บทที่ 40 : หลวนเจิ้งสงตาย, ทายาทหลงเหลือของตระกูลซู

เหตุการณ์นี้ทำให้เหล่าคนหามเกี้ยวสีหน้าเปลี่ยนไป ทุกคนต่างตกตะลึงด้วยความหวาดกลัว!

พรึ่บ!

หลวนเจิ้งสงพุ่งตัวออกไป! "พวกเจ้าหนีไป!" เขาสั่งคนหามเกี้ยวทั้งสี่ ก่อนที่พวกมันจะวางเกี้ยวลงแล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

"เจ้าเป็นใคร?" หลวนเจิ้งสงมองศพคนสองคนที่ถูกกระบี่เดียวปิดชีพที่พื้นแล้วกล่าวเสียงเย็น รอยกระบี่นี้... หรือจะเป็นคนเดียวกับที่ฆ่าจ้าวเฮยหู่? แต่เขาจะมาฆ่าข้าทำไมกัน?

"มาเอาหัวเจ้า!" จ้าวเทียนหลงในชุดงอบกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและดุดัน

"ตาย!"

ไม่รอช้า หลวนเจิ้งสงชิงลงมือก่อน ดาบยาวในมือพุ่งออกจากฝักเข้าใส่จ้าวเทียนหลงอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุฝน!

ทว่า ท่ามกลางกระแสดาบอันรุนแรงของหลวนเจิ้งสงซึ่งมีพลังระดับขั้นชำระล้างอวัยวะภายในช่วงกลาง กลับมีเสียงกระบี่ที่แหลมคมและเหนือกว่าดังแทรกขึ้นมา แสงกระบี่ทะลวงผ่านกระแสดาบของเขาตรงเข้าสู่หน้าอก!

เคร้ง!

เมื่อดาบและกระบี่ปะทะกัน หลวนเจิ้งสงถูกแรงปะทะจนถอยหลังไปหลายก้าว

ฝีมืออีกฝ่ายเหนือกว่าข้ามาก! เป็นใครกันแน่?

เขารีบใช้ 'วิชาดาบราบพื้น' กลิ้งตัวลงต่ำหมายจะตัดเข้าที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย

"หึ!" จ้าวเทียนหลงแค่นเสียงหัวเราะ กระบี่ในมือตวัดเปลี่ยนกระบวนท่า เกิดเสียงโลหะปะทะกันสนั่นหวั่นไหว

"หลวนเจิ้งสง เจ้ามีฝีมือแค่นี้หรือ!" สิ้นเสียงดูแคลน พลังมหาศาลก็ถูกส่งผ่านกระบี่กระแทกเข้าใส่ตัวหลวนเจิ้งสงจนกระเด็นไปอัดกับผนังกำแพงจนร้าว!

ในจังหวะนั้น จ้าวเทียนหลงอาศัยจังหวะที่กระบี่เบี่ยงทิศทาง พุ่งแทงทะลุหัวใจของหลวนเจิ้งสงทันที

"เจ้า... เป็นใคร?" หลวนเจิ้งสงกระอักเลือดมองไปที่อีกฝ่าย

จ้าวเทียนหลงโน้มตัวลงกระซิบ "หอพยัคฆ์ดำ... จ้าวเทียนหลง!"

"อะไรนะ!" หลวนเจิ้งสงหน้าถอดสี "เป็นไปได้ยังไง... เจ้าถึงได้..."

