บทที่ 123 : บริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่าย | บทที่ 124 : ปลูกหลิวไร้ใจกลับกลายเป็นร่มเงา

บทที่ 123 : บริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่าย

กัวหยางรู้สึกไม่พอใจกับความคืบหน้าของการวิจัยและพัฒนาจริงๆ

ตั้งแต่เจียเหอเข้าซื้อกิจการบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่าย ก็ทุ่มเงินลงทุนไปแล้วเกือบ 200 ล้านหยวน

แถมยังมีข้อมูลทางเทคนิคที่เขาถอดรหัสมาจากงานแสดงเครื่องจักรกลการเกษตรฮันโนเวอร์คอยรองรับอีกด้วย

แล้วผลลัพธ์ล่ะ?

ผลิตภัณฑ์หลักที่ดันออกมามีแค่เครื่องยนต์สันดาปภายในกับรถแทรกเตอร์ ส่วนเครื่องจักรเก็บเกี่ยวธัญพืชและหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่เป็นหัวใจสำคัญ กลับไม่มีตัวอย่างโผล่มาให้เห็นเลยสักชิ้น

สายตาของกัวหยางกวาดมองทุกคนในศูนย์วิจัยและพัฒนาทีละคน

กวนเฉิงเป็นคนที่เขาสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง เป็นนักเรียนหัวกะทิที่เพิ่งเรียนจบกลับมาจากต่างประเทศ เขาเคยใช้ทิศทางการพัฒนาเครื่องจักรกลการเกษตรในอนาคตมาตั้งคำถามทดสอบด้วยซ้ำ

อย่างน้อยความสามารถทางเทคนิคก็มีมากพอ

นอกเหนือจากนั้น ทีมวิศวกรที่รับเข้ามาทีหลังก็ล้วนคัดสรรมาอย่างดี ไม่ว่าจะวุฒิการศึกษาหรือประสบการณ์การทำงานก็ถือเป็นตัวเลือกระดับท็อปทั้งนั้น

ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนี่

สายตาของกัวหยางหยุดชะงักที่พนักงานเก่าสองสามคนแวบหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ

พวกเขาเอาแต่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ

"ยังมีผลิตภัณฑ์อื่นอีกไหม?"

"มีครับ มี"

กวนเฉิงได้สติกลับมา

"ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ฉวนหวางไบโอเทคโนโลยีได้เสนอความต้องการใหม่เกี่ยวกับการสกัดพืช ศูนย์วิจัยและพัฒนาจึงปรับปรุงกระบวนการอย่างต่อเนื่องตามนั้นครับ

ตอนนี้ปริมาณการใช้ตัวทำละลายในการสกัดพืชลดลงไปอีกขั้น ประสิทธิภาพก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย แถมยังสามารถสกัดเม็ดสีพืชชนิดอื่นๆ ได้ด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากเม็ดสีแดงจากพริกแล้ว อุปกรณ์การผลิตเชิงอุตสาหกรรมสำหรับแคปไซซินและสารสกัดจากพริกก็ถูกนำไปใช้ในการผลิตแล้วด้วยครับ

ก้าวต่อไป ทางฉวนหวางยังอยากลุยงานวิจัยด้านผลิตภัณฑ์ชีวเคมี ซึ่งก็ต้องการให้เราช่วยเหลือด้วยครับ"

กัวหยางเลิกคิ้ว

"ผลิตภัณฑ์ชีวเคมี?"

"ใช่ครับ ตอนนี้ทิศทางการวิจัยหลักของฉวนหวางคือสารกันสนิมและสารต้านการกัดกร่อนสำหรับเรือ รวมถึงยาและสารฆ่าเชื้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการพัฒนาและการใช้ประโยชน์จากสารกำจัดเชื้อรา ทางบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอก็สนใจมากเหมือนกัน"

"สารกำจัดเชื้อรา? ฉวนหวางนี่กะจะทำสารกำจัดศัตรูพืชชีวภาพสินะ"

กัวหยางประหลาดใจ ฉวนหวางนี่มีของดีแฮะ!

กระบวนการสกัดพืชไม่เพียงแต่ขยายไปยังพืชชนิดอื่นเท่านั้น แต่อยู่ๆ ก็มีทิศทางใหม่ให้ได้ลุยในแวดวงการแปรรูปพริกเชิงลึกโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงอีก

สารกำจัดศัตรูพืชชีวภาพมีโอกาสนำไปใช้งานจริงๆ

"พวกเขาทำสารกำจัดเชื้อราแล้วมันเกี่ยวอะไรกับบริษัทเฟิงข่ายล่ะ?"

