บทที่ 173 : พายุมู่เหอ | บทที่ 174 : นักลงทุนต่างชาติมาเยือนอีกครั้ง

บทที่ 173 : พายุมู่เหอ

ธุรกิจหลักของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหออยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ฐานการผลิตหลักของพวกเขายิ่งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลความเจริญสุดๆ

ด้วยเหตุนี้ โลกภายนอกจึงมีความเข้าใจเกี่ยวกับพวกเขาน้อยมาก

หากไม่ใช่เพราะการรายงานข่าวของ CCTV หลายมณฑลในภาคกลางและพื้นที่ชายฝั่งแทบจะไม่รู้เลยว่ามีบริษัทแบบนี้อยู่ด้วย

ครั้งล่าสุดที่บริษัทมู่เหอได้รับความสนใจ ก็เป็นเพราะผลลัพธ์ในการปรับปรุงดินเค็มของพวกเขานั้นน่าทึ่งมากจริงๆ จนไปกระตุ้นความรักที่มีต่อผืนแผ่นดินในใจของประชาชน

แต่พอพูดถึงจิ่วเฉวียน ความประทับใจแรกของคนทั่วไปก็ยังคงเป็นฐานปล่อยดาวเทียม

สำหรับด้านเกษตรกรรม โดยเฉพาะในแวดวงหญ้าเลี้ยงสัตว์ พูดตามตรงว่าคนในพื้นที่ที่พัฒนาแล้วหลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของพรรค์นี้มันเอาไปขายได้

ดังนั้น เมื่อโลกภายนอกเห็นว่าในปี 2004 รายได้ของบริษัทมู่เหอพุ่งไปถึง 130 ล้านหยวน พวกเขาต่างก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างอดไม่ได้

ที่เหลือเชื่อเป็นพิเศษคือ รายได้จากหญ้าเลี้ยงสัตว์สูงถึง 70 ล้านหยวน ซึ่งสูงกว่ารายได้จากเมล็ดพันธุ์เสียอีก!

ในตอนนั้นบริษัทมู่เหอเพิ่งจะก่อตั้งมาได้แค่สองปีครึ่งเท่านั้น!

แต่รายได้ของบริษัทมู่เหอในปีนี้กลับเติบโตอย่างรวดเร็วยิ่งกว่า หญ้าเลี้ยงสัตว์ 1 แสนหมู่ที่เก็บเกี่ยวแค่รอบเดียวในไตรมาสที่สองก็กวาดรายได้ไปถึง 235 ล้านหยวนแล้ว

ไตรมาสที่สามยังไม่ทันจบ ทุ่งหญ้าจินถ่าก็ทำรายได้จากหญ้าเลี้ยงสัตว์ไปอีกกว่า 200 ล้านหยวน

ในตอนนี้เอง ผู้คนถึงพบว่าหญ้าเลี้ยงสัตว์ของบริษัทมู่เหอที่อู่หยวนก็เริ่มให้ผลผลิตแล้วเหมือนกัน

เมื่อรวมกับรายได้จากเมล็ดพันธุ์หญ้า

บริษัทมู่เหอคาดการณ์รายได้ตลอดทั้งปีแบบประเมินขั้นต่ำไว้อยู่ที่ 1,600 ล้านหยวน และมีกำไรถึง 800 ล้านหยวน!

ผู้คนในแวดวงธุรกิจและแวดวงการเงินที่จับตามองการระดมทุนครั้งนี้ต่างพากันตกตะลึง

"แน่ใจนะว่าไม่ได้สร้างตัวเลขปลอมขึ้นมา?"

"นี่เป็นประกาศจากกั๋วไคโถวนะ"

"หญ้าเลี้ยงสัตว์มันทำเงินได้ขนาดนี้เลยเหรอ?"

"บริษัทมู่เหอขายหญ้าเลี้ยงสัตว์ให้ใคร?"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผู้คนเริ่มขุดคุ้ยข้อมูลอย่างต่อเนื่อง สื่อดั้งเดิมและสื่อออนไลน์ทุกแขนงต่างก็เริ่มหันมาให้ความสนใจ

หลังจากนั้นข้อมูลที่หลุดมาจากกรมศุลกากรก็ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ขายให้พวกยุ่นงั้นเหรอ?"

"พระเจ้าช่วย ตันละ 410 ดอลลาร์สหรัฐ แค่ไตรมาสที่สามก็ส่งออกไปแล้ว 1.7 แสนตัน นี่มันต้องเป็นเงินเท่าไหร่กันเนี่ย?"

"69.7 ล้านดอลลาร์สหรัฐ คิดเป็นเงินหยวนก็ 570 ล้านหยวน!"

"แถมไตรมาสที่สองยังมีอีก 7 หมื่นตัน ซึ่งก็ตรงกับตัวเลข 235 ล้านหยวนในประกาศพอดี"

"นี่มันกำไรมหาศาลชัดๆ!"

ต้นทุนในการปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์นั้นคำนวณได้ง่ายมาก มันสูงกว่าธัญพืชเล็กน้อย แต่ระยะเวลาเก็บเกี่ยวของมันยาวนาน ปลูกครั้งเดียวสามารถเก็บเกี่ยวได้นานสองถึงสามปี หรืออาจจะถึงสามถึงห้าปีด้วยซ้ำ

ต่อให้ดูแลอย่างพิถีพิถันหน่อย ต้นทุนการปลูกต่อปีก็ไม่เกินสี่ถึงห้าร้อยหยวน เมื่อเทียบกับราคาตันละสามพันกว่าหยวนแล้ว ถ้าไม่ใช่กำไรมหาศาลแล้วจะเรียกว่าอะไร?

แม้แต่พนักงานของเจียเหอกรุ๊ปเองก็ยังแทบไม่อยากจะเชื่อ

ในออฟฟิศที่จิ่วเฉวียน พวกพนักงานใช้เวลาพักพูดคุยกันอย่างออกรส

"พี่ตง ตอนที่พวกยุ่นสั่งออร์เดอร์ใหญ่ 2.6 แสนตันคราวก่อน ผมก็บอกแล้วว่าบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอปีนี้ต้องรุ่งแน่ รายได้ต้องทะลุพันล้านหยวน พี่ก็ยังบอกว่าอาจจะเป็นไปได้ยากอยู่เลย"

"ฉันมองพลาดไป ใครจะไปรู้ล่ะว่าบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอจะซ่อนความเจ๋งไว้ลึกขนาดนี้!"