เขายังไม่ทันพูดจบก็ถูกจ้าวเทียนหลงเอามือปิดปากไว้พร้อมกับดึงกระบี่ออกมา

เป็นพวกเจ้าเองที่โง่เขลา และดูถูกจ้าวเทียนหลงผู้นี้เกินไป! จ้าวเทียนหลงแค่นเสียงในใจก่อนจะทิ้งร่างไร้วิญญาณของหลวนเจิ้งสงไว้ แล้วหายตัวไปในเงามืดพร้อมกับฉีหยวน

อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องลับแห่งหนึ่ง

เจิงชิงหว่านปรากฏตัวขึ้น ที่นั่นมีขอทานเฒ่า, ขอทานหนุ่ม และชายวัยกลางคนอีกสองคน

"ท่านอาทั้งสี่ ข้าเรียกพวกท่านมา นอกจากเรื่องแผนที่คลังสมบัติมารเลือดแล้ว ยังมีอีกเรื่องคือ ข้าเกรงว่าตนเองกำลังถูกซ้อนแผน!" เจิงชิงหว่านเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

"วันนี้ข้าส่งแผนที่ให้หลี่รุ่ยดู แต่เขากลับไม่สนใจนัก และยังสั่งให้ข้าทำงานต่อทั้งที่รู้ว่าข้าถูกจับได้ นี่มันกำลังบีบให้ข้าเข้าสู่กับดัก!"

ขอทานเฒ่าขมวดคิ้ว "หรือเขาจะสงสัยเรื่องของตระกูลซูที่หอสะท้อนกระจกตามสืบมาตลอด?"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้ ข้าเพิ่งรู้จักกับเขาตอนมาที่เทียนหนาน" เจิงชิงหว่านค้าน

"อาจเป็นเพราะเซี่ยเจิ้งจากเมืองเอกเป็นผู้สั่งให้เขาตรวจสอบ! การที่เขาส่งเจ้ามาที่นี่พร้อมกับภารกิจซากพรรคมารเลือด มันต้องมีอะไรแอบแฝง!"

ทุกคนในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน... ถ้าเป้าหมายคือการล่อทายาทตระกูลซูออกมา พวกมันก็คำนวณพลาดแล้ว เพราะตระกูลซูไม่เคยเกี่ยวข้องกับพรรคมารเลือดเลยแม้แต่น้อย!

"หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะไม่ติดต่อพวกท่านสักพักเพื่อความปลอดภัย" เจิงชิงหว่านกล่าวสรุป "ส่วนแผนที่นั่น เสียวเชียนอี้บอกว่าอยู่ที่เสิ่นว่านซิว เจ้าของตลาดมืด ซึ่งข้าคิดว่าเป็นเรื่องจริง เขาแค่ต้องการใช้หอสะท้อนกระจกให้ช่วยหาตัวเสิ่นว่านซิวให้เท่านั้น"

"ในเมื่อยืนยันได้แล้วว่ามีซากพรรคมารเลือดอยู่ที่เทียนหนาน พวกเราจะทุ่มสุดตัวช่วยเจ้าชิงสมบัติมาให้ได้!" ชายวัยกลางคนกล่าว

"อย่ามองว่ามันง่ายนัก ฝีมือพวกเราถดถอยลงไปมาก เหลือเพียงขั้นปราณภายในแล้ว" ขอทานเฒ่าเตือน

เจิงชิงหว่านยื่นตั๋วเงินหมื่นตำลึงให้ "พวกท่านนำเงินนี้ไปซื้อยาสมานแผลและฟื้นฟูร่างกายเถิด"

"นั่นมันเงินของหอสะท้อนกระจก ใช้ไม่ได้นะ!" ชายวัยกลางคนท้วง

"นี่เป็นเงินของซูเฉินที่ให้ข้ามา เขาจัดการเรื่องตระกูลเจียงมาได้ จึงมอบให้ข้าเป็นคนดูแล"

"ซูเฉินงั้นหรือ... เปลี่ยนไปมากจริงๆ ถ้าเขาช่วยเจ้าได้ก็คงดี ข้าจะรับไว้นะ"

"ท่านอา... ถึงเวลาที่ข้าควรบอกตัวตนที่แท้จริงกับเขาแล้วหรือไม่? ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว" เจิงชิงหว่านเอ่ยถามด้วยความลังเล

ขอทานเฒ่านิ่งคิดแล้วตอบ

"ควรบอกเขาให้ชัดเจนเถิด"