บทที่ 19 - ฉินเฟิงผู้ลึกลับยิ่งขึ้นทุกที!

บทที่ 19 - ฉินเฟิงผู้ลึกลับยิ่งขึ้นทุกที!

เมื่อห้าปีก่อน เขาทำธุรกิจการค้าอยู่ในแถบทะเลดำ ยุโรปตะวันออก พกพาสินค้ามูลค่ากว่าสามสิบล้านไปเสี่ยงโชค

ผลสุดท้ายกลับถูกโจรสลัดเจียโจวปล้นสะดม!

เรือสินค้าถูกระเบิดจมลงสู่ก้นทะเล ในตอนที่เขาตกลงไปในน้ำ เขาเตรียมใจตายไว้แล้ว

แต่ทว่า!

ในวันนั้น วันที่คลื่นยักษ์บ้าคลั่งพัดกระหน่ำ สายฟ้าแลบแปลบปลาบดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้า

เมฆดำทมึนบดบังแสงตะวัน เกลียวคลื่นสูงเสียดฟ้าถาโถม

เขาหมดสิ้นซึ่งความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว

ทว่าในตอนนั้นเอง!

ร่างของคนผู้หนึ่งในชุดคลุมยาวกำลังพายเรือบดลำเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ราวกับแสงสว่างแห่งความหวังที่สาดส่องลงมา!

เขาได้รับการช่วยเหลือขึ้นมาบนเรือบดเก่า ๆ ลำนั้น ซึ่งยังมีผู้เคราะห์ร้ายจากการถูกปล้นอีกหลายคนอยู่บนนั้นด้วย

พวกเขารอนแรมอยู่บนเรือลำนั้นเจ็ดวันเจ็ดคืน

เรือลำจิ๋วฝ่าฟันคลื่นยักษ์ที่สูงเทียมฟ้า

คนห้าคน นั่งคุยเล่น หัวเราะเฮฮา กินปลาย่าง ซาซิมิ ร้องเพลง ดื่มเหล้ากันบนเรือบดลำนั้น!

นั่นคือช่วงเวลาที่งดงามที่สุดในชีวิตของเขาเลยล่ะ

เจ็ดวัน มันช่างแสนสั้น

ทว่าเจ็ดคืน กลับยาวนานเหลือเกิน!

หลังจากกลับมายังประเทศบ้านเกิด เขาก็เริ่มต้นก่อตั้งธุรกิจของตัวเอง ห้าปีผ่านไป เขาก็กลายมาเป็นมหาเศรษฐีอย่างทุกวันนี้

ทุก ๆ วัน เขาจะนึกถึงเงาร่างนั้นเสมอ

คนที่คอยอยู่เคียงข้างเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด และเป็นแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เขาสร้างเนื้อสร้างตัวมาได้

คนคนนั้น ก็คือฉินเฟิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง!!

"ใครบอกแก ว่าฉันตายแล้วฮะ?" ฉินเฟิงได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่าย ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เมื่อห้าปีก่อน เขาเพิ่งจะทำภารกิจกวาดล้างรังของกลุ่มโจรสลัดเจียโจวเสร็จ ระเบิดเกาะทิ้งไปทั้งเกาะ

ระหว่างทางกลับ บังเอิญไปเจอผู้เคราะห์ร้ายตกน้ำอยู่หลายคน ก็เลยช่วยขึ้นมาด้วย

ความจริงแล้ว เรือของเขาโดนระเบิดต่างหาก!

ก็เลยต้องไปเอาเรือเก่า ๆ ลำหนึ่งมาพายกลับ!

แล้วระหว่างทางมันเหงา พอช่วยคนขึ้นมาได้หลายคน การเดินทางก็เลยไม่น่าเบื่ออีกต่อไป

ไม่คิดเลยว่าจะมาบังเอิญเจอคนคุ้นเคยในหนิงโจว แถมยังเป็นเสี่ยวซื่อซะด้วย

ตอนนั้นพวกเขาเมาแอ๋กันอยู่บนเรือ ก็เลยสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันใต้แสงจันทร์!

