บทที่ 16 - ความคิดของศิษย์ชั่ว (ตอนปลาย)

บทที่ 16 - ความคิดของศิษย์ชั่ว (ตอนปลาย)

【ติ๊ง ได้รับการกราบไหว้ด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้าจาก 35 คน ได้รับ 350 แต้มบุญ】

ลู่โจวพยักหน้าเบาๆ พึมพำเสียงแผ่ว "เด็กที่สอนง่าย ย่อมมีอนาคตไกล"

หมิงซื่ออินไม่ได้แวะเที่ยวเตร่หาความสำราญ แต่เหาะเหินมุ่งหน้าต่อไปทางทิศตะวันตก บินต่อเนื่องเป็นเวลาครึ่งค่อนวัน จนกระทั่งร่อนลงจอดยังผืนป่าแห่งหนึ่งนอกเมืองอี้โจว

"ค่ายเนินพยัคฆ์ น่าจะอยู่ที่นี่แหละ"

เขาล้วงเอาแผนที่ออกมาจากอกเสื้อ พินิจดูอย่างละเอียด แล้วเก็บกลับเข้าไปใหม่

สภาพแวดล้อมรอบด้านดูงดงาม ร่มรื่นและเงียบสงบ

ไอหมอกบางเบาที่ลอยปกคลุมอย่างเลือนราง แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความอันตรายที่ซ่อนเร้น

ทุกซอกทุกมุมอาจมีสัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวโผล่ออกมาได้ทุกเมื่อ แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องน่าหวาดหวั่นสำหรับยอดฝีมือขั้นเสินถิง เมื่อบรรลุถึงระดับนี้แล้ว สัตว์ร้ายทั่วๆ ไปย่อมไม่อาจต่อกรกับยอดฝีมือขั้นเสินถิงได้

"เจ้าแปด ศิษย์พี่ของเจ้า มาเยี่ยมแล้วนะ..."

ระหว่างที่เอ่ยปาก ร่างของเขาก็ก้าวเดินพริบตาเดียวข้ามผ่านระยะสิบจ้าง พลิ้วไหวราวกับภูตผี มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่าเขา

ณ ค่ายเนินพยัคฆ์

จูหงก้ง ผู้เป็นหัวหน้าค่ายกำลังนอนหลับอุตุอย่างสบายใจ

"ท่านหัวหน้าค่าย ด้านนอกค่ายมีผู้ฝึกตนขอเข้าพบขอรับ"

"ไล่มันไปให้พ้น รบกวนเวลาฝันหวานของข้า!"

"แต่คนผู้นั้นบอกว่า... บอกว่า..."

"บอกว่าอะไรเล่า ขืนพูดมากอีกคำ ข้าจะจับเจ้าตอนแล้วเอาไปโยนเป็นอาหารสัตว์ร้ายหลังค่ายซะ!"

"..."

เสียงหัวเราะดังกังวานอย่างเบิกบานใจก็ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก

คลื่นเสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งค่าย ม้วนตัวถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง นี่เป็นสิ่งที่ผู้มีพลังบ่มเพาะขั้นสูงส่งเท่านั้นถึงจะทำได้

จูหงก้งเบิกตากว้างขึ้นทันที ริมฝีปากสั่นระริก หรือว่าท่านอาจารย์จะมาทำความสะอาดสำนักแล้ว? แม่ร่วง...

ขาสองข้างอ่อนเปลี้ย ร่วงหล่นลงมาจากเก้าอี้

หลายวันมานี้เขาแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน วันๆ เอาแต่อกสั่นขวัญแขวน อุตส่าห์เพิ่งจะได้นอนหลับสนิทสักงีบ ก็ดันมีเรื่องบ้าๆ แบบนี้เกิดขึ้นอีก

"ฮ่าฮ่า... เจ้าแปด! กลัวขนาดนั้นเชียว?"

ร่างของหมิงซื่ออินพลิ้วไหวเข้ามาจากด้านนอก

พวกโจรภูเขาที่ค่ายเนินพยัคฆ์ แม้บางส่วนจะเป็นผู้ฝึกตน แต่จะเอาอะไรไปต้านทานผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งอย่างหมิงซื่ออินได้

"ศิษย์พี่?" จูหงก้งตบหน้าอกตัวเอง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ตกใจแทบแย่ นึกว่าเป็นท่านอาจารย์เสียอีก! ที่แท้ก็ศิษย์พี่สี่นี่เอง"

"เจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าว่าศิษย์พี่อีกรึ?" หมิงซื่ออินกล่าว

จูหงก้งแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วพูดว่า "แหะๆ ศิษย์พี่ ท่านมาหาข้าถึงที่นี่ คิดจะมาสวามิภักดิ์กับข้าใช่ไหมล่ะ? ข้าเคยบอกท่านแล้วว่า ภูเขาจินถิงน่ะอยู่ไม่ได้หรอก ที่พรรค์นั้นไม่ได้ทำให้คนเจริญขึ้นมาได้หรอก ขอเพียงท่านมา ข้าจะยกตำแหน่งรองหัวหน้าค่ายให้ท่านเลย!"

