บทที่ 101 : หหนี้สิน | บทที่ 102 : เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา

บทที่ 101 : หหนี้สิน

แตกต่างจากความคึกคักของกลุ่มเกษตรกรผู้ปลูก คือความหวาดระแวงของบริษัทเมล็ดพันธุ์

ในฐานะตัวแทนจำหน่ายของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอในพื้นที่มณฑลหลู่ เจ้าหัวรู้สึกพอใจกับทิศทางการโปรโมตของเทียนเหอเป็นอย่างมาก

ช่องทางจัดจำหน่ายคือราชา นี่คือข้อตกลงร่วมกันในวงการเมล็ดพันธุ์

ไม่ว่าช่องทางจัดจำหน่ายจะเป็นแนวดิ่งหรือแนวราบ สมาชิกในช่องทางควรมีแรงจูงใจร่วมกัน

เปรียบเหมือนรถไฟ รถไฟแบบดั้งเดิมจะวิ่งได้เร็วต้องพึ่งพาหัวรถจักรในการลากจูง แต่รถไฟความเร็วสูงขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ในแต่ละตู้โดยสาร ซึ่งทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

การจะโปรโมตสายพันธุ์ใหม่ในตลาดใหม่ให้เป็นที่รู้จักในเวลาอันสั้น การเน้นทำโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้กับสายพันธุ์นั้นเป็นเพียงทางเลือกเดียว

เมื่อการโปรโมตได้รับความนิยมถึงระดับหนึ่ง และผลิตภัณฑ์กลายเป็นสายพันธุ์กระแสหลัก ก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องยอดขายอีกต่อไป

ไม่เพียงแค่นั้น เพื่อบุกเบิกตลาดใหม่ เทียนเหอยังได้ออกนโยบายส่งเสริมการขายอื่นๆ อีกมากมาย

ตัวอย่างเช่น การถ่างช่องว่างระหว่างราคาขายส่งกับราคาขายปลีก เพื่อเพิ่มกำไรให้กับตัวแทนจำหน่าย

หรือตัวอย่างเช่น การแจกตัวอย่างและของขวัญฟรีให้กับเกษตรกรที่สนใจเมล็ดพันธุ์พริกและพริกหวานของเทียนเหอ

สิ่งที่ทำให้บริษัทเมล็ดพันธุ์ต่างชาติรู้สึกกระอักกระอ่วนใจก็คือ ภายใต้โปรโมชันลดราคาครั้งใหญ่ มีกลุ่มเกษตรกรรายใหญ่ที่มีชื่อเสียงในมณฑลหลู่ตัดสินใจทดลองปลูกเมล็ดพันธุ์พริกหวานชือหงหมายเลข 1 แล้ว

ตลาดเมล็ดพันธุ์ผักในมณฑลหลู่เป็นฐานที่มั่นใหญ่ของบริษัทเมล็ดพันธุ์ต่างชาติ

เซิ่งหนีซือและเซียนเจิ้งต๋าใช้เวลาพัฒนาที่นี่มานานหลายปี ทุ่มเทเม็ดเงินลงทุนไปมหาศาล จนกลายเป็นแบรนด์ดังในท้องถิ่นไปแล้ว

ทว่า แม้เมล็ดพันธุ์ของเซิ่งหนีซือและเซียนเจิ้งต๋าจะมีชื่อเสียงในวงการเมล็ดพันธุ์ผักเป็นอย่างมาก แต่ถ้าเทียบกับบริษัทข้ามชาติในอุตสาหกรรมอื่น พวกเขายังถือว่าเป็นบริษัทที่มีศักยภาพทางการเงินไม่แข็งแกร่งนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซิ่งหนีซือ พวกเขาไม่มีเงินทุนมากพอที่จะใช้ทุ่มโฆษณา อาศัยเพียงเงินทุนของตัวเองคอยพยุง และค่อยๆ ขยายตลาดทีละนิด

ข้อจำกัดด้านทรัพยากรทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะบุกเบิกตลาดใหม่ๆ หลายแห่งพร้อมกันในรวดเดียว

ดังนั้น การบริหารตลาดที่มีอยู่ให้ดี และขยายส่วนแบ่งการตลาดในพื้นที่ที่มีความได้เปรียบอยู่แล้ว จึงเป็นทางเลือกที่เซิ่งหนีซือต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อเผชิญกับการป่วนตลาดของเทียนเหอ ปฏิกิริยาตอบสนองของเซิ่งหนีซือจึงรุนแรงที่สุด

พวกเขาตามงัดกลยุทธ์ส่งเสริมการขายต่างๆ ออกมาสู้แทบจะในทันที

ขณะเดียวกันก็หวาดกลัวว่าเทียนเหอจะเปิดศึกสงครามราคา หากเมื่อไรที่ตกอยู่ในสถานการณ์ทุ่มตลาดด้วยราคาถูก กำไรมหาศาลของเซิ่งหนีซือก็จะไม่เหลืออีกต่อไป