และเสี่ยวซื่อที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็คือเจิ้งไป๋เฉิงนั่นเอง

"ก็พี่รองเฮยหลง กับน้องสามเตี๋ยเลี่ยนฮวา เป็นคนบอกนี่ครับ!"

"เมื่อสามปีก่อน พวกเราตามหาร่องรอยของลูกพี่มาตลอด จนกระทั่งพี่รองเฮยหลงเอาข่าวมาบอก ว่าลูกพี่หายสาบสูญไปในแถบหนานโจวตั้งสองปีแล้ว พวกเราก็เลยนึกว่าลูกพี่..."

พอพูดถึงตรงนี้ เจิ้งไป๋เฉิงก็ปาดน้ำตา บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความดีใจสุดขีด

เพราะลูกพี่ที่พวกเขารักและคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ ยังมีชีวิตอยู่ นี่มันเป็นเรื่องน่ายินดีระดับชาติเลยนะ

"ปัดโธ่ ข่าวลือมั่วซั่วทั้งนั้น แกลุกขึ้นมาก่อนเถอะ!"

ฉินเฟิงดึงตัวเจิ้งไป๋เฉิงขึ้นมา

ทั้งสองคนนั่งคุยกันอยู่พักหนึ่ง!

เจิ้งไป๋เฉิงเล่าเรื่องราวชีวิตในช่วงหลายปีที่ผ่านมาให้ฟัง ยิ่งเล่าก็ยิ่งออกรส!

ฉินเฟิงพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ

ความทรงจำเมื่อห้าปีก่อนหวนกลับมา การได้พบคนรู้จักเก่า ๆ มันก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นดีเหมือนกัน

นั่งคุยกันเพลิน ๆ แป๊บเดียวก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

"จริงสิ ลูกพี่ ทำไมท่านถึงกลับมาที่จีนได้ล่ะครับ"

เจิ้งไป๋เฉิงรินชาส่งให้ พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงเคารพนอบน้อมสุด ๆ

"ที่กลับมานี่ ก็มีความจำเป็นหลายอย่างน่ะ ช่างมันเถอะ!"

"ว่าแต่ ตอนนี้มีเรื่องนึง ที่ต้องให้แกช่วยจัดการให้หน่อย!"

จากนั้น ฉินเฟิงก็เล่าจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียด!

"โธ่ ลูกพี่ เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เอง ทำไมท่านไม่บอกผมแต่แรกล่ะครับ!"

"คนที่อยู่ข้างนอกนั่นคือพี่สะใภ้สินะครับ เดี๋ยวผมจะออกไปเชิญพี่สะใภ้เข้ามาเอง ท่านรอสักครู่นะครับ!"

เจิ้งไป๋เฉิงลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป!

ลำดับพี่น้องของพวกเขานั้น ไม่ได้เรียงตามอายุกันหรอก!

ดังนั้น การที่เขาเรียกฉินเฟิงว่าลูกพี่ มันก็เป็นเรื่องปกติมาก

"เสี่ยวซื่อ ใจเย็น ๆ ก่อน เรื่องนี้ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่โต แล้วก็ไม่อยากให้เมียฉันรู้เรื่องเยอะเกินไปด้วย!"

"ศัตรูของฉันมีเยอะ ถ้าทำตัวเด่นเกินไป มันจะสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบข้างเปล่า ๆ แกช่วยจัดการเรื่องนี้เงียบ ๆ ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะหลบไปก่อน ยกหน้าที่นี้ให้แกจัดการต่อเลยนะ!"

พูดจบ ฉินเฟิงก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปทันที!

ผ่านไปประมาณไม่กี่นาที!

ทุกคนก็เดินเข้ามาในธนาคาร

เจิ้งไป๋เฉิงนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ทำงาน ส่วนเฉินหยวน(หลิวหยวน)* และซูหลานก็ยืนอยู่ในห้องด้วย!

