บทที่ 27 : หลังเลิกประชุม | บทที่ 28 : การเลือกสถานที่และเรื่องจิปาถะ

บทที่ 27 : หลังเลิกประชุม

การมอบหมายให้สถาบันวิจัยการวางแผนและการออกแบบในสังกัดกระทรวงเกษตร เป็นผู้วางแผนและออกแบบโครงการปรับปรุงดินเค็ม เป็นเรื่องที่กัวหยางไม่คาดคิดมาก่อนจริงๆ

เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดจะทำแผนและออกแบบโครงการมาก่อนเลย

เขาตั้งใจว่าจะพึ่งพาร้านค้าเมล็ดพันธุ์ แล้วลุยดุ่ยๆ ไปจนสุดทางแค่นั้น

รัฐมนตรีหลินมองท่าทางประหลาดใจของกัวหยาง แล้วอดไม่ได้ที่จะแซวว่า "ทำไมล่ะ ไม่เต็มใจเหรอ?"

กัวหยางรีบดึงสติกลับมา "เต็มใจครับ เต็มใจ มีสถาบันวิจัยการวางแผนและการออกแบบกระทรวงเกษตรมาร่วมออกแบบ ผมต้องเต็มใจร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว"

สถาบันวิจัยการวางแผนและการออกแบบกระทรวงเกษตรเป็นหน่วยงานออกแบบระดับท็อปในแวดวงการเกษตรของประเทศ ภายในสถาบันรวบรวมผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมไว้มากมาย รับผิดชอบดูแลโครงการวิจัยระดับชาติ เช่น แผนงานวิจัยและพัฒนาที่สำคัญของชาติ, กองทุนวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ, แผนงานสนับสนุนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ, โครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์การเกษตรเฉพาะทาง และโครงการแปลงผลงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่สำคัญของชาติ

โครงการเทคโนโลยีและวิศวกรรมการเกษตรระดับชาติและระดับมณฑลหลายแห่งในประเทศก็ได้รับการออกแบบโดยหน่วยงานนี้ แม้กระทั่งเข้าไปมีส่วนร่วมในการวางแผนและออกแบบโครงการระดับนานาชาติอีกนับไม่ถ้วน

แถมความหมายแฝงทางการเมืองของหน่วยงานนี้ยังไม่ธรรมดาอีกด้วย

เมื่อเห็นกัวหยางพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว รัฐมนตรีหลินก็ยิ้มออกมา

"แต่ค่าออกแบบก็ต้องจ่ายนะ แล้วราคาก็ไม่เบาด้วย"

"แต่สถาบันวิจัยการวางแผนและการออกแบบกระทรวงเกษตรจะวางแผนและออกแบบให้คุณแบบครบวงจร ตั้งแต่การเลือกที่ตั้งโครงการ การสำรวจ แผนการดำเนินการ การก่อสร้างทางอุตสาหกรรม การวางผังโรงงาน ไปจนถึงการก่อสร้างทางวิศวกรรมในทุกๆ ด้าน"

"หลังจากนี้ก็จะมีการติดตามผลอย่างต่อเนื่องด้วย" พูดถึงตรงนี้ รัฐมนตรีหลินก็มองกัวหยางด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

กัวหยางก็เข้าใจได้ในทันที

พูดแบบหยาบๆ หน่อย นี่ก็คือการจ่ายค่าคุ้มครองนั่นแหละ พอมีหน่วยงานรัฐเข้ามามีส่วนร่วมในการวางแผนและการออกแบบ ก็เท่ากับได้รับความสนใจจากเบื้องบนในระยะยาว

และยังเป็นการส่งสัญญาณทางอ้อมไปยังท้องถิ่นด้วยว่า: 'คนนี้ฉันคุ้มครองอยู่ พวกนายก็เบาๆ มือหน่อยแล้วกัน'

กัวหยางรู้ดีว่าพวกเจ้าที่เจ้าทางในท้องถิ่นนั้นรับมือยากขนาดไหน เถ้าแก่หลายคนที่กลับมาลงทุนก่อสร้างด้วยความตั้งใจจะพัฒนาบ้านเกิดและช่วยเหลือเพื่อนบ้าน สุดท้ายนอกจากจะหมดเนื้อหมดตัวแล้ว ยังโดนฟ้องร้องกลับจนต้องเข้าซังเตไปก็มี