กวนเฉิงน้ำท่วมปาก ครั้งที่แล้วตอนช่วยฉวนหวางทดสอบสายการผลิต เพราะดันอยากโชว์พาว เลยเผลอหลุดปากบอกอวี๋ฉินไปว่าเครือบริษัทกำลังจะเพิ่มงบลงทุน

แถมยังโม้โอ้อวดไปแบบไม่รู้ประสีประสาอีกว่า

"ไม่ว่าจะเป็นเครื่องจักรกลการเกษตรเฉพาะกลุ่มแค่ไหน ตราบใดที่บริษัทในเครือต้องการ เราก็วิจัยและพัฒนาให้ได้หมด"

จากนั้นเขาก็เลยโดนอวี๋ฉินเกาะติดหนึบ

ไม่ว่าจะปรับปรุงกระบวนการ หรือวิจัยและพัฒนาอุปกรณ์ ที่ไหนๆ ก็ต้องลากตัวพนักงานวิจัยของเฟิงข่ายไปด้วย

ถ้าจะให้พูดว่าในเครือเจียเหอใครบ้างานที่สุด ในใจของกวนเฉิงจัดให้ฉวนหวางไบโอมาเป็นอันดับหนึ่งเลย

ภายใต้การนำของอวี๋ฉิน พวกเขาก็คือสัตว์ประหลาดบ้างานกันทุกคนจริงๆ

พอมองท่าทางของกวนเฉิง กัวหยางก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

"ยังมีอีกไหม?"

"มีครับ เครื่องเด็ดขั้วพริก"

"นี่นายทำวิจัยและพัฒนาให้ฉวนหวางหรือไง?"

"พรืด..." มีเสียงหัวเราะที่ไม่ถูกเวลาดังขึ้นจากกลุ่มคน ก่อนจะหยุดชะงักไปอย่างกะทันหัน

เป็นพนักงานเก่าสองสามคนนั้นนั่นเอง

ควรจะบอกว่า ทั่วทั้งศูนย์วิจัยและพัฒนาเน้นใช้พนักงานเก่าเป็นหลัก ส่วนวิศวกรที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ส่วนใหญ่ถูกส่งไปประจำที่จิ่วเฉวียนแล้ว

กัวหยางพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างได้แล้ว จึงเมินคนเหล่านั้นไป

"ทางบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอก็ส่งคนไปเหมือนกันเหรอ?"

"อืมครับ"

กัวหยางถามด้วยสายตาแปลกๆ "แล้วก็มีผลงานด้วย?"

"มีครับ เครื่องหยอดเมล็ดระดับแปลงทดลอง เครื่องมือวัดผลผลิตการเพาะพันธุ์ระดับแปลงทดลอง แล้วก็ยังช่วยพวกเขาปรับระบบคัดแยกเมล็ดพันธุ์ให้เหมาะสมขึ้นด้วยครับ"

กัวหยางพูดอย่างอารมณ์เสีย "เก่งใช้ได้เลยนี่ คลุกคลีจนสนิทกับบริษัทลูกทุกแห่งแล้วล่ะสิ"

กวนเฉิงเกาหลังศีรษะ

"ก็เป็นบริษัทพี่น้องกันทั้งนั้นนี่ครับ"

"ในข้อมูลทางเทคนิคที่เครือบริษัทให้มาก็มีเนื้อหาเกี่ยวกับด้านนี้อยู่บ้างด้วยครับ"

กัวหยางรู้สึกได้ชัดเจนว่าท่าทีของกวนเฉิงตอนนี้ดูผ่อนคลายลง การพูดการจาก็ดูมีความมั่นใจมากขึ้น

"บริษัทพี่น้องกันทั้งนั้น ทำไมไม่เห็นพวกนายวิจัยเครื่องจักรกลการเกษตรให้บริษัทมู่เหอบ้างล่ะ? เล่นพรรคเล่นพวกหรือไง?"

กวนเฉิงโบกมือปฏิเสธรัวๆ "เปล่าครับๆ ผมไม่ได้ทำครับ"

กัวหยางถูกท่าทางตลกๆ ของกวนเฉิงทำให้หัวเราะออกมา พวกปัญญาชนนี่จริงจังกันเกินไปแล้ว

"ผลลัพธ์ของผลิตภัณฑ์เป็นยังไงบ้าง สามารถขึ้นสายการผลิตได้เลยไหม?"