"ไร้สาระ!"

"หา?"

"แค่รังหนูซอมซ่อของเจ้า คิดจะให้ข้าไปสวามิภักดิ์รึ ฝันไปเถอะ"

หมิงซื่ออินเดินส่ายอาดๆ เข้าไป ลูกน้องสองข้างทางทำท่าจะเข้ามาขวาง แต่แค่เขาถลึงตาใส่ครั้งเดียว พวกมันก็กลัวจนต้องถอยกรูด

หมิงซื่ออินเดินเข้าไปหาจูหงก้ง แล้วตวาด "หลบไป!"

"แหะๆ ศิษย์พี่เชิญนั่ง"

"ข้ามีภารกิจติดตัว เลยแวะมาตรวจสอบที่นี่หน่อย..."

"ภารกิจ? ภารกิจอะไรหรือ?" จูหงก้งเริ่มใจคอไม่ดี

"คดีลักพาตัวเรียกค่าไถ่ตระกูลฉือที่เมืองอันหยาง ฝีมือเจ้าใช่ไหม?" หมิงซื่ออินนั่งลงบนเก้าอี้ มองด้วยหางตา

"เปล่านะ! ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าสักนิด!"

"ไม่เกี่ยวจริงๆ รึ?"

"ไม่เกี่ยวจริงๆ! ข้าขอสาบาน... ตระกูลฉือเป็นครอบครัวของศิษย์น้องเล็ก ต่อให้ข้าจะเลวทรามแค่ไหน ก็ไม่มีทางแตะต้องครอบครัวของศิษย์น้องเล็กเด็ดขาด!" จูหงก้งชูสามนิ้วขึ้นสาบาน

"ข้าฆ่าพวกโจรภูขาทิ้งหมดแล้ว ส่วนผู้สมรู้ร่วมคิดที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นรวมจิต ก่อนตายมันสารภาพชื่อค่ายเนินพยัคฆ์ออกมา หรือว่าข้าจะปรักปรำเจ้าล่ะ?"

เมื่อจูหงก้งได้ยินเช่นนั้น ก็ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า "หลายปีมานี้ตั้งแต่ก่อตั้งค่ายเนินพยัคฆ์ เพื่อให้ค่ายอยู่รอด ก็ไปล่วงเกินพวกสำนักฝ่ายธรรมะมาไม่น้อย ข้าสงสัยว่าต้องมีคนใส่ร้ายข้าแน่ๆ"

"นั่นข้าไม่สน! เจ้าต้องกลับไปพบท่านอาจารย์กับข้า!"

พอพูดถึงท่านอาจารย์ ใบหน้าอ้วนท้วนของจูหงก้งก็กระตุกวูบ ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

เขาดึงแขนเสื้อของหมิงซื่ออินด้วยน้ำเสียงสะอื้น "อย่าเลยนะ... ศิษย์พี่สี่ ท่านอาจารย์บาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ? ท่านก็หลับตาข้างลืมตาข้างเถอะ จะจริงจังไปทำไม ยังไงซะไม่ช้าก็เร็วท่านก็ต้องออกจากภูเขาจินถิงอยู่ดี"

"หุบปาก!" หมิงซื่ออินถลึงตาใส่ แล้วด่าทอ "ไอ้ศิษย์อกตัญญู บังอาจมาพูดจาโอหังต่อหน้าข้าเชียวรึ!? คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"

ตุบ!

จูหงก้งรีบคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย

【ติ๊ง สั่งสอนจูหงก้ง ได้รับแต้มบุญ 200 แต้ม โปรดสั่งสอนต่อไป...】

ลู่โจวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางทิศตะวันตก ลูบเคราพลางเอ่ย "เจ้าสี่นี่ น่าสนใจดีแฮะ"

"ศิษย์พี่สี่... ข้าผิดไปแล้ว" จูหงก้งรีบหมอบลงกับพื้น ไม่กล้าพูดอะไรอีก

"เมื่อหลายวันก่อน ท่านอาจารย์เพิ่งจะเอาชนะสิบยอดฝีมือขั้นทัณฑ์วิญญาณแห่งวงการผู้ฝึกตนไป เจ้าก็น่าจะพอได้ยินมาบ้าง แค่เรื่องนี้... เจ้ายังกล้าลบหลู่ท่านอาจารย์อีกรึ?" คำพูดนี้แฝงความหมายนัยยะ นอกจากจะเป็นการเตือนเจ้าแปดแล้ว ยังเป็นการบอกให้รู้ว่า ระดับพลังบ่มเพาะของท่านอาจารย์ไม่เพียงแต่ไม่ถดถอย แต่ยังแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย วันเวลาแห่งความสุขของพวกเจ้า ใกล้จะหมดลงแล้ว