แต่ตอนนี้เมื่อได้รับความสนใจจากเบื้องบน ถึงจะหลีกเลี่ยงพวกแมลงวันที่ชอบบินมาตอมไม่ได้ แต่ในทางกลับกันมันก็ช่วยคัดกรองพวกผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นออกไปได้มากเลยทีเดียว

คนพวกนี้ยิ่งรู้เยอะก็ยิ่งมีเรื่องให้ต้องกังวลเยอะ เป็นธรรมดาที่จะมีความเกรงใจมากขึ้น

นี่คือเหตุผลที่กัวหยางพยายามหาทางสานสัมพันธ์กับกระทรวงเกษตรมาหลายต่อหลายครั้ง

"แล้วค่าออกแบบคิดยังไงครับ?" กัวหยางถามอย่างตรงไปตรงมา นอกจากการซื้อเครื่องจักรกลการเกษตรแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองที่เขามีความอยากใช้เงินอย่างรุนแรงขนาดนี้

"เรื่องนี้คุณต้องไปคุยกับคนของสถาบันออกแบบเอง แต่คาดว่าค่าออกแบบน่าจะอยู่ที่ประมาณ 1% - 1.5% ของเงินลงทุนทั้งหมด"

กัวหยางคำนวณเงินลงทุนรวม 500 ล้านหยวนในใจ

ให้ตายเถอะ แค่ค่าออกแบบก็ต้องจ่ายตั้ง 5 ล้านถึง 7.5 ล้านแล้ว

ถ้าคิดจากเงินลงทุนรวม 1 พันล้านหยวน ก็ทะลุ 10 ล้านไปเลย!

นี่มันเห็นเขาเป็นหมูหวานให้เชือดชัดๆ!

"ลดหน่อยไม่ได้เหรอครับ?"

"นั่นคุณต้องไปคุยเอาเอง เงินมันเข้าบัญชีของสถาบันออกแบบ ผมไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายหรอก" รัฐมนตรีหลินพูดพร้อมรอยยิ้ม บรรยากาศในห้องประชุมก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

ทว่าคนอื่นๆ ที่ได้ยินทั้งสองคนเจรจาธุรกิจกันอย่างเปิดเผยในห้องประชุม ต่างก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ที่แท้พวกเขาก็ถูกรัฐมนตรีหลินลากมาเป็นตัวประกอบฉากสินะ

เฉินเยว่จากฝ่ายบริหารทั่วไปมองกัวหยางที่กำลังต่อล้อต่อเถียงกับรัฐมนตรีหลิน แล้วรู้สึกเลยว่าผู้ชายคนนี้ช่างกล้าบ้าบิ่นจริงๆ ปกติเวลาเธอคุยกับผู้บังคับบัญชายังต้องระมัดระวังแล้วระมัดระวังอีก

กลัวเหลือเกินว่าจะทำอะไรผิดพลาดไป

ส่วนจางเจี้ยนจวินจากกรมส่งเสริมเครื่องจักรกลการเกษตรมองดูรอยยิ้มกว้างของหัวหน้า แล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้

เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของรัฐมนตรีหลิน

เป็นวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ!

……

หลังเลิกประชุม กัวหยางถูกเสี่ยวหยางลูกน้องของผู้อำนวยการจางรั้งตัวไว้

เสี่ยวหยางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้กัวหยาง บนนั้นเขียนเบอร์โทรศัพท์ไว้หนึ่งเบอร์

"ประธานกัว ทางสำนักงานทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมผมติดต่อให้เรียบร้อยแล้ว พวกเขามีทรัพยากรอยู่ไม่น้อยเลย แต่คุณต้องเป็นคนติดต่อไปเอง เพื่อแจ้งรายละเอียดความต้องการในการรับสมัครและสวัสดิการที่คุณสามารถให้ได้ครับ"

"ส่วนเรื่องมหาวิทยาลัย ผมก็ขอให้เฉินเยว่จากฝ่ายบริหารทั่วไปช่วยติดต่อให้แล้วเหมือนกันครับ"

