บทที่ 1 - ปรมาจารย์วายร้ายตัวฉกาจ

บทที่ 1 - ปรมาจารย์วายร้ายตัวฉกาจ

"พวกที่เรียกตัวเองว่าสำนักฝ่ายธรรมะช่างต่ำช้าเสียจริง ถึงกับฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังลำบาก ให้ข้าลงเขาไปฆ่าล้างบางพวกมันให้หมดเลยเถอะ!"

"ศิษย์พี่สาม อย่าผลีผลามไป ขืนทำเช่นนั้นระวังจะตกหลุมพรางของพวกมันเข้า"

"ศิษย์น้องห้าพูดถูก ตอนนี้ไม่อาจลุกลี้ลุกลนได้ แม้ท่านอาจารย์จะลงมือไม่ได้... แต่ยังมีพวกเราสี่คนอยู่ พวกมันย่อมไม่อาจสร้างคลื่นลมอะไรได้"

"แต่ว่า... ยอดฝีมือขั้นทัณฑ์วิญญาณระดับสิบอันดับแรกของฝ่ายธรรมะในใต้หล้าล้วนมากันหมดแล้ว! อีกทั้งร่างกายของท่านอาจารย์..."

"เลิกเถียงกันได้แล้ว ไม่เห็นหรือว่าท่านอาจารย์กำลังพักผ่อนอยู่?"

เสียงโต้เถียงอย่างรุนแรงดังแว่วเข้ามาในหู

ลู่โจวค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความทรงจำอันสับสนวุ่นวายราวกับเข็มทองนับหมื่นพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในสมอง ภาพความทรงจำที่แตกสลายกำลังถักทอร้อยเรียงเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็วในหัวของเขา

ที่นี่คือที่ไหน?

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

ความทรงจำแต่ละช่วงผุดขึ้นมาตอบสนองในทันที!

"ล้อกันเล่นใช่ไหม... ฉันกลายเป็นปรมาจารย์จอมมารเฒ่า จีเทียนเต้า ไปแล้วเนี่ยนะ?"

ลู่โจวมองดูทุกสิ่งตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ศาลาพักผ่อน ภูเขาจินถิง สี่ศิษย์ชั่ว และผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะนับหมื่นที่กำลังยกทัพมาประชิดเชิงเขา

ความทรงจำยังคงพรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่อง——

จีเทียนเต้าใช้เวลาทั้งชีวิตสั่งสอนลูกศิษย์เก้าคน ลูกศิษย์ทั้งเก้าคนนี้ ล้วนเป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่ครอบครองอาณาเขตของตนเอง และก่อกรรมทำเข็ญไปทั่วทุกสารทิศ

ศิษย์คนโต อวี๋เจิ้งไห่ หลังจากทรยศสำนัก ก็ได้ก่อตั้งลัทธิปรโลก ปัจจุบันกลายเป็นประมุขลัทธิปรโลกผู้มีชื่อเสียงสะท้านไปทั่วสี่คาบสมุทร และได้รับการขนานนามว่าเป็นลัทธิมารอันดับหนึ่งแห่งต้าเหยียน

ศิษย์คนที่สอง อวี๋ซ่างหรง เชี่ยวชาญวิถีกระบี่ ปัจจุบันกลายเป็นจอมมารกระบี่ที่ใครได้ยินชื่อต่างก็ต้องหวาดหวั่น เขามักจะออกท้าประลองกับยอดฝีมือไปทั่ว หากพูดจาไม่เข้าหูก็พร้อมจะลงมือสังหารทันที

ศิษย์คนที่สาม ศิษย์คนที่สี่ และศิษย์คนที่ห้า มักจะออกไปก่อเรื่องวุ่นวายอยู่บ่อยครั้ง แต่โชคดีที่พวกเขายังไม่ได้ทิ้งภูเขาจินถิงไปไหน

ศิษย์คนที่หก เยี่ยเทียนซิน... ประมุขตำหนักเหยี่ยนเยว่ ผู้นำที่ได้รับการสนับสนุนจากผู้ฝึกตนหญิงมากมาย มีฉายาว่า อสุราหน้าหยก