กวนเฉิงปรับสีหน้าจริงจัง "ผลิตภัณฑ์ใช้ได้แน่นอนครับ ฉวนหวางกับบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอไม่มีใครไม่ชมเลย!"

"เครื่องเด็ดขั้วพริกกำลังผลิตอยู่ครับ ฉวนหวางไบโอเป็นคนสั่งซื้อทั้งหมด ส่วนสายคัดแยกเมล็ดพันธุ์ก็พร้อมเริ่มงานได้ทันทีที่มีออเดอร์"

มุมปากของกัวหยางกระตุกโดยไม่รู้ตัว

ทำได้แค่บอกว่าปลูกหลิวไร้ใจกลับกลายเป็นร่มเงา ดันเผลอสร้างความก้าวหน้าในเครื่องจักรกลการเกษตรเฉพาะกลุ่มซะอย่างนั้น

โดยเฉพาะเครื่องจักรกลสำหรับอุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์

เนื่องจากตลาดค่อนข้างเล็ก แถมเทคโนโลยีหลักก็ยากที่จะเอาชนะ ต้นทุนการวิจัยก็สูง ทำให้บริษัทยักษ์ใหญ่ไม่เต็มใจที่จะทำ ส่วนบริษัทเล็กๆ ก็ไม่มีความสามารถที่จะทำ

เรื่องนี้เลยกลายเป็นจุดอ่อนในประเทศมาตลอด

แต่เมื่อมีข้อมูลที่กัวหยางนำมาถอดรหัสประกอบกับความต้องการที่บริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอเสนอมา

กวนเฉิงจึงพาคนไปลองทำดู

นึกไม่ถึงว่าจะทำออกมาได้จริงๆ

ยังมีเครื่องเด็ดขั้วพริกอีก ไอ้นี่ในตอนนี้น่าจะเป็นสินค้าที่มีเจ้าเดียว

ด้านการใช้งานจริงก็มี

แค่ของเล่นชิ้นเล็กๆ พวกนี้มันไม่ค่อยเข้ากับภาพลักษณ์ของเจียเหอสักเท่าไหร่

"ต่อไปให้มุ่งเน้นการวิจัยไปที่รถเกี่ยวนวดข้าวและเครื่องจักรครบวงจรสำหรับหญ้าเลี้ยงสัตว์ ชิ้นส่วนวัสดุไหนควรนำเข้าก็ต้องนำเข้า ฤดูเก็บเกี่ยวปีหน้าฉันต้องได้เห็นผลิตภัณฑ์ออกสู่สายการผลิต"

"ครับ!"

"แล้วผู้รับผิดชอบฝั่งสายการผลิตล่ะ? รถแทรกเตอร์สามารถผลิตออกจากสายการผลิตได้แล้ว ส่วนเครื่องยนต์สันดาปภายในก็ต้องโปรโมตควบคู่กันไป"

"ได้ครับ"

เมื่อมองแผ่นหลังของกัวหยางเดินจากไป ทุกคนในศูนย์วิจัยและพัฒนาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

บรรยากาศในนั้นก็กลับมาหยอกล้อกันเหมือนเดิม

กวนเฉิงมองภาพตรงหน้าแล้วพาวิศวกรสองคนไปวุ่นอยู่กับการประกอบรถเกี่ยวนวดข้าว

ใช่ แค่ประกอบ

ระดับเทคโนโลยีเครื่องยนต์หลายสูบของพวกเขาสามารถตอบสนองความต้องการประสิทธิภาพการทำงานร่วมกันที่ค่อนข้างสูงของรถเกี่ยวนวดข้าวได้แล้ว

และในเมื่อปัญหาตัวสำคัญที่สุดอย่างเครื่องยนต์ถูกแก้แล้ว ส่วนที่เหลือจะไปยากอะไรล่ะ?