"พวกสื่อก็มุ่งเน้นโปรโมตเรื่องการปรับปรุงดินเค็มสู่โลกภายนอก ใครจะไปรู้ว่าผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมันจะน่ากลัวขนาดนี้"

"โคตรเจ๋งเลย!"

"ทั้งบริษัทมู่เหอและเทียนเหอผลประกอบการระเบิดตู้มขนาดนี้ เจียเหอกรุ๊ปกำลังจะรุ่งพุ่งแรงแล้วจริงๆ!"

"ผมก็ว่าทำไมคนของเทศบาลเมืองถึงคุยง่ายนัก จิ่วเฉวียนกับเจียอวี้กวนถึงกับตกลงยกทะเลทรายโกบีให้เจียเหอพร้อมกันเลย"

รายงานทางการเงินของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอไม่เคยเปิดเผยต่อสาธารณะมาก่อน นอกเหนือจากเมล็ดพันธุ์มู่เหอหมายเลข 1 หญ้าเลี้ยงสัตว์ส่วนใหญ่ก็ผ่านกระบวนการแปรรูปและส่งออกไปยังตลาดประเทศหมู่เกาะโดยตรง

แต่ทว่าผ่านการระดมทุนในครั้งนี้

ผู้คนก็ได้ค้นพบว่าบริษัทมู่เหอไม่เพียงแต่สามารถพลิกโฉมดินเค็มได้เท่านั้น แต่ยังสามารถปลูกทองคำออกมาจากดินเค็มได้อีกด้วย

ทุกภาคส่วนในสังคมต่างเริ่มเคลื่อนไหว สื่อทุกประเภทต่างแย่งกันรายงานข่าวและส่งต่อ

"ออร์เดอร์ใหญ่การค้าระหว่างประเทศ หญ้าเลี้ยงสัตว์ 2.6 แสนตัน บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอทำเงินตราต่างประเทศจากการสั่งซื้อเพียงครั้งเดียวได้เกือบ 600 ล้านหยวน"

"บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอมุ่งเน้นตลาดต่างประเทศ เซ็นสัญญาการค้าระหว่างประเทศหลายฉบับ"

"หญ้าเลี้ยงสัตว์ตะวันตกเฉียงเหนือส่งออกสู่ประเทศหมู่เกาะ กวาดเงินตราต่างประเทศมหาศาล"

"เหตุใดกั๋วไคโถวถึงยอมสละหุ้น 10% ของบริษัทหลัวเจี่ย? เพราะมันคุ้มค่า!"

กระแสสังคมก็เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็วเช่นกัน

จากตอนแรกที่วิพากษ์วิจารณ์กั๋วไคโถวว่าใช้หุ้นหลัวเจี่ย 10% บวกกับเงินสด 250 ล้านหยวน เพื่อแลกกับหุ้นบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอเพียง 5% ก็เปลี่ยนมาถกเถียงกันว่าการทำธุรกรรมครั้งนี้มันคุ้มค่าหรือไม่

ฝ่ายที่สนับสนุนกั๋วโถวและหลัวเจี่ยมุ่งเน้นไปที่ความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากร ทั้งเกลือโพแทสเซียม ทองแดง นิกเกิล ทองคำ เงิน และทรัพยากรแร่อื่นๆ อย่างครบครัน พร้อมทั้งอธิบายถึงศักยภาพที่มหาศาล

ส่วนฝ่ายที่สนับสนุนบริษัทมู่เหอก็หยิบยกเรื่องรายได้สูง การเติบโตสูง และผลกำไรสูงที่เป็นที่ประจักษ์แล้วขึ้นมาชี้แจง อีกทั้งเป้าหมายของกั๋วไคโถวที่มีต่อบริษัทหลัวเจี่ยคือการสร้างมูลค่าผลผลิตรายปีให้ถึง 1,600 ล้านหยวนภายในปี 2009

ในขณะที่บริษัทมู่เหอนั้นมีแนวโน้มที่จะสร้างมูลค่าผลผลิต 1,600 ล้านหยวนได้ตั้งแต่ปีนี้เลย

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ยังคงยืนกรานไม่ยอมกัน

จากนั้นก็ลุกลามกลายเป็นการประณามกลุ่มบริษัทธัญพืชแห่งชาติและหนงฟา \"นักล่าทุนแห่งรัฐ กลุ่มบริษัทธัญพืชแห่งชาติเข้าถือหุ้นบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอ!\""

ทุนรัฐแข่งกันแย่งผลประโยชน์กับบริษัทเอกชน

กระแสความสนใจพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผลกำไรที่สูงลิ่วดึงดูดความสนใจของนักลงทุนจำนวนมาก

หลายคนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ในอุตสาหกรรมหญ้าต่างก็มีความคิดที่อยากจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

บริษัทมู่เหอยังปลูกอัลฟัลฟ่าบนดินเค็มได้ แล้วทำไมฉันจะปลูกบ้างไม่ได้ล่ะ

รัฐบาลท้องถิ่นบางแห่งก็กำลังวางแผนอยู่เช่นกันว่าควรจะผลักดันการพัฒนาอุตสาหกรรมหญ้าอัลฟัลฟ่าหรือไม่

อู่หยวน ห้องประชุมรัฐบาลท้องถิ่นระดับอำเภอ

ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ประจำอำเภอได้ออกคำสั่งเด็ดขาดให้กับสำนักงานเกษตร สำนักงานชลประทาน และทุกตำบล

"ความคืบหน้าในการปรับปรุงดินเค็มต้องเร่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามอย่างเต็มที่ที่จะปรับปรุงพื้นที่เพาะปลูกที่ให้ผลผลิตระดับกลางและระดับต่ำจำนวน 5 แสนหมู่ทั่วทั้งอำเภอให้แล้วเสร็จภายในปีนี้!"

"ผ่านมาเกือบจะหนึ่งปีแล้ว การปรับปรุงดินเค็มเพิ่งจะคืบหน้าไปแค่สองแสนกว่าหมู่ มัวแต่อู้กันอยู่หรือไง? ที่โครงการระยะที่สองของบริษัทมู่เหอล่าช้าไม่ยอมเดินหน้าเสียที ก็เพราะอู่หยวนเป็นตัวถ่วงนี่แหละ"

"ดินเค็มสองแสนหมู่ที่บริษัทมู่เหอปรับปรุงในอู่หยวนก็เริ่มให้ผลผลิตกันหมดแล้ว ถ้ายังชักช้าอยู่อีก ต่อให้น้ำแกงสักคำก็คงไม่ได้กิน"

"ใครแม่งเอ๊ยยังขืนมาปลูกดอกทานตะวันให้ฉันเห็นอีกละก็ จะส่งรถไถไปไถทิ้งให้หมดเลย!"