ศิษย์คนที่เจ็ด ซืออู๋หยา มีเครือข่ายข่าวกรองครอบคลุมทั่วใต้หล้า กลายเป็นคนเจ้าเล่ห์แสนกลผู้มีจิตใจซับซ้อนและแผนการลึกล้ำ เคยใช้แผนยุแยงให้เกิดสงครามครั้งใหญ่ ทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายจำนวนมากและสร้างความหายนะแก่สรรพชีวิต

ศิษย์คนที่แปด จูหงก้ง หลังจากลงเขาไปเพียงไม่กี่ปี ก็ได้รับฉายาว่าราชันมาร

ศิษย์คนที่เก้า ฉือยวนเอ๋อร์ เป็นผู้ที่เข้าสำนักช้าที่สุด และเป็นศิษย์ที่จอมมารเฒ่าโปรดปรานมากที่สุด ปัจจุบันเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่ยังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง และยังคงอยู่บนเขาตลอดมา

น่าเสียดาย... จีเทียนเต้ามีชีวิตอยู่มาเกือบหนึ่งพันปีแล้ว ซึ่งแทบจะเป็นขีดจำกัดอายุขัยของผู้ฝึกตน เมื่ออายุเพิ่มมากขึ้น อำนาจการควบคุมที่จีเทียนเต้ามีต่อศิษย์ทั้งเก้าก็ลดลงทุกปี ความน่าเกรงขามของเขาก็สูญเสียตามไปด้วย ศิษย์เก้าคน ทยอยทรยศหลบหนีไปถึงห้าคน อำนาจและบารมีของเขาถูกท้าทายอย่างรุนแรง

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ยอดฝีมือระดับสูงสุดสิบอันดับแรกของฝ่ายธรรมะในใต้หล้าได้วางกับดัก ลอบโจมตีปรมาจารย์จอมมาร จีเทียนเต้าต่อสู้แบบหนึ่งต่อสิบจนจบลงด้วยผลเสมอ

มาบัดนี้ ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะได้ยกทัพมาประชิดเชิงเขา เตรียมพร้อมที่จะโจมตี

ภูเขาจินถิงกำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ที่ไม่เคยมีมาก่อน

ลู่โจวทั้งอยากจะร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน

เขาพึ่งจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ต้องทรุดตัวนั่งลงไปอีกครั้ง เกือบจะล้มพับลงไปกับพื้น

ภายในร่างกายว่างเปล่า ไร้เรี่ยวแรงและอ่อนแออย่างยิ่ง

"ท่านอาจารย์เหมือนจะตื่นแล้ว!"

"ท่านอาจารย์!"

ศิษย์ทั้งสี่คนที่เฝ้ารออยู่นอกศาลาเป็นเวลานานพากันเดินเข้ามา แล้วก้มศีรษะคำนับลู่โจว

สายตาของลู่โจวกวาดมองทั้งสี่คนตรงหน้า ก่อนจะกระแอมไอออกมาหนึ่งครั้ง

เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร

ลูกศิษย์กลุ่มนี้ที่อยู่ตรงหน้าล้วนเป็นจอมมารที่ทำเรื่องเลวร้ายมาสารพัด

การจากไปของศิษย์ทั้งห้าคนนั้น เป็นสัญญาณเตือนภัยสำหรับเขาเป็นอย่างดี

"ท่านอาจารย์ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?" ศิษย์คนที่สาม ตวนมู่เซิง เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ข้าไม่เป็นไร"

ลูกศิษย์ทั้งสี่เผยรอยยิ้มดีใจออกมา

"ท่านอาจารย์... ตอนนี้ยอดฝีมือฝ่ายธรรมะจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ที่เชิงเขา... เกรงว่าอีกไม่นาน พวกมันคงจะพังทลายม่านพลังป้องกันเข้ามาได้" ศิษย์คนที่สี่ หมิงซื่ออิน กล่าว

ลู่โจวพยายามบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

ในตอนนี้เขาทำได้เพียงยอมรับความทรงจำและร่างกายของจีเทียนเต้ามาทั้งหมดเท่านั้น

"เอาอย่างนี้ ให้ข้าออกไปตามศิษย์พี่ใหญ่กลับมาช่วยดีหรือไม่... เห็นแก่ความผูกพันระหว่างศิษย์อาจารย์ เขาคงไม่ยอมทนดูอยู่เฉยๆ แน่ ศิษย์พี่ใหญ่ตอนนี้เป็นถึงประมุขลัทธิปรโลก มีกองกำลังมารอยู่ใต้บังคับบัญชานับหมื่น"

"ศิษย์น้องเจ็ดก็ดี ศิษย์น้องเจ็ดมีสติปัญญาเฉียบแหลมเกินคน..."