สิ่งที่ทำให้เซิ่งหนีซือเจ็บปวดก็คือ ราคาเมล็ดพันธุ์พริกหวานชือหงหมายเลข 1 ของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอนั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาตลอด

ทางฝั่งเทียนเหอ ไม่มีเวลามาสนใจความคิดของคนอื่น พวกเขาเดินหน้าพัฒนาระบบการให้บริการอย่างต่อเนื่อง

ผ่านบริการทั้งก่อนการขาย ระหว่างการขาย และหลังการขาย รวมถึงบริการฝึกอบรม เพื่อถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ให้แก่ผู้บริโภค ซึ่งครอบคลุมไปถึงความรู้ทางการเกษตรอื่นๆ ด้วย

เรื่องนี้ยิ่งทำให้บริษัทเมล็ดพันธุ์ต่างชาติอย่างเซิ่งหนีซือรู้สึกกังวลใจยิ่งขึ้นไปอีก!

แม้ว่าพวกพ่อค้าคนกลางรายย่อยในประเทศจีนที่ทำธุรกิจแบบไม่มีใบอนุญาตจะยังคงครองส่วนแบ่งตลาดอยู่ถึง 20% แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกกังวลเลยสักนิด

ทว่าบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอที่เพิ่งจะฟักตัวออกมาจากเปลือกกลับทำให้พวกเขาต้องหวาดหวั่นอย่างหนัก

กองทัพที่เป็นระบบระเบียบย่อมรับมือยากกว่าเป็นไหนๆ!

สถานการณ์ในมณฑลหลู่เป็นเพียงแค่ภาพจำลองย่อส่วนเท่านั้น ในตลาดสำคัญๆ อย่างมณฑลอวิ๋น มณฑลเจ้อ และมณฑลจี้ เทียนเหอก็กำลังดำเนินกลยุทธ์การจัดจำหน่ายเชิงลึกไปพร้อมๆ กัน

ด้วยการสนับสนุนจากเงินทุนอันแข็งแกร่ง ทำให้เครือข่ายการตลาดของเทียนเหอก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่พัฒนาไปพร้อมกับเครือข่ายการตลาดก็คือ ระบบโลจิสติกส์ของเทียนเหอ

โดยปกติบริษัทผลิตเมล็ดพันธุ์ในพื้นที่เหอซีจะมีรอบระยะเวลาสินค้าคงคลังเฉลี่ยนานถึง 4 เดือน

แต่เทียนเหอได้ทุ่มเงินลงทุนมหาศาล สร้างระบบโลจิสติกส์ของตัวเองขึ้นมาเบื้องต้น จนสามารถควบคุมรอบระยะเวลาสินค้าคงคลังให้เหลือเพียง 2 เดือนได้แล้ว

ในพื้นที่มณฑลกานซู่ เทียนเหอใช้โมเดลการขายตรงแบบ 'บริษัท-ผู้ค้าปลีก-เกษตรกร' โดยเจาะลึกเข้าไปในระดับตำบลและหมู่บ้าน จัดตั้งจุดขายปลีกเมล็ดพันธุ์กว่า 500 แห่ง

เมล็ดพันธุ์จะถูกจัดส่งตรงจากคลังสินค้ากลางของเทียนเหอไปยังจุดขายต่างๆ ทันที

ส่วนในตลาดสำคัญๆ อย่างมณฑลหลู่ มณฑลเจ้อ มณฑลอวิ๋น และมณฑลจี้ เทียนเหอก็ได้จัดตั้งศูนย์กระจายสินค้า เพื่อให้ศูนย์กระจายสินค้าเป็นฝ่ายจัดการจัดส่ง

ส่วนตลาดอื่นๆ ที่เหลือ ตอนนี้พวกเขายังคงใช้วิธีร่วมมือกับบริษัทโลจิสติกส์ภายนอกไปก่อน

ด้วยวิธีนี้ เทียนเหอจึงสามารถก้าวเข้าสู่วงการเมล็ดพันธุ์ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ด้วยการโปรโมตอย่างหนักหน่วงและการยอมเฉือนกำไรของเทียนเหอ บรรดาตัวแทนจำหน่ายและผู้ค้าปลีกในพื้นที่ต่างๆ จึงกล้าที่จะสต๊อกสินค้าจำนวนมาก และแต่ละคนก็มีแรงจูงใจในการช่วยผลักดันยอดขายเมล็ดพันธุ์

เมล็ดพันธุ์ที่ผ่านการบรรจุหีบห่อเรียบร้อยแล้ว ถูกส่งผ่านคลังสินค้ากลางและศูนย์กระจายสินค้าไปยังจุดขายต่างๆ อย่างต่อเนื่อง

มณฑลหลู่ เมืองเฉวียน สำนักงานขายบริษัทเมล็ดพันธุ์เซิ่งหนีซือ

ผู้จัดการสำนักงานเจี่ยงอัน นำทีมพนักงานขายก้มหน้าก้มตาคำนวณตัวเลขอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดขึ้น

"ปริมาณการสั่งซื้อเมล็ดพันธุ์พริกหวานและพริกของพวกร้านค้าปลีกลดลงอย่างเห็นได้ชัดเลย"

"เทียนเหอรอบนี้เล่นแรงมาก!"