หน่วยงานทุกระดับต่างพากันรับคำ ความสามารถในการทำกำไรของบริษัทมู่เหอดึงดูดความสนใจของพวกเขาเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด

ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ประจำอำเภอค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย

อู่หยวนมีพื้นที่ดินเค็มและพื้นที่เพาะปลูกที่ให้ผลผลิตระดับกลางและระดับต่ำอยู่มาก การปรับปรุงพื้นที่เหล่านี้ได้หลายแสนหมู่ในเวลาเพียงหนึ่งปี ก็นับว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว

"อัลฟัลฟ่าที่ชาวบ้านของเราปลูกไว้ ปีนี้สามารถเก็บเกี่ยวได้หรือยัง?"

"ได้ครับ เหมือนกับของบริษัทมู่เหอ สามารถเก็บเกี่ยวได้สองรอบ"

"มันจะเหมือนกันได้ยังไง? ของบริษัทมู่เหอมันคือที่ดินเค็มรกร้างที่ได้รับการปรับปรุง พวกเขาหว่านเมล็ดกันไปตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่พวกคุณดันดึงเชงลากยาวมาจนถึงปีนี้ถึงเพิ่งจะได้หว่าน"

ผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ประจำอำเภออดไม่ได้ที่จะอยากด่าคน โอกาสมาเสิร์ฟถึงอู่หยวนแล้วแท้ๆ แต่อู่หยวนกลับเกือบจะพลาดมันไป

เท่าที่เขารู้ มีหลายอำเภอและหลายเมืองที่กำลังวางแผนผลักดันการพัฒนาอุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่าแล้ว ความต้องการในตลาดภายในประเทศเพิ่มสูงขึ้น ผลกำไรจากตลาดส่งออกยิ่งน่าอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

"รายได้ที่เพิ่มขึ้นจากหญ้าเลี้ยงสัตว์สองรอบในปีนี้เป็นยังไงบ้าง?"

"รายได้เพิ่มขึ้นน่าพอใจมากครับ หญ้าเลี้ยงสัตว์ส่วนใหญ่ทางโรงงานของบริษัทมู่เหอจะรับซื้อไป ในปีแรก คาดว่าผลผลิตต่อหมู่จะอยู่ที่ 1.5 ตัน รายได้ต่อหมู่อยู่ที่ 1,800 หยวน ทำให้มีรายได้เพิ่มขึ้นเกือบพันหยวนต่อหมู่เลยครับ"

"พื้นที่เพาะปลูกที่ให้ผลผลิตระดับกลางและระดับต่ำมีรายได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว"

จิ่วเฉวียน บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง

หากจะพูดถึงคนนอกที่เข้าใจการพัฒนาของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอมากที่สุด อู๋เฟิงกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าเขาคือที่หนึ่ง

ในฐานะผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง กัวหยางเคยเชิญอู๋เฟิงให้ไปดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปของบริษัทมู่เหอ แต่เขาก็ปฏิเสธไป

เขามาจากพื้นเพคนขับรถบรรทุกขนาดใหญ่

ที่สามารถก้าวมาทีละก้าวข้ามผ่านอุปสรรคจนมาถึงทุกวันนี้ได้ ก็ต้องพึ่งพาความเมตตาชื่นชมจากบอสของเขาทั้งนั้น

ฮุยฮวงกับมู่เหอตั้งอยู่ในจิ่วเฉวียนเหมือนกัน ในตอนที่ฮุยฮวงยังคงดิ้นรนอย่างยากลำบากในอุตสาหกรรมหญ้า ไอ้หนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งก็หอบเงินทุนก้อนโตกระโจนลงมาในหลุมพรางของอุตสาหกรรมนี้

ใช่แล้ว ในสายตาของเขา กัวหยางก็คือไอ้หนุ่มเลือดร้อนนั่นแหละ!

หมอนั่นคงคิดว่าหลุมของหญ้าเลี้ยงสัตว์ยังลึกไม่พอ ถึงได้ขุดเจาะรูลงไปในพื้นดิน แล้วมุดเข้าไปในปลักโคลนของที่ดินเค็ม

ในระหว่างกระบวนการนี้ ก็ยังดึงตัวคนจากฮุยฮวงกรุ๊ปไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน

พนักงานของฮุยฮวงพอถูกปั้นจนเติบโตได้ชุดหนึ่ง ก็จะถูกบริษัทมู่เหอดึงตัวไปชุดหนึ่ง จนกระทั่งพวกเขาได้คนพอแล้วถึงได้หยุด

อู๋เฟิงแทบจะคอยติดตามสถานการณ์ของบริษัทมู่เหออยู่ตลอดเวลา

ตั้งแต่การบุกเบิกปรับหน้าดิน การหว่านเมล็ดอัลฟัลฟ่า การไถกลบปุ๋ยพืชสด โรงงานหญ้าเลี้ยงสัตว์ ไปจนถึงการขายผลิตภัณฑ์ เขาล้วนมีความเข้าใจอยู่เกือบจะทุกอย่าง

และก็เป็นเพราะความเข้าใจนี่แหละ เขาถึงได้เต็มไปด้วยความเคารพนับถือที่มีต่อบริษัทมู่เหอ

เพราะการมีอยู่ของบริษัทมู่เหอ ได้เข้ามากวนน้ำนิ่งๆ ของอุตสาหกรรมหญ้าให้ขยับ ทำให้บริษัทอย่างฮุยฮวงและบริษัทอื่นๆ ได้มีโอกาสตามไปดื่มด่ำกับผลพลอยได้ด้วย

"เหล่าอู๋ ฮุยฮวงต้องการขยายขนาดการปลูกหญ้าอัลฟัลฟ่าหรือเปล่า? สำนักงานใหญ่สามารถอัดฉีดเงินทุนให้ได้นะ"

อู๋เฟิงฟังคำถามที่บอสเอ่ยปากขึ้นมาก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าบริษัทมู่เหอนี่มันทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วจริงๆ แต่ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ ก็ยิ่งต้องรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ให้เพียงพอ

"การขยายพื้นที่ปลูกไม่มีความจำเป็นครับ แต่เรื่องการอัดฉีดเงินทุนน่ะได้ ฮุยฮวงจำเป็นต้องไปจัดหาซื้ออุปกรณ์ล็อตหนึ่งจากบริษัทมู่เหอ"

"ผมเห็นรายงานข่าวจากสื่อบอกว่า กำไรจากการปลูกและส่งออกอัลฟัลฟ่าของบริษัทมู่เหอมันสูงลิ่วเลยนี่!"