(หมายเหตุผู้แปล: ในต้นฉบับภาษาจีนเขียนสลับชื่อ 刘元 [หลิวหยวน] เป็น 陈元 [เฉินหยวน] ในย่อหน้านี้ ขอคงตามบริบทเดิมเพื่อความลื่นไหล)

"พี่... เอ้อ คุณซู เชิญ... อะแฮ่ม เชิญนั่งก่อนครับ!"

พอเจิ้งไป๋เฉิงเห็นซูหลาน ก็เกิดอาการเกร็งขึ้นมาทันที

นี่มันพี่สะใภ้เลยนะเว้ย

ทำเอาเขาพูดจาตะกุกตะกักไปหมด

เกือบจะเรียกผิดไปตั้งหลายรอบแน่

ซูหลานได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจสุด ๆ คนตรงหน้านี้คือผู้จัดการใหญ่ตัวจริงของธนาคารจิ่วโจวเลยนะ!

ทำไมถึงได้สุภาพกับเธอขนาดนี้

ซูหลานค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา

"คุณซูมาวันนี้ ต้องการจะขอสินเชื่อใช่ไหมครับ ทางเรามีตัวเลือกให้สามแบบ คือ A, B และ C เพราะดอกเบี้ยของแต่ละแบบจะไม่เท่ากัน แถมยังมีข้อกำหนดเรื่องคุณสมบัติของผู้กู้ด้วย!"

"ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้ตระกูลซูกำลังร่วมทำโปรเจกต์กับว่านติ่งกรุ๊ป แค่นี้ก็ถือว่าคุณสมบัติผ่านเกณฑ์แล้วล่ะครับ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ทั้งแบบ A, B และ C ผมอนุมัติให้ผ่านหมดเลย วงเงินรวมสี่สิบห้าล้าน!!"

"ส่วนเรื่องดอกเบี้ยก็ไม่ต้องคิดหรอกครับ ตระกูลซูกำลังเติบโตแบบก้าวกระโดด ผมขอร่วมลงทุนกับคุณซู โดยถือว่าเงินก้อนนี้เป็นหุ้นส่วนของผมก็แล้วกัน!"

สิ้นคำประกาศของเจิ้งไป๋เฉิง!

ซูหลานถึงกับอึ้งกิมกี่ สติหลุดลอยไปชั่วขณะ

ส่วนหลิวหยวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยิ่งตกใจจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทรุดลงไปกองกับพื้น

ต่อให้เขาโง่แค่ไหน ก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยนเข้าให้แล้ว

"ผู้จัดการเจิ้ง คุณไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหมคะ?" ซูหลานเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เธอใช้เวลาตั้งห้านาทีเต็ม ๆ กว่าจะดึงสติกลับมาได้

"คุณซูคิดว่าผมพูดเล่นงั้นเหรอครับ"

พูดจบ เจิ้งไป๋เฉิงก็ลุกขึ้นเดินตรงไปหาเฉินหยวน(หลิวหยวน) ก่อนจะง้างมือตบหน้าอีกฝ่ายฉาดใหญ่!

เฉินหยวนโดนตบจนหน้าหัน

"พี่เขย..." เฉินหยวนกุมแก้มตัวเองด้วยความคับแค้นใจสุด ๆ

"ขอโทษคุณซูเดี๋ยวนี้ และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ต้องมาทำงานอีกแล้ว!"

"กลับไปฟ้องพี่สาวแกเลยนะ ให้หล่อนมาเคลียร์กับฉัน ดูสิว่าฉันจะหย่ากับหล่อนไหม!"

เจิ้งไป๋เฉิงประกาศกร้าวอย่างดุดัน!

ฉับพลัน!

เฉินหยวนก็กลัวจนตัวสั่น

โดนไล่ออกน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าพี่สาวต้องมาหย่ากับพี่เขยล่ะก็ ชีวิตเขาคงจบเห่แน่

จังหวะนั้น เฉินหยวนกลัวจนเหงื่อแตกพลั่ก เขารีบคลานเข้าไปหาซูหลาน โค้งคำนับเก้าสิบองศา!

"ขอโทษครับคุณซู ผมผิดไปแล้ว ผมมันมีตาหามีแววไม่ ผมขอโทษจริง ๆ ครับ โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะ!"