"เมล็ดพันธุ์ชือหงหมายเลข 1 กับเทียนเจียวหมายเลข 1 ขนาดซองละ 20 กรัม พอดีสำหรับปลูกหนึ่งหมู่ ราคาขายปลีกแค่ซองละ 19.9 หยวนกับ 9.9 หยวนเท่านั้น"

เจี่ยงอันเป็นชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่เต็มไปด้วยพลัง เมื่อได้ยินดังนั้น เขากลับมีความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด

บริษัทเมล็ดพันธุ์จากต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมในการทำงานหรือสวัสดิการ ล้วนเหนือกว่าบริษัทในประเทศ สิ่งที่พวกเขาพึ่งพามากที่สุดก็คือกำไรอันมหาศาล

เมล็ดพันธุ์พริกหวานของเซิ่งหนีซือส่วนใหญ่มักจะตั้งราคาเป็นรายเมล็ด

บางสายพันธุ์ถึงกับตั้งราคาไว้ที่ 0.5 หยวนต่อเมล็ด ลองคำนวณดูเล่นๆ ก็เท่ากับ 4 หมื่นหยวนต่อหนึ่งชั่ง

ชือหงหมายเลข 1 นั้น เขาได้ลองชิมรสชาติมาแล้ว รสชาติแทบไม่ต่างกันเลย

ราคา 19.9 หยวนต่อซอง เมื่อเทียบกับกลุ่มเมล็ดพันธุ์ในประเทศก็ถือว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางสูงเท่านั้น ความสามารถในการแข่งขันของมันเป็นที่ประจักษ์ชัดอยู่แล้ว

เจี่ยงอันรู้สึกได้ลึกๆ ว่า ยอดขายปีนี้คงออกมาไม่สวยแน่

เมืองหลวง สำนักงานใหญ่ในประเทศจีนของบริษัทซื่อหนงจากเกาหลีใต้

คิมยงซุนนั่งไขว่ห้าง พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด

"การขายเมล็ดพันธุ์มันขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ ถ้าสายพันธุ์ไม่ดี จะโฆษณาหรือจัดโปรโมชันไปก็เปล่าประโยชน์"

"พวกนายคิดว่าประเทศจีนจะสามารถเพาะพันธุ์พริกสายพันธุ์ดีๆ อะไรออกมาได้งั้นเหรอ?"

"เทียนเจียวหมายเลข 1 ได้รับเสียงตอบรับที่ดีมากในเมืองหลาน กานกู่ และจินชวนเลยนะครับ" พนักงานขายชาวจีนคนหนึ่งเอ่ยเตือน

คิมยงซุนถลึงตาใส่พนักงานขายอย่างดุร้าย "เหมาะสำหรับภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ก็ไม่ได้แปลว่าจะเหมาะกับพื้นที่อื่นสักหน่อย!"

"พอได้แล้ว!"

คิมเซมินตบโต๊ะดังปังเพื่อระบายความไม่พอใจ เขาเป็นหัวหน้าผู้รับผิดชอบดูแลบริษัทซื่อหนงในประเทศจีน และเป็นผู้ที่บุกเบิกดูแลตลาดที่นี่มาหลายปีแล้ว

สำหรับบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอ เขาเคยได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าคิมยงซุนซึ่งทำฟาร์มเพาะเมล็ดพันธุ์อยู่ในเมืองเดียวกัน จะไม่ให้ความสำคัญกับบริษัทคู่แข่งนี้เลยแม้แต่น้อย

ส่งผลให้ตอนนี้ แม้จะยังไม่ถึงช่วงฤดูขายเมล็ดพันธุ์ บริษัทซื่อหนงก็เริ่มตกเป็นรองไปทั่วทุกทิศเสียแล้ว

"ปรับราคาซะ!"

"ราคาของเราเสียเปรียบมากเกินไปแล้ว"

คิมเซมินตัดสินใจอย่างจำใจ

คิมยงซุนยังคงไม่ยอมแพ้ "แต่เจินชิง 108 เป็นสายพันธุ์พริกเขาแกะที่ดีที่สุดเลยนะ!"

คิมเซมินไม่ได้พูดอะไรต่อ ซีรีส์เจินชิงแม้จะยอดเยี่ยม แต่เทียนเจียวหมายเลข 1 ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย!

อุตสาหกรรมไหนที่มีคนจีนเข้ามาร่วมวงด้วย ไม่ว่าจะมีกำไรสูงลิบแค่ไหน ก็ดูเหมือนจะถูกกดราคาจนกลายเป็นราคาผักกาดขาวไปเสียหมด

...