"กำไรจากการส่งออกอัลฟัลฟ่าน่ะ มีแค่บริษัทมู่เหอเท่านั้นแหละครับที่ทำได้ ทั้งเมล็ดพันธุ์ การแปรรูป เครื่องจักรสำหรับหญ้าเลี้ยงสัตว์ การกักกันโรคเพื่อการส่งออก และเทคโนโลยีต่างๆ ล้วนเป็นอันดับหนึ่งในประเทศ

บริษัทมู่เหอเป็นลูกพี่ใหญ่ ฮุยฮวงเราก็มุ่งมั่นจะเป็นเบอร์สอง หญ้าเลี้ยงสัตว์และเมล็ดพันธุ์หญ้าชนิดอื่นๆ ก็ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมาก"

"ตกลง ต้องการเงินทุนเท่าไหร่ก็เสนอแผนมาได้เลย" บอสเองก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา ส่วนสำคัญคือช่วงสองสามปีมานี้ ภายใต้การนำของอู๋เฟิง ฮุยฮวงก็ค่อยๆ ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ครับ" นอกเหนือจากเมล็ดพันธุ์มู่เหอหมายเลข 1 แล้ว สิ่งที่อู๋เฟิงอิจฉาที่สุดก็คือเทคโนโลยีการบีบอัดหญ้าเลี้ยงสัตว์ของบริษัทมู่เหอ

ความหนาแน่นในการบีบอัดของมันต่างหากที่เป็นอาวุธร้ายกาจในการพัฒนาอุตสาหกรรมหญ้า พอมีอุปกรณ์ชนิดนี้ ต้นทุนการขนส่งฟ่อนหญ้าก็จะลดฮวบฮาบลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วกำไรมันก็จะเพิ่มขึ้นมาเอง

สิ่งที่ฮุยฮวงควรทำไม่ใช่การไปแข่งขันกับบริษัทมู่เหอ แต่เป็นการร่วมมือร่วมใจกันสร้างคลัสเตอร์อุตสาหกรรมหญ้าอัลฟัลฟ่าที่มีความเป็นมืออาชีพขึ้นมา

เพื่อนำพาอุตสาหกรรมทั้งหมดให้เข้าสู่ระบบระเบียบที่ถูกต้อง!

เมืองหลวง สถาบันวิจัยอุตสาหกรรมหญ้า

ซูกั๋วโจวเขียนบทความชิ้นหนึ่งจนเสร็จสมบูรณ์อย่างลื่นไหล

เนื่องจากได้รับแรงผลักดันจากเหตุการณ์การระดมทุนของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอ ในระยะนี้ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทประเภทต่างๆ รัฐบาลท้องถิ่น หรือแม้กระทั่งเกษตรกรผู้ปลูก ที่หันมาให้ความสนใจกับการพัฒนาอุตสาหกรรมหญ้าต่างก็เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในฐานะนักวิชาการชื่อดังในแวดวงอุตสาหกรรมหญ้า ซูกั๋วโจวเองก็ได้รับคำเชิญจากสื่อของรัฐเช่นกัน

สำหรับมู่เหอหมายเลข 1 ความรู้สึกของเขานั้นซับซ้อนมาก คุณสมบัติของมันโดดเด่น โดยเฉพาะเรื่องที่มันสามารถปรับปรุงดินได้นั้น มันก็สามารถเอาชนะใจเขาได้แล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าคุณภาพของมันจะได้รับการยอมรับจากนักธุรกิจต่างชาติ แถมยังเป็นประเทศหมู่เกาะที่จู้จี้จุกจิกที่สุดอีกต่างหาก

ส่วนเรื่องราคาที่เวอร์เกินจริงของมัน เขาก็ทั้งประหลาดใจ ชื่นชม และถึงขั้นอิจฉาความโชคดีของเวิงลี่ซินด้วยซ้ำ

แต่เขาต้องการใช้ประโยชน์จากกระแสความสนใจนี้ เพื่อให้คนในประเทศและภาคธุรกิจจำนวนมากขึ้นได้ตระหนักถึงความสำคัญของหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่มีต่อการปศุสัตว์และอุตสาหกรรมนม

บทความของเขามุ่งเน้นไปที่การขยายความถึงความสำคัญของอุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่าที่มีต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมนมเป็นหลัก

เหตุการณ์อย่างนมด้อยคุณภาพที่ฟู่หยาง ถูกเขานำมาใช้เป็นตัวอย่างด้านลบ

"ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา อุตสาหกรรมนมของประเทศจีนได้บรรลุการพัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างเหนือความคาดหมาย จำนวนโคนมที่เลี้ยงไว้มีมากกว่า 15 ล้านตัว และมีผลผลิตมากกว่า 30 ล้านตัน..."

"...การจัดการการเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย คุณภาพของน้ำนมดิบไม่สูง ความปลอดภัยต่ำ ที่ร้ายแรงไปกว่านั้นก็คือ การเลี้ยงโคนมในประเทศจีนใช้รูปแบบการเลี้ยงแบบดั้งเดิมที่ล้าหลังด้วย ฟาง + อาหารสัตว์หมัก + อาหารข้น มาอย่างยาวนาน

แทนที่จะพึ่งพาหญ้าเลี้ยงสัตว์คุณภาพสูงอย่างเต็มที่ ส่งผลให้โคนมมักจะเกิดโรคเกี่ยวกับระบบเผาผลาญต่างๆ ซึ่งไม่เพียงแต่ส่งผลกระทบต่อการเพิ่มผลผลิตน้ำนมเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อคุณภาพและความปลอดภัยของนมอีกด้วย..."

"อัลฟัลฟ่าคือราชาแห่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ และยิ่งเป็นขั้นตอนสำคัญในการยกระดับอุตสาหกรรมนมอย่างรอบด้าน"

"ลักษณะทางสรีรวิทยาของโคนมและประสบการณ์จากประเทศที่อุตสาหกรรมนมพัฒนาแล้ว ล้วนบ่งชี้ว่าโคนมคุณภาพสูงจะต้องมาคู่กับหญ้าเลี้ยงสัตว์คุณภาพสูง..."