คำขอโทษของเฉินหยวน ทำเอาซูหลานทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะรับมือยังไงดี

"ถ้าคุณซูหลานยังไม่พอใจ ก็คุกเข่าลงไปเดี๋ยวนี้!" เจิ้งไป๋เฉิงตวาดสั่งเสียงเฉียบขาด

เฉินหยวนตกใจจนเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น แถมยังโขกหัวปลก ๆ ร้องขอความเมตตาไม่หยุด "พอเถอะ ฉันให้อภัยแล้ว คุณออกไปไกล ๆ ฉันเถอะนะ!"

ซูหลานโบกมือไล่ด้วยความรังเกียจ

ถึงตอนนั้นแหละ เฉินหยวนถึงได้กล้าลุกขึ้นจากพื้น แล้วเดินคอตกออกจากห้องไป

"คุณซูครับ นี่คือสัญญาเงินกู้ที่ผมร่างเตรียมไว้ มีทั้งหมดสามฉบับ เซ็นวันนี้ พรุ่งนี้ผมโอนเงินให้ทันทีเลยครับ!"

เจิ้งไป๋เฉิงหยิบสัญญามาวางตรงหน้าซูหลานด้วยสีหน้าจริงจัง!

ชั่วพริบตานั้น!

ซูหลานรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไปเลยจริง ๆ พออ่านสัญญาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว เธอจึงจรดปากกาเซ็นชื่อ และประทับลายนิ้วมือลงไป

กว่าซูหลานจะเดินออกจากธนาคารมาได้ สติสัมปชัญญะของเธอก็ยังคงล่องลอยอยู่

มันไม่เหมือนเรื่องจริงเลยสักนิด

ช่วงเช้า เรื่องราวมันวุ่นวายอีรุงตุงนังไปหมด แต่ใครจะไปคิดล่ะ ว่าผ่านไปแค่แป๊บเดียว พอเจิ้งไป๋เฉิงปรากฏตัว ทุกอย่างก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังเท้า!

สัญญากู้เงินสามฉบับรวด ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ แค่ฉบับเดียวเธอยังไม่กล้าฝันถึงเลยด้วยซ้ำ

"เป็นไงบ้าง เรียบร้อยไหม?" ฉินเฟิงเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง!

"เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ฉันรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่เรื่องจริงเลย"

"ตั้งแต่ได้ร่วมงานกับว่านติ่งกรุ๊ป ทุกอย่างมันดูเหมือนภาพลวงตาไปหมด ฉันไม่เคยเจออะไรที่ราบรื่นขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!"

"ฉินเฟิง เมื่อกี้ผู้จัดการเจิ้งบอกว่าเป็นเพื่อนของคุณ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมจู่ ๆ คุณถึงมีเพื่อนฝูงกว้างขวางขนาดนี้ ทีแรกก็ว่านติ่งกรุ๊ป ตอนนี้ก็ธนาคารจิ่วโจวอีก คุณคงไม่ได้ใช้กำลังบังคับให้พวกเขาทำแบบนี้หรอกนะ!"

ซูหลานคิดหาเหตุผลไม่เจอจริง ๆ!

มีแค่อย่างเดียวที่เชื่อมโยงกันก็คือ ทั้งสองเรื่องที่สำเร็จลุล่วงไปได้ ล้วนมีฉินเฟิงอยู่ในเหตุการณ์ แถมยังเป็นเพื่อนของฉินเฟิงทั้งนั้นเลย!!

แต่ทว่า!

ห้าปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้ยินเลยว่าฉินเฟิงรู้จักกับคนใหญ่คนโตระดับนี้ด้วย

แถมฟังดูแล้วมันไร้สาระมาก ถ้าฉินเฟิงมีเพื่อนเป็นผู้มีอิทธิพลเยอะขนาดนี้ ทำไมเขาถึงต้องยอมทนกลืนความอดสูอยู่ในตระกูลซูมาตั้งหลายปีล่ะ!

มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

มันผิดวิสัยสุด ๆ!!

เธออยากรู้ความจริงใจจะขาด

(จบแล้ว)