ก็แค่บางคนเคยชินกับการทำงานแบบขอไปทีก็เท่านั้น

……

กัวหยางอยู่ทำงานที่บริษัทเฟิงข่ายต่ออีกสองวัน ถึงจะได้เจอกับอวี๋หงไห่ที่เพิ่งกลับจากการทำงานนอกสถานที่

"ทำไมฉันรู้สึกว่านายอ้วนขึ้นอีกสองระดับวะ"

อวี๋หงไห่หัวเราะพร้อมพูดว่า "ต้องคอยรับมือกับหน่วยงานเครื่องจักรกลการเกษตรทุกระดับ ทุกวันมีแต่อาหารปลาหมูเนื้อไก่ชุดใหญ่ ดื่มจนเมาหัวราน้ำ จะไม่ให้อ้วนได้ไง"

"ผลประกอบการเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"บอกไม่ได้แฮะว่าดีหรือไม่ดี"

อวี๋หงไห่ส่ายหน้า อดไม่ได้ที่จะระบายความคับแค้นใจออกมา

"ฉันดูแล้วนะ เงินอุดหนุนเครื่องจักรกลการเกษตรช้าเร็วก็ต้องกลายเป็นการต่อรองผลประโยชน์ระหว่างสี่ฝ่าย ทั้งผู้ผลิต ตัวแทนจำหน่าย หน่วยงานรัฐที่ดูแลเครื่องจักรกลการเกษตร และผู้ใช้งานแน่ๆ

ระดับประเทศก็มีแคตตาล็อกรุ่นเครื่องจักรกลที่ได้เงินอุดหนุนระดับประเทศ แต่ละมณฑลก็มีแคตตาล็อกรุ่นเครื่องจักรที่ได้เงินอุดหนุนเป็นของตัวเอง แม้แต่บางเมืองก็ยังมี

ความขัดแย้งทางผลประโยชน์ระหว่างหน่วยงานแต่ละระดับมันมีมากเกินไป ต้นทุนทางการตลาดของบริษัทผู้ผลิตเลยถูกดันให้สูงขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

กัวหยางก็ฟังเข้าใจ ความหมายคร่าวๆ ก็คือต้องจ่าย 'ค่าน้ำชา' มากขึ้นนั่นแหละ

อวี๋หงไห่พูดต่อ "บางที่ยังดึงฉันไปปรึกษาเลยว่า ให้ตั้งราคาในแคตตาล็อกเงินอุดหนุนเครื่องจักรให้สูงขึ้นหน่อย

อย่างเช่นรถแทรกเตอร์ 50 แรงม้าของเรา ราคาตลาด 41,500 หยวน ในแคตตาล็อกก็ตั้งไว้เป็น 45,000 หยวน จำนวนเงินอุดหนุนคือ 7,000 หยวน

สุดท้ายใครเป็นคนได้ประโยชน์? แล้วใครเป็นคนเสียผลประโยชน์ล่ะ?"

กัวหยางเงียบไป

ทำแบบนี้ เกษตรกรผู้ซื้อเครื่องจักรก็จะได้รับเงินอุดหนุนจริงๆ น้อยลงไปครึ่งหนึ่ง

ผู้ผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรก็ไม่ได้กำไรเหมือนกัน

แต่บริษัทผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายก็ต้องให้ความสำคัญกับส่วนนี้ เพราะเครื่องจักรกลที่ได้รับเงินอุดหนุนในบางพื้นที่กินส่วนแบ่งตลาดถึง 50-60%

เงินทั้งหมดก็เลยถูกเอาไปจ่ายเป็นค่าน้ำชาซะหมด"

บทที่ 124 : ปลูกหลิวไร้ใจกลับกลายเป็นร่มเงา

สำหรับนโยบายอุดหนุนเครื่องจักรกลการเกษตร รัฐบาลเองก็กำลังคลำหินข้ามแม่น้ำ (ลองผิดลองถูก) เช่นกัน

เท่าที่กัวหยางรู้ ในอนาคตจะยังมีปัญหาต่างๆ อีกมากมายโผล่ออกมา

ผู้ประกอบการรถแทรกเตอร์หรือเกษตรกรที่มีฐานะทางการเงินดีบางคน มีเครื่องจักรกลการเกษตรขนาดใหญ่อยู่ในบ้านหลายคัน และแทบจะซื้อเครื่องจักรกลการเกษตรขนาดใหญ่ที่รัฐบาลอุดหนุนทุกปี

เอามาใช้รับจ้างทำงานเกษตรเพื่อสร้างรายได้ พอใช้ไปได้สักปีสองปีก็ขายเป็นเครื่องจักรมือสอง แล้วค่อยไปซื้อเครื่องที่ได้เงินอุดหนุนจากรัฐบาลใหม่

แถมยังมีเกษตรกรบางส่วนที่ไม่อยู่ในเกณฑ์รับเงินอุดหนุน อาศัยเส้นสายต่างๆ เพื่อให้ได้เงินอุดหนุนมา