"ท่านอาจารย์..."

คำพูดยังไม่ทันจบ

"หุบปาก" เสียงของลู่โจวดังขัดจังหวะพวกเขา

ต้องนิ่งไว้

จะลุกลี้ลุกลนไม่ได้!

ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็เป็นถึงอาจารย์ของกลุ่มศิษย์ชั่วพวกนี้!

ยิ่งไปกว่านั้น จะเปิดเผยความลับที่ว่าพลังฝึกตนสูญสิ้นไปแล้วไม่ได้เด็ดขาด มิฉะนั้นก็จะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือ ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้พวกฝ่ายธรรมะมาฆ่า ลูกศิษย์ทั้งสี่คนนี้คงจะเอาชีวิตชายชราคนนี้ไปก่อนแน่

"ม่านพลังของภูเขาจินถิงแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานได้อีกระยะหนึ่ง จะลนลานไปทำไม?" ลู่โจวตำหนิเสียงแข็ง

ลูกศิษย์ทั้งสี่หน้าแดงด้วยความละอายใจ

พวกเขาก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรอีก

"เจ้าสาม เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" ลู่โจวเลียนแบบน้ำเสียงของจีเทียนเต้าแล้วเอ่ยถาม

แม้ว่าจีเทียนเต้าจะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่มีอายุพันปี มีสภาพจิตใจเหนือกว่าคนทั่วไปมาก แต่ลู่โจวก็มีข้อได้เปรียบตรงที่เรียนรู้ได้เร็ว บวกกับความทรงจำที่ซ้อนทับกัน ตราบใดที่ไม่หาเรื่องตาย พยายามเลียนแบบท่าทางสักนิด ชั่วขณะหนึ่งพวกเขาก็คงจะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ

"ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากจะเชิญศิษย์พี่ใหญ่กลับมาช่วยเหลือขอรับ" ตวนมู่เซิงรวบรวมความกล้าพูดออกมา ตอนที่เขากุมมือประสานและก้มศีรษะลง ก็แอบชำเลืองมองลู่โจวเล็กน้อย

ลู่โจวถอนหายใจพลางส่ายหน้า:

"คราวก่อนที่ข้าถูกยอดฝีมือทั้งสิบปิดล้อมโจมตี ข้าทำได้เพียงยันเสมอไว้เท่านั้น พวกเจ้าคิดว่าเบื้องหลังเรื่องนี้... จะไม่มีคนคอยชักใยอยู่งั้นหรือ?"

สีหน้าของตวนมู่เซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขากล่าวว่า "ท่านอาจารย์ ท่านหมายความว่า ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนลอบทำร้ายท่านอยู่เบื้องหลังหรือขอรับ?"

จีเทียนเต้าท่องยุทธภพมานานหลายปี ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก่อน เมื่ออายุมากขึ้น ความแข็งแกร่งก็ลดลง ความน่าเกรงขามย่อมลดน้อยถอยลงไปตามกาลเวลา แม้กระนั้น การจะรับมือกับจอมมารเฒ่าผู้นี้ ก็จำเป็นต้องเป็นคนใกล้ตัวที่รู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดี ถึงจะสามารถวางหลุมพรางได้แนบเนียนถึงเพียงนี้

เมื่อลองคิดดูให้ดี ศิษย์คนโต อวี๋เจิ้งไห่ เป็นคนที่เข้าใจท่านอาจารย์มากที่สุด ส่วนเจ้าเจ็ด ซืออู๋หยา ก็เป็นคนที่เชี่ยวชาญด้านกลอุบาย ทั้งสองคนย่อมหนีความเกี่ยวข้องไปไม่พ้น

ศิษย์คนที่สี่ หมิงซื่ออิน สบถด่าออกมาทันที "ไอ้พวกเนรคุณคิดล้างครูบาอาจารย์ ทรยศภูเขาจินถิงก็ว่าแย่แล้ว นี่ถึงกับกล้าลอบทำร้ายท่านอาจารย์อีก!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะมีม่านพลังของภูเขาจินถิงขวางไว้ ป่านนี้พวกมันไม่ยกพวกมาตีพวกเราด้วยแล้วหรือ?"