"เฉินเยว่ รบกวนคุณช่วยอธิบายสถานการณ์ทางฝั่งมหาวิทยาลัยให้ประธานกัวฟังหน่อยนะ"

กัวหยางมองตามไป ก็เห็นเฉินเยว่หญิงสาวผมสั้นกำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับรายงานการประชุม

"แป๊บหนึ่งๆ รอก่อนนะ ฉันต้องจัดการคร่าวๆ ก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวตัวฉันเองก็จะไม่รู้ว่าตัวเองเขียนอะไรไปบ้าง"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ กินข้าวเสร็จยังต้องไปประชุมอีกงานกับหัวหน้าต่อ" เสี่ยวหยางพูด

"คุณไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวฉันคุยกับประธานกัวเอง"

หลังจากเสี่ยวหยางจากไป ภายในห้องประชุมนอกจากเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำความสะอาดแล้ว ก็เหลือแค่เขากับเฉินเยว่เพียงสองคน

ด้วยความว่างจัด กัวหยางเลยอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าเข้าไปดู

อืม ลายมือไก่เขี่ยมากจริงๆ ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเขียนคำว่าอะไร แต่ตัวหนังสือที่เฉินเยว่คัดลอกออกมาหลังจากนั้นกลับทำให้กัวหยางตาลุกวาว

มันทรงพลังและหนักแน่น เด็ดเดี่ยว ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ภายนอกของเธออย่างสิ้นเชิง

หลังจากมองตัวหนังสืออยู่พักหนึ่ง กัวหยางก็อดไม่ได้ที่จะพิจารณาหญิงสาวตรงหน้า ลำคอระหงสมส่วน เครื่องหน้าที่งดงามแผ่กลิ่นอายความสดใสออกมา

ก็ไม่เลวนะ!

ถือว่าดูเพลินๆ ฆ่าเวลาได้

รออีกพักหนึ่ง เฉินเยว่ก็พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า "ขอโทษด้วยนะคะประธานกัว ที่ทำให้คุณต้องเสียเวลา"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร ผมต่างหากที่รบกวนให้พวกคุณช่วยติดต่อมหาวิทยาลัยให้" กัวหยางดึงสติกลับมา แววตากลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา

และเมื่อได้ยินกัวหยางพูดถึงมหาวิทยาลัย เฉินเยว่ก็นึกขึ้นได้ จึงรีบดึงเอกสารสองสามชุดออกมาจากแฟ้ม

"ประธานกัว ฉันติดต่อมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ประเทศจีน วิทยาลัยเกษตรกรรมจิงเฉิง และมหาวิทยาลัยวนศาสตร์ เป็นหลักค่ะ พวกเขาตกลงให้คุณไปติดประกาศรับสมัครงานในมหาวิทยาลัยได้ แต่เนื่องจากตอนนี้มันค่อนข้างช้าไปสักหน่อย บัณฑิตจบใหม่ส่วนใหญ่ได้ที่ทำงานกันหมดแล้ว ดังนั้นอาจจะหาคนยากสักหน่อยนะคะ"

"ผมก็ยังอยากลองดูอยู่ดีครับ อุตส่าห์มาทั้งที ถ้าไม่ได้ไปคงรู้สึกเสียใจทีหลังแน่ๆ" กัวหยางพูดพร้อมรอยยิ้ม สาเหตุหลักคือเขายังต้องเปิดบริษัทการลงทุนในเมืองหลวง แถมเรื่องเปิดบัญชีเข้าตลาดซื้อขายล่วงหน้าก็ต้องใช้เวลาด้วย

ประการที่สองคือกัวหยางกังวลว่าที่มณฑลกานซู่จะหาบุคลากรที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้ยาก เพราะคนที่เต็มใจจะทำงานในแถบตะวันตกเฉียงเหนือและพื้นที่ชนบทนั้นมีน้อยนิด

"ได้ค่ะ นี่คือข้อมูลเบื้องต้นและเบอร์โทรติดต่อของคณะต่างๆ จากทั้งสามมหาวิทยาลัย คุณสามารถติดต่อสายตรงได้เลย ฉันประสานงานเอาไว้หมดแล้ว"

"โอเคครับ รบกวนคุณแล้ว ตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารพอดี สนใจออกไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ?" กัวหยางลองเอ่ยปากชวน

เฉินเยว่เก็บเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก แล้วพูดอย่างใจกว้างว่า "ออกไปกินข้างนอกไม่จำเป็นหรอกค่ะ เอาเป็นว่ารบกวนประธานกัวทนสักนิด เดี๋ยวฉันพาคุณไปเปิดหูเปิดตาที่โรงอาหารกระทรวงเกษตรของเราดีไหมคะ?"