ผลลัพธ์สุดท้ายคือ เกษตรกรที่ต้องการความช่วยเหลือเพื่อพ้นความยากจนจริงๆ กลับไม่ได้รับเงินอุดหนุน และไม่มีเงินทุนเพียงพอที่จะซื้อเครื่องจักรกลการเกษตร

กัวหยางเหลือบมองอวี๋หงไห่ ที่กำลังเอนหลังพิงโซฟาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า

"ผมมองคุณเปลี่ยนไปเลยนะ นึกไม่ถึงว่าคุณจะมีมุมที่ห่วงใยบ้านเมืองและประชาชนแบบนี้ด้วย"

"เห็นมาเยอะ ก็เลยบ่นไปอย่างนั้นแหละ"

"ครั้งนี้ผมสู้จนได้รายชื่อรับเงินอุดหนุนจาก 7 มณฑล กับอีกยี่สิบกว่าอำเภอและเมืองมาเลยนะ ยังไงเงินก้อนนี้พวกเราก็ต้องทำกำไรอยู่ดี"

กัวหยางเบ้ปาก "จำนวนแค่นี้ไม่พอหรอก แต่ละมณฑลขายรถแทรกเตอร์ได้ 100 คัน รวมแล้วก็แค่ 700 คัน ยอดขายแค่ยี่สิบสามสิบล้านเอง"

อวี๋หงไห่พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ปีแรก ทำยอดได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว"

"ฐานการผลิตรถแทรกเตอร์ของพวกเรามีมาตรฐานระดับโลก แต่กลับไม่กล้าเปิดสายการผลิตเต็มกำลัง พูดออกไปก็อึดอัดใจเปล่าๆ"

"อย่ากดดันตัวเองเกินไปเลย ปีหน้ายอดขายเกิน 50 ล้าน ภายใน 5 ปียอดขายเกิน 500 ล้าน ทำได้แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้ว"

"ไม่พอหรอก ยังห่างไกลนัก"

กัวหยางบอกเป้าหมายของตัวเอง "ปีหน้าทะลุร้อยล้าน ภายใน 3 ปีทะลุพันล้าน ภายใน 5 ปีทะลุสองพันล้าน ภายใน 10 ปีทะลุหมื่นล้าน"

อวี๋หงไห่เบิกตากว้าง

"ล้อเล่นระดับโลกอะไรกันเนี่ย"

"คุณดูผมเหมือนกำลังล้อเล่นอยู่ไหมล่ะ?"

อวี๋หงไห่ไม่กล้าจินตนาการเลย แม้ว่าเขาจะมั่นใจในผลิตภัณฑ์ของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายมากแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยกล้าหวังสูงขนาดนี้มาก่อน

กัวหยางพูดด้วยความมั่นใจ

"ถ้าเรื่องการเป็นตัวแทนจำหน่าย คุณน่ะฝีมือดี แต่ถ้าถามว่าใครเข้าใจความคิดของเจ้าของฟาร์มกับคนขับเครื่องจักรกลการเกษตรมากกว่ากัน คุณยังไม่ผ่าน"

"ต่อจากนี้พวกคุณก็ทำตามที่ผมบอก..."

กัวหยางอธิบายความคิดของตัวเองอย่างละเอียด อวี๋หงไห่ก็คิดตามเป็นระยะๆ หรือไม่ก็จดลงสมุดโน้ต

คุยกันอยู่พักใหญ่ ถึงจะเสร็จสิ้น

อวี๋หงไห่เองก็มีทิศทางแล้ว

"ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละ"

"เดี๋ยวก่อน ทางศูนย์วิจัยและพัฒนา คุณรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น รถเกี่ยวนวดข้าวล่าช้าก็ช่างเถอะ แต่เครื่องจักรสำหรับหญ้าเลี้ยงสัตว์ตามหลักแล้วไม่น่าจะยืดเยื้อนานขนาดนี้นี่"

หญ้าเลี้ยงสัตว์คือหนึ่งในธุรกิจที่สำคัญที่สุดของเจียเหอกรุ๊ปในปัจจุบัน และยังเป็นแหล่งรายได้ที่สำคัญอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้นบริษัทมู่เหอกำลังขยายตัว ความต้องการเครื่องจักรกลการเกษตรก็พุ่งสูงสุดเช่นกัน

ไม่ว่าจะเป็นเครื่องระเบิดดินดาน เครื่องเก็บเกี่ยว เครื่องอัดฟาง เครื่องจักรขนส่ง และอื่นๆ ล้วนขาดแคลนเป็นจำนวนมาก

อวี๋หงไห่หัวเราะ "เรื่องนี้จะมาโทษผมไม่ได้หรอกนะ มันเป็นปัญหาเรื้อรังจากอดีต ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่วิธีการเข้าซื้อกิจการของเจียเหอมันไร้ความปรานีเกินไป"

"หืม?"