"..."

"พอได้แล้ว"

เสียงตวาดทุ้มต่ำดังขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบลงในทันที น้ำเสียงของลู่โจวแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน:

"พวกเจ้าคิดอะไรอยู่ ทำไมข้าจะไม่รู้? พวกเจ้าคงจะภาวนาให้ข้ารีบๆ ตายไปเสียทีล่ะสิ?"

"หา?"

ลูกศิษย์ทั้งสี่รีบคุกเข่าลงทันที พร้อมกับพูดเป็นเสียงเดียวกัน:

"ศิษย์มิกล้า!"

"ศิษย์มิกล้า!"

สายตาของลู่โจวกวาดมองพวกเขาบรรดาคนทั้งสี่ ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา แล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นเสินถิง บางทีอีกไม่กี่ปี ก็อาจจะก้าวเข้าสู่ขั้นทัณฑ์วิญญาณเหมือนกับศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รองของพวกเจ้า ถึงเวลานั้น ข้าที่เป็นอาจารย์ ยังจะควบคุมพวกเจ้าได้อยู่อีกหรือ?"

"ศิษย์มิกล้า!"

"เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เคารพดั่งบิดาชั่วชีวิต ต่อให้ให้ความกล้าพวกเราอีกสิบเท่า ก็ไม่กล้าทรยศท่านอาจารย์เด็ดขาด!"

ทั้งสี่คนก้มหน้าหมอบกราบลงกับพื้น

ลู่โจวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้เขาจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ยังอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

"แยกย้ายกันไปเถอะ ข้ามีแผนรับมือศัตรูของข้าเอง"

"ขอรับ!"

ลูกศิษย์ทั้งสี่ถอยออกไปอย่างว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟัง

เฮ้อ จะมีแผนรับมือศัตรูบ้าบออะไรกัน ฉันก็แค่อยากอยู่เงียบๆ คนเดียวเท่านั้นแหละ

ในที่สุดลู่โจวก็ผ่อนลมหายใจออกมาได้

เขาพบว่าแผ่นหลังของตนเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งต้องสงบสติอารมณ์... จะสงบสติอารมณ์บ้าอะไรล่ะ... หมาป่าตาขาวสี่ตัวที่พร้อมจะพุ่งเข้ามาขย้ำได้ทุกเมื่อ แถมยังมีพวกที่เรียกตัวเองว่าผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะอีกนับหมื่นอยู่ข้างนอกนั่น!

จีเทียนเต้าเอ๋ยจีเทียนเต้า แกไปทำเวรกรรมอะไรมา ถึงได้ทิ้งความฉิบหายไว้ให้ฉันตามเช็ดตามล้างแบบนี้?

ตัวเองทำบาปทำกรรมยังไม่พอ ยังจะสั่งสอนลูกศิษย์ชั่วๆ ออกมาตั้งมากมายอีก!

สมควรแล้ว!

ทำตัวเองแท้ๆ!

จะทำยังไงดี? ศึกในยังไม่จบ ศึกนอกก็จ่อคอหอย แถมยังมีร่างกายแก่หง่อมที่แทบจะขยับไม่ไหวอีก!

คงไม่มีคนทะลุมิติคนไหนซวยไปกว่าฉันอีกแล้วมั้ง?

【ติ๊ง ตรวจพบว่าเป้าหมายทำภารกิจสำเร็จ ใช้เวลาหนึ่งพันปี... สำเร็จภารกิจสืบทอดวิชา 9/9】

【ระบบแต้มบุญเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ】

หืม?

หัวใจของลู่โจวสั่นสะท้าน ขาทองคำมาแล้ว!