กัวหยางหัวเราะแล้วบอกว่า "งั้นก็ยอดเยี่ยมไปเลย ประหยัดค่าข้าวไปได้อีกมื้อ วันนี้ผมโดนรัฐมนตรีหลินเล่นงานเข้าให้แล้วจริงๆ"

เมื่อนึกถึงค่าออกแบบที่แสนแพงหูฉี่ ทั้งสองคนก็ประสานเสียงหัวเราะออกมาอย่างรู้กัน

และในเวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานแห่งหนึ่งในกระทรวงเกษตร

รัฐมนตรีหลินกำลังคุยโทรศัพท์กับผู้อำนวยการเหยียนแห่งกรมการเกษตรมณฑลกานซู่

พวกคุณจะลองจ่ายค่าคุ้มครองบ้างไหมล่ะ แค่โหวตตั๋วแนะนำก็พอนะ

ที่บ้านไฟดับน้ำไม่ไหล พิมพ์ด้วยมือถือ แถมแบตมือถือก็ใกล้จะหมดแล้ว

บทที่ 28 : การเลือกสถานที่และเรื่องจิปาถะ

หัวหน้าหลินถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “เหล่าเหยียน ฐานผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์ที่พวกคุณทำในเมืองจิ่วเฉวียนตอนนี้เป็นยังไงบ้างแล้ว”

“ท่านหัวหน้าครับ ตอนนี้โครงการกำลังดำเนินการอย่างเข้มงวด บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงได้สร้างแปลงผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์ชนิดต่างๆ ในเมืองซั่งป้าไปแล้ว 3,500 หมู่ครับ”

“ปลูกทั้งหญ้าโบรมนะไร้หาง อัลฟัลฟ่า หญ้าเซนฟอยน์ และหญ้าเลี้ยงสัตว์สายพันธุ์อื่นๆ อีก 11 ชนิด โดยหลักๆ จะเน้นไปที่หญ้าเลี้ยงสัตว์ที่นำเข้าจากต่างประเทศหรือสายพันธุ์ที่ใช้สำหรับอนุรักษ์ดินและน้ำเป็นหลักครับ”

ผู้อำนวยการเหยียนพูดข้อมูลที่จำไว้ในหัวออกมาอย่างคล่องแคล่ว

ในปี 2001 ด้วยความร่วมมือกับโครงการระดับนานาชาติที่กระทรวงเกษตรนำเข้ามา มณฑลกานซู่ได้จัดตั้งเขตสาธิตการวิจัยและส่งเสริมเทคโนโลยีการผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าขึ้นในฐานการผลิตของบริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวง

“3,500 หมู่? มีพื้นที่เพาะปลูกอยู่เท่าไหร่ล่ะ”

“ท่านหัวหน้าครับ แปลงเมล็ดพันธุ์ 3,500 หมู่นี้ อย่างน้อย 60% เป็นดินเค็มที่เหมาะสมแก่การเพาะปลูกซึ่งบริษัทฮุยฮวงเพิ่งจัดการไปเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้วครับ”

“โอ้? ดูเหมือนว่าบริษัทฮุยฮวงจะมีความสามารถในการทำงานสูงมากทีเดียวนะ”

หัวหน้าหลินพูดด้วยรอยยิ้ม อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

กระทรวงเกษตรของพวกเขาก็ทำงานหนักมากเกี่ยวกับการใช้ประโยชน์จากดินเค็ม เพียงแต่ตอนนี้ยังคงหยุดอยู่แค่ในระดับการวิจัยเทคโนโลยีและการสาธิตเพื่อส่งเสริมเท่านั้น

ดังนั้นแผนการปรับปรุงดินเค็ม 200,000 หมู่ที่กัวหยางนำเสนอในเวลานี้ จึงเป็นจังหวะที่เหมาะสมพอดี

อีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์ ผู้อำนวยการเหยียนหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “แน่นอนครับ บริษัทเมล็ดพันธุ์ฮุยฮวงถือเป็นหนึ่งในบริษัทผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าที่เชี่ยวชาญที่สุดในประเทศเลยนะครับ”

“เฮ้อ เหล่าเหยียน ดูเหมือนว่าโครงการใหม่ที่กระทรวงเตรียมจะนำเข้ามา พวกคุณคงจะไม่สนใจซะแล้วสิ ฉันไปหาที่อื่นดีกว่า”

เมื่อได้ยินคำถอนหายใจของหัวหน้าหลิน ผู้อำนวยการเหยียนก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

เขารีบพูดขึ้นว่า “อย่าเพิ่งสิครับท่านหัวหน้า พื้นที่ทุรกันดารของพวกเรายังขาดแคลนทุกโครงการเลยนะครับ อีกอย่าง ท่านก็ยังไม่ได้บอกเลยว่าเป็นโครงการอะไร”

“ก็เป็นแค่โครงการเล็กๆ มีคนหนุ่มคนหนึ่งวางแผนจะลงทุน 500 ถึง 1,000 ล้านหยวนเพื่อปรับปรุงดินเค็ม 200,000 หมู่สำหรับปลูกอัลฟัลฟ่า ฉันคิดว่าพวกคุณมีบริษัทฮุยฮวงอยู่แล้ว ก็เลยกะจะเอาโครงการนี้ไปลงที่อื่น”

พอฟังสิ่งที่หัวหน้าหลินพูดอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ ผู้อำนวยการเหยียนก็ตาเบิกโพลง และร้อนรนขึ้นมาในทันที

“อย่าเพิ่งสิครับท่านหัวหน้า โครงการนี้ต้องมาลงที่มณฑลกานซู่ของพวกเราจริงๆ ไม่มีที่ไหนเหมาะสมไปกว่าพวกเราอีกแล้วครับ”

“เรื่องการจัดการดินเค็มพวกเรามีประสบการณ์ ยิ่งไปกว่านั้นสายพันธุ์อัลฟัลฟ่าท้องถิ่นของเราก็มีสัดส่วนมากกว่า 30% ของทั้งประเทศด้วย”

“ปีที่แล้วแค่มูลค่าการผลิตเมล็ดพันธุ์อัลฟัลฟ่าก็สูงถึงกว่า 8 ล้านหยวนแล้ว พื้นที่อนุรักษ์อัลฟัลฟ่ายังมีมากถึง 6.74 ล้านหมู่ เป็นฐานการปลูกอัลฟัลฟ่าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ การซื้อเมล็ดพันธุ์ก็สะดวกและราคาถูกครับ”

หัวหน้าหลินหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “แต่เขามีสายพันธุ์อัลฟัลฟ่าของตัวเองนะ แถมในอนาคตก็จะพัฒนาอุตสาหกรรมการเพาะพันธุ์อัลฟัลฟ่าด้วย แบบนี้ก็เป็นคู่แข่งกับบริษัทฮุยฮวงน่ะสิ”

ผู้อำนวยการเหยียนพูดเหมือนโอดครวญว่า “หัวหน้าอย่าล้อผมเล่นเลยครับ ท่านก็รู้สถานการณ์อุตสาหกรรมเมล็ดพันธุ์หญ้าในประเทศดี ตอนนี้กำลังการผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้ายังไม่เพียงพอต่อความต้องการของตลาดในประเทศด้วยซ้ำ”

“ฮ่าๆ คุณนี่ใจร้อนไม่เปลี่ยนเลย โครงการนี้เดิมทีก็เตรียมไว้ให้คุณอยู่แล้ว” หัวหน้าหลินหัวเราะร่าออกมาก่อน แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจัง

“เพียงแต่ความคืบหน้าโครงการเปลี่ยนพื้นที่เกษตรกรรมกลับเป็นทุ่งหญ้าและป่าไม้ของพวกคุณมันช้าเกินไป ทำให้แผนกลยุทธ์โดยรวมล่าช้าตามไปด้วย ต้องเร่งมือหน่อยนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อำนวยการเหยียนก็พูดด้วยความหนักใจว่า “หัวหน้าครับ ตามแผนแล้ว พวกเรามีพื้นที่เกษตรกรรมบนพื้นที่ลาดชันถึงยี่สิบสามสิบล้านหมู่ที่ต้องยกเลิกการทำเกษตรเลยนะครับ”