"บอสคนเก่าของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายแซ่ไป๋ ตอนแรกที่ยอมขายก็เพราะเจียเหอสัญญาว่าจะรักษาหุ้นของเขาไว้ และให้เขาทำงานในบริษัทต่อไป

แต่พอลับหลัง เจียเหอก็อัดฉีดเงินลงทุนเข้ามาสองร้อยล้าน ทำการขยายการผลิต วิจัยและพัฒนา บริษัทดีขึ้นเรื่อยๆ แต่หุ้นของบอสไป๋นอกจากจะถูกลดสัดส่วนลงแล้ว เขายังถูกเตะออกจากบริษัทอีกด้วย

หลังจากนั้นเขาก็เลยเก็บความไม่พอใจไว้ คอยสร้างความปั่นป่วนอยู่เบื้องหลัง ปล่อยข่าวลือ คนงานธรรมดาน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่หลักๆ คือแผนกวิจัยและพัฒนาที่ได้รับผลกระทบหนักกว่า

เดี๋ยวก็กลัวว่าจะถูกย้ายไปตะวันตกเฉียงเหนือ เดี๋ยวก็บอกว่าบริษัทก้าวเร็วเกินไปจนจะล้มละลายแล้ว ทำให้คนแตกตื่นกันไปหมด

ผมเพิ่งมาได้ไม่กี่วัน ก็อยากจะไล่พวกนี้ออกให้หมดแล้วเนี่ย"

กัวหยางหัวเราะ "งั้นก็ไล่ออกเลย พวกเขาอยากไปไหนก็ปล่อยไป"

รับมือกับหน่วยงานที่ดูแลเครื่องจักรกลการเกษตรไม่ได้ แล้วจะจัดการกับพวกที่อยู่ไปวันๆ รอความตายไม่ได้เชียวหรือ

ก็แค่พวกอันธพาลกระจอกๆ เท่านั้นแหละ!

พอเห็นพนักงานเก่าแก่ที่ทำตัวลอยไปลอยมาพวกนั้น กัวหยางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

……

วิศวกรหลายคนจากแผนกวิจัยและพัฒนาเดินออกจากฐานการผลิตของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายด้วยความโกรธแค้น

เมื่อกี้นี้เอง พวกเขาถูกไล่ออกแล้ว

เดี๋ยวนี้ ทันที เก็บของออกไปเลย

จะบอกว่าอึดอัดใจแค่ไหน ก็อึดอัดใจสุดๆ นั่นแหละ

เจียงเอ้อร์ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาหันขวับกลับไปตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว

"โจวเจี๋ย แม่งเอ๊ย โทษแกคนเดียวเลย ถ้าไม่ใช่เพราะแกคอยยุยง พวกเราคงสร้างเครื่องเก็บเกี่ยวหญ้าเลี้ยงสัตว์เสร็จไปตั้งนานแล้ว"

"คุณอาบ้าบอของแกนั่นแหละที่พาพวกเราซวยกันหมด"

"ดึงเช็ง ยืดเยื้อ เป็นไงล่ะทีนี้ ถูกไล่ตะเพิดออกจากบ้านแล้วไง"

โจวเจี๋ยปาลังกระดาษในมือลงพื้นอย่างแรง มองคนที่เดินเข้ามาล้อมด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ท่าทางของเขาเหมือนพร้อมจะกระโจนเข้าไปชกคนได้ทุกเมื่อ

กัวหยางมองเห็นภาพนี้ผ่านหน้าต่างจากชั้นบน พลางคิดในใจว่า ถ้าในมือมีประแจอีกสักอันคงจะสมบูรณ์แบบเลย วิศวกรนี่นา พกประแจไว้ก็เรื่องปกติ

หลายคนตกใจกับท่าทีของโจวเจี๋ย จนต้องถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

"โวยวายอะไรกันหนักหนา?"