เข้าสู่เดือนธันวาคม จิ่วเฉวียนหลังหิมะตกถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลนราวกับห่มผ้าสีเงิน ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความชื้น

กัวหยางยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองดูทิวเขาที่สลับซับซ้อนทอดยาวไปไกล

ยอดขายเมล็ดพันธุ์ของเทียนเหอดำเนินไปอย่างราบรื่น

ในประเทศ บริษัทผลิตเมล็ดพันธุ์กว่าครึ่งหนึ่งเชื่อว่า ความสามารถหลักในการแข่งขันของพวกเขาอยู่ที่ขั้นตอนการผลิตและแปรรูปเมล็ดพันธุ์

มีเพียงบริษัทเมล็ดพันธุ์ขนาดใหญ่ไม่กี่แห่งเท่านั้น ที่มองว่าแก่นแท้ในการแข่งขันคือการเพาะพันธุ์ใหม่ และการควบคุมช่องทางการจัดจำหน่ายในตลาด

ซึ่งปัจจุบันเทียนเหอก็ได้กลายเป็นบริษัทที่โดดเด่นในกลุ่มนี้ไปแล้ว

เทียนเจียวหมายเลข 1 ชือหงหมายเลข 1 เทียนอวี้หมายเลข 1 ล้วนขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในตลาด

เกษตรกรส่วนใหญ่มักจะมีพฤติกรรมแห่ตามกัน เมื่อรู้ข่าวจากการโปรโมตว่าคนอื่นทำเงินได้ ก็เริ่มเกิดความสนใจและอิจฉาตาร้อน

ยิ่งไปกว่านั้น จุดขายของเทียนเหอยังกระจายตัวอยู่ทั่วทุกพื้นที่ ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับเกษตรกรเป็นอย่างมาก มีเอกสารข้อมูลทางเทคนิคและคู่มือการดูแลอย่างครบถ้วน อีกทั้งยังมีบริการให้คำแนะนำถึงในระดับหมู่บ้านและครัวเรือน

เมื่อบวกกับการผลักดันของตัวแทนจำหน่าย ยอดขายเมล็ดพันธุ์ของเทียนเหอจึงทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ!

เชื่อว่าหากผลผลิตเริ่มผลิดอกออกผลให้เห็น ในอีกสองปีข้างหน้า เทียนเจียวหมายเลข 1 และชือหงหมายเลข 1 จะเข้าสู่ช่วงที่มีความต้องการสูงลิบลิ่วอย่างแน่นอน

แต่ในทางกลับกัน สถานการณ์ทางการเงินของเทียนเหอกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก

การสร้างช่องทางการตลาด ระบบโลจิสติกส์ รวมถึงการทำโฆษณา ล้วนต้องใช้เงินทุนมหาศาล

เงินลงทุนรวมกว่า 3 ร้อยล้านหยวน เมื่อนำไปเทียบกับบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างเซียนเจิ้งต๋าที่ลงทุนกันทีละหลายร้อยหรือหลายพันล้าน ก็ถือว่าด้อยกว่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เงินในบัญชีที่เหลืออยู่ของเทียนเหอไม่เพียงจะร่อยหรอจนเกลี้ยง แต่ยังต้องแบกรับหนี้สินเพิ่มมาอีกด้วย

อัตราส่วนหนี้สินของบริษัททะลุเกิน 40% ไปแล้ว

ระบบการตลาดและระบบโลจิสติกส์ถูกสร้างขึ้นมาในระดับเบื้องต้นแล้ว พนักงานขายเองก็กระจายตัวอยู่ทั่วทุกสารทิศ

ค่าใช้จ่ายพื้นฐานในการดำเนินงานของบริษัทในแต่ละเดือนก็ไม่ใช่น้อยๆ

ในขณะที่รายได้จากการขายเมล็ดพันธุ์ที่พอจะคาดการณ์ได้ ต่อให้คำนวณอย่างเต็มที่แล้ว ก็คงตกอยู่ราวๆ 1 ร้อยล้านหยวนเท่านั้น

ซึ่งนั่นเทียบเท่ากับบริษัทเมล็ดพันธุ์เซียนเจิ้งต๋า (เมืองหลวง) จำกัด แต่กลับยังต่ำกว่าบริษัทเมล็ดพันธุ์เซิ่งหนีซือ

"ถึงเวลาต้องไปเมืองหลวงแล้วล่ะ"

แสงแดดหลังหิมะตกสาดส่องลงมากระทบใบหน้าของกัวหยางอย่างอบอุ่น

ตลาดซื้อขายล่วงหน้าถั่วเหลืองในประเทศของปี 2003 นั้นเป็นตลาดที่ยิ่งใหญ่และมีความผันผวนอย่างหนัก

บริษัทเวยกวงอินเวสต์เมนต์ในเมืองหลวงเอง ก็ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมมากในปีนี้