เขาพลันตระหนักได้ในทันทีว่าเหตุใดจีเทียนเต้าถึงได้สั่งสอนศิษย์ชั่วออกมาถึงเก้าคน

น่าเสียดายจีเทียนเต้าจริงๆ อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อยมาทั้งชีวิต กลับกลายเป็นทำประโยชน์ให้คนอื่นเสียได้ นี่มันตั้งหนึ่งพันปีเลยนะ!

ระบบได้เรียกเมนูขึ้นมา หน้าจอสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้าของลู่โจว

ชื่อ: จีเทียนเต้า

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

ระดับพลังบ่มเพาะ: ขั้นหล่อหลอมกายาระดับเก้า

แต้มบุญ: -100,000 (สามารถใช้แลกพลังชีวิต, สุ่มรางวัล, ฯลฯ)

อายุขัยคงเหลือ: 3 วัน

ไอเทม: ไม่มี

เคล็ดวิชา: ไม่มี

ฟังก์ชันอื่นๆ: สุ่มรางวัล, ร้านค้า

-100,000?!

ลู่โจวเบิกตากว้าง แอบบ่นในใจ "ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม แต้มบุญติดลบหนึ่งแสน ทะลุมิติมาเป็นตาแก่ฉันก็ทนได้นะ แต่นี่มันกะจะเอาให้ตายกันเลยใช่ไหม? แล้วไอ้อายุขัยคงเหลือ 3 วันนี่มันหมายความว่ายังไง?"

【กำลังทำการตรวจสอบใหม่...】

【แก้ไขข้อมูลที่ผิดพลาดเรียบร้อยแล้ว เปลี่ยนชื่อจาก จีเทียนเต้า เป็น ลู่โจว】

【ติ๊ง กระตุ้นภารกิจหลักเบื้องต้น: ขับไล่ศัตรู】

【หากทำภารกิจเบื้องต้นสำเร็จ เพื่อแก้ไขตนเองให้ถูกต้อง แต้มบุญจะถูกล้างค่าเป็นศูนย์】

【ตรวจพบว่าโฮสต์อ่อนแอเกินไป มอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่หนึ่งชุด ต้องการเปิดหรือไม่?】

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนที่ขึ้นมาเป็นชุด ลู่โจวก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย

ภารกิจเบื้องต้นที่ระบบมอบหมายให้ก็พอเข้าใจได้ เพราะเรื่องที่จีเทียนเต้าทำมาทั้งชีวิตล้วนเป็นเรื่องเลวร้ายที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ทั้งนั้น

แต่ระบบก็ยังถือว่ามีเหตุผล

รู้ว่าร่างกายแก่ๆ นี้ไม่ไหวแล้ว ก็เลยมอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่มาให้

"เปิด"

【ติ๊ง ได้รับการ์ดทวนกระแสชีวิตหนึ่งใบ สามารถรับพลังชีวิตได้ส่วนหนึ่ง】

【การ์ดสถานะจุดสูงสุด*3 แต่ละครั้งที่ใช้งาน จะได้รับสถานะจุดสูงสุดของจีเทียนเต้าเป็นเวลา 30 นาที】

【ป้องกันการโจมตีถึงตาย*5 ผลติดตัว สามารถช่วยโฮสต์สกัดกั้นการโจมตีถึงชีวิตได้ 5 ครั้ง】

ของพวกนี้ไม่เลวเลยทีเดียว

เขามองดูหน้าต่างสถานะส่วนตัวอีกครั้ง——

ชื่อ: ลู่โจว

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

ระดับพลังบ่มเพาะ: ขั้นหล่อหลอมกายาระดับเก้า

แต้มบุญ: -100,000 (ทำภารกิจเบื้องต้นสำเร็จจะล้างค่าเป็นศูนย์)

อายุขัยคงเหลือ: 2 วัน 23 ชั่วโมง...

ไอเทม: การ์ดสถานะจุดสูงสุดของจีเทียนเต้า3, ป้องกันการโจมตีถึงตาย5 (ติดตัว), การ์ดทวนกระแสชีวิต*1

เคล็ดวิชา: ไม่มี

(จบแล้ว)