“ตอนนี้รายได้จากการปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์มันต่ำเกินไป รายได้จากการผลิตเมล็ดพันธุ์อัลฟัลฟ่ายังเทียบข้าวสาลีไม่ได้ด้วยซ้ำ มีแต่ชาวบ้านในเขตภูเขาเท่านั้นแหละครับที่เลือกปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์เพื่อเพิ่มรายได้ ส่วนชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่เต็มใจจะเปลี่ยนมาปลูกหญ้าหรอกครับ”

“ฉันไม่ได้มาฟังคุณบ่นหรอกนะ”

“เอาเป็นว่าตามนี้แล้วกัน พวกคุณไปคัดเลือกสถานที่สำหรับดำเนินโครงการกันภายในก่อน ส่วนการสำรวจและออกแบบในภายหลัง กระทรวงเกษตรจะให้ทางสถาบันวิจัยการวางแผนและการออกแบบเป็นผู้รับผิดชอบเอง”

เมื่อได้ยินเสียงสายตัดไป ผู้อำนวยการเหยียนก็นั่งอย่างหมดหนทางอยู่บนเก้าอี้สำนักงานและจมอยู่ในความคิดเป็นเวลานาน จากนั้นก็ลุกขึ้นมองดูแผนที่มณฑลกานซู่ที่ติดอยู่บนผนัง

ในหน้าประวัติศาสตร์ มณฑลกานซู่เป็นพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างเกษตรกรรมและปศุสัตว์ ชาวบ้านมีนิสัยชอบปลูกหญ้าเลี้ยงสัตว์อยู่แล้ว

ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำในมณฑลกานซู่เป็นพื้นที่ที่มีการกัดเซาะของดินและน้ำอย่างรุนแรง การพัฒนาการผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์มีความสำคัญอย่างยิ่งในการป้องกันการพังทลายของหน้าดิน การรักษาเสถียรภาพของความลาดชัน และการปกป้องสิ่งแวดล้อม

แต่สภาพพื้นที่มันย่ำแย่ เขาจะยอมมาหรือเปล่า?

แต่เมื่อเทียบกันแล้ว พื้นที่ฝั่งตะวันตกของแม่น้ำมีแสงแดดเพียงพอ อากาศอบอุ่น อุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนต่างกันมาก และยังมีระบบชลประทาน ปัจจุบันพื้นที่นี้ได้กลายเป็นฐานเพาะพันธุ์เมล็ดข้าวโพดลูกผสม ผัก และฐานเพาะปลูกเพื่อการส่งออกที่สำคัญของประเทศเราแล้ว

เมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์เช่นอัลฟัลฟ่าที่ผลิตได้จะมีสีเหลืองทอง เมล็ดอวบอิ่ม และมีคุณภาพในการเพาะปลูกสูง ถือเป็นแหล่งผลิตเมล็ดพันธุ์หญ้าเลี้ยงสัตว์ในอุดมคติเลยทีเดียว

ช้าๆ ผู้อำนวยการเหยียนก็เลื่อนสายตาไปจับจ้องที่ระเบียงเหอซี

เพียงแต่ควรจะเอาไปตั้งไว้ที่ไหนดีล่ะ?

……

เมืองหลวง

ต้องยอมรับเลยว่า ในฐานะโรงอาหารของหน่วยงานรัฐ อาหารของกระทรวงเกษตรนั้นยอดเยี่ยมจนไม่มีอะไรให้ติ

อีกทั้งยังมีสาวสวยมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อน ก็ยิ่งทำให้กัวหยางรู้สึกเบิกบานใจมากขึ้น

แต่เพราะทั้งสองคนยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกมาก มื้อนี้จึงกินกันอย่างเร่งรีบ

หลังจากบอกลาเฉินเยว่แล้ว

กัวหยางก็กลับมาที่โรงแรม อย่างแรกที่ทำคือโทรไปที่เบอร์ของสำนักงานทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมตามที่เสี่ยวหยางให้ไว้ และแจ้งความต้องการในการรับสมัครงานโดยละเอียด