"อาหารสัตว์ทั่วไปสำหรับโคนมในประเทศจีนยังคงเป็นการผสมกันง่ายๆ ระหว่างอาหารหยาบจำพวกฟางที่ด้อยคุณภาพและอาหารหลักสามชนิด (ข้าวโพด รำข้าว กากสกัดน้ำมัน) ซึ่งมีปริมาณโปรตีนที่จำเจ และขาดธาตุอาหารรองต่างๆ..."

"หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เหตุการณ์อย่างเด็กทารกหัวโตก็ยังคงจะเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน..."

"ควรจะพัฒนาอุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่าให้เหมือนกับการพัฒนาธัญพืช"

หลังจากที่หยวนเจี้ยนฝาน บรรณาธิการบริหารของหนังสือพิมพ์ปศุสัตว์ประเทศจีนอ่านจบ เขาก็นิ่งเงียบไปนาน นี่มันกะจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอุตสาหกรรมนมทั่วทั้งประเทศเลยนี่นา!

"ศาสตราจารย์ซู จะให้ตีพิมพ์แบบนี้จริงๆ เหรอครับ?"

ซูกั๋วโจวเข้าใจความหมายของเขา แต่คิดจริงๆ หรือว่าพวกคนที่วิ่งตามผลประโยชน์กลุ่มนั้น จะยอมเปลี่ยนแปลงเพียงเพราะบทความแค่ชิ้นเดียว?

เขายิ้มพลางตอบว่า "ตีพิมพ์เลย"

บทที่ 174 : นักลงทุนต่างชาติมาเยือนอีกครั้ง

"ตีพิมพ์!"

หยวนเจี้ยนฝานมองซูกั๋วโจวที่พูดอย่างหนักแน่นด้วยสีหน้าซับซ้อน

กำไรมหาศาลของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอเป็นแค่กรณีศึกษาเฉพาะเท่านั้น

ลำพังอัลฟัลฟ่าไม่ได้มีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูงนัก หากต้องการสร้างมูลค่าเพิ่ม จะต้องพึ่งพาการแปรรูปที่มีประสิทธิภาพจากปศุสัตว์กินพืช โดยเฉพาะโคนม

หากไม่มีอุตสาหกรรมปศุสัตว์คอยผลักดัน อุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่าย่อมเติบโตอย่างมั่นคงได้ยาก

ช่วงหลายปีมานี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีเกษตรกรปลูกอัลฟัลฟ่า

แต่ไม่ว่าจะเป็นฟาร์มขนาดใหญ่ของรัฐหรือเกษตรกรผู้เลี้ยงโคนมทั่วไป ต่างก็มองว่าอัลฟัลฟ่ามีราคาแพง การนำไปเลี้ยงโคนมนั้นไม่คุ้มค่า

ส่งผลให้หญ้าอัลฟัลฟ่าแห้งคุณภาพดีกลับไม่มีใครเหลียวแล

บทความของซูกั๋วโจวเขียนได้ดีมาก

แต่ก็มีแนวโน้มที่จะเป็นการยุยงให้คนแห่กันปลูกอัลฟัลฟ่า

ซึ่งไม่เพียงแต่อาจจะทำร้ายเกษตรกร

แต่ยังเป็นการล่วงเกินเกษตรกรโคนมและฟาร์มวัวด้วย ผลกำไรจากการเลี้ยงโคนมก็แย่อยู่แล้ว หากต้องใช้หญ้าเลี้ยงสัตว์ที่มีต้นทุนสูงขึ้นอีก

สำหรับพวกที่มีวิสัยทัศน์คับแคบ คงได้แต่บ่นว่า นี่จะไม่ให้พวกเรามีชีวิตรอดกันเลยหรือไง?

หยวนเจี้ยนฝานสั่งให้คนนำต้นฉบับไปเตรียมตีพิมพ์อย่างจนใจ

……

อิทธิพลของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ลุกลามไปถึงระดับท้องถิ่น กรมปศุสัตว์ และอุตสาหกรรมหญ้าอย่างรวดเร็ว

ที่มองโกเลียใน อาฉีตั้งอยู่บริเวณชายขอบของพื้นที่ทะเลทราย แห้งแล้ง ฝนตกน้อย ลมแรงและมีพายุทรายมาก

ช่วงต้นปี เพื่อปกป้องทุ่งหญ้าและเพิ่มรายได้ไปพร้อมกัน รัฐบาลท้องถิ่นเมืองเซ่าเกินจึงเริ่มทดลองปลูกอัลฟัลฟ่า

นายกเทศมนตรีหวงชินส่งเสริมให้บริษัทแห่งหนึ่งปลูกอัลฟัลฟ่าจำนวน 2,000 หมู่ และฟาร์มครอบครัวอีก 3 แห่ง ปลูกอัลฟัลฟ่าแห่งละ 500 หมู่

แต่กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า เมล็ดอัลฟัลฟ่าที่บริษัทหว่านไว้ก่อนที่ลมจะพัดมา ถูกพายุทรายพัดถล่มจนต้นกล้าตายเรียบ

ส่วนเกษตรกรทั้งสามราย เมล็ดที่หว่านลงไปกลับไม่งอกเป็นต้นกล้าเลยด้วยซ้ำ ไม่เพียงแต่หาเงินไม่ได้สักเฟินเดียว แต่ยังต้องจ่ายค่าบทเรียนไปอย่างมหาศาล

เกษตรกรทั้งสามรายได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างหนักจนหมดกำลังใจ

แผนการปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์ของเมืองพังทลายลงกลางคัน

ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้รับการแจ้งเตือนให้ไปอบรมที่ตัวเมือง ระหว่างการอบรม เขารู้สึกตื่นเต้นไปทั้งตัว

"บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอคว้าออเดอร์เงินตราต่างประเทศได้หลายรายการ หญ้าอัลฟัลฟ่าสร้างรายได้เป็นเงินตราต่างประเทศหลายร้อยล้านหยวน"

"ผลผลิตหญ้าแห้ง 2.5 ตันต่อหมู่ ราคาประมูลส่งออกมากกว่า 3,000 หยวนต่อตัน!"