"ตอนแรกใครกันที่บอกว่าไม่อยากไปตะวันตกเฉียงเหนือ ไม่ใช่แกหรือไงเจียงเอ้อร์ที่ตะโกนเสียงดังกว่าใครเพื่อน!"

"โดนไล่ออกแล้วไง ก็แค่หางานใหม่ มณฑลหลู่มีบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรตั้งเยอะตั้งแยะ กลัวจะหางานไม่ได้หรือไง"

โจวเจี๋ยก่อนไป เหมือนจะเห็นกัวหยางที่อยู่ชั้นบน

"เถ้าแก่กัว ขอบคุณสำหรับเงินชดเชยนะ ผมขอให้บริษัทคุณล้มละลายไวๆ ล่ะ!"

เสียงตะโกนนี้ คนงานหลายคนในโรงงานได้ยินกันหมด

"โจวเจี๋ยคนนี้ยังมีมาดของลูกผู้ชายมณฑลหลู่อยู่นะ ไม่ได้ขี้ขลาดขนาดนั้น"

อวี๋หงไห่มองกัวหยางด้วยสายตาแปลกๆ

มีมาดนายทุนสุดๆ

ข่าวการไล่พนักงานแผนกวิจัยและพัฒนาของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นหัวข้อสนทนาของหลายๆ คนในเวลาว่าง

หลังจากถูกเจียเหอเข้าซื้อกิจการได้หนึ่งปี ชื่อของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในเมืองหลวงแห่งเครื่องจักรกลการเกษตรแห่งนี้

และในตอนนั้นเอง ผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายก็เปิดตัว สร้างความฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

แต่กัวหยางกลับไปตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว

หันมาให้ความสนใจกับการดำเนินงานของฐานการผลิตรถแทรกเตอร์จิ่วเฉวียนของบริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายแทน

ที่นี่คือฐานที่มั่นหลักของเจียเหอกรุ๊ป

นอกจากการจัดซื้อภายในของบริษัทในเครือเจียเหอกรุ๊ปแล้ว การบุกเบิกที่ดินมณฑลกานซู่ การบุกเบิกที่ดินมณฑลซินเจียง และการบุกเบิกที่ดินมณฑลเหมิง ต่างก็มีความร่วมมือทางธุรกิจกับเจียเหอ

เพื่อรักษาน้ำใจลูกค้าคนสำคัญ หน่วยงานหลายแห่งจึงสั่งซื้อรถแทรกเตอร์ตอนที่มีการเปลี่ยนรุ่น

ตะวันตกเฉียงเหนือมีพื้นที่กว้างใหญ่ สภาพดินและพฤติกรรมการทำงานก็แตกต่างกัน ความต้องการรถแทรกเตอร์จึงไม่เหมือนกันโดยธรรมชาติ

ตัวอย่างเช่นในมณฑลซินเจียง แต่ละอำเภอและฟาร์มกองพลมีโรงงานซ่อมสร้างเครื่องจักรกลการเกษตรเป็นของตัวเอง ผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรอย่างเช่นเครื่องหยอดเมล็ด และระยะห่างของแถวในการหยอดเมล็ดของแต่ละที่ก็ไม่เท่ากัน

เพื่อแก้ปัญหานี้ สาขาจิ่วเฉวียนจึงได้วิจัยและพัฒนารถแทรกเตอร์ที่สามารถปรับระยะห่างของล้อหน้าและล้อหลังได้

นอกจากนี้ เพื่อแก้ปัญหาการเหยียบต้นกล้าได้ง่ายขณะทำงานในไร่ฝ้าย สาขาบริษัทจึงได้ติดตั้งยางหลังสองชุดให้กับรถแทรกเตอร์

แบบหนึ่งคือยางหน้าแคบเพื่อป้องกันการเหยียบต้นกล้า ส่วนอีกแบบคือยางหน้ากว้างคู่ ใช้สำหรับงานไถและคราด

การปรับปรุงผลิตภัณฑ์ตามความต้องการของผู้ใช้ไม่เคยหยุดนิ่ง

มีการพัฒนาตั้งแต่ประสิทธิภาพของเครื่องจักรโดยรวม ระยะห่างจากพื้น การปรับระยะห่างล้อ และแรงยก ในทุกๆ ด้าน

ขีดความสามารถในการแข่งขันของรถแทรกเตอร์เฟิงข่ายในภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือค่อยๆ ปรากฏให้เห็นชัดขึ้น