เมื่อเทียบกับสถานที่ทำงานในมณฑลกานซู่ที่บอกผู้อำนวยการจางไปคราวก่อน ครั้งนี้เพราะเป็นเรื่องของบริษัทการลงทุน กัวหยางจึงทำการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

อย่างแรกคือฝ่ายธุรการและบุคคลของบริษัทการลงทุนในเมืองหลวง ซึ่งรับผิดชอบหลักในการจัดการเรื่องการรับสมัครพนักงานและงานจิปาถะต่างๆ

ต่อมาก็คือผู้รับผิดชอบที่สำคัญที่สุด

ในแผนของกัวหยาง คนๆ นี้ไม่ต้องเป็นมืออาชีพมากนัก แต่ต้องเชื่อฟังและพึ่งพาได้

สิ่งที่เขาต้องการก็เป็นแค่เครื่องมือมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น

และสถานที่ทำงานของคนในบริษัทการลงทุนเหล่านี้ก็จะยังคงอยู่ในเมืองหลวงต่อไป

นอกเหนือจากนี้ ก็คือตำแหน่งที่ต้องติดตามเขาไปทำงานที่มณฑลกานซู่

อย่างแรกคือหัวหน้าฝ่ายเทคนิคด้านการปรับปรุงดินเค็ม คนๆ นี้ต้องมีประสบการณ์ในการจัดการดินเค็มอย่างโชกโชน

รองลงมาคือช่างเทคนิคการผลิต ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวที่ไม่จำกัดจำนวนคน และไม่ได้ต้องการคุณสมบัติที่สูงมากนัก

นอกจากนี้ เขายังเขียนตำแหน่งงานอื่นๆ อีกเพียบ ไม่ว่าจะเป็นวิศวกร คนขับเครื่องจักรกลการเกษตร ธุรการ การเงิน และอื่นๆ

สำหรับเรื่องสวัสดิการ นอกจากผู้รับผิดชอบบริษัทการลงทุนและหัวหน้าฝ่ายเทคนิคที่จะได้รับในระดับที่สูงมากแล้ว ตำแหน่งอื่นๆ ก็ให้สูงกว่ามาตรฐานในวงการเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

กัวหยางไม่ได้คาดหวังว่าจะสามารถรับสมัครคนในปักกิ่งได้เยอะนัก เป้าหมายหลักของเขาคือการกวาดต้อนบุคลากรผู้เชี่ยวชาญสักสองสามคนกลับไป

การใช้ประโยชน์จากเครือข่ายความสัมพันธ์ของสำนักงานทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมในเมืองหลวงย่อมสามารถดึงดูดผู้มีความสามารถระดับแนวหน้าของวงการได้ดีกว่าการที่เขาไปลงประกาศรับสมัครงานแบบสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน

และหลังจากพูดคุยกับสำนักงานทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมเสร็จ กัวหยางก็รีบไปหาตัวแทนเพื่อจดทะเบียนบริษัทการลงทุนโดยไม่หยุดพัก

ตอนนั้นเอง กัวหยางถึงนึกขึ้นได้ว่าเขายังรับปากนายหน้าขายบ้านหนุ่มคนนั้นว่าจะไปซื้อบ้านกับอาคารสำนักงาน

แต่เรื่องมันเยอะมากจริงๆ

หลังจากกรอกข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการจดทะเบียนบริษัทที่บริษัทตัวแทนเรียบร้อยแล้ว กัวหยางก็ไปที่บริษัทโฆษณาเพื่อทำโปสเตอร์รับสมัครงาน

เฉินเยว่ช่วยประสานงานเรื่องไปรับสมัครงานที่มหาวิทยาลัยให้เขาแล้ว แต่เขากลับยังไม่ได้เตรียมข้อมูลอะไรเลย

เขาต้องการผู้ช่วยที่เรียกใช้งานได้สักคนอย่างเร่งด่วน

และในเวลานี้ จางเหว่ย ชายหนุ่มที่ทำงานในบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์กำลังเผชิญกับการถูกเลิกจ้างก่อนกำหนด

(สองตอนนี้จะเล่าเนื้อเรื่องผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพื่อจะได้กลับไปที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือโดยเร็ว)