ข่าวแต่ละข้อกระตุ้นความรู้สึกของเขา แต่ก็ไม่มีข่าวไหนที่น่าตื่นเต้นเท่าข่าวสุดท้าย

"ผู้นำระดับเมืองกำลังเชิญบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอมาสร้างโรงงานอัลฟัลฟ่าที่ซื่อเฟิง เพื่อผลักดันอุตสาหกรรมการปลูกและแปรรูปหญ้าเลี้ยงสัตว์อย่างเต็มที่!"

เมื่อกลับมาที่เมือง พื้นที่พายุทรายก็ยังคงมีสีเขียวของหญ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล

หวงชินฮัมเพลงเบาๆ พลางเรียกเกษตรกรทั้งสามรายและบริษัทมารวมตัวกันอีกครั้ง

เขาหยิบเอกสารประกอบการอบรมที่นำกลับมาด้วยออกมาแนะนำให้พวกเขาฟัง ข้อมูลตัวเลขเรียงรายทำให้ทุกคนตาลุกวาว แต่ก็กลับมาหม่นหมองลงอย่างรวดเร็ว

ขาดทุนจนหมดตัวแล้ว!

จะเอาเงินที่ไหนไปลงทุนต่อ?

หวงชินหัวเราะ "ทางเมืองจัดสรรเงินทุนมาได้ก้อนหนึ่ง เพื่อชดเชยความสูญเสียทางเศรษฐกิจโดยตรงให้กับพวกคุณ"

เกษตรกรมีสีหน้าดีใจ "จริงเหรอ?"

"เงินชดเชยจะโอนให้พวกคุณในเร็วๆ นี้ แต่ปีหน้าพวกคุณต้องปลูกอัลฟัลฟ่าอีกนะ"

"ไม่ต้องรอปีหน้าหรอก ขอแค่มีเงิน เดือนสิงหาคมนี้ผมก็เริ่มปลูกใหม่ได้เลย"

ส่วนผู้รับผิดชอบบริษัทกลับขมวดคิ้ว "หว่านเมล็ดเดือนสิงหาคมช้าเกินไป อัลฟัลฟ่าจะทนฤดูหนาวไม่ไหว คงต้องรอปีหน้า"

ที่กองพลมณฑลซินเจียงกลับเป็นอีกสถานการณ์หนึ่ง

มีพนักงานฟาร์มกองพลทยอยมาหาโจวชิ่งเพื่อขอซื้อเมล็ดพันธุ์ ปีที่แล้วฟาร์มกองพลนำเมล็ดพันธุ์กลับมาจากบริษัทมู่เหอถึง 20,000 ชั่ง

โดยส่วนตัวเขาเองซื้อไป 5,000 ชั่ง และปลูกอัลฟัลฟ่าไปสองพันกว่าหมู่

ปีนี้เขาเก็บเกี่ยวอัลฟัลฟ่าไปแล้วสองรอบ ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ 1.1 หยวนต่อกิโลกรัม คาดว่ารายได้ต่อหมู่จะสูงถึง 2,000 กว่าหยวน

เมื่อหักค่าเช่าที่ดิน ค่าน้ำ ค่าเมล็ดพันธุ์ และต้นทุนอื่นๆ แล้ว กำไรสุทธิต่อหมู่ก็ยังสูงถึงหนึ่งพันกว่าหยวน

สูงกว่าฝ้ายซะอีก!

เรื่องนี้ทำให้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ พนักงานที่ปลูกมู่เหอหมายเลข 1 ตามเขา ก็มักจะอดไม่ได้ที่จะวิ่งไปอวดเบ่งที่ไร่ฝ้าย

"ปีนี้ราคาฝ้ายเป็นไงบ้าง!"

"กิโลกรัมละประมาณ 11 หยวน"

"โอ๊ะ ขึ้นมาหน่อยนึงนี่ หมู่หนึ่งก็ขายได้ตั้ง 2,000 หยวน"

"สู้พวกนายที่ปลูกหญ้าไม่ได้หรอก"

"โธ่เอ๊ย ก็ไม่ได้ต่างกันมากหรอก เห็นบอกว่าหญ้าแห้งได้ผลผลิต 2.5 ตันต่อหมู่ มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ สองรอบแรกฉันเก็บได้แค่ 1.2 ตัน รอบนี้ก็เห็นได้ชัดว่าผลผลิตลดลง ทั้งปีเก็บได้ 2 ตันก็ถือว่าดีแล้ว"

พนักงานที่ปลูกฝ้ายไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอิจฉาตาร้อนแค่ไหน 2 ตันนั่นก็เงินตั้ง 2,000 กว่าหยวน

ลองนึกถึงตอนที่พวกตนปลูกฝ้ายสิ ต้องใช้มือเก็บทีละดอก สุดท้ายก็ขายได้แค่ 2,000 กว่าหยวนเท่านั้น

แต่ต้นทุนฝ้ายมันสูงขนาดไหนล่ะ!

ขาดทุนย่อยยับ!

ตอนนี้ถ้าอยากจะเปลี่ยนไปปลูกอัลฟัลฟ่าก็ต้องรอปีหน้า

แถมยังไม่รู้เลยว่าจะมีเมล็ดพันธุ์หรือเปล่า

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวออเดอร์ต่างประเทศล็อตใหญ่ของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอก็แพร่สะพัดไปถึงกรมวิชาการเกษตรของกองพล

ส่งออกอัลฟัลฟ่าให้ประเทศหมู่เกาะราคาตันละ 3,300 หยวนงั้นเหรอ?

เซ็นสัญญาการค้าต่างประเทศจำนวน 260,000 ตันกับนักธุรกิจประเทศหมู่เกาะ?

ถังหย่งจากกรมปศุสัตว์ถึงกับมึนงง จากนั้นเขาก็แบ่งปันข้อมูลนี้ให้กับโจวชิ่ง ทั้งสองคนมาเจอกันและมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

โจวชิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับถังหย่งว่า "กองพลก็มีโรงงานแปรรูปอาหารสัตว์ตั้งเยอะ ลองพิจารณานำเข้าอุปกรณ์แปรรูปแล้วส่งออกอัลฟัลฟ่าไปต่างประเทศดีไหม?"

ถังหย่งส่ายหัวและกล่าวว่า "เมื่อเทียบกับอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ความยากในการดำเนินงานของอุตสาหกรรมแปรรูปอัลฟัลฟ่ามีมากกว่าที่คุณคิด การบริหารโรงงานแปรรูประดับหมื่นตันนั้นยากกว่าการบริหารโรงงานอาหารสัตว์ระดับแสนตันเสียอีก"

"แล้วทำไมบริษัทมู่เหอถึงทำได้ล่ะ?"