บทที่ 102 : เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา

เหตุผลที่ตัดสินใจไปยังเมืองหลวงก็เพราะกัวหยางกำลังช็อตเงิน

หลังจากทุ่มทุนอย่างหนักหน่วงมาตลอดเกือบหนึ่งปี

บริษัททั้งสามแห่ง ได้แก่ บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอ บริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอ และบริษัทซาไห่หนงมู่ ล้วนตกอยู่ในสภาวะแทบจะไม่มีเงินทุนหมุนเวียนเหลือแล้ว

แต่อัตราการเติบโตของบริษัทก็เป็นที่น่าพอใจอย่างยิ่งเช่นกัน

บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอ ภายใต้การสนับสนุนของเทคโนโลยีบีบอัดซ้ำ มียอดขายหญ้าแห้งตลอดทั้งปีทะลุ 3 หมื่นตัน กวาดรายได้ไปกว่า 30 ล้านหยวน

ทำให้ตัวเลขการขาดทุนลดลงจากที่คาดการณ์ไว้มาก

อัลฟัลฟ่าสายพันธุ์ธรรมดาพื้นที่สองหมื่นหมู่ก็ถูกไถพรวนเพื่อปรับไปปลูกมู่เหอหมายเลข 1 แทนแล้ว หลังจากเติบโตมาหลายเดือน ตอนนี้พวกมันล้วนกลายเป็นต้นกล้าสีเขียวที่เติบโตอย่างแข็งแรง

ค่าใช้จ่ายหลักๆ ของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอหมดไปกับการสร้างระบบอุตสาหกรรมโคนม

ด้วยการนำเข้าสายพันธุ์จากพื้นที่ฮูถูปี้และปาเหมิง ทำให้ตอนนี้มีจำนวนโคนมในฟาร์มถึง 2,000 ตัวแล้ว

ยีนพันธุกรรมวัวนมคุณภาพสูงเองก็ถูกใช้ไปจนหมด ยีนพันธุกรรมหนึ่งหลอดสามารถแบ่งออกได้เป็นร้อยๆ ส่วน เพื่อนำไปผสมเทียมให้กับแม่วัวกว่า 100 ตัว ซึ่งตอนนี้พวกมันได้ตกลูกออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

นอกจากนี้ บริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอยังได้เข้าซื้อและควบรวมกิจการ เพื่อถือหุ้นใหญ่ในบริษัทโรงงานแปรรูปนมอีกสองแห่ง

หลังจากการดำเนินการทั้งหมดที่กล่าวมา

ในบัญชีของบริษัทเกษตรและปศุสัตว์มู่เหอก็เหลือเงินทุนหมุนเวียนเพียงแค่สิบล้านกว่าหยวนเท่านั้น

ปัจจุบันกำลังอยู่ในระหว่างการเจรจากับธนาคารเพื่อเตรียมการเรื่องขอสินเชื่อ

……

อำเภอหมินฉิน ณ เขตอพยพตั้งถิ่นฐานเชิงนิเวศบริเวณใกล้กับฟาร์มทะเลทรายซาไห่

ผู้อพยพกลุ่มแรกจำนวนกว่า 400 ครัวเรือนสามารถปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตที่นี่ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการปูฟางทับทรายเพื่อแก้ปัญหาทะเลทราย หรือการปลูกผักในโรงเรือนกระจก ล้วนเป็นภาพบรรยากาศที่ดูคึกคักวุ่นวาย

เมื่อชาวบ้านมีช่องทางทำมาหากิน ย่อมสามารถอยู่อาศัยและทำงานได้อย่างสงบร่มเย็น

ส่วนประชาชนกว่าหนึ่งพันคนที่เคยอพยพไปยังมณฑลซินเจียงก่อนหน้านี้ ก็เริ่มทยอยย้ายกลับมาทีละคนสองคนด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันไป

ความเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ทะเลสาบชิงถู่ทำให้พวกเขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก

มวลน้ำจากแม่น้ำฮวงโหถูกผันเข้ามาอย่างต่อเนื่อง โรงงานที่ปล่อยมลพิษบริเวณต้นน้ำและกลางน้ำของแม่น้ำสือหยางก็ถูกสั่งปิด อ่างเก็บน้ำหงหยาซานจึงไม่แห้งขอดอีกต่อไป ทะเลทรายบริเวณขอบอ่างเก็บน้ำก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

แม้แต่ร่องน้ำโบราณกลางทะเลทรายที่อยู่บริเวณท้ายอ่างเก็บน้ำ ก็ยังมีกระแสน้ำไหลผ่านอย่างไม่ขาดสาย สองฝั่งแม่น้ำถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณ ไม่ได้มีแต่ผืนทรายสีเหลืองเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตาอีกต่อไป