จูหงก้งล้วงเอาจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้หมิงซื่ออินแล้วพูดว่า "ศิษย์พี่สี่ นี่คือจดหมายจากศิษย์พี่เจ็ด คำพูดของเขาน่าจะทำให้ท่านได้เบาะแสอะไรบางอย่าง"

หมิงซื่ออินรับจดหมายมา อ่านไปพลาง ขมวดคิ้วสงสัยไปพลาง

พออ่านไปได้ครึ่งทาง คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้น

จูหงก้งพูดต่อ "ศิษย์พี่เจ็ดบอกว่า ระดับพลังบ่มเพาะของท่านอาจารย์อยู่ในขั้นทัณฑ์วิญญาณระดับสูงสุด เมื่อสองร้อยปีก่อนเคยพยายามทะลวงขั้นหลายครั้ง แต่ไม่สำเร็จ ตอนที่ปะทะกับสิบยอดฝีมือ มีคนเห็นกับตาว่าท่านอาจารย์ได้รับบาดเจ็บ แล้วพลังของท่านอาจารย์ฟื้นคืนมาได้อย่างไร?"

"เจ้าเจ็ดกำลังจะบอกว่า ท่านอาจารย์ใช้ยาวิเศษอะไรบางอย่างงั้นรึ?" หมิงซื่ออินคิ้วขมวดเป็นปม

"ถูกต้อง!"

จูหงก้งค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กระแอมไอแล้วพูดว่า "ศิษย์พี่สี่ ระดับพลังบ่มเพาะของศิษย์พี่ใหญ่พวกเราต่างก็รู้ดี ระดับพลังของเขา ไม่ได้ด้อยไปกว่าท่านอาจารย์เลย ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ แต่ศิษย์พี่ใหญ่ก็ยังไม่กล้าลงมือกับท่านอาจารย์ เพราะอะไรล่ะ?"

หมิงซื่ออินโยนจดหมายทิ้ง แล้วพูดว่า "ในมือท่านอาจารย์ซ่อนไพ่ตายไว้มากแค่ไหน ไม่มีใครรู้หรอก!"

"นั่นไงล่ะ... ไม่ว่าท่านอาจารย์จะมีไพ่ตายมากแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจข้ามขีดจำกัดของอายุขัยไปได้! ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตายอยู่ดี" จูหงก้งกล่าว

"เฮอะ เจ้าแปด คำพูดพวกนี้ เจ้าเจ็ดไม่ได้เขียนไว้ในจดหมายนี่ ใครเป็นคนบอกเจ้า? สมองหมูๆ อย่างเจ้าจะคิดออกได้ยังไง?" หมิงซื่ออินมองจูหงก้งด้วยความประหลาดใจ

"ศิษย์พี่สี่ ท่านมาดูถูกข้าแบบนี้ไม่ถูกนะ ข้าก็พอมีสมองอยู่บ้างเหมือนกัน"

"เลิกพล่ามเถอะน่า ด่าว่าเจ้าสมองหมู ยังถือว่าเป็นการดูถูกหมูเลย..." หมิงซื่ออินพูดอย่างหัวเสีย "ศิษย์น้องหก หรือว่าศิษย์พี่รองล่ะ?"

"ข้าคิดเองจริงๆ นะ!" จูหงก้งทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

"เอาเถอะ ไม่อยากบอกก็ช่าง! ดูทำหน้าตื่นกลัวเข้าสิ"

หมิงซื่ออินเดินลงบันได ยิ้มกริ่มพลางกล่าว "สิ่งที่เขียนในจดหมาย ข้าเองก็เคยคิดเหมือนกัน แต่ว่านะ ข้ากับพวกเจ้าไม่เหมือนกัน... ข้ายังคงเป็นคนที่เคารพและให้เกียรติอาจารย์อยู่นะ"

จูหงก้ง "???"

"ช่วงนี้ท่านอาจารย์กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขา คงไม่ลงเขามาหรอก เจ้าก็หดหัวอยู่ในค่ายเนินพยัคฆ์ต่อไปเถอะ อย่าไปก่อเรื่องวุ่นวายที่ไหนอีกล่ะ โชคดีนะที่ท่านอาจารย์ไม่ได้สั่งให้ข้ามาสังหารเจ้า!" หมิงซื่ออินกล่าว

จูหงก้งดีใจจนเนื้อเต้น รีบโค้งคำนับ "ขอบพระคุณศิษย์พี่สี่"

"แล้วก็ เรื่องโจรภูเขา เจ้าไปสืบมาให้ชัดเจน ข้าจะได้กลับไปรายงานท่านอาจารย์ได้สะดวก"

"ศิษย์พี่พูดมีเหตุผล ข้าจะสืบให้กระจ่างแน่นอน"

หมิงซื่ออินก้าวเท้าพริบตา ทิ้งภาพติดตาเอาไว้ และหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

"น้อมส่งศิษย์พี่!"

(จบแล้ว)