"วัตถุดิบของมู่เหอมีความเสถียรสูงมาก พวกเขาแทบไม่ต้องติดต่อกับเกษตรกร ต้นทุนการทำธุรกรรมจึงต่ำ

ในขณะที่กองพลต้องกระตุ้นให้พนักงานปลูกอัลฟัลฟ่าและรับประกันรายได้ที่ดี ทำให้ต้นทุนการทำธุรกรรมสูงลิ่ว วัตถุดิบที่รับซื้อมาก็มีคุณภาพแตกต่างกันไป จึงยากที่จะรับประกันความเสถียรของคุณภาพผลิตภัณฑ์"

ภายใต้สภาวะตลาดที่ว้าวุ่น องค์กรและบริษัทที่มีสติอย่างบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงและกองพลนั้นมีอยู่ไม่น้อย

หลายบริษัทล้วนเคยผ่านการโดนตลาดสั่งสอนมาแล้ว

ฟาร์มโคนมไม่รับซื้ออัลฟัลฟ่า เกษตรกรไม่อยากปลูกอัลฟัลฟ่า ผลิตภัณฑ์หญ้าที่แปรรูปออกมาก็ไม่ตรงตามมาตรฐานการส่งออก

ผู้บุกเบิกในอุตสาหกรรมหญ้าเหล่านี้ ยืนหยัดในอุตสาหกรรมอัลฟัลฟ่ามาหลายปี เผชิญกับการถูกประเมินค่าต่ำ ความสับสน และความล้มเหลว

การปรากฏตัวของบริษัทมู่เหอก็เหมือนกับแสงสว่างของประภาคารท่ามกลางมหาสมุทรอันมืดมิด

แต่แสงไฟดวงนี้มันลึกลับเกินไป

หลายคนรู้เรื่องเกี่ยวกับพวกเขาน้อยมาก

บางคนคิดว่ามู่เหอมีเมล็ดพันธุ์ที่เจ๋งสุดยอด บางคนรู้ว่ามู่เหอมีเทคโนโลยีเครื่องจักรและการแปรรูปชั้นยอด และบางคนก็สันนิษฐานว่าพวกเขาไม่มีปัญหาเรื่องวัตถุดิบ

บริษัทหญ้าอัลฟัลฟ่าเชิงพาณิชย์ต่างพากันสืบข่าว หวังว่าจะได้พบเคล็ดลับการเอาชีวิตรอดและการพัฒนาจากบริษัทมู่เหอ

จิ่วเฉวียน, เจียเหอกรุ๊ป

กัวหยางเองก็คาดไม่ถึงว่าการระดมทุนเพียงครั้งเดียว จะดึงดูดความสนใจได้มากมายขนาดนี้

แม้แต่กั๋วเหลียงและกลุ่มหนงฟาก็ทนรับแรงกดดันจากกระแสสังคมไม่ไหว ติดต่อหากัวหยางหลายครั้ง

โดยเฉพาะโหยวฟู่เซียนจากกลุ่มหนงฟา ถึงกับเริ่มแซวแล้วว่า ไอ้น้องชาย สนใจออกทะเลไปเที่ยวด้วยกันไหม?

ฟาร์มเพาะปลูกของรัฐของประเทศจีนมีฟาร์มอยู่ในแอฟริกาสิบกว่าแห่ง หรือจะเป็นอเมริกาใต้ก็ดีนะ?

กัวหยางถูกกวนจนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

แต่ก็ยังคงปฏิเสธไปอย่างสุภาพ

ในภาคส่วนของอุตสาหกรรมการเพาะปลูก ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เจียเหอจะออกไปลุยต่างประเทศ ทรัพยากรในประเทศอีกตั้งเยอะยังพัฒนาไม่หมดเลย

กระแสสังคมจากบนลงล่างเริ่มมีท่าทีว่าจะจางหายไป จวงเข่อจากกั๋วเหลียงและโหยวฟู่เซียนจากหนงฟาเพิ่งจะเตรียมถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กัวหยางก็พูดขึ้นมาอีกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า

"หญ้าเลี้ยงสัตว์รอบที่สามของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอกำลังจะเก็บเกี่ยว ออเดอร์การค้าต่างประเทศล็อตใหม่กำลังจะมาแล้ว"

"ออเดอร์ครั้งนี้จะใหญ่กว่าครั้งที่แล้วแน่นอน!"

จวงเข่อและโหยวฟู่เซียนชาชินไปแล้ว ได้แต่ปล่อยเบลอ

จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ไม่ได้เนื้อแหว่งไปสักหน่อย เงินที่กั๋วเหลียงและหนงฟาระดมทุนมาก็ใช่ว่าจะน้อย ผู้ก่อตั้งของพวกเขายังมานั่งคุยเล่นหัวเราะร่ากับพวกเขาอยู่เลย

หญ้าอัลฟัลฟ่าล็อตก่อนของมู่เหอที่ส่งออกไปประเทศหมู่เกาะได้รับกระแสตอบรับอย่างดีเยี่ยม

เพียงแต่เพราะอัลฟัลฟ่าคุณภาพดีมีราคาแพงเกินไป ในช่วงแรกนักธุรกิจประเทศหมู่เกาะบางคนจึงไปหาแหล่งสินค้าจากที่อื่นในประเทศด้วย

โครงการของรัฐบาลในประเทศจีนหลายโครงการที่ปลูกมู่เหอหมายเลข 1 เริ่มทยอยให้ผลผลิต ซึ่งดึงดูดความสนใจจากนักธุรกิจประเทศหมู่เกาะ

แต่คุณภาพหญ้าอัลฟัลฟ่าที่ปลูกในท้องถิ่นกลับด้อยกว่าเล็กน้อย และมักจะได้รับผลกระทบจากฝนระหว่างการตากแห้ง

ทำให้สัดส่วนของอัลฟัลฟ่าคุณภาพสูงมีน้อย จำนวนไม่เพียงพอ แหล่งสินค้าก็ไม่คงที่ และโรงงานแปรรูปก็ไม่ตรงตามมาตรฐาน

ท้ายที่สุด นักธุรกิจประเทศหมู่เกาะเหล่านี้ต่างก็พากันแห่มาที่ระเบียงเหอซี

เมื่อมองดูทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล แสงแดดแผดเผา และผืนดินที่แห้งแล้ง นักธุรกิจประเทศหมู่เกาะที่เพิ่งเคยมาเยือนฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศจีนเป็นครั้งแรกต่างก็แสดงสีหน้าตื่นตะลึงและอิจฉาตาร้อน

"โซกะ ที่นี่แหละคือพื้นที่เพาะปลูกอัลฟัลฟ่าในอุดมคติที่สุด ที่ดินกว้างขวาง แสงแดดเพียงพอ ไม่มีฝนตกตลอดยืดเยื้อ"

"ตอนที่ผมก้าวลงบนแผ่นดินระเบียงเหอซี ผมก็ไม่สงสัยเลยว่าที่นี่จะสามารถผลิตอัลฟัลฟ่าคุณภาพดีที่สุดในโลกได้"

"สภาพอากาศเหมาะสมกับการแปรรูปหญ้าแห้งเหลือเกิน!"