ติงต้าจ้วงในวัยสี่สิบปลายๆ ใกล้จะห้าสิบ ก็เป็นหนึ่งในผู้อพยพที่ย้ายกลับมาจากมณฑลซินเจียงเช่นกัน

แตกต่างจากพวกที่ลักลอบหนีกลับมา เขาพาครอบครัวไปลงทะเบียนที่สำนักงานทะเบียนราษฎรใหม่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ทว่าหมู่บ้านเดิม บ่อน้ำบาดาล และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ล้วนถูกปิดใช้งานไปหมดแล้ว อีกทั้งยังมีการปิดกั้นพื้นที่ทะเลทรายเพื่อปลูกป่าและเพาะปลูกหญ้า

ทำให้ไม่มีสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการอยู่อาศัยและทำเกษตรกรรมเลยแม้แต่น้อย

นับว่าโชคดีที่ลุงของเขาได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่เขตอพยพแห่งนี้

ทำให้พวกเขาพอจะมีที่ให้พึ่งพิงอยู่บ้าง

ติงต้าจ้วงเดินตามลุงของเขาพร้อมกับเยี่ยมชมโรงเรือนกระจกบนทะเลทรายโกบีไปตลอดทาง

ภายในโรงเรือนกระจกเต็มไปด้วยพืชผักสีแดง สีเขียว และสีเหลือง ดูน่าอิจฉายิ่งนัก ผู้คนที่เดินสวนกันตามรายทางก็พากันยิ้มแย้มและเอ่ยทักทายลุงของเขา

คำพูดที่แฝงนัยยะเหล่านั้น ล้วนแสดงให้เห็นว่าพวกเขาอยากให้ลุงช่วยชี้แนะเคล็ดลับในการปลูกผักให้

หลังจากเดินมาได้สักพัก ทั้งสองก็มาถึงศูนย์บริการของบริษัทซาไห่

ที่นี่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างแย่งกันเสนอตัวขอเช่าเหมาโรงเรือนกระจกพลังงานแสงอาทิตย์ของบริษัทซาไห่

พอแย่งกันจนเริ่มหน้าดำคร่ำเครียด ก็มีเกษตรกรคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า "ฝั่งนู้นยังมีโรงเรือนเพาะต้นกล้าพืชทนแล้งอีกตั้งสองร้อยหลังไม่ใช่เหรอ ฉันขอจองล่วงหน้าเลยได้ไหม!"

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ชายชราสกุลติงจึงหันไปพูดกับติงต้าจ้วงว่า "พวกเรามาสายเกินไป คงต้องกู้เงินมาสร้างเองแล้วล่ะ"

"หรือไม่ก็ไปช่วยพวกเขาสานตารางฟางกันทราย บริษัทซาไห่ให้ค่าจ้างวันละ 10 หยวนเหมือนกันนะ"

"กู้เงินมาทำเองดีกว่าครับ!"

พอคิดถึงเรื่องที่บ้านของลุงมีโรงเรือนแค่สามหลัง แต่สามารถทำกำไรสุทธิได้ตั้งปีละสามถึงสี่หมื่นหยวน ติงต้าจ้วงก็รู้สึกไฟลุกโชนขึ้นมาในใจ

สานตารางฟางกันทรายจะได้สักกี่หยวนกันเชียว!

พวกที่ไปรับค่าจ้างรายวันจากบริษัทซาไห่เมื่อปีที่แล้ว ได้ข่าวว่าสิบคนมีถึงเก้าคนที่กำลังมานั่งเสียใจทีหลัง!

สู้ลงทุนทำให้มันจบในขั้นตอนเดียวไปเลยดีกว่า!

บริเวณชายขอบฝั่งตะวันออกของพื้นที่ทะเลสาบ

พื้นที่ทะเลทรายที่บริษัทเกษตรและปศุสัตว์ซาไห่หนงมู่เช่าเหมาเอาไว้ ก็ขยายอาณาเขตจากหกหมื่นหมู่เพิ่มเป็นประมาณหนึ่งแสนหนึ่งถึงหนึ่งแสนสองหมื่นหมู่

ซึ่งพื้นที่ทะเลทรายส่วนขยายนี้ ทางรัฐบาลเป็นฝ่ายเสนอให้กับบริษัทซาไห่เอง โดยให้ระยะเวลาเช่าเหมายาวนานถึงเจ็ดสิบปี และไม่ต้องเสียค่าเช่าใดๆ ทั้งสิ้น

สภาพอากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ แต่ภารกิจปูฟางทับทรายก็ยังคงดำเนินต่อไป

ลู่ฮั่นปินกับจางจิ้งยืนอยู่บนที่สูง จางจิ้งยังคงอุ้มกล้องวิดีโอคู่ใจของเขาเอาไว้ เพื่อคอยบันทึกภาพความมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในทะเลทราย

ตารางฟางอันกว้างใหญ่ไพศาลถูกปูแผ่ออกไปอย่างต่อเนื่องเพื่อตรึงเนินทรายเอาไว้อย่างแน่นหนา ต้นซัวซัวที่ยังคงดูบอบบางภายในตารางฟางเหล่านั้น ยังไม่ทันได้ผลิดอกออกใบ ก็ต้องลู่ติดไปกับพื้นทรายอย่างระมัดระวังตัว

ท่ามกลางทะเลทราย มีเงาของผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา

ฟางข้าวสาลีคันแล้วคันเล่าถูกขนถ่ายลงมา ก่อนจะถูกนำไปปักเป็นรูปตารางทีละมัดๆ รถบรรทุกน้ำสะอาดก็ถูกส่งมาเช่นกัน พวกเขาทำการเจาะหลุมสี่หลุมรอบๆ ต้นไม้ที่ปลูกไว้เมื่อหลายเดือนก่อนเพื่อรดน้ำ

ทรายสีเหลืองปลิวว่อนไปทั่ว ทว่าในสายลมกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุนของฟางข้าวสาลี

เหล่าต้นกล้าที่ผอมบางและโดดเดี่ยวค่อยๆ ดูดซับน้ำสะอาด ก่อนจะหยั่งรากลึกลงไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อยืนหยัดต่อสู้กับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของทะเลทราย

ลู่ฮั่นปินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเสียดายเล็กน้อยว่า "ถ้าหากเราปลูกต้นไม้พวกนี้ในช่วงปีที่ฝนตกชุก ป่านนี้พวกมันคงจะแตกกิ่งก้านสาขาผลิดอกออกใบกันอย่างอุดมสมบูรณ์ไปแล้ว!"

"ไม่แค่นั้นหรอกครับ แม้แต่เมล็ดหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่เราใช้เครื่องบินหว่านลงไปก็คงจะเขียวขจีขึ้นอีกเยอะเลย"

"รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิ พอย้ายต้นกล้าพืชทนแล้งที่เพาะไว้ในโรงเรือนมาปลูก แนวป่ากันลมบริเวณชายขอบทะเลทรายก็จะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา"

"ที่หมินฉินพืชที่มีอัตราการรอดชีวิตสูงที่สุดก็ยังคงเป็นต้นซัวซัว ทางที่ดีเราควรจะเน้นเพาะต้นกล้าซัวซัวให้เยอะเข้าไว้"

จู่ๆ ลู่ฮั่นปินก็เกิดอาการใจลอยขึ้นมา ต้นซัวซัวน่ะดีอยู่แล้ว!

จางจิ้งราวกับรู้ใจเขา จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ปัญหาเรื่องเงินทุนยังแก้ไม่ได้อีกเหรอ?"

"ทางธนาคารยังอยู่ในช่วงประเมินความเสี่ยงอยู่น่ะ"

"ในเมื่อเราไม่มีสินทรัพย์ถาวร แถมยังมองไม่เห็นผลกำไร เส้นทางขอกู้จากธนาคารก็คงจะริบหรี่เต็มที"

"บอสบอกว่าเขาจะลองหาวิธีการอื่นดู"

ต้นกกทะเลทรายในฤดูหนาวเองก็ดูงดงามบริสุทธิ์ตาไปอีกแบบ พวกมันเป็นสีขาวโพลนและพลิ้วไหวไปตามสายลม

ทว่าในใจของลู่ฮั่นปินกลับรู้สึกมืดแปดด้านเล็กน้อย

ทั้งเทียนเหอ มู่เหอ และซาไห่ ต่างก็กำลังเผชิญกับวิกฤติทางการเงิน บอสจะมีวิธีแก้ปัญหานี้ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

……

เมืองจิ่วเฉวียน

ก่อนที่จะออกเดินทางไปยังเมืองหลวง กัวหยางตั้งใจว่าจะเพาะพันธุ์เมล็ดพันธุ์ใหม่ๆ ออกมาเพิ่มอีกสักหน่อย

ในช่วงระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา พลังงานธรรมชาติในร้านค้าเมล็ดพันธุ์ได้ถูกสะสมจนมีมากถึง 291 แต้มแล้ว

กัวหยางได้จดบันทึกเอาไว้คร่าวๆ

เดิมทีเขามีอยู่ 101 แต้ม

เดือนพฤษภาคมไถกลบต้นอัลฟัลฟ่าเป็นปุ๋ยบำรุงดินได้มา 50 แต้ม การปรับเปลี่ยนพื้นที่สองหมื่นหมู่ไปปลูกมู่เหอหมายเลข 1 ได้เพิ่มมาอีก 20 แต้ม

การฟื้นฟูร่องน้ำโบราณในทะเลทรายหมินฉิน อ่างเก็บน้ำหงหยาซาน และพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำสือหยางตอนล่าง ก็ทำให้ได้แต้มเพิ่มมาอีกประมาณ 20 แต้ม

ในขณะที่การปูฟางทับทราย การใช้เครื่องบินหว่านเมล็ดหญ้าเลี้ยงสัตว์ และการปิดกั้นพื้นที่ทะเลทรายเพื่อปลูกป่า ทำให้เขาได้รับพลังงานธรรมชาติมาถึง 100 แต้ม!

