้ยังไง จากนั้นฉันก็ลบความทรงจำด้วยเวทมนตร์เพื่อให้พวกเขาลืมมัน”

“คาถาลบความทรงจำ?” อีวานระวังตัว เขาเกือบลืมไปแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นปรมาจารย์แห่งคาถาลบความทรงจำ

“ใช่, ถ้าฉันมีอะไรให้ภูมิใจก็คงเป็นคาถาลบความทรงจำนี้ เธอก็รู้ฉันทำงานมาอย่างหนัก ฉันต้องเซนต์หนังสือและรูปถาพ ถ้าพวกเธออยากจะเป็นคนดัง, เธอต้องเตรียมพร้อมที่จะทำงานหนักเป็นเวลานาน”

ดูเหมือนว่าล็อคฮาร์ตจะหยิบอะไรบางอย่างขึ้นมาจากพื้น, หลังจากนั้นเขาลุกขึ้นและหอบหายใจอย่างแรง, เขามีไม้กายสิทธิ์ของรอนอยู่ในมือ, เขาแสดงรอยยิ้มแปลกๆ ที่เผยให้เห็นฟันที่สดใสของเขา

“เอาล่ะ เด็กๆ ทุกอย่างมันจบแล้ว!” ล็อคฮาร์ตกล่าว “ฉันจะเอาศพของงูตัวนี้กลับไปที่โรงเรียนแล้วบอกพวกเขาว่าพวกเธอเสียความทรงจำเพราะความเสียใจ!”

“ศาสตราจารย์ คุณทำแบบนี้ได้ยังไง”

แฮร์รี่,รอน,และเฮอร์ไมโอนี่ตกตะลึง,อีวานกำลังจะทำให้เขาล้มลงด้วยคาถาสะกดนิ่ง แต่หลังจากนั้นเขานึกขึ้นได้ว่าเขามีไม้กายสิทธิ์ของรอนอยู่ในมือ, เขาละความพยายาม

อีวานรู้สึกว่าเฮอร์ไมโอนี่กำลังสั่นในอ้อมแขนของเขา, เขาลูบไหล่ของเธอและบอกให้เธอผ่อนคลาย

ล็อคฮาร์ตไม่ได้เก่งกาจเหมือนกับทอม, เขาไม่มีความสามารถพอที่จะร่ายคาถาด้วยไม้กายสิทธิ์ที่หักแล้ว

“ฉันไม่โง่พอที่จะพวกเธอแฉฉันหรอก, มันมีความแข็งแกร่งอย่างน้อยก็ระเบิดลูกเล็กๆ”

ล็อคฮาร์ตถูกกระแทกด้วยเวทมนตร์ของตัวเองและลอยออกไป, เขาตกลงบนพื้นของห้องแห่งความลับ

ได้เห็นผลลัพธ์, อีวานรู้ว่ามันทรงพลังเป็นอย่างมาก

“พระเจ้า เขาจะโอเคไหม?”

“เขาน่าจะถูกกระแทกด้วยคาถาลบความทรงจำของตัวเอง, เขาไม่น่าจะจำได้ว่าเขาเป็นใคร, มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่แย่สำหรับเขา, หรือศาสตราจารย์ล็อคฮาร์ตคงจะสติแตกแน่ถ้าพวกเราเปิดเผยเรื่องของเขา” อีวานกระซิบ

“ศาสตราจารย์! พวกเธอพูดถึงใคร?” ล็อคฮาร์ตแหงนหน้าขึ้นมามองพวกเขาอย่างเอ็นดู “ที่นี่มันแปลกแฮะ, พวกเธออยู่ที่นี่หรอ?”

“ไม่!” แฮร์รี่ส่ายหน้า

“เอาล่ะ พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ, พวกเราอยู่นี่มาทั้งคืนแล้ว, และพวกเราต้องการการพักผ่อน นอกจากนี้ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กำลังรอพวกเราอยู่, อย่าปล่อยให้เขากังวลไปมากกว่านี้เลย”

เขารู้สึกปวดหัวเมื่อเขาคิดถึงคำถามของดัมเบิลดอร์

ใครจะรู้ว่าพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคปัจจุบันจะคิดยังไง, ถึงแม้เขาจะไม่ได้ช่วยเหลือแฮร์รี่สู้กับโวลเดอมอร์, มันก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะถูกควบคุมโดยคนอื่น

หลังจากที่พวกเขาปราบบาซิลิสก์ได้, มันก็ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำ

อย่างแรก, เขาต้องระมัดระวังตัวกับดัมเบิลดอร์, เขาไม่อยากจะถูกควบคุมเหมือนกับแฮร์รี่ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขากังวลเสียเท่าไหร่

อย่างที่สอง, สี่ผู้ก่อตั้งทิ้งสมบัติบางอย่างไว้

‘ฉันไม่รู้ว่าพวกมันคืออะไรแต่จากที่ผู้ก่อตั้งทั้งสี่บอก, มันต้องเป็นบางอย่างที่จะช่วยพวกเขาอย่างมากเมื่อต้องต่อสู้กับโวลเดอมอร์และช่วยเหลือฮอกวอตส์ แต่คำถามก็คือกุญแจทั้งสี่ถูกซ่อนไว้ที่ไหน?’ อีวานคิด

ตอนนี้ล็อคฮาร์ตถูกลบความทรงจำ, เขาคงจะถูกเปิดโปง, เขาคงจะได้ล่มจมแน่ๆ

นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับหนังสือพิมพ์ ฮอกวอตส์เมจิค, ตอนนี้อีวานต้องคิดหาอะไรใหม่ๆมาล่อให้ผู้คนมาซื้อ

อีวานเห็นรอนยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับใบหน้าที่งงงวย แฮร์รี่ยืนอยู่ข้างๆเขา เฮอร์ไมโอนี่สงสัยว่าเธอควรจะพูดอะไร เธออยากถามพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องของทอม แต่อีวานรีบหยุดเฮอร์ไมโอนี่ “ปล่อยให้รอนอยู่คนเดียวสักพักก่อน, มันรอได้จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้”

อีวานเชื่อว่าหลังจากนี้, รอนและเฮอร์ไมโอนี่จะได้เรียนรู้ว่าควรจะฟังหูไว้หูกับอะไรก็ตามที่อยู่ในหนังสือ