"ประเทศหมู่เกาะเราก็ขาดแคลนพื้นที่แบบนี้นี่แหละ"

นักธุรกิจประเทศหมู่เกาะส่วนใหญ่มุ่งเป้ามาที่อัลฟัลฟ่าคุณภาพสูง โดยเฉพาะผลิตภัณฑ์หญ้าอัลฟัลฟ่าระดับพรีเมียมและระดับพิเศษที่อยู่เหนือระดับหญ้าแห้งเกรดหนึ่ง

นอกจากนักธุรกิจประเทศหมู่เกาะแล้ว ก็ยังมีคนจากเกาหลีใต้ มณฑลวันวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาด้วย

เนื่องจากต้องแย่งชิงหญ้าเลี้ยงสัตว์ ลูกค้าพ่อค้าจึงเกิดการโต้เถียงกันหลายครั้ง

หลัวซิวขับรถออฟโรดแล่นผ่านทุ่งหญ้าอัลฟัลฟ่าอย่างรวดเร็ว ทำเอาฝูงนกแตกตื่นบินว่อน และเรียกเสียงอุทานด้วยความตกใจจากหนิงเสี่ยวจิ้งที่นั่งอยู่บนรถ

หนิงเสี่ยวจิ้งมีรูปร่างอวบอิ่มแต่ไม่ถึงกับอ้วน เพียงแต่การทำงานหนักติดต่อกันทำให้เธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

เธอมาสัมภาษณ์งาน แต่พอสัมภาษณ์ทีก็ปาเข้าไปหลายวัน

เธอยังไม่ทันจะได้แสดงความสามารถและความงามของตัวเอง ก็ถูกลากเข้าไปทำงานยุ่งๆ สารพัดอย่าง

การประชุมที่ไม่มีวันจบสิ้น เอกสารการลงทุนที่ส่งมาอย่างต่อเนื่อง และแขกเหรื่อที่มาเยือนไม่ขาดสาย

เมื่อมองดูบอสหนุ่มที่หลับตาพักผ่อนอยู่ข้างๆ นี่มันผู้ชายทื่อๆ ที่ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเอาซะเลย

รถยนต์แล่นมาจอดที่ลานกว้างหน้าอาคารสำนักงานของบริษัทมู่เหอ หยูเสี่ยวชวนก็เดินเข้ามาต้อนรับ

"บอสครับ ตัวแทนลูกค้าจากเกาหลีใต้ มณฑลวันวัน และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อยู่ในห้องประชุมกันหมดแล้วครับ"

"ทุกคนอยากจะจองออเดอร์ครับ ไม่ว่าจะเป็นหญ้าเลี้ยงสัตว์รอบสุดท้าย หญ้าเลี้ยงสัตว์หลังเก็บเกี่ยวเมล็ดพันธุ์ หรือแม้แต่ของปีหน้าก็ได้ทั้งนั้นครับ"

กัวหยางกล่าวว่า "อืม รออีกหน่อยแล้วกัน ฉันนัดคนอื่นเอาไว้ ถ้าทุกอย่างราบรื่น วันนี้ก็น่าจะแก้ปัญหาเรื่องกำลังการผลิตได้"

หยูเสี่ยวชวนสงสัย จะไปมีหญ้าที่ไหนอีก?

รถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งแล่นเข้ามาในลานกว้าง

กัวหยางหัวเราะ "มากันแล้ว"

อู๋เฟิงที่หวีผมเสยไปด้านหลังเดินนำลงมาจากรถ ข้างๆ เขายังมีชายหน้าตาหยาบกระด้างคนหนึ่ง

"เถ้าแก่กัว ไม่เจอกันนานเลย มู่เหอตอนนี้ชื่อเสียงโด่งดังไปไกลเลยนะ"

กัวหยางหัวเราะ "ฮุยฮวงช่วงสองปีนี้ก็ไม่เลวเหมือนกันแหละ!"

"นั่นก็ต้องขอบคุณมู่เหอที่ซื้อเมล็ดพันธุ์หญ้าจากฮุยฮวงไปจำนวนมาก"

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากเมล็ดพันธุ์อัลฟัลฟ่าธรรมดาในช่วงแรกแล้ว การฟื้นฟูทุ่งหญ้าเสื่อมโทรมของบริษัทมู่เหอ รวมถึงการหว่านเมล็ดพันธุ์หญ้าเสริมที่ทุ่งหญ้าอูลาเท่อ ล้วนซื้อมาจากบริษัทอย่างฮุยฮวงทั้งสิ้น

อู๋เฟิงแนะนำชายที่อยู่ข้างๆ "นี่คือเหออวิ๋น ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทลวี่โจวเฉาเย่แห่งมณฑลหนิง พอดีแวะมาดูที่จิ่วเฉวียนน่ะ"

พวกเขาพูดคุยทักทายกันสักพัก

กัวหยางพูดตรงเข้าประเด็น "อุปกรณ์แปรรูปสามารถขายให้ฮุยฮวงได้ แต่ตอนนี้กำลังการผลิตของเฟิงข่ายไม่เพียงพอ เร็วที่สุดก็ต้องเป็นปีหน้า"

อู๋เฟิงเข้าใจดี "ไม่เป็นไร ฮุยฮวงรอได้ ว่าแต่ขอเข้าไปเยี่ยมชมโรงงานของมู่เหอก่อนดีไหม? พวกเราอยากรู้อยากเห็นมานานแล้วนะ"

กัวหยางยิ้มๆ "เรื่องเยี่ยมชมยังไม่ต้องรีบหรอก ฮุยฮวงสนใจส่งออกหญ้าโอ๊ตบ้างไหมล่ะ?"