ในขณะที่กัวหยางกำลังปรึกษาหารือเรื่องแผนการตลาดผลิตภัณฑ์ของบริษัทเมล็ดพันธุ์เทียนเหอกับหยานฉวินและฉวีหยาง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมา

หลังจากกดรับสาย

เสียงอันคุ้นเคยของเซี่ยสือเจี๋ยก็ดังแว่วมา น้ำเสียงของเขายังคงเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและมุ่งมั่นเช่นเคย

"บอสครับ บริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายยอมอ่อนข้อแล้ว พวกเขาตกลงที่จะเจรจาเรื่องการควบรวมกิจการกับเราแล้วครับ!"

กัวหยางได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนปิดไม่มิด บริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายแห่งนี้เขาเคยศึกษาข้อมูลมาบ้างแล้ว

เป็นบริษัทผลิตเครื่องจักรกลการเกษตรขนาดกลางและขนาดย่อม ซึ่งมีใบอนุญาตนำเข้าและส่งออกสินค้าต่างประเทศเป็นของตัวเอง

สินค้าส่งออกหลักคือเครื่องจักรกลการเกษตรขนาดเล็ก เช่น ชิ้นส่วนเครื่องยนต์สันดาปภายใน เครื่องยนต์ดีเซลแรงม้าต่ำ และรถไถเดินตาม

"ถ้าจะเทคโอเวอร์กิจการทั้งหมดต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

"สินทรัพย์รวมของบริษัทอยู่ที่ 20.39 ล้านหยวน มีสินทรัพย์สุทธิ 10.12 ล้านหยวน และมีเครื่องจักรสำหรับการผลิตประเภทต่างๆ รวม 200 ชุดครับ"

"สิบถึงยี่สิบล้านงั้นเหรอ? ถือว่าไม่เยอะ ยังไงก็ต้องคว้ามาให้ได้!"

"ได้ครับ!" เซี่ยสือเจี๋ยตอบรับอย่างหนักแน่น

หยานฉวินที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้น "อะไรสิบถึงยี่สิบล้านนะ?"

"อ๋อ เรื่องเทคโอเวอร์บริษัทเครื่องจักรกลการเกษตรเฟิงข่ายน่ะครับ"

"บริษัทเรายังมีกำลังทรัพย์เหลือพอไปกว้านซื้อกิจการชาวบ้านเขาอีกเหรอ?" หยานฉวินถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนัก

"พวกคุณมีหน้าที่ทำตามแผนงานของบริษัทก็พอ ส่วนเรื่องเงินผมจัดการเอง"

กัวหยางเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ถึงแม้ว่าหน่วยธุรกิจอย่างมู่เหอ เทียนเหอ และซาไห่ จะขาดแคลนเงินทุนจริงๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเข้าตาจนเสียทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ในบัญชีของบริษัทเวยกวงยังมีเงินก้อนโตนอนรออยู่อีก!

เมื่อช่วงปลายปี 2002 สัญญาซื้อขายล่วงหน้าถั่วเหลืองส่วนใหญ่ของบริษัทเวยกวงได้ถูกปิดสถานะไปจนเกือบหมดแล้ว และพวกเขาก็ได้กว้านซื้อหุ้นของเน็ตอีสมาถึง 600,000 หุ้น ในราคาเฉลี่ยเพียง 6 ดอลลาร์สหรัฐ

หลังจากนั้นก็ทยอยกว้านซื้อเข้ามาเก็บไว้อีกเรื่อยๆ

จนในท้ายที่สุด บริษัทก็ถือครองหุ้นของเน็ตอีสเอาไว้ราวๆ 900,000 หุ้น ด้วยต้นทุนเฉลี่ย 8 ดอลลาร์สหรัฐต่อหุ้น

และเมื่อถึงปี 2003 ราคาหุ้นของเน็ตอีสก็พุ่งทะยานขึ้นไปแตะจุดสูงสุดที่ราคา 70 ดอลลาร์สหรัฐ

ถึงแม้กัวหยางจะรู้ดีว่าศักยภาพที่แท้จริงของเน็ตอีสนั้นไปได้ไกลกว่านี้อีกมาก แต่เขาก็ยังสั่งให้หยางเฉิงเทขายหุ้นออกไปจนหมดเกลี้ยงในช่วงราคา 60-70 ดอลลาร์สหรัฐ

หลังจากการเทขายล้างพอร์ต เงินทุนในมือของบริษัทเวยกวงก็พุ่งทะยานขึ้นไปถึงประมาณ 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

และเงินก้อนนี้แหละ จะกลายเป็นทุนรอนให้เขาเอาไปใช้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินในตลาดฟิวเจอร์สในอนาคต!